گندم:
نگاهش از رادانی که چند ساعت بود روی صنقلبی بیمارستان بدون هیچ حرکتی نشسته و چشمانش را از زمین جدا نمیکرد، برداشت و با قدم های ساکت جلو رفت و کنارش جای گرفت.
قلبگیریاش از او آنقدر عجیب و بزرگ بود که حتی هنوز هم درست حسابی نتوانسته بود حلاجیاش کند ولی صد البته که محبتش بزرگتر بود.
میخبر داشت اگر حال و احوال کند هیچ جوره زبان باز نخواهد کرد و قلبش را سبک نمیکند برای همین مستقیم افکار شلوغش را هدف گرفت و با ترمتوجه شد سؤال کرد:
-بیشتر خودتو مقصر میدونی یا امیرخانو؟
کمی خاموشی شد ولی همانطور که انتظارش را داشت، رادان توجهش جلب شد و از نیم رخ به صورتش خیره شد.
و آه از قلبه بیچارهاش…
شاید قلبش را سیاه کرده بود ولی خدا میاطلاع داشت که همان دل سیاه و کثیف شدهاش چطور با تمامه وجود این مرد را میپرستید!
-فرقی هم میکنه؟!
صدای گرفتهی رادان چیزی از امیرخان کم نداشت و گلویش را دردناک کرد.
-نمیدونم برای من نه… اما شاید برای تو فرق کنه!
-…
-حس میکنی گناهکاری برای همین عذاب وجدانته که ناراحتی یا فقط زیرا شمیم خوب نیست، غمگینی؟!
#شالودهمحبت
انتظارش را نداشت اما گویی زخمه بزرگ و عفونی مرد را هدف گرفت که اشک در دیدهانه رادان حلقه زد و آنوقت بود که حس کرد قلبش دارد از سینه جدا میشود.
بیاختیار و بهسرعت کف دستش را گراهی شد و شتابزده بیان کرد:
-معذرت میخوام قصد دلخور کردنت رو نداشتم.
اگر رادان، رادانه گذشته بود قطعاً مانند طوفان بر سرش آوار میشد و میاضافه کرد در مسائلی که به او مربوط نمیشود دخالت نکند. اما آنقدر بخاطر شرایط شمیم آزرده بود که حتی کلمهای نبیان کرد و به جایش شامگاهیه کسی که تا همین لحظه منتظره یک غم خوار بوده، آرام لب زد:
-میدونی حداقلش منم اندازه امیرخان مقصرم. باورم نمیشه. اصلاً نمیتونم باور کنم که چطوری تونستم این کارو با زیستن خواهرم کنم! چرا اِنقدر سرگرم حال گحرکت کردن از امیر شدم که اصلاً نمتوجه شدم چطوری دارم شمیمو لِه میکنم؟ واقعاً از خودم خجالت میکشم!
-رادان…
-اوایل که اومدم. وقتی باهاش آشنا شدم، برای امیرخان تاسف خوردم. با خودم گفتم چطوری نمیتونه با وجود عاشق شدنش این دخترو خوشحال کنه؟ با اون همه ادعا چقدر بیعرضهس و حالا خودم از اون بدتر شدم!
با سر انگشت تری دیدهش را گرفت و غمگینتر از قبل ادامه داد:
-اگه من جای شمیم باشم دیگه هیچوقت اسمه همچین برادری رو نمیارم. البته اگه بتونه بار دیگر دیدهاشو باز کنه و نخواد که بیچارمون کنه!
سیبک گلویش محکم تکان خورد.
-من مطمئنم شمیم خوب میشه. اون که مثله من شبیه بچه های سرمسیری وسط زندگی دیگرون نمونده. عاشقیی که امیر بهش داره و عاشق شدن برای اونه… مگه آدم میتونه از این همه حس بگذره؟ مگه میتونه این همه زیبایرو ول کنه و بره؟!
رادان چشم های اشکیاش را به دیده های تَر او دوخت و زمزمه کرد:
-دوست داشتن؟ با بلاهایی که سرش آوردم حتی روم نمیشه دیگه این جمله رو برای خودم تکرار کنم!
به یاد نمیآورد که هرگز تا این حد قلبش سوخته باشد و لبخندی که ناخودآگاه روی لب هایش قرار گرفت، تلختر از هر مادهای در جهان بود.
-اگه هیچکس باور نکنه حتی اگه خودت باور نکنی، من بهشدت خوب میدونم که وسعت عاشق شدنت نسبت به خواهرت چقدر زیاده. هر چی نباشه برای این دوست داشتن بزرگترین قربانی من بودم!
برای لحظهای توانست شرمندگی را در نگاهانه رادان ببیند و همانطور که به نگاهانه معشوقش خیره بود، اتفاقات گذشت مانند تکه های فیلم از پس ذهنش گذششتابزده…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن