امیرخان تکانی به کف دستش داد و تا میل داشت گندم را به داخل هول دهد، آذربانو با هول و ولا مقابله چارچوب در توقف کرد و برخلاف پرستیژی که همیشه سعی میکرد رعایت کند، روی سینهاش کوبید.
-باید از روی جنازه من رد شی امیرخان تا بتونی دخترمو تو این لونه موش زندونی کنی. یه اشتباهی کرده چند ماه پیش تموم شده حرکت کرده، جان مولین بیخیال شو!
قهقههی عصبی و کشیده امیرخان که در فضا پیچید، مضطرب کف دستانم را در هم پیچیدم.
تنم یخ کرده بود و با وجود همه چیز برای اشک های آرام گندم که روی گونهاش میریخت، بغض کرده بودم.
-امیرخان تو پسرمی نوردیدهی ولی گندمم دخترمه!
-عجب بابا عجب… کجای کاری؟ این گندم خانومت کسی که ماه هاست داریم بخاطرش جون میکَنیم، چندین ماهه هممونو بازی داده!
-چی؟ چی داری میگی پسرم خواهرت تازه…
امیرخان پر از حرص و ناراحتی فریاد کشید؛
-تازه حالش خوب نشده خب؟ تازه حالش خوب نشده! این دختر چندین ماهه که از من و تو سالمتره و برامون فیلم بازی میکنه!
پلکم پرید و یکباره سکسکهام گراهی شد.
پس بالاخره حقیقت ترسناکی که از آن میوحشت کردم فاش شده بود.
_♡_
امیرخان:
-پرنسس معصومت چندین ماهه که خوب شده و من و تو رو هر کسی که دورواطرافش بودهرو بازی داده. کلی از اون شامگاه و روزگارایی که بالای سرش موندی و التماسش کردی که مسیر بِره، خانوم از هممون سالمتر بوده و برات فیلم بازی میکرده. اونی که خورده ماییم! اونی که خر تصور شده منم و جالبش اینجاست که از خودی خوردم. از خودی خوردی آذرسلطان!
صدای گریهی گندم که ناگهان بالا رفت، تنها صوتیی بود که بهت و سکوت سنگین جمع را میشکست.
آذربانو شوکه سرش را به چپ و راست تکان داد.
-ا..امکان نداره. هم..همچین چیزی امکان نداره. دختر من این… این کارو با ما نمیکنه. گندمم این… این کارو با ما..مادرش نمیکنه. گندم؟ مولین جان خودت بگو دروغه. ب..بگو ح..حقیقت نداره!
گندم برای رو در نشدن با مادرشان بهسرعت پشتش پناه گرفت و آذربانو سرجایش خشک شد.
با اینکه میاطلاع داشت دیر یا زود همه از این موضوع خبردار میشوند اما شکستگیای که به دفعتاً در دیدهان مادرش دید، خشمش را بیشتر کرد.
چنان یأس و ناامیدی در دیدهان زن جای گرفت که حتی از خودش که این حرف را زده خجالت کشیده بود و گندم چطور توانسته بود این کار را با آن ها… این کار را با مادرشان کند؟!
-جدی جدی میخواید بگید چ..چندین ماهه که ح..حالش خ..خوب شده؟!
-…
-ح..حتماً یه تو..توضیحی داره. آره ق..قطعاً یه یه توضیح قا..قابله قبول این وسط هست!
آذربانو شبیه کسی که در حال غرق شدن است، به آخرین کف دست آویزهایش هم چنگ میانداخت و یکدفعه به سمت شاهین رفت.
ملتمس کف دست هایش را گرفت و خواهشوار نالید؛
-ش..شاهین پسرم تو… تو یه چیزی بگو. تو دکتری ب..بیشتر از ما سردرمیاری. یه توضیحی داره مگه نه؟ ا..این موضوع ح..حتماً یه توضیحی داره!
شاهین در خاموشی سر پایین اندخته بود ولی آذربانو همچنان بیخیاله التماس هایش نمیشد.
با اعصابی که قطعاً نمیتوانست بیشتر از این خط خطی شود، آوا بلند کرد و تیر آخر را هم زد.
-گندم خودش غلط اضافهای که کردهرو قبول داره!
هق هق کشیده گندم تاییدیه حرف هایش شد.
«چی» آهسته پانیذ حرصش را بیشتر کرد.
چشم غرهای حوالهی او کرد و با قدمی که پانیذ رو به عقب برداشت، از او چشم گحرکت کرد.
نوبت او هم میرسید…
این روزگارها زیادی سرکش شده بود!
-داداش؟
نگاهش را به آرنج گندم که اسیر کف دستش بود داد و سپس چشمانش تا مقابله نگاه خیس او بالا رسید و مردمک هایشان درهم قفل شد.
احساس شکستی میکرد. احساس لِه شدن.
قرنیه های دختر هنوزم پر از معصومیت بودند و چه شد که به اینجا رسیدند؟!
او که از جوانیاش گذشته بود تا این دختر راحت زیستن کند.
گندم چرا اِنقدر کثیف بازی کرده بود؟!
مجدداً با هق هق صوتیش زد:
-داداش تو..تورو خ..خدا تمومش ک..کن.
پوزخند تلخی زد.
مسیری هم برایم تمام کردن گذاشته بود؟!
نه… قطعاً نه!
-تموم کنم؟ اونوقت چطوری باید روی این کثافت ماله بکشم گندم خانوم؟!
-م..من معذرت می..میخوام. ل..لطفاً تو… تو دیگه ادامه نده. مولین اصلاً ح..حالش خوب نیست!
چانهاش از خشم زیاد لرزید!
پس دخترک دلواپس مادرشان شده بود…!
-اینجاشو منم بلد نیستم! یه عمری دندون تیز کردم برای هر غریبهای که سر جادهمون قرار گحرکت کرد، از کجا باید میدونستم بدترینشو از خودیم میخورم؟ حتی شغال های دورمون نتونستن اینو یادم بدن و اگه قدر سرسوزن بشناسمت، شرط میبندم الآن هیچ پشیمونیای تو قلبت نیست!
گندم ملتمس کف دستش را فشار داد.
-من… من واقعاً نمیمیل داشتم اینجوری بشه.
-ماه ها ما رو، خانوادتو خر فرض کردی. دقیقاً نمیتمایل داشتی چطوری بشه؟! بذار من بهت بگم. تو از کاری که کردی آزرده نیستی، چون دستت رو شده دلخوری!
-…
سکوت گندم بیشتر از قبل مشئمزش کرد.
-از این به بعد رو حرف تو پیش نمیریم زیرا اگه از حق خودم بگذرم،
با کف دست به شمیم اشاره کرد.
-یا از اون دختر بدبخت که چندین ماه بخاطر دروغای این پرنسس مثلاً سادمون خون قلب خورد و هر شامگاه و هر روزگار تحقیر شد، بگذرم.
نفسش را تکه تکه و با آهی سنگین بیرون داد و با آوای خشدار و گرفتهای و طوری که فقط خودشان دو نفر بشنوند، بیان کرد:
-از حق آذر سلطان نمیتونم بگذرم. از حق اونی که تو این چند ماه به اندازهی ده سال پیر شد. از حق اونی که خودم شاهد بودم چطوری شامگاه و روز بالا سرت گریه میکرد و از خدا سلامتیتو میتمایل داشت، نمیتونم بگذرم. بخوامم نمیتونم!
دخترک با گریه صورتش را پوشاند و بیشتر صبر کردن جایز بود.
در کلبه را تا آخر باز کرد و اینبار گندم بیهیچ حرف دیگری وارد شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن