آسیه محکم روی پاهایش کوبید.
-آره دیگه بایدم نداشته باشی . زن نبودی که . خبر از زندگی شوهرت نداشتی که …معلومه نباید میدونستی شناسنامهی شوهرت کجاست…ای خدا من دردم و به کی بگم…
حرکت کف دستان معین متوقف شد و سر بالا گحرکت کرد و نگاهش را بین رعنا و مادرش جا به جا کرد. رعنا تبسم کوتاهی کرد.
لبهایش هنوز از گِزگِز نیفتاده بود …
-آره حاج خانم. من زن نبودم. هیچ وقت نبودم.شما راست میگی …
بیان کرد و تا معین خواست چیزی بگوید شانهی مرضیه را کنار زد و خودش را از آشپزخونه بیرون انداخت.
انگار در تمام فضای آشپزخانه هوا برای نفس کشیدنش کم و تنگ آمده بود.
صدای بلند معین تا راهرو میرسید.
-زورت میرسه برو یقهی خود محمد…
قدمهایش را سریعتر کرد.
قلبش متوجه شدن بیشتر از این را نمیتمایل داشت.
به ورودی سالن که رسید سر جا ایستاد.
زن هنوز هم زیر تابلوی وانیکاد قرار گرفته بود و پسر بچه مقابل مادرش روی زمین زانو زده و دستهای نوچش را برای پاک شدن به فرش روشن آسیه میکشید.
-تو این دیوونه خونه چی میکشیدی تو بیچاره ؟
✨ شــــــإھرَگــــــ ✨
#پارت_۵۹۲
ببین کارش به کجا رسیده بود که هوو به حالش قلب میسوزاند.
-ماشالله بهشون همه هم از دم ردی ان.
ممدم همینطوری بودا ..
بعد دسته ای از موهای بلوندش را پشت گوش فرستاد و ادامه داد:
-به کی دارم میگم. تو خودت باهاش زندگی کرده بودی دیگه…
البته جای تعجبم نداره. از این ننه بایدم یه مشت خل و چل ردی زاییده شده باشه.
پدر نیامرز حنا میخورده سر بچههاش انگار…
قلبش میخواست برود و کنار زنی که روزگاری همبستر شوهرش بوده بنشیند و استارت گریه را بزند.
حداقلش این بود که این زن تنها کسی بود که شاید کمی از درد او را میمتوجه شد.
-حالا وایستادی اونجا چرا؟ از من خوشت نمیاد؟ اونی که باید از اون یکی خوشش نیاد منم !
چون من بودم که شوهرم تو رو گراهی شد، ناسلامتی .
دستی به سر پسر بچه کشید و آهی سنگین از بین لبهایش بیرون فرستاد.
-ولی من نه از تو بدم میاد نه کاری باهات دارم.
من اومدم فقط حق خودم و این بچه رو بگیرم . چیکار دارم به کار بقیه …
پاهایش با جاذبهی عجیبی به سمت این زن کشیده میشد.
زنی که چانهاش تازه گرم شده بود و دهانش یک دم از جنبیدن وا نمیماند.
✨ شــــــإھرَگــــــ ✨
#پارت_۵۹۳
-ممد از تو واسم اضافه کرده بود . میاظهار کرد انقد بیزبون و بدبختی که گاهی قلبش واست میسوزه .
بعد کف کف دستش را به سمت رعنا گراهی شد و صوتیش را پایین کشید:
-ای خاک عالم بر اون فرق سرت که یکی لنگهی اون ممد شکیبا که تو دسته بندی مردا خودش ردهی هزارم جدولم جاش نبود راجع بهت اینجوری میاظهار کرد .
چته؟ اصلا واسه چی زنش شده بودی ؟ یه لقمه نون خونهی ننه آقات نبود؟
از مقلب حرف زدن زن به خنده افتاد:
-داداشم یه پاما گراهی شد قول من و داد به محمد. میخواست باهاش بدهیاش و صاف کنه !
آوای خندهی زن بلند شد.
-ای بدبخت خدا زده! منو باش قلبم خوش بود میام یه گیس و گیس کشی باهات مسیر میندازم جیگرم حال میاد . تورو که خدا خودش زده …
حالا دیگر شانههای رعنا از خنده تکان تکان میخورد اما هموقت اشکش از گوشهی چشمش روان شده بود.
این زن چقدر ساده و صمیمی تمام واقعیت را وسط فرق سرش میکوبید.
آنقدر که واقعیت هوو بودنش آخرین دردی بود که بند بند استخوان های رعنا را از هم متلاشی میکرد.
خواست قدمی به سمتش بردارد که کسی به در کوبید.
با همان خنده و اشک مخلوط شدهاش در خانه که درست کنار آن ایستاده بود را گشود.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن