رعنا به حرف هیچکدام از اعضای خانوادهاش اهمیتی نمیداد.
همهی فکرش حرکت کردن معین بود.
-چه حرفی؟ حرفی نیست. برو…
و زیرا تعلل معین را متوجه شد باز التماس کرد.
-توروخدا برو…
معین پوزخندی زد.
باورش نمیشد اما فشار کف دستان رعنا او را بی آن که بخواهد جلوی در خروجی کشانده بود.
خواست چیزی بگوید که با خودش در نیفتد .
-یعنی انقدر از من بدت میاد؟
اصلا نمیاطلاع داشت این مزخرف از کجای مغزش جوشیده و به سر زبانش مسیر پیدا کرده بود.
-آره آره بدم میاد. ازت متنفرم.
حالم از تو و از کل شکیباها بهم میخوره.
حالا میری ؟ میری و میذاری به حال خودم بمیرم؟
مادر رعنا جلو دوید.
-بیا اینور گور به گور شده .
رعنا ولی بی توجه همچنان معین را هل میداد.
-برو بیرون!
معین خودش را به ضرب عقب کشید .
انگار کلمات رعنا پتک شده بود و مستقیم وسط فرق سرش فرود می وارد شد.
••°• شــــــإھرَگــــــ •°••, [۱۷/۱۰/۱۴۰۲ ۰۲:۳۸ ب.ظ]
✨ شــــــإھرَگــــــ ✨
#پارت_۲۷۵
-زحمت نکش زن داداش خودم رفع زحمت میکنم.
بهادر از آشپزخونه به مسخره میلبخند زد.
-ولش کن، ننه. خودم واسش شوهر پیدا میکنم.
رعنا خم شد و در را با یک حرکت سریع باز کرد.
-به سلامت!
و این همان کلام آخری بود که میتوانست معین را از خانهی رعنا دور کند.
دیگر حتی برای خداحافظی هم توقف نکرد.
با شتاب خودش را داخل حیاط انداخت و ندرک کرد کفشهایش را چطور پوشید .
به خودش که برگشت پشت فرمان قرار گرفته بود و انگشتانش بی اختیار روی صفحهی تلفن همراهش گردش میکرد.
حتی نمیاطلاع داشت چرا لبهایش را با حرص به دندان میکشید و نمیفهمید آن سوزشی که در اعماق قلبش احساس میکرد از کجا منشا میگراهی شد.
-خودت روت میشه زنگ زدی؟
تازه با شنیدن آوای ممد متوجه اسمش شد که روی صفحه نقش بسته بود.
-برنامه چیه، ممد؟
آن طرف خط دیدههای ممد گرد شده بود.
-برنامهی چی؟
-برنامه دیگه! برنامه نمیدونی چیه؟ همون همیشگی. دختر تو دست و بالت نداری؟
••°• شــــــإھرَگــــــ •°••, [۱۸/۱۰/۱۴۰۲ ۰۵:۴۳ ب.ظ]
✨ شــــــإھرَگــــــ ✨
#پارت_۲۷۶
-خوبی معین؟
صدای سیامک از دور به گوش معین رسید.
-چی میگه؟
بگو داداش باس بیای پامونو ببوسی اینجوری از قلبمون در نمیاد.
معین نگاه از در بستهی خونهی پدری رعنا برنمیداشت.
چه چیز در این خانه بود که لحظه به لحظه دیوانه ترش میکرد؟
با حرص کف کف دستش را به صورتش کشید.
-ممد من و ببین!
این بار آوای سیامک هم بهت زده بود:
-خب حالا! ناظهار کردم بیا فلان جامونو ماچ کن که پاچه میگیری!
ممد ولی حال معین را خوب فهمیده بود.
معین در وضعیت مناسبی قرار نداشت و قطع به یقین دستش از چیزی که میمیل داشت دور مانده بود که به این حال درآمده بود.
دستش را به نشان سکوت بالا گرفت.
-چرت و پرت نگو دو دقیقه سیا!
بعد آرام تر توی گوشی همان سوال اول را دوباره پرسید.
-خوبی معین؟
••°• شــــــإھرَگــــــ •°••, [۲۰/۱۰/۱۴۰۲ ۰۵:۴۶ ب.ظ]
✨ شــــــإھرَگــــــ ✨
#پارت_۲۷۷
-تو دکتری؟ جواب من و بده…دختر نداری تو دست و بالت برنامه کنیم؟
-برنامهی چی کنیم آخه؟ تو قشنگ بفهمون اول به من لامصب!
-نمیدونم. یکی دوتا بچه جور کن دو سه روزگار بزنیم بریم.
شمال خوبه …آره شمال …بریم فقط…
ممد گوشی را از گوشش فاصله داد.
معین آنقدر خراب بود که آدمی مثل او حتی با وجود آن افتضاحی که به وجود رسیده بود و آن دلخوری عمیقی که در قلبش وجود داشت هم جرات نکرد چیز بیشتری بپرسد.
-والا واسه هفتهی دیگه…
-دیره ممد…من باس برم یه بادی به سر و کلهم بخوره …
نیستی بگو نیستم من یه فکری بکنم.
-مرد حسابی باس دو تا بچه ردیف کنیم برنامه کنیم یا نه؟ مگه میشه همینجوری؟
اضافه کرد و قلبش میخواست از راز آن زن چادر به سر بپرسد.
قطعا خود او بود که معین را این چنین آشفته کرده بود.
-چی میگه؟
آوای سیامک نزدیک تر شده بود.
••°• شــــــإھرَگــــــ •°••, [۲۱/۱۰/۱۴۰۲ ۰۵:۵۱ ب.ظ]
✨ شــــــإھرَگــــــ ✨
#پارت_۲۷۸
-زده به سرش ! میگه دو تا دافی بندازیم بالا بریم شمال …
-دافی چادریه چی شد؟
سیامک همیشه بیپروا بود.
همیشگی هم فکر نکرده سوالهایش را بر زبان میآورد.
این بار ولی بیفکر جویا شدنش درست و بهجا بود و تبسم را روی لب های ممد نشاند.
این نوبت دقیق وسط خال کوبیده بود.
-حرف دهنت و بفهم، سیامک! شوخی ندارم تو این یکی!
-عجب بابا!خب تو باشی واست سوال پیش نمیاد؟تازه میمیل داشتم شیرینی بابا شدنت و بستونم ازت !
-خفه شو، سیا!
جوری فریاد کشید که ممد گوشی را فورا از خودش دور کرد و خطاب به سیامک نگاه و ابرو رسید.
-ولش کن!
بعد انگشت اشارهاش را به دو سه بار پشت هم به شقیقه زد و ادامه داد:
-رد داده!
سیا بی صدا لب جنباند.
-چادریه مالیده درش ؟ بهش نمی اومد!
ممد شانه بالا انداخت و معین کلافه سؤال کرد:
-کجا راهی شدید؟
سیامک سرش را جلوتر برد:
-هستیم اما قهریم. خیلی داری تِر میزنی این روزگارا آقای معین السلطنه!
••°• شــــــإھرَگــــــ •°••, [۲۳/۱۰/۱۴۰۲ ۰۲:۴۵ ب.ظ]
✨ شــــــإھرَگــــــ ✨
#پارت_۲۷۹
-کاری ندارید؟
حوصله ی یک کلمه حرف اضافه نداشت. دلش رفتن میتمایل داشت.
راهی شدن و فراموشی…
تماس را که قطع میکرد سوئیچ را میپیچاند و آنقدر میرفت تا بالاخره ساکت بگیرد.
مقصد برایش مهم نبود. فقط همین که از در این خانه دور میشد برایش از هر چیزی بهتر به نظر میرسید.
-نه دیگه داداش عجله داری برو…
منم که قهرم نمیگم حالا یه دو سه تا دافی تو دستم هست که میتونم ردیف کنم همین امشب باهاشون بزنیم به مسیر …
-بچین بریم…!
جوری وسط حرف سیامک پرید که سیامک به خنده افتاد.
-داداش زده بالا؟ آمپر چسبوندی؟ یکم یواشتر برو برسیم بهت سالار …
موتور میاری پایین ها! از ما اضافه کردن بود…
جان میکند و نمیتوانست نگاهش را از آن در بسته بگیرد.
-ممد ردیفش کن…
-من چیکارم…برنامه کُن، سیامکه…
و سیامک از آن طرف نعره کشید:
-که قهرم هست.
••°• شــــــإھرَگــــــ •°••, [۲۵/۱۰/۱۴۰۲ ۰۲:۳۸ ب.ظ]
✨ شــــــإھرَگــــــ ✨
#پارت_۲۸۰
-خواهش کنم چی؟
صورت هر دو نفر غرق در بهت و حیرت شد.
-حاجی برگام! اشتباه نمیشنوم؟
آقا معین شکیبا داره خواهش میکنه؟
به جای معین ممد جواب داد:
-میتونی ردیف کنی، سیا؟
ممد حال معین را خیلی خوب میدرک کرد .
الان وقت سر به سر گذاشتنش نبود.
-واسه کِی؟
معین با زحمت پلکهایش را روی هم گذاشت.
-همین امشب…
-ردیفش میکنم …مهمون توییم دیگه ؟
بیان کرد و لبخند زد. به خیال خودش تنها شوخی کرده بود.
-صفر تا صد همه چی با من…فقط بچین بریم، سیا…همین امشامگاه بریم.
سیامک در خیال خودش شوخی کرده بود ولی وقتی معین بدون معطلی جوابش را داد حالا او هم درک کرده بود که ابدا وقت مناسبی برای سر به سر گذاشتن با معین نیست.
-ردیفه داداش…الان ردیف میکنم…
-دارم میام سمت شما. تا برسم آماده باشید.
-کجایی مگه الان…
ماشین را روشن کرد و فرمان را پیچاند.
-دورم…بهشدت دور…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن