رمان شاهرگ پارت ۲۶۴

شــــــإھرَگــــــ

پارت_۸۵۲

-ای بابا. چه گیری دادی تو به این. چیزی نمیگه…! گور بابای این لامصبم کرده.

-رو احمق بودن من تا کجا حساب کردی، معین؟

سؤال کرد و تلخ لبخند زد.

-تا آخرش؟ آخه کمتر از آخرش حساب کرده باشی نمیتونی انقد احمق فرضم کنی!

زهرش را ریخت. سری تکان داد و بعد کف دست‌هایش را دور تنش پیچید.

معین تلفن به دست بیخ دیوار خشک شده بود.

خنده‌های هیستریک رعنا انتها نداشت.

اینجا که توقف کرده بود جنون درست در یک قدمی‌اش بود.

-البته حقم داشتید! دروغ چرا…با خودم که تعارف ندارم. میرسیده بهم!

آوایش یک سره می‌لرزید.

یک کف دستش را جلوی سینه نگه داشته بود و با کف دست دیگر به شکل وسواس گونه‌ای باز به پوست تخمه‌ها چنگ می‌کشید.

-همتون! بزرگ و کوچیک…

-رعنا !

معین که صوتیش زد پنجه‌هایش بی‌اختیار باز شد و تمام پوست تخمه‌ها از نو روی زمین ریخت.

-اسم من و صدا نزن! الان زدی؟ دیگه نزن ! من رعنا نیستم. من و صوت کن احمق جون…

گفت و با سرعت نور از روی کاناپه بلند شد.

بیشتر حواسش با بالا تنه‌ی کاملا برهنه‌اش درگیر مانده بود اما این قلبیل نمیشد که خفه خان بگیر‌د.

در این اتاق نامحرمی وجود نداشت. البته فعلا این‌طور بود…!