آذربانو یکه خورده نگاهش کرد و به سختی زمزمه کرد:
-همچین چیزی نیست. این چرت و پرتارو کی بهت اضافه کرده؟ تو نباید حرف های اون مردو حاتم هارو باور کنی. اونا فقط میخوان میونه مارو بهم بزنن وگرنه که من…
-آراسته بهم اظهار کرد! خواهرت اظهار کرد! بسه رول بازی کردنو تمومش کن! من از همه چی خبر دارم. دیگه حنات پیشه من رنگی نداره!
رنگی که از رخ آذربانو پرید را بهشدت خوب حس کرد و پوزخندی روی لب هایش قرار گرفت.
-من… من یعنی…
-تو چی؟ توضیحی برای این همه کثیف بازی کردنت داری مولین؟!
آذربانو که یکدفعه تعاقلبش را از کف دست داد، گندم تند به سمتش امد و کف دستش را دورکمرش حلقه کرد.
-مامان؟ خوبی؟ داداش بس کن لطفاً نمیبینی حالش خوب نیست؟!
متاسف نگاهش را بینشان چرخاند و زمزمه کرد:
-دیگه نه حال و حوصله لوس بازی های تو رو دارم گندم و نه میتونم حرمت نگه دارم!
-من…
-بیخودی خودتو خسته نکن مولین همه چی برای من یکی زیادی واضحه. تویی که هیچوقت یه ذره هم به فکرم نبودی، تویی که همواره منو مقصر همه چی دونستی، تویی که همه مسئولیت هارو رو دوش من گذاشتی ولی هیچوقت دستمو نگراهی شدی و حتی راضی نشدی من با زنم یه زندگی عادی داشته باشم، یه قلبخوشی کوچیک رو هم برام زیاد متوجه شدی پس سعی نکن خودتو بیگناه نشون بدی. من همواره خیلی خوب متوجه همه کارهاتون شدم اما به روی خودم نیاوردم تا تنهاتر نشم اما حالا میفهمم بیخودی تقلا کردم… من از اولش تنها بودم. از اوله اولش!
-پسرم
-پسرم نگو آذرسلطان خیلی ساله که نقش آدم های این خونه عوض شده. بهشدت ساله یادت رفته مادری کنی و بهشدت ساله یادم راهی شده من فقط اندازه یه نفر توان دارم. مجبور نیستم همه رو به دوش بکشم. مجبور نیستم مثله یه خر حمالی کنم و هر خودخواهی رو تحمل کنم!
آذربانو با گریه جلو رسید و خودش را به سینهاش چسباند.
-اینجوری نگو امیرم. تو همیشگی امید من بودی. قبول دارم که خیلی اشتباه داشتم ولی میتونیم درستش کنیم. باور کن. فقط کافیه یه فرصت دیگه بهم بدی و…
یک قدم عقب رفت و خیره به هر دویشان بیان کرد:
-دیگه تموم شد. نه دیگه برادری هست و نه پسری از این به بعد فقط مسئولیت نیازهای مالیتون رو دوشه منه. اگر آسمونم به زمین بچسبه، نه دیگه پامو تو این خونه و نه تو زیستن هاتون میذارم. از این به بعد هر کاری دلبسته شدید میتونید بکنید… دیگه آزامتوجه شد!
حرفش را که زد چرخید و با قدم های کشیده به سمت پله ها راهی شد تا وسایلش را جمع کند.
و لحظهی آخر افتادن آذربانو روی زمین را متوجه شد و کمی بعد صدای گریه های کشیدهش در تمام منزل پیچید.
به آخرین پله که رسید، بیاختیار یک قطره اشک از دیدهش چکید.
هیچکس اندازهی آذربانو از میزان لجبازیاش خبردار نبود ولی اینبار هیچ لجبازی ای در کار نبود. آنقدر خسته و دلچرکین شده بود که تنها حرکت کردن و قلب کندن میخواست!
کاسهی صبرش لبریز شده بود و میدانست که مادرش هم بهشدت خوب این را حس کرده که حال اینچنین بر سروصورت خود میکوبد و عذاداری میکند.
ولی دیگر تمام شد…
این آخر راهش با اعضای این خانه و با خانوادهاش بود…!
_♡____
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن