-چی شده؟
-نپرسید خانوم!
-خب چی شده بگو!
-امیرخان گفته بود امشب هیچ بینظمی نمیخوام، برای همین سگشونو بردم بالاپشتبون که یه وقت مشکلی ایجاد نکنه…دیدید که چقدر وحشیه…ولی نگو بَندِ قلادش شُله!
-خب؟!
-فرار کرد!
-چـی؟
-لبهی دیوار وایساده هر لحظه ممکنه بیفته پایین جرات نکردم نزدیکش شم.
-آقانجمی چرا حواستو جمع نکردی آخه؟!
-کف دستم به دامنت شمیم خانوم کمکم کن.
دیگر لباسهای مخملی و خانگیام هیچ اهمیتی نداشت. سریع دمپایی های خرسیام را پوشیده و با آقا نجمی به طرف در پشتی دویدیم.
مسیر باریکی که خوشامگاهختانه مهمانها متوجه شدی به آن نداشتند.
تنها موضوع در ذهنم این بود که نباید هیچ بلایی سر آندره بیاید… او مورد علاقه ترین سگ امیرخان بود!
سریع پلهها را بالا حرکت کردم. آخرین پله و سپس مشاهده کردن یک تصویر فوقالعاده…همه جا پر از بادکنکهای صورتی رنگ و ریسمان های لوکس نقرهای بود. رویایی و عروسکی…!
شوکه برگشتم.
-آقا ن..نجمی؟!
شرمنده نگاهم کرد و بعد از اضافه کردن:
-معذرت میخوام خانوم.
در آهنی پشتبام را محکم بست و از داخل قفل کرد.
-چیکار میکنید؟ آقانجمی؟ لطفاً من فقط میخواستم به شما کمک کنم!
-اگه تا صبحم به اون در بکوبی کسی نیست که برات بازش کنه.
البته که آوا صوتی امیرخان بود.
جز امیرخان چه کسی توانایی انجام این کارهای عجیب را داشت!
تند به در طرفش برگشتم.
-بیا این دروباز کن میخوام برم.
-نمیکنم!
-چـرا؟!
-چراکه میخوایم با هم شام بخوریم.
-امیرخان
-یه نگاه به دوروبرت بنداز…یه عالمه چیزای مسخره و دخترونه اینجاست که همش مال توِ، نمیخوای استفاده کنی؟
-نخیر نمیخوام. اصلاًم دوست ندارم با یه آدم مغرور و خودخواه شام بخورم.
-ولی من بخاطر تو حرکت کردم بادکنک صورتی خریدم…با این قدوهیکل راهی شدم بادکنک صورتی خریدم!
صورتش چنان جمع شده بود که نتوانستم خودم را کنترل کنم و ملایم خندیدم.
-این درو باز کن میخوام برم پایین.
-باید با هم حرف بزنیم.
-ببین میدونم الآن از خودت ناراحتی و عذاب وجدان گحرکت کردی، اما واقعاً با چهارتا دونه بادکنک نمیتونی از قلبم درآری!
-به هر حال اون در تا آخر شامگاه باز نمیشه…میتونی بیای اینجا کنار آتیش شام بخوریم میتونی هم تا صبح همونجا وایسی.
حرصی گفتم:
-امیرخان
-نظرم تغییر نمیکنه.
سوز سردی وزید و موهای رهایم را افشون کرد.
امیرخان روی صنقلبی جای گرفته و عمیق و پُرحرف به بازی موهای کشیده و رها نگاه میکرد.
کف دستانم یخ زده و کمکم تنم به لرز میافتاد.
-نظرت چیه که بیشتر از این رو مخم مسیر نری و بیای؟ البته اگر نمیخوای کف دست و پاتو به صندلی بِبَندم!
••••••••
لحنش بوی شوخی نمیداد ولی دیگر تحمل سرما ممکن نبود.
ساکت راهی شدم و جای گرفتم.
-دخترِخوب.
-با من حرف نزن!
همانطور که نشسته بود خم شد و صنقلبیام را سمت آتش کشید.
-اِنقدر با من وَر نرو من خودم…
تیلههای خوشرنگش که از تعجب و تفریح گرد شد لب گزیدم.
خوشامگاهختانه چیزی به رو نیاورد و به بشقابم اشاره کرد.
-بخور بیشتر از این سرد نشه.
محتویات بشقاب اخمهایم را درهم کرد.
-فکر میکردم غذای مورد علاقته!
-هست… ولی تو که بهشدت از این بدت میاد!
چیزی نبیان کرد و به نگاه خیرهاش ادامه میداد.
امیرخان همیشگی در پِی کار بود و کم پیش میوارد شد که تا این حد ریلکس بنشیند و شام بخورد. بدون تلفن و لپ تاپ و فکر به آن نمایشگاه فوقالعاده!
آرامشش کمکم به من هم منتقل شد ولی خب نمیتوانستم ساکت بمانم.
-امروزگار جشن خواهرته. اون پایین کلی مهمون نشسته…یه عالمه دختر که منتظرن ببینن امیرخان بزرگ کِی تشریففرما میشه و کلی مرد جوون که شاید هیزی کنن…ولی تو آروم و بیکار نشستی اینجا، بزنم به تخته پیشحرکت کرد کردی!
-بیکار نیستم.
-چی؟
-ما تو این خونه یه دختر نه دوتا دختر داریم که باید براشون جشن میگرفتیم!
حیرتزده سر بالا گراهی شدم.
-این چرتوپرتایی که میبینی برای این نیست که بخوام اون روزو جبران کنم. وظیفهای بود که باید انجام میشد ولی چراکه میدونستم قهری و اگر بهت بگم لوس بازی درمیاری، به نجمی اضافه کردم بیارتت بالا.
.
کشیده شد و یک جعبهی بزرگ را از لبهی دیوار برداشت.
کیک بنفش و دخترانهای که شکل کتاب بود را وسط میز گذاشت و هممسیر با روشن کردن شمعش پچ زد:
-امیدوارم از آزاد گذاشتنتون پشیمون نشم.
حسی که داشتم بیان کردنی نبود. تا به حال هیچکس برای من از این کارها نکرده بود…کسی تا این حد به فکرم نبود!
-فقط تا وقتی که آشتی نکردی حق نداری کیکتو بِبُری!
-چرا؟ مگه همین الآن ناظهار کردی اینارو بخاطر قهرم نگرفتی؟!
-گفتم ولی میبینم نمیتونم اخم و تَخماتو تحمل کنم بسیار زشت میشی. آشتی کن تا کیکو بِبُرم وگرنه از همین بالا میندازمش پایین!
-امـیـرخـان
-شوخی ندارم.
-باشه ولی اگه بازم قلبمو بِشکنی…
قبل کامل شدن جملهام تند عروسک کوچک و خامهای شکل را برداشت و روی لب هایم فشرد.
-بخور اِنقدر حرف نزن.
حرصی نگاه گرفتم و چاقو را محکم داخل آن خامههای نَرم و شیرین فرو کردم. کاش میشد جای کیک امیرخان را تکه تکه کرد.
_♡___
از نیمه شامگاه گذشته بود و مهمانها یک به یک عمارت را ترک میکردند. آخرین ماشین که راهی شد، امیرخان بیان کرد:
-خداروشکر مسخره بازیشون تموم شد بیا دیگه ما هم بریم پایین.
-با هم بریم؟!
-میخوای شامگاهو اینجا بخوابی؟
-چه خوابیدنی؟ امیرخان حتی یه لحظه هم نراهی شدی پایین. جواب زنگ هیچکسم ندادی بعد میخوای خیلی ریلکس الآن با هم بریم پایین؟!
-کارای من به کسی مربوط نیست دوست داشتم اینجا باشم.
-لطفاً!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن