••°• شــــــإھرَگــــــ •°••:
✨ شــــــإھرَگــــــ ✨
#پارت_۳۸۴
تکان تکانش داد ولی خبری از جواب نبود .
رعنا به زحمت تنش را به دنبال جسم وا رفتهاش کشید.
-معین…حالش...حالش خوبه؟
نمیتوانست سوالی که بر سر زبانش میچرخید را یک دفعه بپرسد.
توانش را نداشت.
یکی از همسایهها کنار معین از حرکت ایستاد.
-داداشته؟
معین همچنان وحشتزده مجید را برانداز میکرد.
-داداش چشمت و باز کن…صدای من و میشنوی؟
مرد همسایه کف دست سر شانهی معین گذاشت و سرش را نزدیک برد .
-نبضش…نبضش و چک کن…
معین گیج و گنگ به مرد خیره شد:
-یعنی …یعنی چی؟
-نبضش و چک کن ببین زندهست؟
حرف مرد که به اتمام رسید معین بیتعاقلب عقب عقب حرکت کرد.
دلِ خوشی از مجید نداشت.
کل کل و تیکه و طعنه هم کار هر روزگارشان بود ولی هرچه که بود خونش برای برادرش میجوشید و این چیزی نبود که در اختیار خودش باشد.
-یاخدا… یاخدا …
مرد همسایه با دیدن حال معین کنارش زد و خودش تا کمر درون ماشین فرو رفت.
✨ شــــــإھرَگــــــ ✨
#پارت_۳۸۵
معین به رعنایی که روی زمین قرار گرفته بود و با صورت رنگ پریده هق هق میکرد نگاهی انداخت.
-رعنا؟
شامگاهیه بچهای ترسیده به دنبال پناهی میگشت.
این حال برایش به شدت آشنا بود.
شبی که خبر تصادف محمد امین را شنیده بود تا رسیدن به بیمارستان لحظه لحظهی این حال کابوس مانند را زندگی کرده بود.
-رعنا...مجید…!!
رعنا کف دست روی صورتش گذاشت و های های گریهاش شدت گرفت.
درست در لحظهای که فکر میکرد آزاد و رها شده است همه چیز ویران شده بود.
-زندهست!
سر هر دو نفرشان به سمت ماشین و مردی چرخید که با خنده فریاد میکشید:
-داداشت زندهست، داداش! ببین…بیهوشه فقط…باید برسونیش بیمارستان.
معین انگار جانی تازه گرفت.
رعنا با دیدهانی خیس ولی با شور نیم خیز شد.
-زندهست؟
این همان سوالی بود که تا پیش از فریاد سرخوشی مرد زبانش به جویا شدنش نمیچرخید.
معین از همان جا فریاد کشید.
-تو بشین تو ماشین من…
✨ شــــــإھرَگــــــ ✨
#پارت_۳۸۶
و خودش را بالای سر مجید رساند.
-الان میریم بیمارستان…الان میریم، داداش.
اضافه کرد و سعی کرد مجید را از ماشین بیرون بکشد.
کمی بعد با کمک همسایهها مجید روی صندلی عقب ماشین معین درازکش بود اما رعنا از شدت ضعف و خونریزی هنوز هم نمیتوانست سرپا بایستد.
-رعنا؟
ناامید به معین خیره شد.
-نمیتونم.
معین در ماشینی که تقریبا چیزی در آن سالم نمانده بود را به هم کوبید و سمت رعنا دوید.
-بیا عزیزم….
اضافه کرد و برای کشیده کردنش خم شد و با یک حرکت دخترکی که مثل پرکاه سبک شده بود را بالا کشید.
آسفالت کوچه پوشیده از خون بود و رعنا خوب میدانست این خون هیچ ارتباطی به خون سرریز شده از بازویش ندارد.
-رعنا…رعنا این همه خون برای چیه؟
در حالی که تمام تلاشش را میکرد تا بتواند قدم از قدم بردارد نالید.
-چیزی نیست.
-ببینم بازوت و …چطور چیزی نیست. تمام خون تنت راهی شد که …
کف دستش را عقب کشید.
-خوبم معین! بریم فقط…
از این خراب شدهی پر از آشوب بریم…توروخدا…
معین تنش را چسب خودش کرد.
-الان خودم میبرمت!
بعد در حالی که در جلو را باز کرده و رعنا را روی صنقلبی مینشاند، ادامه داد:
-از این جا به بعدم خودم نوکرتم!
رعنا دیگر چیزی ناضافه کرد.
مغزش از شدت درد وحشتناک کمر و شکمش هیچ چیز را پردازش نمیکرد.
همه چیز تنها لحن مهربان معین بود.
لحنی که میتوانست در اوج درد هم تن پر از دردش را زنده و گرم نگه دارد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن