با تبسم پشت کف دستم را نوازش کرد و خیره به نقطهای نامعلوم و در حالی که مشخص بود ذهنش مشغول سیر و و سفر در گذشته است، بیان کرد:
-چند وقت بود دعواها تموم نمیشدن.
شکستن ها و فریادها هیچ شبی ساکت نمیشد. جفتشون خسته شده بودن تا اینکه بابا اضافه کرد برای سر زدن به خانوادهش و کارهاش یه
سر میخواد بیاد ایران چند ماه میمونه و برمیگرده. اولش خوشحال شدم با خودم گفتم آخیش بالاخره دعواها خوابیدن و وقتی اومد،
وقتی هفته ها تو خونه فقط خاموشی بود و سکوت تازه متوجه شدم ملایمش یعنی چی!
استرس داشتم که کِی برمیگرده و بار دیگر جنگ ها شروع میشه. ولی وقتی یه سال شد و برنگشت، تازه شستم خبردار شد که یه خبرایی
هست. اِنقدر پیله کردم به مولینم تا اینکه درک کردم بابام دیگه قصد برگشت نداره! برای مولینم دادتمایل داشت طلاق فرستاده بود. همون ماه
های اول توافقی جدا شده بودن. باورت میشه؟ حتی نتمایل داشته بودن در حد یک کلمه بهم توضیح بدن مثله همیشگی فقط کاری رو کرده
بودن که حس میکردن درسته! مامانم هیچی ولی بابا یک سال تموم چنان درگیره زیستنش با یه دخترِ جوون شده بود که حتی یه بارم به من سر نزد!
محکم لب گزیدم.
قطعاً در این دنیا هیچ چیز به دردناکیه میل داشتنی نبودن نمیرسید!
-یعنی اصلاً هیچ خبری ازش نشد؟ یکدفعه بدون هیچ توضیحی گذاشت راهی شد؟!
یکدفعه شروع به خندیدن کرد!
یک خنده آرام که درد را به وضوح میشد در آن متوجه شد.
-مامانم زنِ مغرور و واقعاً اِفادهای بود.
اینکه یه نفر بیخیالش شه، اینکه یه نفر نخوادتش هیچ جوره تو کتش نمیحرکت کرد. برای همین وقتی بابا بهش اضافه کرده من اینجا عاشق شدم
میخوام ازدواج کنم و دیگه زیستن با تورو نمیخوام، بدون هیچ چک و چراکههای طلاقشونو قبول کرده اما شوک این موضوع تا سال ها باهاش موند. کم چیزی که نبود دلربا خانومو طلاق داده بودن!
موقع صحبت در مورد مادرش لحن و تن صدایش عوض میشد و موج صحبت هایش ذهنم را درگیر میکرد.
انگار هم دیوانهوار او را دلبسته شد و هم در حد مرگ از او متنفر بود… یک تراژی پرتضاد و عجیب!
-وقتی درک کردی چیکار کردی؟!
-هیچی مثل همیشه تو خودم فرو رفتم. نمیدونستم چه احساسی دارم تنفر بود یا بیقراری نمیفهمیدمش و مدام سعی میکردم یه جورایی هضمش کنم تا اینکه یکی دو ماه بعد اومد. از مدرسه داشتم تعطیل میشدم که متوجه شدم وایساده تو حیاط… شاید اگر بخوام دسته بندی کنم، اون یاد مسخره ترین و احمقانه ترین یادگاری عمرمه، حتی متوجه نبود من چه حالی دارم. موهاشو رنگ کرده بود. جوون شده بود. چاق شده بود. شامگاهیه اون مردی که مدام تو خونه داد و بیداد میکرد نبود و بدتر از همه اینکه محکم بغلم کرد و گفت:
-چطوری پسرم خیلی قلبم برات تنگ شده بود!
-اوه!
-فکرشو بکن؟ یک سال و نیم حرکت کرده بود یک سال و نیمه لعنتی بعد و وقتی مشاهده کردتم یه جوری حرکت کردار کرد انگار همون روز صبح منو تا مدرسه رسونده!
جوشش اشک را در نگاهانم حس کردم و دلم برای پسرِ کوچکی که در وجودش بود آتش گرفت.
همیشه حس خوبی به مردی که خاطرات کمی از او داشتم در دلم وجود داشت ولی حالا و بعد متوجه شدن خاطرات رادان نمیاطلاع داشتم اگر در حیاتام بود، چقدر میتوانستم دوستش داشته باشم!
اصلاً میتوانستم دوستش داشته باشم؟!
-تو چی گفتی چیکار کردی؟!
-اولش شوکه شدم اما بعد مثله یه بمب ساعتی ترکیدم. هر چی از دهنم دراومد بارش کردم. گفتم ازش متنفرم. اظهار کردم تو دیگه بابای من نیستی. تو فقط یه مردِ بوالهوس و هرزهای. خیلی بد باهاش حرکت کردار کردم و حالا نوبت اون بود که شوکه بشه و اامان بار اونجا بود که ازش کتک خوردم. وقتی تو خیابون زدتم و دوستای مدرسهم مشاهده کردن، نمیدونی اِنقدر عصبانی بودم که میتونستم یه بلایی سر جفتمون بیارم. بعدش همه چی بهشدت مسخرهتر شد. چندبار اومد دنبالم اما هم من هم مولینم هر چی از دهنمون دراومد بارش کردیم. آخرین بار… آخرین بار…
صورتش را با کف دستانش پوشاند و عذاب کشیدنش کاملاً واضح بود.
-آخرین بار چی؟!
-هی پیغام پسغوم میفرستاد که باید حرف بزنیم. من یا جواب نمیدادم یا میبیان کردم نمیخوام باهاش حرف بزنم. اما اصلاً جدی نمیگراهی شدتم و آخر سر وقتی اومد دم خونه و تمایل داشت حرف بزنیم، مامانم شروع کرد به جیغ و داد و منم نتونستم خودمو کنترل کنم. محکم هولش دادم. سر خورد رو برف ها! بهشدت حرکت تحقیرآمیزی بود. خدا لعنتم کنه انگار یادم راهی شده بود کسی که جلوم وایساده بابامه!
غمگین تَری چشمانم را گراهی شدم و شانهاش را فشردم.
-اِنقدر خودتو ناراحت نکن. تو هم بچه بودی. عقلت نمیرسیده. اشتباه کردی درسته ولی خب خیلی دلخور بودی.
نگاهانش که پر از رگه های سرخ رنگ شده بود، نشان از این میداد که به چه سختی در حال کنترل خود است تا اشک نریزد!
-شاید میتونستم خودمو ببخشم اگه… اگه اون آخرین دیدارمون نمیشد. اگر اون آخرین باری نمیشد که میمتوجه شدمش. شمیم بهشدت سخته که آخرین خاطرهت از بابات این باشه که جلوی همه بهش فحش دادی و زمین زدیش! واقعاً هر وقت یادش میافتم حالم از خودم بهم میخوره!
لب هایم به هم دوخته شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن