خشک شد و دیدهانه گردش به چشمانه غرق اشکم خیره شد.
و این پایان جاده ما بود…!
_♡_
-تو تصمیمتون مصممید خانوم؟
سر بالا گراهی شدم و با جدیتی که تا به حال در خود ندیده بودم، کشیده بیان کردم:
-بله من کاملاً موافق با جداییمون هستم.
-شما چی آقا؟ شما هم به طلاق رضایت دارین؟
امیرخان با گوش دادن سوال مرد جوری با درد نگاه بست که انگار در مورد مرگش از او میپرسند و بعد از مکثه بسیار طولانیای آرام بیان کرد:
-قسم خورده بودم اگه خوب شی و خدا تورو بار دیگر بهم ببخشه، هر کار بخوای برات بکنم. و حتی اگه به قیمته مردنمم تموم شه، بذارم هر جور راحتی حیات کنی و حالا که اینو میخوای…
داشت جان میداد… به والله که داشت جان میداد!
-باشه خانومم منم قبول میکنم!
وقتی برای بار آخر هر دو اعلام کردیم که موافق طلاق توافقی هستیم، وقتی امیرخان با صدای ساکتی بیان کرد و من بیرحمانه و با آوای بهشدت قد بلند… بالأخره تصمیم گرفته شد!
تصمیمی که بارها به آن در ذهنش گذرانده بودم اما حتی برای ثانیهای باورم نشده بود که جدی جدی بتوانم از مردی مثله او جدا شوم!
و در نهایت مهر طلاق در شناسنامهی هردویمان خورده بود.
-خانوم جان ناهار آمادهس، برات آبگوشت بار گذاشتم. ترشی هم گرفتم بکشم یه کم بخورید؟
با صدای گل سرخ از فکر بیرون وارد شدم و به سمتش چرخیدم.
#نویسنده: ZK
-چرا زحمت کشیدی گلی؟ میدونی که من زیاد تو قید و بند غذا نیستم.
-این چه حرفیه خانومم؟ غذا که قید و بند نداره. باید بخورید وگرنه ضعیف میشید میمیرید.
به سختی با لبخندی که میمیل داشت روی لب هایم بنشیند مقاومت و آهسته سر تکان دادم.
بعد از چند ماه کنارش زیستن کردن هنوز هم گاهی از اینکه بهشدت راحت افکارش را به زبان میآورد، شوکه میشدم.
-پس میمیرم؟!
-آره دیگه خانوم تو دِه ما بهشدت ها بخاطره ضعیفیه بدنشون مُردن.
-که اینطور… دور از جونم البته هان؟!
چشمانش گرد شد و در نهایت دوزاریاش افتاد.
-هین… وای خاک به سرم چی دارم میگم؟ توروخدا ببخشید!
خندان به شانهاش زدم.
-عب نداره پیش میاد.
-بازم شرمندهام.
-بیا بریم یه کم از این آبگوشت شما بخوریم. راستی اِنقدر خوب غذا پختنو از کی یاد گراهی شدی؟ واقعاً کف دستپختت حرف نداره.
دخترک ساده مانند همیشه بهشدت راحت ذهنش منحرف شد و هیجان زده شروع به صحبت کرد.
-خانوم بچه که بودم خانجونم بسیار رو غذا حساس بود. میگفت دختری که کف دستپختش خوب نباشه، صد در صد میمونه رو کف دسته آقاش و میترشه. منم از اول بسیار میترسیدم بهم بگن ترشیده. اینه که شروع کردم به غذا یاد گحرکت کردنو…
همانطور که در حاله گوش دادن به حرف های گل سرخ بودم، مسیر حیاط را طی کردیم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن