-…
-میشه یه جوری بهم نگاه نکنی که انگار قتل کردم؟
-قتل نکردی اما فکر کنم قوانین داداشتو یادت رفته!
-شمیم بس کن. تا کِی قراره بخاطر شَک و شامگاهههای امیرخان موقعیتامو از کف دست بدم؟ بعدشم رامبد اصلاً پسرهوسبازی نیست. قصدش جدیه. بهم اضافه کرده که اگر اخلاقامون با هم جور دربیاد حتماً میاد با امیرخان حرف میزنه!
از اینکه گندم حرفهای احمقانهاش را با آن همه جدیت میزد خندهام گراهی شده بود.
دختر دیوانه هیچ متوجه مسیری که در آن قدم گذاشته بود، نبود.
خلقیات امیرخان اصلاً درست نبودند ولی با این حال جفتمان خوب میدانستیم که حساسیتش روی او چقدر وحشتناک و عمیق است.
-خسته شدم از اینکه همه امیرخانو جای بابام گذاشتن خسته شدم. من بابا دارم میفهمین؟ بابا دارم منتهی زیرا م..مرده همه به خودشون اجازه میدن که منو با راهی شدار مزخرف امیرخان تهمشاهده کرد کنن. دیگه حالم داره از این وضعیت بهم میخوره!
اشکهایش شتابزده و پشت سرهم میچکید و لبهای همیشگی سرخش میلرزیدند.
-گندم ببین…
-به همه حق میدم که منو نفهمن… به همه حق میدم که از امیرخان بترسن. ولی… اما تو چطور میتونی؟ تنها کسی که جرات کردم بهش بگم تو بودی! چراکه فکر میکردم تنها کسی که از عاشق شدنم شاد میشه، تویی!
با نگاهان اشکی خیره خیره نگاهم میکرد و حرفهایش یک عذاب وجدان وحشتناک را به وجودم هدیه داد.
-بخدا من…
-نمیخوام چیزی بشنوم… یه وقت دلتو میشکنم ولی مرسی که برای بار هزارم بهم ثابت کردی کسی که یتیم باشه یتیمه و هیچی نمیتونه این حقیقتو عوض کنه!
بهسرعت داخل راهی شد و من با شدت بغضم را قورت دادم.
من درد یتیمی را نمیدرک کردم؟!
منی که حتی یکبار هم حضور پدرومادرم را حس نکرده بودم درد یتیمی را نمیدرک کردم…؟!
گلویم داشت تکه تکه میشد ولی با وجود غمگین بودنم به گندم حق دادم.
نباید مثل دیگران حرکت کردار میکردم. به من ربطی نداشت که او زندگیاش را چگونه اداره میکند.
حتی به قیمت مضطربیهایم هم حق دخالت در زیستنش را نداشتم.
….
آخرین لیوان را که آب کشیدم، پانیذ صوتیم زد.
-شمیم جان میشه یه لحظه بیای؟
-الآن میام.
باز معلوم نبود چه خوابی برایم دیده…
ظرف میوه را برداشتم و به سالن بردم.
همه قرار گرفته بودند و امیرخان با کلافگی به درودیوار نگاه میکرد.
پانیذ تبسم دوستانهای زد و دستم را گرفت.
-بیا شمیم جون
-چیزی شده؟
-نه فقط… فقط اینکه
موهایش را پشت گوشت سراند و ادامه داد…
-من اون روزگار بسیار برای گندم دلخور بودم برای همین راهی شدار بدی از خودم نشون دادم، تمایل داشتم جلوی همه کسایی که بودن ازت معذرت خواهی کنم و بخوام که منو ببخشی.
متعجب سر تکان دادم.
-لطفاً… باور کن بهشدت پشیمونم.
-خاله قربونت بِره که اِنقدر ماهی.
-دخترعاقلم.
-اینکه یه نفر اشتباهشو قبول کنه نشون دهنده بلوغ شخصیتیشه!
آراسته خانوم و آذربانو مدام از پانی تعریف میکردند اما او با دیدهانی براق به امیرخان زل زده بودند.
گویی جای من در پِی طلب ببخش از امیرخان بود.
که اینطور پس… استراژی سیاست مظلومانه!
چطور ممکن بود؟ یعنی فقط من متوجه رفتارهای ساختگی پانیذ میشدم..؟!
وقتی امیرخان بلند شد و هنگام حرکت کردن به اتاقش اظهار کرد:
-خیلی تاثیرگذار بود پانی!
متوجه شدم که خداراشکر تنها نیستم.
نیمچه تبسمم برای اینکه پانی را تبرئه کند و کمی بعد همراه مادرش بعد از چند روز متوالی منزل را ترک کند، کافی بود.
_♡____
-گندمی؟ گندم خانوم؟
-…
-بیام تو؟
-…
-سکوت علامت رضاست؟ هووم؟
سرم را آرام از کنار در داخل بردم و به اویی که مثل خرس های تنبل روی تختش ولو شده و اخمالود نگاهم میکرد، تبسم زدم.
-حرف بزنیم؟
-…
-گندم من…
-میدونی برخلاف حرفای پانیذ اون روزگار که بهم گفتن تو جشنم غذای درست حسابی برای مهمونا نیست، اصلاً دلخور نشدم!
-چی؟
-آزرده نشدم ـیعنی حتی اگر از قصدم نمیپختی غمگین نمیشدم. میدونی چرا با وجود اینکه اون مهمونی بهشدت برام مهم بود و بخاطرش کلی به امیرخان التماس کردم، از بزرگترین ضعفی که به وجود اومد، ناراحت نشدم؟!
-چرا؟
-زیرا قبلش زیباترین حرفهایی که ممکن بود یه زن از یه مرد بشنوه رو متوجه شده بودم. اون روحیهی لوسم که همیشه برای توجه دنباله دیگران میدوه، سیراب شده بود و مشکلی که تو روزای عادی دیوونم میکرد کوچکترین اثری روم نذاشت.
نفس عمیقی کشیدم.
-من خیلی در ذهنش گذراندم حق با تو بود. نباید تو کارات دخالت میکردم…نباید جایگاهمو فراموش میکردم. نباید…
یکدفعه قرار گرفت و حرصی بیان کرد:
-بس کن… اومدی بیشتر از این قلبمو بسوزونی؟
-من…
-فقط میمیل داشتم شاد شی. میخواستم بگی حمایتم میکنی. درکم میکنی. نه اینکه خودتو بکشی کنار!
بیش از حد تصورم آزرده بود.
کنارش لبهی تخت قرار گرفتم.
-برات میترسم. اگر گیر یه آدم بد افتاده باشی، اگر امیرخان بفهمه…
کف دستم را گرفت و با دیدهانی که از امید جدیدش برق میزد، گفت:
-هیچی نمیشه. بهت قول میدم که با اولین خطا کنار میذارمش!
-اما…
-کمکم کن شمیم…لطفاً…تنهایی از پسش برنمیام. کمکم کن تا وقتی که بخواد بیا جلو فرصت کنم باهاش آشناشم. زیرا حتی اگر یک درصد امیرخان قبول کنه که الآن بیاد، میدونی دیگه آشنایی فلان تو کارش نیست. دو روزه مجبورم میکنه بشینم پای سفره عقد…من اینو نمیخوام. میخوام اول طرفمو خوب بشناسم. با عاشقی ازدواج کنم!
-در حق امیرخان بیانصافی نمیکنی؟ اون کسی نیست که تورو بدون شناخت بشونه پای سفرهی عقد!
-آره ولی امیرخان خودش طرفو میشناسه. این که بخواد اجازه بدم من در مورد خوب و بدم تصمیم بگیرم اصلاً تو ذهنش جا نمیگیره.
-…
-چی شد؟ کمکم میکنی؟
نیم نگاهی به حالت پر شوقش انداختم.
حق با او بود. وسعت دخالتهای امیرخان زیادی غیرقابل تحمل بود.
-قول نمیدم اما هر کاری که از کف دستم بربیاد و انجام میدم.
در یک لحظه از این رو به آن رو شد.
تمام غمهایش را فراموش کرد و با خوشی لب زد:
-عالیه مطمئنم بسیارخوب از پسش برمیایم.
لبانم کج شد و در دل آرزو کردم که این موضوع در آینده گریبان گیرم نشود.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن