قطرهی اشک درشت با صوتی کِل کشیدن نرگس از گوشهی پلکش سُر خورد و درست با رها شدن لیوان آب از کف دستش هممدت شده بود.
-ای وای …
تمام شد…
لیوان آب و قلب بیصاحبش با هم شکسته و تکه پاره شده بود.
بی آن که به تکههای شکستهی لیوان اهمیتی بدهد از آشپزخونه بیرون راهی شد.
قطرات اشک همچنان پشت سر هم و بیصدا از پلکش پایین میافتاد .
-راست میگن دیگه! من خر دنبال کدوم معجزهم؟سکوت تو علامت رضاست، عزیزم!
با خودش بیان کرد و مقابل آینه از حرکت ایستاد.
لباسهای تیره در تنش زار میزد.
چقدر این رعنا حقیر و بیچاره بود و چقدر که از این زن درون آینه قلبش به هم میپیچید.
-عروسیت مبارک باشه آقا سید معین …
کف دست انداخت و شال تیره را از روی سرش پایین کشید و بعد از آن بلافاصله کش موها را آزاد کرد.
آبشار موها که به دورش رها شد بغض وامانده بالاخره به انفجار رسید:
-متوجه شدی آخرم نشد بهت بگم چقدر دوست دارم ! دیر شد، معین…دیر شد و بهت ناظهار کردم…
موند تو قلبم…آخ دلم داره میترکه معین!
آقا معین…آقا معینِ پریسا خانوم…شاه دامادِ…دولید…
دستهایش بیاختیار مشت شد.
-بیغیرت!
خم شد و رژ لب سرخ را از مقابل آینه برداشت و همانطور که کف دست و سر و تنش میلرزید با حرص روی لبهایش کشید.
-اما دیگه ندارم !
بعد پیجادهن سیاه را از تنش فاصله داد و نالید:
-دیگه سیاه هم نمیپوشم!
اظهار کرد و رژ را توی آینه پرت کرد .
نالهی آخرش میان آوای هق هقش گم شده بود.
-بذار خاموشی منم علامت رضا باشه، آقا سید معین!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن