-ربطی به اجازه نداره دارم میگم تا ما میایم بری پایین و…
– کی اصلاً از تو نظر خواست؟ زنه خودمه دستشو هم من میگیرم.
-خواهر منم هست، نمیتونی بهم بگی که دخالت نکنم!
نگاهم ناباور بینشان میچرخید و خدایا اگر همین حالا هردویشان را هم خفه میکردم قلبم خنک نمیشد!
دقیقاً چطور میتوانستد در ورودی بیمارستانی که بخاطر مسخره بازی ها و زورگویی های آن ها من بچهام را از دست داده بودم همچین بحث مزخرفی جاده بیندازند؟!
-مجدداً برگشتیم سر بحث برادر مهربون؟ آره اگر یادت رفته یادآوری کنم بخاطر م بخاطر گستاخی و حدنشناسی تو من بچهمو…
رادان مقابله غرش های امیرخان قدمی جلو گذاشت و عصبیتر بیان کرد:
-من مقصرم باشه. شمیم بخواد جونمم میدم تا فقط بتونه یه ذره هم که شده منو ببخشه اما تو حتی از منم گناهکارتری میفهمی؟ فقط ادعای دلبسته شدن داری اما در واقع…
با سوتی که در سرم نواخته شد، دیگر صدایشان را نمیگوش دادم و نگاهانه غرق اشکم بینه صورت ها و حالت پرخشمشان جا به جا میشد.
یک جمله از بابا احمد را هیچوقت فراموش نکرده بودم.
هیچگاه به کسی درس اخلاق نده، چراکه زندگی دقیقاً در جایگاه آن فرد قرارت میدهد تا نشانت دهد اگر از جاده هایی که او گذشته بگذری، شامگاهیهش میشوی یا نه!
مانند امیرخانی که وقتی آنقدر حواس جمع و قادر بود که اجازه نمیداد آب در دل آذربانو و گندم تکان بخورد و دعوا کردن پیشه یک جنس ضعیف به قوله خودش را اوجه بیغیرتی میاطلاع داشت.
و یا مانند رادانی که روزگارهای اول به شدت راهی شدارهای امیرخان را رَد میکرد و او را مورد تمسخر قرار میداد!
حال هردویشان آنقدر شامگاهیه هم شده بودند که اگر نمیشناختمشان حس میکردم قطعاً برادرهای همسان هسسریع!
از صوتی کشیدهشان مردم کم کم جمع میشدند و همین که به طرف یکدیگر دست دراز کردند، گویی روح از تنم جدا شد.
و شاید این هم سرنوشت من بوده است…
عاشق شدن افرادی که حتی ذرهای برای ملایمش و اعصابم احترام قائل نبودند!
ملایم آرام عقب حرکت کردم و پله های لعنتی را تقریباً با دو پایین حرکت کردم.
به لبهی خیابان که رسیدم، تازه متوجه نبودم شدند.
کشیده اسمم را صدا زدند و من نه دیگر چیزی را میشنیدم و نه میمشاهده کردم!
ریه هایم میسوخت. شکمم به طرز وحشتناکی درد میکرد. کمرم داشت از وسط نصف میشد و صوتی سوتی قد بلند در گوش هایم میپیچید و میپیچید.
-شمیم کجا داری میری؟!
-شمیم صبر کن.
به دویدن ادامه دادم و خدایم شاهد بود که دیگر کوچکترین تحملی برایم نمانده بود!
در قلب هق زدم و نالیدم:
-دیگه نمیخوام. من دیگه این زیستن رو نمیخوام. نجاتم بدید خواهش میکنم یکی نجاتم بده!
جملهام تمام نشده بود که درد بدی را در کمر و پهلویم حس کردم و یک لحظه چنان تنم سبک شد که نفهمیدم چطور پرت شدم.
سرم به آسفالت سفت و داغ برخورد کرد و گرما پشت لبم را خیس کرد.
درد از نوک انگشت های پایم شروع شد و بهشدت زود مغزم را هم خاموش کرد.
نگاهانم بسته شد و آخرین تصویر، چهرهی شوکه و حیران امیرخان و رادان در آنطرف خیابان بود و سپس غرق بیخبری مطلق شدم…!
**
دوستانی که اعتراض میکنن پارت کمه یا دیر میاد این رمان فایل کاملش تو سایت هست میتونید بخونید.
چراکه فایل شده نویسنده کند پارت میزاره
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن