امیرخان از اتاق بیرون زد و بهیکباره به خود وارد شدم.
اصلاً من چرا بخاطر آن مردک دیوانه تا این حد خودم را آزار میدادم؟
من نه کوچکترین خطایی داشتم و نه حتی سعی کرده بودم که او را طرف خود بکشانم!
این که شبیه دلدادگی سابقه آن دیوانه بودم تقصیر من بود؟ نه…!
اینکه او با آن پانیذ سلیطه نقشه های رنگارنگ میکشید، تقصیر من بود؟ باز هم نه!
من گناهم فقط کف دست کم گراهی شدن آن جانورها بود!
پس چرا باید از امیرخان دوری میکردم؟!
چه خوشم میوارد شد چه نه، من آنقدر عاشق این مرد بودم که هر چقدر هم خشمگینام میکرد، کافی بود یک بار اینگونه از ته دل و درست حسابی معذرت خواهی کند تا تمام دلم با او صاف شود.
کافی بود کمی محبت خرجم کند تا فکر هر چیزی و هر کسی جز او از سرم خالی شود!
و چه قبول میکردم و چه نه، من به قدر جانم، به قدر زیستنام، عاشق این مرد بودم!
آلوده به حس حضورش بودم و فرار کردن چه فایدهای داشت؟!
اصلاً تا کجا میتوانستم فرار کنم؟!
امیرخان در دلم منزلای بزرگ داشت و قطعاً تا روزی که نفس بکشم هر جای جهان هم که میحرکت کردم، دلدادگی او در وجود من بود.
مثله خون در جسمم و مثله حس حیات در روحم!
یکدفعه از جای پریدم و با دو از اتاق بیرون زدم.
افکارم در مغزم وارونه شده بودند و با مشاهده کردن امیرخان که پشت به من در پیچ راهروی بزرگ گم میشد، احساساتم قویتر شدند.
نه… از او گذشتن کار من نبود!
با تمام توان به سمتش دویدم و صوتیش زدم:
-امیر؟
همین که برگشت خودم را در آغوشش انداختم و نفس نفس زنان دیده بستم.
-منم… منم دیگه بدون تو نمیتونم از اینکه هر روز و هر شامگاه با خودم و حسم بحنگم خسته شدم… بسیار زیاد خسته شدم.
کف دستان گرمش محکم دور تنم پیچیدند.
با همهی زورش تنم را به خودش فشرد و سرش را در گودی گردنم برد.
نفس نفس میزدم و دیدهانم پر شده بودند.
محکم مرا به خود میفشرد.
جوری که انگار ترس از کف دست دادنم را دارد!
عمیق طولانی و پر حس.
گلویم را بوسید و من بیشتر خودم را به تنه تنومندش چسباندم.
لب هایش تا روی گوشم کشیده شد و با صوتی گحرکت کردهای بیان کرد:
-خوش اومدی به من!
کف دستانم را دور شانه هایش پیچیدم و نگاه بستم.
فرار کردن از این آغوش، از این عطر تن مردانه، برای من به قیمت مردن دلم تمام میشد.
تنها چیزی که در این لحظه از آن مطمئن بودم این بود که اگر میتمایل داشتیم این محبت حفظ شود، نباید مجدداً از یک سوراخ گزیده میشدیم.
نباید در یک تله قدیمی میافتادیم.
نباید بخاطر نقشه هایی که دیگران با پلیدی میکشیدند، ما باخت میدادیم!
دستش دور کمرم حلقه شد و بیشتر تنم را به خودش چسباند.
سر به قلبش چسباندم و در قلب نجوا کردم.
خدایا تو را به بزرگیت قسم اجازه نده محبت بزرگ بینمان بخاطر هیچ و پوچ تلف شود.
کمکم کن بتوانم احسان را راضی کنم.
آن مرد باید قبول میکرد که برادرش را به جایی دور و خارج از کف دسترس امیرخان بفرستد.
به خودت قسم به محض اینکه قبول کرد و آن اشکان دیوانه راهی شد، همه چیز را برای این مرد تعریف میکنم و هر کاری از کف دستم بربیاید انجام میدهم.
هر چقدر که بخواهد صبر میکنم تا بتواند مرا ببخشد.
خواهش میکنم خودت کمکم کن…
_♡_
-بیا اینجا هنوز باهات کار دارم.
دو قدم عقب رفتهام را با یک گام قد بلند از بین برد و دوباره تنم را تنگ در آغوش گحرکت کرد.
-امیر…
سر خم کرد و محکمتر از قبل لب هایم را بوسید و با تمام توان تنم را به خودش فشرد.
آخر مگر جادهروی بزرگ این خانهی همیشگی شلوغ جای این کارها بود؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن