رمان سیلیس پارت ۳

سه روزگار از اون شامگاه گذشته بود.. سه روزی که هر شامگاه با کابوس اون نگاه از خواب میپریدم.. سه
روزگاری که هر بار صدای زنگ در میاومد، قلبم میریخت.. فکر میکردم اومده دنبال من..
اما نیومده بود..
حداقل نه خود خودش..
صبح چهارشنبه بود که با زهره، همکار قدیمیم، جلوی در یه خونه ی نسبتا بزرگ ایستاده بودیم
زهره دختر لاغر ریزنقشی بود با چشای درشت و موهایی که همیشگی با یه روسری رنگی جمعش میکرد.. پنج سال بود که با هم کار میکردیم و
از اون روزای اول که هر دومون تازه کار بودیم، مثل خواهر شده بودیم..

کف دستمو زدم به بازوش و آروم گفتم: زهره جان.. امروزگار یه کم خسته م.. اگه میتونی بیشتر کارارو تو انجام بده…

زهره با خنده نگاهم کرد و ابروش رو انداخت بالا
_چته آفتاب خانم؟ از اون شامگاهی که رفتی خونه ی خانم افشاری انگار یه چیزی شده.. نکنه اون پسر خوشتیپه هنوز دنبالت
میگرده؟
برای زهره کامل جریان رو تعریف کرده بودم و اونم طعنه زنان گفت که کیس خوبیو از کف دست دادم…
صورتم داغ شد.. سرم رو انداختم پایین..
_چی میگی زهره.. برو تو به خدا دیرمون شد..

زنگ زدم.. خانم صاحبخونه که زن میانسال و خوشبرخوردی بود، در رو باز کرد و با تبسم استقبال کرد..
_سلام دخترم.. خوش اومدی

دلم از حرکت ایستاد..
صاحبخونه با یه کف دسته گل بزرگ و فوقالعاده لوکس اومد تو.. گلای رز قرمز با روبان مشکی و یه کارت کوچیک که رویش با خط خوش نوشته شده بود..
صاحبخونه با تعجب نگاهم کرد..
_ آفتاب جون.. این گلارو مثل اینکه برای تو فرستادن..

کف دستام شروع کرد به لرزیدن..
بیحرف گلارو از کف دستش گراهی شدم.. کارت رو باز کردم..
نوشته بود:
*”از مهمونی فرار کردی اما از چنگم در نمیری خانوم قشنگه.. پژمان”*

صورتم از خشمگینت سرخ شد..
صاحبخونه با کنجکاوی جویا شد: چیزی شده دخترم؟ کی فرستاده؟
با برآشفتهت گفتم: هیچی خانم.. اشتباه شده حتما
و بدون اینکه منتظر جوابش بمونم، گلارو محکم کوبیدم تو سطل آشغال گوشه ی حیاط..
صاحبخونه با تعجب نگاهم کرد..
_دخترم.. میدونی این گلا چقدر قیمتشونه؟ حیف نیست؟
آه کشیدم:مال من نبود لازمش نداشتم

صاحبخونه چیزی نبیان کرد.. اما از نگاهش درک کردم که فکر میکنه دیوونه شدم..
***
روزگار بعد، همون اتفاق مجدداً افتاد.. اینبار تو خونه ی یه دکتر تو همون محله.. یه سبد گل ارکیده ی سفید با یه عطر تلخ و گرون..
رو کارتش نوشته بود:
*”اینا رو دیگه پرت نکن فقط بو کن.. پژمان”*
دندونامو به هم فشار دادم و سبد رو برداشتم و از پنجره ی آشپزخونه پرت کردم تو کوچه..
باورم نمیشد یعنی اون روزگار منو تعقیب کرده بود که متوجه شده بود گلا رو پرت کردم؟
صاحبخونه که داشت از پله ها میاومد پایین، با مشاهده کردن صحنه اخم غلیظی کرد و کلی سرزنشم کرد و منم کلی عذرخواهی کردم که چرا گلا رو تو کوچه پرت کردم و پرستیژ محلشون رو پایین آوردم و اما از حقوقم کم کرد

شامگاه، وقتی رسیدم خونه، زهره زنگ زد..
وقتی قضیه رو براش تعریف کردم صدای خنده ش از پشت تلفن می اومد..
آه کشیدم و دراز کشیدم رو تختم..
_زهره ول کن لطفا..

زهره یه کم ساکت شد.. بعد آروم گفت:
آفتاب.. ببین جدا از شوخی.. با اینکه من نمیدونم این پسره کیه و چیه.. اما این دسته گلایی که این میفرسته، قیمت هر کدومش به اندازه ی یه ماه حقوق ماست..این پسره یا دیوونس، یا واقعا…
حرفش رو قطع کردم..
_یا چی زهرا؟
صداش آرومتر شد..
_یا واقعا عاشقت شده..
تلفن رو بدون معطلی قطع کردم..
قلبم داشت شتاب‌زده میزد..
عشق؟ همونی که با تمسخر بهم نگاه میکرد و پیشنهاد آشنایی داد؟همونی که گفت میتونم خرجت کنم فقط با من باش؟

نه.. محال بود..

سرم رو کوبیدم به بالش..
نه آفتاب.. نه دختر.. اینا همش توهمه.. این پسر فقط میخواد باهات بازی کنه.. یه بالاشهری مغرور که عادت نداره یکی بهش نه بگه و حالا گلوش رو تو گیر کردخ.. همین..
اما ته دلم یه صوتی آرومی میاظهار کرد: مطمئنی؟