۸۴۵
-من فراموشی نگرفتم …
ولی میخوام بدونی اونی که یه شامگاه جای گرفت عاروق بدمستی زد و گه اضافه خورد که آی تا تو نخوای بهت دست نمیزنم من نبودم!
یه کصخل درجه یک بوده که اون موقع از مردی افتاده بوده حتما…
وگرنه که چطوری میشه از تو گذشت؟ ها؟
حواسش هیچ به سبک شدن لباسهایش نبود.
به خودش که برگشت برایش دیگر حتی مهم هم نبود.
تمام وجودش این یکی شدن را میطلبید.
خسته بود. به اندازهی یک عمر خواستن و نرسیدن حالا میراهی شد تا در آغوش مردی ملایم بگیرد که خودش او را تمایل داشته بود.
-اونجوری نگام میکنی که خجالتم بدی؟
تمایل داشت سرش را بالا بیاندازد که سنگینی تن معین نفسش را به شماره انداخت.
-اونجوری نگام کنی که بخوای خجالتم بدی هم تخمم نیست خانم رعنا…
یعنی خودت کردی. یه کاری کردی که جز با خود بیشحرکت کرد قرار نگیره این تن گر گحرکت کرده امشب!
زشت بود اگر میاضافه کرد خودش هم همین را میمیل داشت؟
این که مردی که محرم ترینش بود را از این فاصله ببیند که چطور شامگاهیه به ماری خوش خط و خال روی تنش بالا و پایین میشود و تکه تکه از تنش را با بوسه داغ میگذارد چیزی بود که خودش تمایل داشته بود.
هرچند که این راهی شدار معین ابتدا در نظرش کمی عجیب میرسید.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن