به یاد تمام حرفهای این چند وقت اخیر افتادم.
همهی بارهایی که با خشمگینت درمورد گندم سؤال کرد، درمورد اتفاقات جویا شد و من مثل یک احمق به تمام معنا بیان کردم که جز خواهرش کسی نمیتواند بگوید که گناهکار هستم یا نه!
رسما خودم زیر برگهی خطاکار بودنم را امضا کرده بودم.
سرم تیرکشید.
-سوء تفاهم شد از اون نظر…
-بسه… بسه دیگه نمیخوام درمورد اینا حرف بزنم. موقعی که باید حرف میزدی، وقتی داشتم از عصبانیت و غمگینی خفه میشدم، گفتی فقط گندم الآنم موضوعمون یه چیز دیگهس. به چه حقی وقتی که بهت اظهار کردم کار نه بازم پِیِش رو میگیری؟!
ناراحت به زمین خیره شدم.
چقدر احمق بودم که غیرمستقیم تمام اتهولیت رامبد را درمورد خودم قبول کرده بودم.
از فکری که ناگهان در مغزم روشن شد، تنم لرزید.
فکری که بسیار کم حق را به امیرخان میداد و میبیان کرد تو خودت با کودنی به گناه نکردهات اعتراف کردی، آن وقت چرا انتظار داری که این انسان باورت کند…؟!
-با تو دارم حرف میزنم شمیم
محکم سرم را به چپ و راست تکان دادم.
یک تو دهنی محکم به افکار مزخرفم زدم و برای آن که یک وقت حرف نامربوطی نزنم تند موضوع را عوض کردم.
خنده دار بود اما هم خودم هم دیگران آنقدر زیرآب خودم را زده بودیم که مطمئناً اگر تا صبح هم توضیح میدادم، هیچ فایدهای نداشت!
-نمیخواستم یواشکی باشه ولی نمیذاشتی برم. امیرخان یکم منطقی باش. بمونم خونه هر دقیقه با مامانت اینا دعوام میشه هی بحث و داستان
اما اگه برم سرکار هم جو اینجا آرومتر میشه هم اینکه منم سرگرم میشم. تو خودت ساسانی رو میشناسی چند سال پیشش کلاس حرکت کردم آدم مطمئنیه.
-…
-امیرخان؟
نفس کلافهای کشید.
-حرف زدن با تو فایدهای نداره. میرم نمایشگاه یه چند ساعت بیرون نرو که مجدداً دعواتون نشه.
تا تمایل داشت برود تند گفتم:
-جون من بهشدت قلبم میخواد. اگه یه ذره برات مهمم بذار برم!
بیجواب راهی شد و تنهایم گذاشت.
-با نجمی میری با نجمی میای. سر ساعت میری سر ساعت برمیگردی. اضافهکاری موندم و کارم طول کشید و این چیزام تو کَت من نمیره خودت میدونی.
ذوق زده لبم را از تو گاز گراهی شدم.
-باشه.
دوباره شروع کرد به بیان کردن شرط و شروط هایش…
از خرسندی دوست داشتم جیغ بکشم و در منزل بچرخم و برقصم.
این اجازه دادن کم از معجزه نداشت!
مثل باریدن برف درچلهی زمستان عجیب و دیوانه کننده بود.
-ببینم ساعت کاریتو
پرونده ساسانی را به کف دستش دادم.
هرچقدر بیشتر میخواند اخمهایش بیشتر در هم فرو میرفت.
با استرس گوشهی ناخونم را کَندم و جویدم.
-دیگه چی؟ یه راست بگه برده بی جیره و مواجب میخوام که سنگین تره!
-نه… نه اصلاً اینجوری نیست بسیار خوبه من راضیم. تازه حقوقشم خوبه!
پرونده را روی تخت انداخت و تبسم تلخی زد.
-خودمون به کلی خانواده حقوق بدهایم، اونوقت زنمون دنبال حقوق بیشتره…چقدر زیباه کارای این جهان!
چیزینبیان کردم.
ترکیب عصبانیتهای او و احمق بازی های من مارا به اینجا رسانده بود و دیگر تقلا کردن چه فایدهای داشت…؟!
-من خودم با ساسانی حرف میزنم اگه به توافق رسیدیم نُه صبح نجمی میاد دنبالت.
چشمانم گرد شد.
-امیر خان مگه من بچهم؟
-نمیدونم… شاید!
مضطرب بازویش را گحرکت کردم.
-چی میخوای بگی؟ هرچی میخوای بگیو بگو من خودم بهش میگم. بعدشم وقتی من خودم راضیم تو چرا دخالت میکنی آخه؟
با اخمی ریز به صورتم خیره شد و کُتش را برداشت.
-جیغ جیغ نکن فقط میخوام در مورد ساعت کاریت حرف بزنم اونو کمتر کنه حله.
-آخه…
-شمیم اعصاب منو خورد نکن. نوشته نُه صبح تا یازده شب…میدونی اگه بمیرمم اجازه نداری تا یازده بیرون بمونی مگه نه؟!
کف دستم از روی بازویش سُر خورد و آهسته عقب کشیدم.
تا همینجاهم که راه آمده، از معجزات بود!
-بهشدتخب اما بذار خودم بهش بگم. مثل این ابتدایی ها باهام حرکت کردار میکنی انگار ااماامی و وظیفه داری که جای من درمورد همه چی تصمیم بگیری!
خیلی ریلکس ساعت صفحه بزرگ و مردانهاش را بست و بیتوجه به حرف زدنم از اتاق بیرون راهی شد!
حرصی جیغ کشیدم.
بالشتک تخت را برداشته و به سمت در پرت کردم.
زبان نفهمتر از این آدم در جهان وجود نداشت…!
-بهبه… بهبه ببین کی اینجاست!
-رسیدن به خیر ستون.
-بهشدت چاکریم.
مردانه یکدیگر را در آغوش گحرکت کردند و ساسانی از پشت میز بیرون آمد و مقابلش روی مبل قرار گرفت.
-پیر شدی، خارج بهت نساخته!
-آره والله در کنار شما معلومه که ما پیر پاتیلیم. ماشالله هر ثانیه یه تنه قلب همه دخترای تهرونو میلرزونی.
نیشخند زد و گفت:
-جای قشنگیه تبریک میگم.
-پسنمتوجه شدی؟ بسیار سعی کردم که با بقیه جاها فرق کنه.
کف دستی به گوشهی لبش کشید.
-پسندیدن و که پسنمشاهده کردم، اما تو با چه جراتی به زن من اون کار بی جیره و مواجب و پیشنهاد دادی؟!
لبخند از روی لب ساسانی پر کشید و شوکه زمزمه کرد:
-زنت؟
-شمیم!
-نمی فهمم. مگه… مگه تو و شمیم…
-ازدواج کردیم!
ساسانی ابرو بالا انداخت و به صنقلبی پشت سرش تکیه داد.
-جدی؟ نمیدونستم بسیار شاد شدم تبریک میگم.
با چشمانی ریز شده مرد مقابلش را زیر نظر گحرکت کرده و منتظر بود.
منتظر بود که او به قدر سر سوزن از ازدواج کردن شمیم ناراحت شود، تا به این گونه موضوع کار کردن شمیم در این مکان تا اَبد بسته شود!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن