-وقتی برای گندم عروسک میخریدم، میراهی شدی تو زیرزمین گریه میکردی. وقتی براش تخت جمشاهده کرد میگراهی شدیم، وقتی می فرستادیمش اردو، وقتی
براش گوشی گراهی شدیم، همیشگی حسادتاتو هممون میدیدیم. بیشتر از همه هم امیرخان متوجه میشد. اون میذاشت پای حسرت و آرزوهات ولی من
از روز اولم حس خوبی به اون نگاه های شومت نداشتم. همیشگی بودی، همیشگی حضور داشتی، هیچوقت نشد خانوادگی دور هم جمع بشیم و تو
نقشی اون وسط نداشته باشی. هر وقت خواستم پاتو از خونه زندگیمون بِبُرم، ابمسیریم نذاشت و بعدشم امیر بدتر از باباش هوادارت شد. بُخلتو
گذاشتن پای حسرت، آجر به آجر کج چیدن و رسوندمون به اینجا! حالا هم که اوضاع خراب شده میخوابی بری و یه کاری کنی امیرخان برات
قلبسوزی کنه؟! نه دیگه از این خبرا نیست. تا وقتی که ما عذاب بکشیم، تا وقتی که گندم از روی اون تخته لعنتی کشیده نشده، تا وقتی امیرم
نمتوجه شده با عقد کردنت چه اشتباهی کرده، نمیذارم یه آب خوش از گلوت پایین بره!
سرش را سمت نگهبانان چرخاند و ادامه داد؛
-حواستون باشه اگه بره بیرون امیرخان دمار از روزگارتون درمیاره.
برگشت و صنقلبهایش را روی زمین کوبید و بیتوجه به بمبی که مفنجر کرده و خرابهی بزرگی که درست کرده بود، سمت منزل رفت.
سنگینی نگاه نگهبانها و شوک شنیدن حرفهای کثیف آذر بانو کف دست و پاهایم را سست کرده و مغزم انگار دچار جنون شده بود.
ساکم را روی زمین کشیدم و با بیچارگی تمام لب باغچه نشستم.
کف دستانم را محکم روی صورتم کشیدم.
نه توان برگشت داخل خونه را داشتم و نه اجازهی حرکت کردن…!
همه تلاشم این بود که جلوی مردانه غریبه گریه نکنم و بیشتر از این خار و خفیف نشوم.
کلمات آذربانو مثل پتک در سرم کوتاه کوبیده میشد و از حیرت زبانم بند رسیده بود.
چه بیان کرد…؟!
تمام توجهات امیرخان ناشی از قلبسوزی بوده؟
بخاطر قلبسوزی با آن شور و حرارت نگاهم میکرد؟
به خاطر قلبسوزی آن همه مراقبم بود؟
بخاطر قلبسوزی با من عقد کرده بود؟!
این زن از کی تا حالا اِنقدر قلب سنگ شده بود؟!
یعنی از همان بچگی از من متنفر بوده؟
چرا؟ چراکه با حسرت به دخترش نگاه میکردم؟!
خواستههای بچگانه و رویاهای صورتیام را حسادت و بدجنسی میمتوجه شد…؟!
من همیشه شرایط گندم را دوست داشتم.
عاشق حیاتاش، عاشق وسایل، اتاق و تخت خوابش نه، من شیفته خانوادهاش بودم!
هر وقت آقاابجادهیم گندم را میبوسید، شبهایی که آذربانو برایش غصه میاضافه کرد و یا وقت هایی که امیرخان ساعتها یکدانه خواهرش را بازی
میداد، بیآنکه دست خودم باشند فکر می کردم که اگر مادر و پدر من هم زنده بودند احتمالاً صاحب یک خواهر و برادر دیگر میشدم و ما هم به
دلربایی و تکمیلی این خانواده میشدیم.
به آمالها و حسرتهای من بخل میبیان کرد!
تنگار که اصلاً مرا نشناخته بود یا برعکس شاید من او را درست نشناخته بودم!
زنی که یک دختربچه را هم مزاحم زندگیاش میدید و نسبت به او حس خطر میکرد!
نمتوجه شدم چقدر در تار و پود اتفاقات حال و گذشته غرق و خیره به کتونی های سفیدم ماندم.
آنقدر صوتی افکارم بلند بود که جز آنها نه چیزی می مشاهده کردم و نه میمتوجه شدم.
-خانوم… خانوم صوتمو میشنوید؟!
-…
-خانوم؟!
-بله؟ چی شده؟
-میخواید کم کم برید داخل…بارون گحرکت کرده اینجا بمونید سرما میخورید.
نگاهم را در حیاط چرخاندم حتی متوجه تاریک شدن آسمان هم نشده بودم.
صاف قرار گرفتم و استخوان های خشک شده کمرم آوا دادند.
-نه میخوام برم بیرون منتظر امیرخانم. اگه همون موقع میذاشتید برم مجبور نمیشدم این همه ساعت اینجا بمونم.
نگاهش قلبسوزانه بود یا من اینطوری حس میکردم.
-شرمنده ولی ما هم ماموریم و معذور بخاطر انجام دادن میل داشته های رئیسه که حقوق میگیریم. نمیتونیم حرفشونو زمین بندازیم.
سر پایین انداختم. چه مرگم شده بود؟
حق نداشتم غمگینیام را سر دیگران خالی کنم.
-میفهمم بالاخره شما هم دارید کارتونو انجام میمشاهده کرد. مشکلی نیست من همینجا میمونم تا امیرخان بیاد.
شوک دیدهانش را گراهی شد و لبخند مهربانی زد.
ا میل داشت چیزی بگوید، آوای بوق های پشت سرهم از پشت در بزرگ خانه رسید.
سریع قد بلند شدم.
این سبک بوق زدن مختص امیرخان بود.
در باز شد و مثل همواره بهشدت حرفهای و با سرعت وارد حیاط شد.
کنار ماشینش رفتم.
استرس داشتم که جلوی نگهبانها چیزی بگوید و غرور خوردتر شود.
با خونسردی از ماشین پیاده شد و نیم نگاهی به صورت و ساکم انداخت.
هیبت مردانهاش ته دلم را خالی کرد.
هر چقدر ناراحت و قلب چرکین بودم، صدها برابر دلتنگش بودم.
دلتنگ وجوش، مشتاق دیدار دلی که شاید دیگر مرا دوست نداشت!
-از ظهر اینجا منتظرتم زنگ زدم جواب ندادی. اونایی که تازه اوردیشون نذاشتن برم.
-…
-نمیخوای چیزی بگی؟!
لپ تاپش را از صنقلبی پشت برداشت و بیاهمیت از کنارم رد شد.
-کجا داری میری؟ با تو دارم حرف میزنم…میگم می خوام برم.
در خانه را باز کرد و با بیتفاوتی گفت:
-اظهار کردم برا آندره جفت بیارن زیادی وحشیه به نفع خودته شامگاه تو حیاط نمونی.
-چــی؟ میگم میخوام برم. میخوام از اینجا برم. دیگه نمیخوام با مامانت یه جا زیستن کنم.
داخل شد و در را نیمه باز گذاشت.
-امــیرخـان؟!
-بیرونی برای تو وجود نداره. یا بیا تو یا برو تو حیاط آهان در ضمن بیان کردم کلبهرو خراب کنن پانشی بری اونجا!
-ی..یعنی چی که کلبهرو خ..خراب کنن؟! اونجا یادگار بابااحمدمه شماها چتون شده؟! خدایا دیگه دارم از دستتون دیــوونـه میشــم!
آذربانو از پلهها پایین آمد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن