-برای حرف هات ممنونم راستشو بخوای متعجبم کردی. هیچ انتظارشو نداشتم ولی حق با رادانه. تاریخ انقضای تک تک کلماتت گذشته! برای همین دیگه هیچوقت ازم دفاع نکن چون نه بهش نیاز دارم و نه شادم میکنه. حتی وقتی به این فکر میکنم که چقدر وقتی زنت بودم آرزوم بود یه بار اینجوری درست حسابی ازم دفاع کنی، باعث میشه بیشتر ازت رنجیده بشم!
-شمیم…
بیاهمیت به آوای فوقالعاده آزردهش به سمت سوما خانوم چرخیدم.
-پس چراکه از امیرخان جدا شدم ازم بدتون میاد! متوجهم ولی احساساتتون اصلاً برام مهم نیست. اگه هنوز با این سن و سال متوجه نشدین که یه کتابو نباید از روی جلدش قضاوت کرد، پس دیگه حرفی نمیمونه. راسته که میگن جهالت سن و سال نمیشناسه!
تقریباً حال همه را خراب کرده بودم اما مطمئن بودم هیچ کدامشان به داغانی خودم نیسسریع!
کتم را برداشتم و تمام زورم را زدم تا بیاهمیت به آن دختر بچرخم و بروم اما نتوانستم و نگاهش کردم!
به گندمی که روزگاری شامگاهیه خواهرم دوستش داشتم ولی او ویرانم کرده بود!
نگاهم را به صورتش دوختم و لب زدم:
-من بخشیدمت گندم اما بد کردی… خیلی بد کردی!
دیگر صبر نکردم تا شاهد اشک هایش باشم و با عجله از رستوران بیرون زدم.
پله ها را دو تا یکی پایین رفتم.
آوای نفس زدنهایم در گوشم میپیچید و کاش میشد همین حالا خودم را در باغ دلبسته شدنیام حبس کنم و دیگر تا ابد آن مکان پر از ساکتش را ترک نکنم.
-شمیم.
-…
– صبر کن شمیم.
اهمیتی به صوت زدن های امیرخان که از پشت سر میوارد شد ندادم اما او کِی بیخیال شده بود که این بار دومش باشد؟!
روی پله ها ساعدم را محکم گرفت و تنم را به سمت خود چرخاند.
-ولم کن… ولم کن مرتیکه عوضی!
غول بزرگ مرا مانند یک گونی سیب زمینی بیارزش روی شانهاش انداخته و با آنکه کف دستش بهشدت شل دور پهلویم حلقه شده بود ولی علناً سرجایم قفل شده بودم.
حرصی دست و پا زدم و جیغ کشیدم:
-ولم کـن مگه تو کی هسـتی لعنتی؟ چجـوری به خودت اجازه میدی که اینـجوری باهام رفـتار کنی؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن