صوتی های های گریههای آسیه تمام ساختمان را پر کرده بود.
-الهی بمیرم برای بچهم که هنوز مرگ داداشش و قبول نداره …
با رسیدن مرضیه و رعنا مقابل در رعنای قطع امید کرده از معین همهی امیدش به پیرمردی بود که ذکر گفتنهایش انتها نداشت.
-بابا؟
این چهار کلمهای ساده نهایت زورش بود.
صدای ولضالین اضافه کردنهای حاج مرتضی بلندتر شده بود.
-اون و واسه چی صوت میکنی ؟ ها؟
معین بود!
معینی که گوش دادن آوایش قلب رعنا را به هم میزد.
سر جا ایستاد.
نفرت و خشم بود که در تمام وجودش قُل میخورد و تا گلویش بالا میرسید.
قلبش میخواست میتوانست تمام روزهای زندگی در کنار این قوم وحشی را گوشهای استفراغ کند و بعد از آن همهی حال بدش به انتها برسد.
-بیا ببینم ! واز حرکت ایستاد سر جاش ! یالا…
جوری به طرف مرضیه چرخید که دست دخترک از روی ساعدش رها شد.
-ولم کن !
گفت و با اندکی مکث افزود:
-نمک به حروم….!!!!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن