رعنا که نگاه تنگ کرد و یک قدم دیگر به در نزدیک شد بار دیگر صوتی کلید شانه هایش را پراند.
-یا ولیم حسین. صوتی کلیده …
گفت و نفهمید چطور خودش را به اتاق رساند و چادرش را چنگ کشید.
آن طرف تلفن معین بی توجه به ساعت عربده میزد.
-رعنا ؟ رعنا؟ کیه؟ جواب من و بده لامصب…
رعنا نفس زنان بی آن که در قید و بند جواب دادن باشد هول چادر را روی سر می کشید و در همین وانفسا گوشی از کف دستش رها شد و با اولین باری که روی زمین افتاد سیم کارت و باتریاش هموقت در آمد .
-وای…
وقتی برای درست کردن گوشی نداشت.
وحشت بیخ گلویش را جوری چسبیده بود که حتی نمیتوانست درست نفس بکشد.
-حاجی اشتباه اومدیم!
کف دستش را محکم روی دهانش کوبید. آوای مردانه دقیقا از بیرون اتاق بود که به گوشش میرسید.
-چقد زدی که هنوز بالایی مردیکه. درسته دیگه!
-جلوت و نگاه کن بعد بگو !! اینجوری نبود خونه.
-یا ابلفضل یه طبقه کم اومدیم حتما.
برو …برو بیرون …
رعنا تمام این مکالمات را از داخل اتاق درست در شرایطی میمتوجه شد که آوای نفسهایش حتی گوش هایش را کیپ کرده بود.
آوای بسته شدن در که به گوشش رسید بالاخره نفس حبس شدهاش را بیرون فرستاد.
-وای…
کف دستش را روی قفسهی سینهاش فشرد. تا ایستادن کامل قلبش فاصله ای نداشت.
اشتباه آمده بودند؟ اصلا مگر امکان داشت؟ مگر قفل بی صاحب این خانه با هر کلیدی باز میشد؟
••°• شــــــإھرَگــــــ •°••, [۱۵/۰۷/۱۴۰۲ ۰۳:۰۶ ب.ظ]
✨ شــــــإھرَگــــــ ✨
#پارت_۲۰۴
نگاهش به گوشی که از قطعاتش جدا مانده بود خیره و قلبش درون سینه بال بال میزد.
تنفسش هم هنوز به حالت عادی بازنگشته بود.
قدمی به سمت تلفن برداشت ولی هنوز خم نشده فکری از سرش گذشت.
اگر آن اشتباه وحشتناک دوباره تکرار میشد چطور باید از وحشتش جان سالم به در میبرد؟
-خدا نکنه…خدا نکنه…
تند و تند تکرار کرد و خودش را سمت در اتاق کشاند.
حالا تمام نگاه و تمرکزش روی در آپارتمان بود.
-کلید و داد بهم…
در جا ایستاد.
-داد دیگه…
دور خودش چرخید و نگاه ترسیدهاش را اطراف سالن گرداند.
-کجا گذاشتم….
مغزش انگار تحلیل راهی شده بود که به درستی کار نمیکرد.
قلبش این بار جایی توی دهانش ضربان گراهی شده بود.
چند قدمی به سمت کانتر رفت. باز هراسیده سمت در پیش آمد.
رسما انگار وسط غریب ترین خیابان جهان گم شده بود.
-خدایا….
فایده نداشت. مغزش یاری نمیداد.
ولی نمیتوانست بیخیال بستن مسیر ورودی هم باشد.
نزدیک ترین کاناپهی نزدیک به در خروجی را نشان کرد بعد هول خم شد و فرشی که در مسیرش پهن شده بود را کنار زد و بلافاصله پشت کاناپهی تک نفره برگشت و رویش خیمه زد.
-مولین جون ببخشید…
بیان کرد و تمام زور اندکش را صرف هل دادن کرد اما هنوز قدم از قدم برنداشته در این بار بدون آنکه پیش زمینهای از چرخش کلید در قفل داشته باشد بی مقدمه با ضرب و تا انتها باز شد.
••°• شــــــإھرَگــــــ •°••, [۱۶/۰۷/۱۴۰۲ ۰۲:۵۷ ب.ظ]
✨ شــــــإھرَگــــــ ✨
#پارت_۲۰۵
هیع….
نگاهش خیره به در وردی بود. آنجا که دو مرد در آستانهاش خیره به خودش انگار که سرجا خشک شده بودند.
-ممد بیان کردم اشتباه اومدیم! بیا بریم الان شوهرش میاد شورتمونو پرچم میکنه!
ممد با دقت اطراف را زیر نظر گرفت و آهسته پج زد.
-شوهر کی؟ اینجا خونهی خودمونه خانمم حکمی زید معینه گوساله…
دیده های سیا گرد شد.
-هان؟
ممد کمر راست کرد و در را پشت سرش بست. رعنا تکانی خورد و بالاخره کاناپه را رها کرد و عقب کشید.
-آقا کجا….؟
-سلام عرض شد سرکار خانمِ مهمونِ معین!
بعد رو به عقب چرخید و خطاب به سیامکی که همچنان با دهان باز مانده به رعنا نگاه میکرد دیدهکی زد.
-بیا تو بابا…چی چی و اشتباه اومدیم؟ اتفاقا به موقع رسیدیم.
سیامک پنجه بین موهایش انداخت.
در ذهنش هیچ جوره رابطهای بین این زن با معینی که میشناخت نمیتوانست برقرار کند.
-حاجی…حاجی…اصلا باورم نمیشه. به حضرت عباس جلوی در اندیشیدم خواب نما شدم. زید معین آخه؟
••°• شــــــإھرَگــــــ •°••, [۱۷/۰۷/۱۴۰۲ ۰۶:۰۶ ب.ظ]
✨ شــــــإھرَگــــــ ✨
#پارت_۲۰۶
ممد همانطور که در و دیوار را با تعجب از نظر میگذراندجلو می رسید.
کمر رعنا که به کانتر چسبید تته پتهای کرد.
-آقا با شمام! کجا ؟
ممد انگشت دور لبهایش کشید.
-دوست معین نیستی مگه؟
-من؟
-نه پس من…آره دیگه. دوست دختر خونگی آقا معین. برنامه چیه ؟ ایستگاه کردین مارو؟
اسم معین که وارد شد هم خاطرش جمع شد هم ترس بیشتری سر تا پایش را فرا گراهی شد.
ترسی که قلبیلی منطقی داشت.
غریبه ها هر چه که بود اشتباه نیامده بودند!
-دوست…؟
-تم امشب چادره؟
-تم؟ ها؟ آقا اشتباه…
این بار نوبت سیا بود که زبان باز کند.
-اشتباه چیه؟ بابا اون شورت منه بدبخته دیگه رو بند رخت…
رعنا بهآرامی به گونه کوبید.
سیامک تازه تازه یخش آب میشد.
خدا آخر و عاقبتش را بخیر میگذراند.
-چه خبره اینجا….خونه تکونیه؟ بابا یه صبح تا شب نبودیم کی عید شد؟ اصلا سال تحویل کیه مگه؟
ممد چشم از رعنا برنمیداشت.
-سیا ساکت…
••°• شــــــإھرَگــــــ •°••, [۱۸/۰۷/۱۴۰۲ ۰۶:۰۵ ب.ظ]
✨ شــــــإھرَگــــــ ✨
#پارت_۲۰۷
-ساکت چیه بدبخت من میگم سال تحویل نشه بی هوا یه وقت. استرس گحرکت کردم…
-سیا دو دقیقه جدی باش دختره حرف بزنه!
-کو؟ بدبخت انقدر کار کرده جون نداره حرف بزنه که دیگه…
ممد نچ کشیده بالایی کرد.
-نه حاجی! نقل این حرفا نیست. زبون دوست معین و گربه خورده سیا..
سیا کف دستی به لباسها کشید.
-عه این شلوارکم کجا بود خانوم؟ خدا خیرت بده.
ممد کلافه و هشدار گونه صدا زد.
-سیا!
-چیه؟ خب حاجی ۶ ماهه گمش کردم. دارم تشکر میکنم آدم نیستی مگه؟
-خانم با شمام!
-خانم جوابش و بده دیگه.
ما بی آزاریم به خدا. یه موز ورمیداریم میریم.
-من …من …
-با معین اومدی؟
-آره …آره…من با معین اومدم…
سیا در یکی از اتاق ها را باز میکرد.
-خوش اومدی….
ممد نفسش را پر سر و آوا بیرون فرستاد که سیا ادامه داد.
-ممد به جان ناموسم عوضی اومدیم.
اون طویله چه ریختی این شکلی شده آخه؟ پاهاش و ببین سم اینا نداره؟ این کار آدمیزاد نیست!
••°• شــــــإھرَگــــــ •°••, [۲۰/۰۷/۱۴۰۲ ۱۰:۱۴ ق.ظ]
✨ شــــــإھرَگــــــ ✨
#پارت_۲۰۸
-سیا خفه شو دو دقیقه…
-ناموس واری بیا دو دقیقه اتاقت و ببین.
آدم دوست داره توش از خوشی زوزه بکشه. همه جا داره برق میزنه….
ممد به جای جواب دادن به سیا به رعنا اشاره زد.
-تم چادر و خاموشی و این صحبتا… مشکوک میزنی ها. نکنه برنامه چیز دیگه ست تو اصلا ربطی به معین نداری!
رعنا من و منی کرد.
-من…من میتونم یه زنگ به آقا معین بزنم…
سیامک از آن اتاق قهقهه زد.
-آقا معین…زارت!
-آقا معین خیلی مشکوک میزنه…
-خودش داره زنگ میزنه ممد…
بالاخره نگاه خیرهی ممد از روی دخترک نگون بخت برداشته شد.
-کی؟
-آقا معینِ حاج خانم اینا…
-ولش کن جوابش و نده …
-باشه…
بیان کرد ولی بلافاصله آوای مخلوط با خندهاش اتاق را پر کرده بود.
-داداش خیالت راحت از زید شما به نحو احسنت نگه داری میشه!
حرفش که به اتمام رسید ریسه راهی شد.
ممد نعره کشید.
-چه غلطی میکنی سیا؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن