پنج پله بود…
فقط و فقط پنج پلهی کوتاهه لعنتی بود ولی دردی که در تنم نشست، چیزی نبود که قبل از این تجربهاش کرده باشم!
میانه لب هایم فاصله افتاده و آنقدر در شکم و زیر شکمم حسه بدی داشتم که حتی توانه ناله کردنم را هم از کف دست داده بودم.
-شمیم چی شد؟!
-شـمـیـم
صوتی فریاد امیرخان و رادان سپس حضورشان در کنارم حالم را خرابتر کرد.
اشک از گوشهی دیدهم چکید و میانه موهایم گم شد.
-شمیم منو نگاه کن خوبی؟ خانومم نگاهم کن.
-شمیم داداشی؟ آوامو میشنوی؟ درد داری؟!
صدای هردویشان به شدت دلخور بود و حالم داشت از هر سه نفرمان بهم میخورد!
-شمیم… شمیــم.
دسته امیرخان که روی دستم نشست، متوجه دسته چنگ شده روی شکمم شدم و نگاهانه اشکیام را به او دوختم.
-خوبی؟ بذار کمکت کنم کشیدهشی.
-امیر مراقبه سرش باش.
پله ها آنقدر کم بودند که آنچنان هم به هول و ولا نیفتند.
به هر حال تقریباً برای هیچکس بخاطر چهار پنج پله اتفاقه بسیار خاص و ناگواری نمیفتاد مگر نه؟!
امیرخان کف دستم را گراهی شد تا روی زمین بنشینم.
قلبم نمیمیل داشت در این لحظه کمکم کند ولی آنقدر ترسیده بودم که جرات کوچکترین مخالفتی نداشتم.
با تنی عرق کرده و لرزان کمی از زمین فاصله گرفتم و آوای رادان که میبیان کرد:
-عزیزم خوبی خب؟ نترس… حالت خوبه آبجی کوچولو!
دقیقاً آنی بود که میمیل داشتم بشنوم!
من خوب بودم… آری خوب بودم!
کودکم هم خوب بود. دردی هم که هر لحظه بیش از قبل نفسم را میبرید احتمالاً بخاطر استرس و توهم زدایی ذهنم بود اما در اصل من خوب بودم!
#شالودهعاشقی
با کمک امیرخان قرار گرفتم.
درد زیاد داشت دیوانهام میکرد و من با نگاه هایی که به نقطهای کور دوخته شده بود، نمیتمایل داشتم وجودش را قبول کنم!
خوب میشدم. فقط کافی بود یک چایی نبات بخورم و شکمم را گرم نگه دارم بعد آن حتماً خوب میشدم!
-خوبی؟
-خوب…
با حس خیسی کلمات از ذهنم پریدند و سرم اتوماتیکوار خم شد.
انتظارش را نداشتم ولی یک رنگ جمتوجه شد به پیراهنه رنگارنگ و تابستانیام اضافه شده بود!
یک رنگ سرخ که قبلاً رویش وجود نداشت!
چیزی شامگاهیه به خون بود و یا شاید هم خوده خون بود!
مردمک هایم گرد شد و جیغ هایی که بهیکباره از حنجرهام کشیده شد، نمیتوانست متعلق به من باشد!
-خون… خون… بچهام… امیر بچهام!
امیرخان شوکه شده بود و رادان با نگاه هایی گرد شده میسؤال کرد:
-چه بچهای؟ مگه تو حاملهای؟!
دوران سرم و دردی که دیگر نمیتوانستم تحملش کنم.
به عق زدن افتادم.
ترکیب درد، اشک، خون و جیغ های تمام نشدنیام و من ابداً خودم را تا این حد خار حس نکرده بودم…!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن