لحظهای دیده بست تا غرشش شمیم را بیدار نکند و خشمگین پچ زد:
-پانیذ بگو چی میخوای و بهسرعت از اینجا برو چون تا جایی که یادمه آخرین باری که همو متوجه شدیم شب میل داشتگاریت بود. همون شامگاه که نیشت جمع نمیشد و فرداشم رفتی. یادم نمیاد بعد اون اتفاقی افتاده باشه که بخوای اینجوری صمیمی حرکت کردار کنی!
در کمال ناباوریاش پانیذ تبسم کوچکی زد و گفت:
-زیرا بخاطر خواستگارم خوشحال بودم از کف دستم عصبی هستی؟!
صورتش چین خورد و کامش تلخ شد.
-چی برای خودت میگی دختر؟ مثل اینکه بدجوری حالت خرابه. بیا برو اصلاً وقت خوبی برای رو مخ راهی شدن نیست. الآن حال و حوصلهی خودمم ندارم تو که جای خود داری!
-باشه بهشدتخب باور کن نیومدم خشمگینترت کنم!
-پا…
-همه چیرو شنیدم و مطمئن بودم الآن چون شمیم ناراحته شده تو هم قطعاً حالت خوب نیست. فقط اومدم چند دقیقه پیشت باشم تا خیالم راحت بشه خوبی. قول میدم زود برم.
خب اینبار هم سورپرایز شد و شاید این اامان باری بود که بعد ازدواجش نام شمیم را بیهیچ کینه و نفرتی از دهان پانیذ میگوش داد!
ساکت در را بست و رو به نگاه منتظر دختر سر تکان داد.
-بشین.
-مرسی.
با قدم های کُند مجدداً خودش را روی مبل انداخت و پانیذ هم کنارش نشست.
~
دلتون برای پانیذ تنگ شده بود؟ 🥲
حرصی دیده بست و تا تمایل داشت چیزی بگوید، پانیذ تند اظهار کرد:
-یعنی حتی نمیتونم پیشت بشینم؟ چرا؟ یادت رفته امیرخان؟ ماها با هم بزرگ شدیم. من تو خونهی شما رشد کردم. یه مدت منم اندازه گندم عاشق شدی. همیشه مراقبم بودی!
پوزخند زد.
-آره قبل اینکه تا این حد تغییر کنی. همون وقت ها که هنوز یه بچهی معصوم بودی دلبسته شدم اما الآن…
متاسف چشمانش را در صورت پر از آرایش پانیذ چرخاند.
-الآن حتی نمیشناسمت… برام غریبهای!
سیب آدم پانیذ تکان خورد و چشمانش را لایهای از اشک پوشاند.
کلافه نگاه گرفت.
-پاشو برو امروزگار اصلاً رو مود نیستم نمیخوام قلبتو بشکنم.
-وقتی کسی که دوستش داریم غمگینه و بدتر اینکه میدونیم ما هم تو ناراحتیش نقش داریم، بهشدت عذاب آوره و من الآن بهشدت خوب درکت میکنم.
حیرتزده سر کج کرد و نگاهش را در سرتاپای جلف و در نگاه پانیذ چرخاند.
-خیر باشه… نکنه جن زده شدی!
-امیر آخه چرا اِنقدر ذهنت راجع به من منفیه؟ چرا هر چی میگم یه جور دیگه برداشت میکنی؟ مگه من جز دوست داشنت چه گنا…
حرصی غرید:
-اون جمله رو تموم نمیکنی پانیذ!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن