آنقدر رقت انگیز شده بودم که حتی او هم دیگر نمیمیل داشت دلخورم کند؟!
یا اینکه نه… شاید هم فهمیده بود امکان ندارد از اینی که هست غمگینتر شوم!
-پانیذ چیکار میکنی پس؟!
آذربانو وارد اتاق شد و وقتی مرا شال و کلاه کرده مشاهده کرد، ساکت شد.
کیفم را از روی عسلی برداشتم و ساکت روی شانهام انداختم.
شکسته و پر از حس تحقیر از درون ولی با سری بالا گراهی شده مقابلشان از حرکت ایستادم و مثل همواره تظاهر کردم که نتوانسسریع آسیبی به من برسانند! اما در اصل آسیب زدن که جای خود داشت، این ها روح مرا کشته بودند! دل مرا میان کف دست های کثیفشان لِه کرده بودند!
-اونی که هیچوقت نتونست بیخیال بشه من نبودم. اگر به من بود هیچی تا اینجا کشیده نمیشد. الآنم نه بخاطر تو بخاطر خودش ازش میگذرم. هیچوقت باور نکردی اما من واقعاً پسرتو دوست داشتم. اِنقدر عاشقش بودم که حاضر شدم شماهارو بخاطرش تحمل کنم ولی دیگه نمیکشم. حق با توئه این ازدواج درست نیست. چراکه به جای اینکه آیندهمونرو بسازه داره از بین میبره!
-تو…
سریع میان حرفش پریدم.
احمقه احمق ها میشدم اگر تنها به اندازهی یک جمله دیگر توهین های زنی که نه تنها زیستن من بلکه مادرم را هم از بین برده بود، گوش میدادم.
-تو بردی بهت تبریک میگم. از زیستن پسرت میرم اما این که اون هم بتونه از زیستن من بره رو به تو میسپارم. ببینم میتونی کاری کنی که بیخیاله من شه یا نه… این گوی و این میدون!
با ضربهای که به شانهی پانیذ زدم از اتاق بیرون رفتم و نگاهم به تلفن روی زمین افتادهام، دوخته شد.
دیگر به آن نیازی نداشتم…!
شامگاهیه یک ربات از در خونه بیرون زدم و پله ها را به آرامی پایین راهی شدم و وقتی که وارد خیابان شدم، تازه یادم افتاد نفس کشیدن چه حسی دارد!
قدمی برداشتم و فکری در سرم جرقه زد.
کف دست در کیفم کردم و دو کارت اعتباری که متعلق به امیرخان بود ولی برای من گذاشته بود را بیرون کشیدم و به اسم و فامیلیاش روی کارت خیره شدم.
ناخودآگاه و پر بغض روی اسمش را بوسیدم.
مطمئن بودم هیچوقت نمیتوانم کسی را شامگاهیه او دوست داشته باشم. عاشق شدن به کنار من بعد از این مرد دیگر به هیچ وجه ممکن نمیتوانستم کسی را وارد حیاتام کنم!
دستم را دو طرف کارت گذاشتم و وقتی که هر دویشان را از وسط شکستم، سَد اشک هایم بار دیگر برداشته شد و گونه هایم را تَر کرد.
کارت های شکسته را در سطل آشغال پر زباله انداختم و تند قدم برداشتم.
حال که قصد راهی شدن بود، باید درست حسابی میراهی شدم!
یک راهی شدنه واقعی… بیهیچ نام و نشانی از امیرخان!
دوستش داشتم ولی چه کسی اظهار کرده است همیشگی دوست داشتن به معنای رسیدن است؟!
شاید شمیم باشی و مجبور به گذشتن!
من زیادی برای این عاشقی تلاش کرده بودم. زیادی غرور و شخصیت و عزت نفسم را فروخته بودم ولی دیگر نمیشد! ماندن ما دو نفر کنار هم چیزی جز عذاب برایمان نداشت!
اشک هایم سریع و شتابزده میچکیدند و تنها چیزی که برایم اهمیت نداشت، نگاه متعجب عابرین بود.
بگذار فکر کنند که دیوانهام! این دیوانه ها چه میدانستند من عذادارم؟!
من عذادار قلبی بودم که کمی پیش آن را از سینه جدا کردم و همجاده کارت ها به اعماق زباله ها فرستادمش.
میدانستم شاید از من متنفر شود…
شاید تا آخر عمرش مرا یک زن غیر قابل اعتماد و دروغگو بخواند. به هر حال آن بیمعراهی شده نامرد ابداً باور نکرد که من هر چه کردم بخاطر دلبسته شدنم بوده نه چیز دیگری!
بحث آخرمان برایم دوره شد و صوتیش که میگفت او میتوانسته مرا رها کند ولی بخاطر دلبسته شدنش مانده و من زیرا مسیر دیگری نداشتم او را ترجیح دادم!
درست بود که بسیار وقت ها ذهن منطقیام فعال بود، قبول داشتم که گاهی بسیار کمتر از او احساسی عمل میکردم اما واقعاً نتوانسته بود ببیند که با وجود همه این ها چطور همیشگی او را ترجیح میدهم؟!
چطور بخاطرش تحقیرها، توهین ها و شکستن ها را تحمل میکنم؟!
نتوانسته بود این ها را ببیند و قطعاً حالا هم نمیتوانست این حرکت کردن را درک کند!
اما من دیگر به آخر خط رسیده بودم…!
دیگر نه جایی برای شکستن دلم مانده بود نه غرورم از اینی که بود، لِهتر میشد!
آنقدر عزت نفسم را خرد کرده بودند که اگر یک دقیقه، تنها یک دقیقه بیشتر در آن حیات میماندم تا اَبد از خودم و وجودم متنفر میشدم ولی خدا میاطلاع داشت که قلبیله اصلی رفتنم این نیست!
قلبیله اصلی این حرکت کردن، امیرخان بود!
اویی که مانند من از اول ازدواجمان روز خوش نمشاهده کرد و اگر بلایی سرش میرسید یا اگر بخاطر من بلایی سر کسی میآورد و آیندهاش را میباخت، دیوانهیِ دیوانهی دیوانه ها میشدم!
من عمراً مرد همچین جادهی نبودم و این جدایی برای جفتمان در عین تلخی بهترین انتخاب بود!
شاید اگر فقط کمی کمتر از عکسالعمل هایش میترسیدم الآن در همچین وضعیتی نبودیم ولی خدایا من هم انسان بودم!
با خود که تعارف نداشتم، من بریده بودم!
بدجوری تاب و توانم را از کف دست داده بودم!
با صوتی بلند بوق یک ماشین از جای پریدم و حیرتزده تکان شمتوجه شدی خوردم.
دیده های گردم میان عابرها و ماشین ها چرخید.
-برو عقب دیگه زنیکه دیوونه چرا وایسادی وسط خیابون؟!
با صدای فریاد مردی که مخاطبش من بودم، دست و پای شل شدهام را وادار به حرکت کردم.
سریع از خیابان طویل گذشتم و ناخودآگاه به سمت درخت های چشمکزن رفتم.
وارد پارک کوچکی شدم و شبیه یک کودک گمشده، پربغض نگاهم را در منطقهی ناآشنا چرخاندم.
آنقدر غرق فکر شده بودم که هیچ ندرک کردم کِی پا به اینجا گذاشتم و اصلاً اینجا کدام تکه از شهر بود؟!
روی نیمکت دونفرهای که در پارک بود قرار گرفتم و کم کم مغزم داشت به کار میافتاد.
از یه چیز مطمئن بودم، آن هم این بود که باید از امیرخان جدا شوم ولی حال باید کجا میحرکت کردم؟!
بیپول و بیهیچ آشنایی در این شهر بزرگ باید شامگاه را کجا میگذراندم؟!
ناگهان خشم، برآشفتهت و درد دلدادگی کشیدن ها از بین حرکت کرد و چیزی که بعد مرگ بابا احمد همواره بابتش وحشت کرده بودم، مقابل چشمانم نقش بست!
تند کیفم را باز و زیر و رویش کردم.
مطمئن بودم چیز بدرد بخوری درونش نیست. اما وقتی یک رژلب و بستهای دستمال کاغذی و آینهی کوچکم را متوجه شدم، گویی جهان با تمام عظمتش روی سرم خراب شد.
خدایا تنها من بودم و یک رژلب و یک بسته کف دستمال و آینهای کوچک؟!
این ها تمام سرمایهام بودند؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن