شانه و عطرهایم را روی میز گذاشتم و نگاهانم را به انسان افسردهای که داخل آینه بود، دوختم.
حرف های زمرد بدون لحظهای وقفه و موریانهوار در سرم مرور میشد و همهی ذهنم را معطوف خود کرده بود.
نمیمیل داشتم ضعیف باشم اما سرگذشت آن زن، سرگذشتی که ممکن بود مربوط به مادرم باشد، لحظهای به حال خود رهایم نمیکرد.
-برای پدره دختره شرط میزارن که باید دخترتو به اامان خاستگاری که براش میاد، بدی!
تکان محکمی که سیب آدمم خورد را دیدم و با بیحالی از آینه دیده گحرکت کردم و لبهی تخت نشستم.
-زن ها به زور بکارت دخترو چک میکنن!
ملحفهی سفید رنگ درون مشت هایم مچاله شد.
-مجبورش میکنن با کسی که بیست سال از خودش بزرگتره ازدواج کنه.
یک آن بود…
کف دستم بیاختیار به سمت شانه رفت و لحظهای بعد با تمام توان شانهی قرمز رنگم را به سمت اینه پرتاب کردم.
صوتی شکستنش و پاچیدن خورده شیشه ها زمزمهی زمرد را در پس ذهنم خاموش کرد.
خاموشی همه ی ذهنم را گحرکت کرد و گویی همه چیز در دنیا به قعر خاموشی راهی شد.
با حس خوبی که بخاطر قطع شدن آوای زمرد بود، مثل دیوانه ها لبخند کوچکی زدم و ساکت روی تخت دراز کشیدم.
دیدهانم روی هم افتاد و با آهستهشی عجیب جنینوار در خودم جمع شدم.
در لحظهی آخر درست قبل ورودم به جهانی جادویی خواب، تنها یک سوال پررنگ وجود داشت.
اگر همه چیز حقیقت داشته باشد، چطور باید خودم را بخاطر اینکه سال ها نان منزلی ابراهیم خان و آذربانو را خورده بودم ببخشم؟ چطور؟!
-نیومدم اینجا باهات دعوا کنم، آواش بزن بیاد.
-دعوا کن ببینم مثلاً میخوای چه غلطی کنی؟!
-گوش کن ببین چی میگم، میدونم خواهرم توئه دیوونه رو دوست داره برای همین نمیخوام باهات بحث کنم. نمیخوام چون دوست ندارم اون ناراحتشه وگرنه اینو بدون که هیچ جوره باهات حال نمیکنم!
– لا اله الا الله این چه محبت خواهر و برادری بوده که یهو شکوفا شده! یه جوری سنگ زن منو به سینه میزنی هر کی ندونه فکر میکنه دوقلوهای به هم چسبیده بودین!
-لازم نیست حتماً دوقلو باشیم تا بخوام هوای خواهرمو داشته باشم. درثانی این که شمیم تازه از حضور من باخبر شده دلیل نمیشه که منم تازه خبردار شده باشم! خیلی وقته منتظره این روزگارم برای همین اصلاً فکر نکن که از همخونم دست میکشم… افتاد؟!
-نوچ… نیفتاد. تو نمیتونی کاری کنی شر و ورهاتو قبول کنم ولی من یه چیزی رو حالیت میکنم!
-تو چرا…
-حالیت میکنم هر خریم باشی با هر نسبت مزخرفی که ادعاشو داری، بازم نمیتونی با این قد دراز و هیکل گُندت اسم زن من اینجوری راحت به زبون بیاری!
امیرخان جملهی آخرش را تقریباً فریاد کشید و با بلندتر شدن سروصوت دریافتم که بالحتم مشاجرهی پر از خشم و عصبانیتشان بالأخره به کتک کاری رسیده است.
حرصی از روی تخت کشیده شدم و مضطرب لب گزیدم.
نمیدانم رادان حاتم از کجا شمارهام را گیر آورده بود اما وقتی بعد شکستن شیشه ها خوابم برد با آوای زنگ او بیدار شدم و قبل آنکه درک کنم چه اتفاقی در حال وقوع است، امیرخان که بیسروصوت در حال جمع کردن تکه های آینه بود، موبایلم را برداشت و از اتاق بیرون راهی شد.
سپس شبیه پسران کم سن و سال شَرور که با دوستانشان قرار مدار دعوا میگذراند، برای رادان کُری خواند و در کمال ناباوری خودش آدرس اینجا را داد تا نشانش دهد از ترس او مرا پنهان نکرده!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن