-مردک روانی ! خانم شما واقعا قصد ازدواج دارید؟ به تو چه ! یه کاره پاشده دنبال من جاده افتاده…
سعی میکرد با کج کردن دهان و مسخره کردن علی روح بیقرارش را ملایم کند.
لیوان آب به کف دست خودش را به همان پنجرهای رساند که کمی پیش دو طبقه پایینتر معین پشت آن از حرکت ایستاده و سیگار میکشید.
-چرا انقدر این جهنم گرمه!؟ دارم خفه میشم.
خبر نداشت که خود بیچارهاش بود که در میان آتشی نامشاهده کرده گر میگرفت و میسوخت و این حس سوختن ربطی به دمای منزلی خراب شدهاش نداشت.
-بابا به خدا یه شادی تو این خونه بیاد حال همه مون خوب میشه !
گوشهایش تیز شد.
آوای نرگس بود که از بین پنجرهی باز دو واحد پایینتر میگذشت و در فضای خالی نورگیر آپارتمان میپیچید و به گوشهای تیز شدهی رعنا میرسید.
خودش را به دیوار چسباند و روی پنجههایش از حرکت ایستاد و تا جایی که میشد گردنش را بالا کشید.
شاید از وقتی عروس شکیباها شده بود این اولین باری بود که برای شنیدن حرفهای نرگس بیتابی میکرد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن