لحظهای چشم بستم و سپس آنی که زبان باز و شروع به صحبت کرد، هیچ شبیه من نبود.
حرصی در وجودم زبانه میکشید که عجیب و بسیار ترسناک بود.
طوری که حس میکردم همین حالا میتوانم شخص مقابلم را تکه تکه کنم و کَکَم هم نگزد.
-چی میشه گفت؟ احتمالاً از بیرون اینجوری به نظر میاد یعنی…
جلو حرکت کردم و دقیقاً رخ به رخش ایستادم.
-در اصل تو راست میگی. همینجوری به نظر میاد. آذربانو از همون اول بخاطر توجهاتی که امیرخان بهم داشت نتونست منو عاشق شده باشه. قبل ازدواجمونم دوست نداشت الآنم دوستم نداره. منم یاد گحرکت کردم بخاطر همچین موضوع هایی خودخوری نکنم. به هر حال دلبسته شدن که زوری نمیشه!
تبسم کوچکی روی لب هایش جای گرفت ولی قبل آنکه تثبیت شود، بهسرعت گفتم:
-اما یه نصیحت از منه متاهل داشته باش!
نگاهش گیج شد و من به در اتاقمان اشاره کردم.
-اگه اون تو وقتی با شوهرت تنها میشی، همه چی تو زیبا ترین حالت خودش قرار میگیره، یعنی راهت درسته. متوجه شدی که قدیمیترها میگن تخت خوابتو گرم نگه دار شوهرتو رام خودت کن. تو بعضی از حیات ها حرف واقعاً درستیه!
صورتش سرخ شد و جگرم خنک شد.
-هر وقت ازدواج کردی رابطهتو با شوهرت درست نگه دار و اجازه بده مگس ها هر چقدر میخوان ویز ویز کنن، در نهایت اونی که برنده میشه تویی!
کاملاً ساکت مانده بود و من دقیقاً همین را میتمایل داشتم.
میمیل داشتم حد و حدودی که فراموش کرده را یادش بیاورم!
-دیر شده دیگه کم کم بریم حاضرشیم، پایین میبینمت.
تبسمی به رویش زدم و اینبار با شانه های سبکتری وارد اتاقمان شدم.
حال که با امیرخان آشتی کرده بودیم، باید کنترل بیشتری روی رابطهمان پیدا میکردم و نباید اجازه میدادم که دیگران، ناخدایی کِشتی که متعلق به ما بود را برعهده میگرفتند.
_♡_
این دیگر چه بود…؟!
توانایی تحلیل درست شرایط را نداشتم.
چیزی که در جریان بود، انرژی خاصی که وجود داشت، شاید دیدنی نبود ولی خیلی بهشدت حس کردنی بود.
درک کردنی و تعجب آور بود!
تقابلی خاص…
شبیه رویارویی دو گرگ با هم و یا شاید هم دو موجود درنده و وحشی!
شامگاهیه وقت هایی که دو امپراطور مقابل هم قرار میگیرند و دقیقاً چه اتفاقی داشت میافتاد؟!
-بیا بشین خانومم.
با صدای امیرخان تکانی به پاهای خشک شدهام دادم.
جلو رفتم و کنار امیرخان، پشت میزغذاخوری عظیم سالن نشستم.
-سلام
صدای سلام های زیرلبی قد بلند شد و فضا زیادی سنگین و خفه کننده شده بود.
از میز زیادی پروپیمان چشم گراهی شدم و آرام به طرف دیگر میز چشم دوختم.
دو مرد زیادی جوان و خوشتیپ روبهروی امیرخان قرار گرفته بودند و تا نگاه مرا به سمت خودشان متوجه شدند، گردن کج کردند.
اول مردی که سمت راست میز جای گرفته بود خیرهام شد و سپس مردی که مقابل امیرخان بود.
تا نگاهم کرد، از حس عجیب چشمانش بیش از پیش ابرویم بالا پرید و زمانی که بیان کرد:
-سلام خانوم حالتون چطوره؟
محبت درون کلامش نشانم داد تعجب واقعی چه حسی دارد!
-شمیم جان؟
شمیم جان پر اقتداری که امیرخان بیان کرد باعث شد تا بسیار تند نگاهم را از دیدهان مرد جدا کنم و خدایا چقدر برایم آشنا بود!
-آقایون همون مهمون های افتخاری امروزگارمون هستن. ایشون،
به مرد سمت راستی اشاره کرد.
-شایان ملک زاده و آقای رادان حاتم رقیب جمشاهده کردمون!
مثلاً به شوخی اظهار کرد ولی ذرهای در تلطیف فضا تاثیر نداشت و تنها یک تبسم کج روی لب های مرد رادان نام نشست.
او را کجا متوجه شده بودم…؟!
-خانومم شمیم خانوم هستن.
تاکید امیرخان روی خانوم گفتن زیادی آشکار بود و گونه هایم را سرخ کرد.
-بسیار خوشامگاهختم.
با کف دستی که شایان ملک زاده مقابلم گرفت محکم لب گزیدم و بخاطر چنگالی که امیرخان یکدفعه در بشقابش پرت کرد، چشم بستم.
دست دادن یک امر عادی بود ولی نه برای امیرخان!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن