رمان شالوده عشق پارت ۲۸۴

بزاق گلویم را قورت دادم و به سمتشان حرکت کردم.

-چی شد… هان چی شد؟ مولین خوبه؟ آره دِ یه حرفی بزن دختر!

دست گندم در آتل و چند جای صورتش هم چسب زده بودند ولی بدتر از حاله جسمی‌اش حاله روحی‌اش بود!

-حرفی بزن گندم!

-تو… تو اتاق عمله م..میگن وضعیتش خوب نیست.

کف دست امیرخان از روی شانه‌اس سر خورد و سپس با دو داخل بیمارستان دوید.

گندم مجدداً در خود جمع شد. به شدت می‌لرزید و اشک هایش لحظه‌ای بند نمی‌آمدند.

کف دستم مشت شده و قلبم اعلام غریبگی می‌کرد ولی انسانیت، اجازه‌ی عقب نشینی کردن نمی‌داد!

لب گزیدم و کنارش راهی شدم.

پاهایم تقریباً روی زمین کشیده می‌شدند و ماه ها بود که آنقدر به هم نزدیک شده بودیم!

-گندم

چشمان اشکی‌اش را به نگاهانم دوخت و در این لحظه بیشتر شامگاهیه یک کودک بی‌پناه و معصوم بود نه دختری که ماه ها با نقشه های رنگارنگش حیات همه را تبدیل به جهنم کرده بود!

-دلواپس نباش همه چی درست میشه.

-ش..شمیم

شمیم گفتنش با یکدفعه خودش را در آغوشم انداختن، هموقت شد.