نگاهش از روی صورتم سُر خورد و قفل شکمم شد.
-وقتی… وقتی اِنقدر بیلیاقت بودم که جهان منو لایق بابا شدن ندونست!
قطره اشکی که یکباره از دیدهش چکید، همهی وجودم را متزلزل و حالم را خرابتر کرد.
-لایق نبودم و بیشتر از همه تو از این موضوع ضربه خوردی!
کاش این ها را نمیاضافه کرد!
کاش مانند همیشه قلدربازی در میآورد و حرصم میداد ولی اینگونه با دل و روانم بازی نمیکرد!
-امیر من نمیخوام اینارو بشنوم!
-میدونی حاضرم هر کاری بگی بکنم تا فقط بتونم یه فرصت دیگه برا جبران داشته باشم! تا بهت نشون بدم بخاطرت چقدر میتونم تغییر کنم. تا ببینی حرکت کردنت چطوری پوکوندم اما… اما پرنده کوچولوی من دیگه آشیونه نمیخواد. جفت نمیخواد. به جاش میخواد تنهایی پرواز کردنو یاد بگیره!
دیگر نتوانستم طاقت بیاورم.
اشک هایم آهسته و در خاموشی صورتم را خیس کرد و نگاه امیرخان غمگینتر شد.
-شاهین بهم میاضافه کرد باید درست و منطقی باهات صحبت کنم تا یه فرصت دیگه بهم بدی. دلمم اینو میخواد. میخوام داد بزنم که من… من بخاطرت میتونم عوض بشم. میتونم تبدیل به اون مردهای منطقی و چندش شم. اصلاً بخاطرت هر چی اخلاق داغون و مزخرف دارمو میریزم دور و دوباره خودمو میسازم. می خوام بگم کمکم کن تا بتونم تغییر کنم ولی همونقدر که دوست دارمت، میشناسمت. تو ازم ناراحت نیستی که بخوام از قلبت درآرم، تو ازم قلب کَندی شمیم!
محکم لب هایم را روی هم فشار دادم و با بیچارگی خودم را کنترل کردم تا قد بلند کشیده گریه نکنم.
دلم آتش گرفته بود!
میگفت میشناسمت و میخبر داشت حسی که دارد درست است ولی هنوز آن ته مه های نگاهانش یک شمع بسیار کوچک از امید روشن بود!
آنقدر کوچک که متوجه شدنش سخت ولی نمشاهده کردنش سختتر بود!
شمع امیدی که باعث شده بود با وجود همهی دانسته هایش باز هم منتظر نگاهم کند!
#شالودهعشق
چطور باید میاظهار کردم قلب من هم برای اوست اما گاهی بخشیدن سخت ترین کار دنیاست؟!
-من… من معذرت میخوام!
با سری پایین این جمله را بیان کردم.
شاید نبخشیدن حقم بود اما بخاطر این نبخشیدن شرمنده بودم. البته نه شرمنده او شرمنده قلب هایمان!
چشم بستم و پلک هایم را روی هم فشردم.
در انتظار یکی از آن توبیخ های طولانیاش و یا شاید هم فریادهای ادامه داری که قرار بود مرا یک انسان سنگی و بیرحم بخواند اما وقتی پیشانیام گرم شد و لب هایش محکم به پوست عرق کردهام چسبید، در یک لحظه وا راهی شدم و شانه هایم افتاد.
کَف کف دست هایش را روی بازوهایم گذاشت و لب هایش پایینتر رسید. به گونهام چسبید و لب زد:
-میفهمم ولی خواستم برای آخرین بار شانسمو امتحان کنم.
آخرین بار؟!
چرا حرفش اِنقدر در نظرم عجیب بود؟!
یک بوسهی دیگر به گونهام زد و وقتی عقب کشید و لبخند تلخی زد، ابروهایم بالا پرید.
-آخرین بار؟
-…
یکدفعه دوزاریام افتاد…
قطعاً یک جریانی پشت این حرف ها وجود داشت!
-تو… تو اصلاً چی شد که یهو مصمم شدی امشامگاه بیای و این حرف هارو بزنی؟ اونم با این لحن!
-لحن؟
-آره نمیفهمم یعنی انگار داری خداحافظی میکنی.
-…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن