کاش مردممیفهمیدند بعضی وقتها با کوچکترین دخالتشان، چقدر عرصه را برای دیگران تنگ میکند.
گویی میمیک صورتش زیادی خشمگین شده بود که یکی از خانومها تند اضافه کرد:
-نگران نباش پسرم چیزی نشده فقط کیفشو ازش زدن. دعواش نکن اتفاقه دیگه پیش میاد.
امیرخان بیجواب سمت ماشین هولم داد و بهسرعت سوار شد.
کسانی که با تعجب نظاره گر تیپ فوقالعاده و ماشینش بودند و پچ پچ زنی که میاظهار کرد؛
-نگاه تورو خدا شوهر به این خوبی داره اونوقت برای خودش اَلکی میچرخه اینور و اونور!
را هم من گوش دادم و هم امیرخان…!
کف دست دردناکم را گحرکت کردم و اشکهایم بند نمیرسید.
خدا لعنتم نکند چرا باید همهی پولهایم را با خود میآوردم تا اینگونه آس و پاس بمانم…؟!
ماشین را روشن کرد و هنوز بهشدت دور نشده بودیم که کنار زد و در خاموشی به رو به رویش خیره شد.
آرامشش عجیب بود.
خیره به مچ ورم کردهام بودم و صدای فین فین کردنهایم در فضا میپیچید.
هزار و یک سناریو در ذهنم چیدم که چه جوابی باید به سوالهایش بدهم.
اگر یک درصد میدرک کرد که سراغ رامبد راهی شدهام، جهان جهان هم که میگذشت نمیتوانستم خیانتکار نبودنم را ثابت کنم!
داغ پولها از یکطرف و ترس از طرفی دیگر نگاهانم را مدام پر و خالی میکرد.
-امیرخان من…
چرخید و خیلی آرام دستم را گراهی شد.
-چی کار میکنی؟!
انگشتش را نرم روی مچم کشید.
-بسیار درد میکنه؟ برای همین گریه میکنی؟
-درد میکنه.
-روتو بکن اونور.
-چی؟!
-میخوام بهت محبت کنم ولی نمیخوام ببینی روتو کن اونور!
-یعنی چی میخوام بهت محبت کنم؟!
حرصی با یک کف دست سرم را به طرفپنجره چرخاند و ثانیهی بعد وقتی مهر لبهایشان را روی مچم حس کردم، شوکه چرخیدم و تند دستم را رها کرد!
لال شده بودم. کاملاً لال شده بودم ولی این درست نبود.
آن همه کوچکم کرد، آن همه پا روی شخصیت و غرورم گذاشت و بخاطر تمام گناههای کرده و نکردهام مجازاتم کرد و حال نمیتوانست با این حرکات کوچک قلبم را بلرزاند!
خدا لعنتش کند، نمیتوانست.
به جهنم که زندگی را بدون او نمیتمایل داشتم، غرور لِه شدهام چه میشد؟!
اگر از درد محبت هم میمردم نباید اجازه میدادم که باز مرا خام احساساتم کند.
نباید اجازه میدادم که بدیهایش فراموشم شود.
هنوز مرا گناهکار میاطلاع داشت و با آن که شاید بهشدت هم معصوم نبودم و با بیعقلی به گناهان نکردهام اعتراف کرده بودم، با اینکه یک روی سنگین
و تلخ در ذهنم میاضافه کرد که بعد از آن همه دروغ هرکسی باشد به درستیات شک میکند، نباید به این سادگی از آن همه تحقیر و خوردشدگی میگذشتم!
آنقدر غرق بودم که نمتوجه شدم چه زمانی مقابل درمانگاه از حرکت ایستاد و با متوجه شدن آن محیط انگار شدت دردم بیشتر شد.
-برای چی اومدیم اینجا؟ من تو نمیامها.
کف دستی به گوشهی لبش کشید و خونسرد سرتکان داد.
-عجب!
-آره نمیخواد خودش خوب میشه بریم.
بیاهمیت پیاده شد و در سمت مرا باز کرد.
-پایین
-نمیام.
-گفتم پایین
-بیان کردم نمیام.
حرصی نگاه بست و باقدرت آرنجم را گراهی شد و پایین آوردتم.
-چیکارمیکنی؟ مگه زوره؟!
-مسیر بیفت.
حتی به قدر سر سوزن توان مقابله با دست مردانه و قویاش را نداشتم.
مچ مجروحم نیز ناتوانترم کرده بود.
گستاخانه و با مالکیت مرا دنبال خودش میکشاند.
کاش جسارت داشتم تا در یک مکان عمومی آوا بر سر بیاندازم و جیغ و داد کنم.
احتمالاً بعدش زبانم را بیخ تا بیخ میبرید ولی جور دیگری هم نمیشد از تن ورزیده و نیرومندش انتقام گراهی شد.
بیحواس کف دستم به ستون کناریام خورد و در یک لحظه چنان دردی در استخوانش پیچید که تنم تحلیل راهی شد و زانوهایم خم شد.
-چی شدی؟ ببینمت؟ شمیم؟
از درد لبهایم را محکم گاز میگرفتم و همین حالت نیروی امیرخان را دوچندان کرد.
نفهمیدم چطور با آن سرعت از بین جمعیت گذشت و نوبت گرفت.
شاید پنج دقیقه هم مدت نبرد و تا کمی خودم را جمع و جور کردم مقابل دکتر قرار گرفته بودم.
هنگام معاینه او مجدداً ضعف کردم.
-بهشدتخب تموم شد خانوم جوان خداروشکر نشکسته ولی در راهی شده!
رنگ از رخم پرید.
-میدونم درد داری ولی یه کوچولو قبل شما اومد اینجا خیلی میترسه اونم پاش در حرکت کرده اجازه بمتوجه شد اول کار ایشونو انجام بدیم بعد شما بچهس گناه داره.
امیرخان با اخمهای درهم گفت:
-مشکلی نیست.
و کاش خجالت نمیکشیدم و فرار میکردم.
کمی بعد یک دختربچهی کوچک و گریان که در آغوش پدرش بود داخل شد و با دیدن جثهی ظریفش ناخودآگاه بغض کردم.
امیرخان کنار من نشست و آن مرد و دخترش هم رو به روی ما قرار گحرکت کردند.
دخترک نفس نفس زنان اضافه کرد:
-بابایی نه تولوخدا ن..نه!
مرد با مهر و غمگینی موهای خیس و عروسکش را پشت گوشش داد و بیان کرد:
-چرا نه بابایی؟ دوست نداری زود خوب شی و بریم خونمون؟
-دوست دالم ولی دلد میگیله میتلسم.
-دروغ نمیگم به پرنسسم یه کوچولو درد داره. اما دختر من شجاعتر از این حرفهاس که بخواد از این دردای کوچیک بترسه مگه نه؟ این دردا براش چیزی نیست. میخوام برای مامانش تعریف کنم که چقدر دخترمون شجاع بوده.
دختر بچه تخس و گریان گفت:
-بابایی گول میدی به هیشکی نگی گلیه کلدم؟ منم در عبض سعی میتونم نتلسم.
امیر خان تک خندهای زد و آهسته زمزمه کرد؛
-بعضیا یاد بگیرن!
تند نگاهش کردم.
-کی گفته من میترسم؟
ابرو بالا انداخت.
-نمیدونم میگن حرفو بنداز زمین صاحبش برمیداره!
-نمیترسم فقط چون کف دستم بسیار درد میکنه بی حالم همین… سوتفاهم نشه!
-جدی؟ اما به نظر میاد میترسی کوچولو خیلی هم میترسی!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن