-نگاهت… قبل ازدواجمون هر وقت که از سرکار میومدی همینجوری نگاهم میکردی. یه جور خاص و زیبا جوری که انگار تو دنیا هیچی از من برات مهمتر نیست و من هر روزگار اون نگاهو ماله خودم داشتم. حتی اگه یه ثانیه هم بود، باز داشتمش باورت میشه؟ اما حالا این اامان بار بود که بعد از ازدواجمون باز اونجوری نگاهم کردی. تا دیدمش متوجه شدم خیلی وقت بود که اون نگاهو گم کردم. نمیدونستم ولی بدجوری مشتاق دیدارش شده بودم!
-شمیم…
با همان گریهای که نمیتوانستم هیچ جوره تمولیً کنترلش کنم، ادامه دادم:
-چرا امیر؟ اکثر آدم ها وقتی ازدواج میکنن خوشبختتر میشن، دلدادگیشون عمیقتر میشه. برای ما چرا اینجوری نشد؟ چرا همه چیز جای قشنگتر شدن اِنقدر کثیف شد؟!
غمگینی کاملاً از میمیک صورتش مشخص بود و با آنکه میدانستم در این لحظه هر چه بگوید نمیتواند از حجم غم بزرگی که روی دلم سنگینی میکرد ذرهای بکاهد، مجدداً توانست سورپرایزم کند.
کف دست هایش که یکدفعه دور تنم پیچیده شد، بیاختیار آرام گراهی شدم.
آغوش محکم و بی حرفش شامگاهیه مرهمی بود بر زخم های روحم!
کمرم را ساکت و نرم ماساژ داد و چند دقیقه بعد وقتی که عقب کشید، دیدهانه خودش هم سرخ شده بود.
ساکت اظهار کرد:
-میذاری برای چند ساعتم که شده کنار هم آروم بشیم؟
-آروم بشیم؟
-میخوام با هم باشیم. شاید یادمون بیاد حکمون تو زیستن هم چیه!
لب هایم میلرزیدند و حالم هم خوب بود و هم نبود!
-قلبمم بهشدت برات تنگ شده. قلبه تو تنگ نشده؟
منظورش را خیلی خوب میفهمیدم.
-شده ولی بیان کردم که گره ها هستن!
-یه امشامگاهو بیخیالشون شیم؟
بیجواب سر پایین انداختم که آوای عقب کشیدن صنقلبیاش آمد و لحظهای بعد ساعدم را گرفت.
پلک های خیسم را روی هم فشردم و توقف کردم.
انگشتان کف دستش که فاصلهی میانه انگشت هایم را پر کرد، کف دستی به مژه های خیسم کشیدم و ساکت لب زدم:
-اما این نشون دهنده پاک کردن همه چیز نیست!
-میدونم!
-خوبه.
آرام از پله ها بالا حرکت کردیم و همین که وارد اتاقمان شدیم به در تکیه دادم و او بود که دست هایش را دو طرف تنم روی دیوار گذاشت.
لب هایش نرم جلو وارد شدند و آغوشش پذیرای تنه به تب جای گرفتهام شد.
-برای بچه که مشکلی به وجود نمیاد؟
-نمیدونم، یعنی فکر نکنم زیرا…
جملهام تمام نشده بود که بند تاپم را پایین کشید و لب هایش به شاهرگم چسبید.
کف دستم را روی عضلات سینهی ستبرش گذاشتم و اجازه دادم تا با یک رابطهی خیلی آرام ولی فوقالعاده پرشور هردویمان را برای ساعتی از همهی دغدغه ها فاصله دهد…!
-خوبی؟!
کمی عقب کشیدم تا کف دستش راحتتر کمرم را ماساژ دهد.
صورتم در تب میسوخت اما خوب بودم!
-خوبم.
با پشت کف دست گونهام را ناز کرد.
-درد نداری؟
سر بالا انداختم.
-نه زیاد
جلوتر آمد و همانطور که لب هایش را به گوشهی لبم میچسباند گفت:
-صبحونه خوردی میبرمت دکتر میخوام بدونم بچهمون چه شکلیه.
لب هایم به بالا کشیده شد.
-الآن که معلوم نیست دیوونه!
خودخوهانه سر تکان داد.
-چرا معلوم نباشه؟ معلومه. معلوم هم نباشه من میفهمم.
-آآچرا اونوقت؟ علامه دهری؟!
با افتخار و شامگاهیه کسی که برای اولین بار به فضا کف دست یافته. ابرو بالا انداخت
-به هر حال من باباشم… باباها میفهمن!
خندهام بیشتر و نگاهه او میخه لب هایم شده بود.
دیدهانش جوری میدرخشید که انگار دلرباترین تصویره عمرش لب های خندان من بوده است.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن