چیزی که بود.
فقط محرمش را پیدا نمیکرد یک قلب سیر سر به روی شانههایش گریه کند.
-میخوای ما بریم آبجی جان؟ ما بریم راحت حرفت و بزنی؟
با خودش اندیشید دیگر چیزی نمانده بود که قابل پنهان کردن باشد.
اندک غروری هم اگر بود پشت در همین خانه چالش کرده بود.
-نه !
انگشت معین این بار بند چانهاش شد.
او از همه زودتر بریدن رعنا از تمام دنیا را متوجه شده بود.
-صورتت…
حتی قلبش را نداشت حرفش را تکمیل کند.
چطور همان اول ندیده بود؟
ردهای سرخ و خون مرده برای سر هم کردن یک توجیه مسخره و دم دستی زیادی واضح بود.
-اظهار کردم چیزی نیست!
اصلا بدون قلدری چه طور باید کارش را پیش میبرد وقتی نمیخبر داشت غلط کردم را از کجا شروع کند.
اصلا چه طور باید میاظهار کرد که چقدر همه چیز را…
رشتهی افکارش را آوای زنگ تلفن همجادهش برید.
نمیاطلاع داشت این چند صدمین تماسی بود که بعد از بیرون زدنش از منزل به خط بیصاحبش میرسید.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن