حتی آن مشتهای بیجانی که روی سر و صورتش فرود میآمد هم برایش اهمیت نداشت.
سرش را بالا گحرکت کرد و نگاهی به اطراف انداخت.
نگاهانش را هالهی شفافی از اشک پر کرده بود ولی بازهم جمعیت توقف کرده از بیمار و همراه با صورتهای خوابآلود و پفکرده مقابل در اتاقهایشان از نگاهش دور نمیماند.
انگار تمام بیمارستان در آن جادهروی لعنتی از حرکت ایستاده و به آن صوتی پر از قلبهره گوش میدادند.
-چی شده؟
این را یکی از بیمارها از همراه اتاق کناریاشان پرسیده بود.
دیدهانش در انتظار جواب خیره به لبهای بیرنگ زنی بود که با چشمان سرخ و شال نامرتب روی سر انداخته مرتب خمیازه میکشید.
-انگار مادرشون مرده !
مریض دو اتاق آن طرفتر وحشت کرده سر تکان داد.
-ای وای . بندگان خدا…خدا بهشون صبر بده.
کف دستهای مرضیه همچنان توی سر و صورتش میخورد .
هنوز هم واکنشی نداشت.
یعنی تمام وجودش در جملهی وحشتناک زن هممسیرِ اتاقِ کناری گیر افتاده بود.
مادرشان مرده بود و تکرار این جملهی کوتاه در ذهن در هم و برهمش تمامی نداشت.
✨ شــــــإھرَگــــــ ✨
#پارت_۶۷۲
-بابا یکی بره پرستاری چیزی آوا بزنه این دختره طفلی از دست راهی شد!
انگار کف دست خودش نیست اصلا. بنده خدا توی حال دیگهست.
-پرستار بیاد چیکار کنه!
داغ مادر مگه با اومدن یه پرستار سرد میشه آخه!
-اون که نه ولی بیاد یه ملایمبخشی چیزی به این بزنه تا دختره هم نخوابیده پیش مادرش .
-وضع پسره که از دختره بدتره!
آخ که بالاخره یک نفر پیدا شده و حالش را درک کرده بود.
حالی که خودش از عهدهی بیان کردنش بر نمیرسید. فقط میدانست همانطور نشسته روی آن صنقلبی در حالی که مشتهای مرضیه روی تنش مینشست و آن ریتم یکنواخت هم در گوشهایش تکرار میشد انگار روح از تنش پر میکشید.
-چی بگم والا. خدا صبرشون بده .
داغ مادر بد داغیه. حالا حالا ها نمیفهمن چقدر یتیم شدن!
یتیم شده بود.
یک مرد گنده بود که تا رسیدن این لحظه در حیاتاش هیچ گاه تا این حد وابستگیاش به کسی را باور نداشت ولی حالا که مادرش به خاطر او…
مرضیه همچنان یک ریز تکرار میکرد.
طفل معصوم مشتهایش کم جان شده بود.
-تو کُشتیش، معین. آخ مولین قشنگم…
او مادرش را کشته بود؟ مادرش مرده بود؟ آن ریتم مرگ آور قرار بود تا ابد در گوشهایش آوا کند؟
✨ شــــــإھرَگــــــ ✨
#پارت_۶۷۳
نمیخبر داشت چقدر گذشته بود که بالاخره آن در لعنتی باز شد و هممدت همهمهی پیچیده در مسیررو رو به خاموشی راهی شد.
بیاختیار از روی صنقلبی پرید.
پیش نگاهش تخت روانی از اتاق بیرون آورده میشد.
مرضیه جلو رفت.
-مامان؟ مولینم…توروخدا پاشو…
هنوز سر تخت درون اتاق بود .
نمیدانست اگر امتداد آن ملحفهی سفید را روی سر آسیه پیدا کتد به چه حالی خواهد افتاد.
تا بخواهد بیشتر فکر کند صورت مادرش را بدون ملحفهی سفید پیش دیدهانش میدید.
جلو دوید و تته پته کرد.
-دکتر. دکتر حالش …
-خدا رو شکر، جانم. خطر رفع شده.
خطر رفع شده و انگار که نفسش از درون سینه آزاد شده بود.
-پس کجا میبریدش؟
-منتقل میشن بخش مراقبهای ویژه.
باید تحت نظر باشن اما نگران نباشید مشکلی نیست.
نمیدانست چه جوابی بدهد.ذهنش جمع و جور نمیشد.
مرضیه اشک ریزان به بدنش چسبید..
-داداش. داداش مولین زنده ست!
زنده بودن یک مادر بهترین خبر دنیا بود.
دکتر کف دستی به شانهاش رساند و با تبسمی خسته دور شد.
مرضیه بیشتر هق هق میکرد.
-خدایا شکرت. مولینم زندهست. ای خدا جونم…
دم عمیقی گحرکت کرد و روی موهای مرضیه را بوسید. دخترک آنقدر تقلا کرده بود که گیس بافتهاش دوباره باز شده بود.
-مرضی تو اینجا میمونی؟ من باید برم.
مرضیه با چشمان اشکی سرش را بالا گرفت و مضطرب سؤال کرد.
-کجا معین؟
– نمیدونم. حالم خوب نیست.
تو بمون تا مامان بهوش بیاد. بهوش اومد بهش بگو. بهش از طرف من بگو…
-چی بگم؟
-بگو قبوله ! بگو معین بیان کرد هرچی تو بگی دردت به سرم …
بیان کرد و از روی تصویر زن دیوانهی دوست داشتنیِ درون ذهنش با تمام وجود رد شده بود.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن