صدای فریاد معدهی خالی ماندهاش هم آنقدر کشیده بود که به زودی رسوایش میکرد.
-میخوای همینجا جلوی در سوال جوابم کنی داداشِ معین؟
ممد فورا سر پایین انداخت
-لعنت بر شیطون! آخه زن حسابی نصفه شامگاه خونهی دوتا مرد تنها…
خودت داری میگی معین داداش منه!
چقدر بین این دو مرد با بوی سیگار شتابزده و الکل که از بیست فرسخیِ در واحد هم به مشام هرکسی میرسید با آن زنجیرهای کلفت آویخته بر گردن و خالکوبیهای رنگارنگشان با مجیدی که یقهاش را تا آخر میبست و با همان یقهی بسته رحمش به بیوهی برادرش نبود، فرسنگها تفاوت مشاهده کرده میشد.
-پس منم میدونم که بد جایی نیومدم.
که اگه اومدم از سر ناچاریه…
حالام اگه اجازه بدی بیام تو …اگه نه رام و بکشم برم…
نگاه ممد همچنان پر از شک بود چند باری دهان باز کرد تا چیزی بگوید ولی کلمات به دهانش نرسیده پشیمان شده بود.
-ولی من اول…
-برو کنار بابا…
این بار ضربهی دست سیامک ممد را از مقابل در کنار کشیده بود.
-ناموس داداشته ها! به خودت شک داری ؟ نمیبینی حالش و ؟ منِ سگ مست حالیمه تو اینجا مثل چماق واز حرکت ایستادی روبه روش نفهمیدی؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن