سپس برای راهی کردنِ او تا دمِ در راهی شد. وقتی دوباره برگشت نگاهش را به سیاوش دوخت. سیاوش سرش را با تاسف تکان داد و چیزی نبیان کرد. مونس آه کشید و کف دستش را به نشانه ی سکوت روی بینی اش گذاشت. هموقت افق از اتاق خارج شد و نگاهش را به هر دوی آن ها دوخت.
پیجادهنِ گلبهی و سفید جذابیی که همراه با جوراب شلواریِ سفید رنگ به تن کرده بود، ناب بودنش را بیشتر به رخِ سیاوش کشید. بی اختیار تبسم زد و این بار بی قلبهره و ترس و حیا نگاهش کرد. انگار برای اولین بار بود که او را میدید. افق از نگاهش معذب شد. نگاه های سیاوش دیگر مانند روزگارهای اول نبود.. انگار آتشِ داغ بود که از شراره های نگاهش زبانه میکشید. دنبالِ یک جادهِ فرار بود که خوشبختانه عباس به یاری اش رسید. کنارش قرار گرفت و مشغولِ سر و کله زدن با درس های او شد. هر از گاهی سر بالا میکرد و از گوشه ی دیده اخم های درهم فرو راهی شده ی سیاوش را میدید ولی به روی خودش نمی آورد…
یک ساعتی گذشته بود که مونس آماده و با چادر از اتاق بیرون رسید و رو به افق که با تعجب نگاهش میکرد بیان کرد:
_لیلا نه برادرش و نه پدرش خونه نیستن. من امشامگاه و پیشِ اون میمونم. غمگین که نمیشی مادر؟
خودش هم ناطلاع داشت چرا قبل از هر واکنشی نگاهش به سیاوش افتاد که لب هایش را با تبسم کمرنگی روی هم میفشرد.
_نه این چه حرفیه..راحت باشین.
مونس رو به عباس گفت:
_مادر زود بخواب که فردا امتحان داری. کف دست از سرِ این دختر هم بردار بذار نفس بکشه.
سپس رو به سیاوش کرد و گفت:
_شامتون و پختم روی گازه… هر وقت گشنتون شد بخورین. فقط یادتون نره غذا رو بذارین توی یخچال نعمتِ خدا حروم بشه!
سیاوش با اخم سرفه ای کرد و گفت:
_حواسم هست ننه. برو خیالت راحت!
مونس چند لحظه با دیدهانِ ریز شده بی حرف نگاهش کرد و عاقبت با خداحافظی کوتاهی منزل را ترک کرد.
.
.
کف دسته ی پلستیشن را پایین گذاشت و لُپِ گل انداخته ی عباس را کشید.
_بس نیست؟ فردا امتحان داریا!
عباس زار زد:
_فقط یه کف دست دیگه افق جون.
_اما من که همش میبازم.. بلد نیستم فوتبال. میخوای با داداشت بازی کنی؟
عباس نگاهی به چهارچوبِ در انداخت و نا امید اضافه کرد:
_اون که به خونم تشنه ست. دو ساعته داره بهم اشاره میده!
افق با تعجب سربرگرداند. سیاوش هول شده کف دستی به زیر چانه اش کشید و گلو صاف کرد.
_بسه دیگه ساعت یازده شد. نمیخواین تمومش کنین؟
افق با خنده شانه بالا انداخت و به عباس اشاره کرد.
سیاوش جلو وارد شد و کف دست به سینه و با اخم بیان کرد:
_بسه دیگه جمع کن افق خوابش میاد.
عباس کف دسته ها را کنار کف دستگاه گذاشت و مشغول برداشتنِ رخت خواب از کمد شد. سیاوش با اخم نگاهش میکرد. تشک و لحاف مخصوصِ افق را پهن کرد و تشک خودش را هم کنارِ رخت خوابِ او انداخت. دیده های سیاوش گرد شد و جویا شد:
_چیکار میکنی؟
عباس همانطور که بالشش را مرتب میکرد خونسرد اضافه کرد:
_میخوام پیشِ افق بخوابم. مولین هیچ شب اجازه نمیده. امشامگاه که نیست میخوابم پیشش. خودش قول داد برام داستان تعریف کنه.
سیاوش جلو آمد و عصبی غرید:
_چه غلطا؟ دیر اومدی زود میبری؟ پیشِ کی بخوابی نگوش دادم؟ اصلا مگه تو بچه ای که داستان برات تعریف کنه؟
افق کف دست جلوی دهنش گذاشت و با خنده اضافه کرد:
_داستان ادبی سیاوش.. میخوام براش یکم از شاهنامه بگم. قول دادم.
رگ روی پیشانیِ سیاوش نبض گحرکت کرد. حتی اگر قاتلِ برادرش هم میشد اجازه نمیداد این فرصت از دست برود. با حرص رو به افق بیان کرد:
_بیخود.. فردا امتحان داره مغزش خسته میشه. عباس تا سه شمردم بیرونی!
عباس معترض رو به افق گفت:
_افق یه چی بگو بهش خب!
افق دیده غره ای به سیاوش رفت و اظهار کرد:
_چیکارش داری بذار بمونه!
سیاوش به طرفِ عباس خیز برداشت. لحنش آنقدر وحشتناک بود که عباس در خودش جمع شد.
_میری یا آستین بالا بزنم مثل توپ فوتبال شوتت کنم وسطِ حیاط؟
عباس با بغض نگاهی به افق کرد و با حالت قهر رخت خوابش را گحرکت کرد و بیرون رفت. سیاوش با همان خشم به افق خیره شد و گفت:
_من که میدونم تو این بچه رو هوایی کردی برا چی.. اما کور خوندی خانوم!
افق میل داشت چیزی بگوید که اجازه نداد. بیرون رفت و در را پشت سرش بست. افق با خنده سرش را تکان داد. باورش نمیشد تا این حد حسود باشد. هوا گرم شده بود و در اتاق اثری از پنکه و سیستم خنک کننده نبود. کلافه از گرما و زیادی لباس هایش، آن ها را با تاپِ خنک و شلوار نخی و گمسروری تعویض کرد و زیر رخت خوابش خزید. در ذهنش آن قدر چهره ی امروزگارِ سیاوش را تصور کرد و به اتفاقات ریز و درشت اندیشید، که متوجه نشد چشمانش گرمِ خواب شد و افکارش نصفه و نیمه ماند.
با تکان خوردنِ پتوی رویش نگاه باز کرد.. مست خواب بود و هنوز کامل هشیار نبود! کف دستی که دورِ کمرش حلقه شد او را با وحشت از جا پراند. نیم خیز شد و سیاوش را دید که کف دست جلوی بینی اش گذاشت و ملتمس گفت:
_تورو خدا آروم باش.. با هزار بدبختی خوابید!
نگاه هایش گرد تر شد. هنوز هم نگاهش با وحشت، به او که به رختِ خوابش شامگاهیخون زده بود، بود. با همان ترس و وحشت گفت:
_اینجا چیکار میکنی سیاوش؟ نمیگی اگه…
هنوز حرفش تمام نشده بود که کف دستش کشیده شد و در آغوش سیاوش فرو رفت. هر چه تقلا کرد کف دست های او دورِ تنش تنگ تر شد.
_تو رو خدا برو بیرون سیاوش.. تو اصلا آبرو سرت نیست؟ مونس جون بهمون اعتماد کرده.. میخوای چی رو ثابت کنی؟
سیاوش کف دستش را تکیه گاه بدنش کرد و به طرفِ افق برگشت. کف دست دیگرش را نوازشگونه روی بازویش کشید و با حالتی خاص گفت:
_قبلا هم گفتم.. مونس خودش میدونه پسرش چیه.. اندیشیدی چرا ما رو تنها گذاشته؟
افق با وحشت تمایل داشت قد بلند شود که فشار دست مانعش شد.
_منظورت چیه؟ مگه خودت نبیان کردی این صیغه هیچی رو عوض…
هنوز حرفش تمام نشده بود که گرمایی ناب تمام وجودش را دربرگرفت. فقط چند ثانیه ی اول برای عقب کشیدن تقلا کرد.. انگار مقابله ی بیش از آن ممکن نبود. وقتی سیاوش سرش را عقب کشید حس کرد آن برقِ قوی و چند ولتی هم وجودش را رها کرد. ملایم و شرمگین لب زد:
_نکن سیاوش..
جمله اش آنقدر محکم نبود که برای سیاوش ایست محکمی باشد.. برعکس آنقدر تمنا و ناز داشت که عطش میل داشتنش را دو برابر میکرد. موهای دخترک را از روی گونه اش کنار زد و گفت:
_میدونی چند وقته آرزوی این لحظه رو دارم؟ همیشه یه چیز جلو دارم بود.. یه چیزی که وجدانم آزار میداد.. من اگه میمیل داشتم میتونستم هزار بار تو رو تسلیمِ میل داشته م بکنم.. ولی نتمایل داشتم . چه خوب که نمیل داشتم و تسلیم نفسم نشدم!..چراکه امروزگار متوجه شدم این یک قدم برای به تو نزدیک تر شدن لازم بود.
افق خاموشی کرد و بوسه ی آنیِ او، بیش از پیش غافلگیرش کرد.
_میل داشتنت از روی هوس نیست.. به قرآن خدا با این حالِ خرابم.. با همه ی نیازم اگه یه کلمه بگی نه میکشم کنار و میرم بیرون. اگه تو نخوای امشامگاه از وجودت به ملایمش برسم میرم افق.. شک نکن!
افق کف دستش را جلو برد و روی ابروهای او کشید. آرام و خجول اظهار کرد:
_الآن وقتش نیست.. خودت میدونی که..
هنوز جمله اش تمام نشده بود که لب های سیاوش به گوشش چسبید و جمله ای را برایش زمزمه کرد. دلش تکان خورد. نگاهش کرد و آهسته سؤال کرد:
_قول میدی؟
سیاوش سرش را به علامت مثبت تکان داد و بعد از آن تاریکیِ اتاق و ظلمتِ شامگاه، روی اامان محبت بازیِ آن ها چشم بست.
***
سفره ی گلدار و کوچک را رو زمین پهن کرد و مجدداً به آشپزمنزل برگشت. کاسه های چینی و قاشق ها را داخل سینی گرد بزرگ قرار داد و منتظرِ دم کشیدنِ چای بود که سر و کله ی سیاوش پیدا شد. با نگاهی زیرِ چشمی با بی اعتنایی به او نمک و شکر را هم داخل سینی گذاشت. سیاوش به یخچال تکیه زد و دست به سینه، خیره به اخم و حرکاتِ او شد. موهای لخت اش را از دوطرفِ گوش ، پشت سرش سنجاق زده بود و بلوز و شلوارِ خانگی ولی مرتبی بر تن داشت. از تصور لحظاتی که دیشامگاه با او داشت تنش دوباره گرم شد. عمیق نگاهش کرد و با محبت بیان کرد:
_یادت باشه بوسِ صبح بخیر و ندادی!
افق چپ چپ نگاهش کرد و سینی را به کف دستش داد.
_مامان سرِ کوچست.. ببر اینا رو تا نرسیده سفره حاضر باشه!
سیاوش سینی را به دستِ عباس، که تازه وارد آشپزخونه شده بود سپرد. و بار دیگر دست به سینه شد.
_هنوزم قهری؟
افق دستش را روی لبه ی گاز گذاشت و پوفِ کلافه ای کشید.
_امروزگار نمیری سرِ کار؟
سیاوش خنده اش گرفت. ساکت جلو حرکت کرد و موهای ریخته روی شانه ی دخترک را به بازی گحرکت کرد. دلش میمیل داشت یک خانه ی خالی باشد و او و افق.. آن وقت بود که..
_نکن سیاوش عباس میاد تو میبینه بد میشه!
اخم هایش درهم فرو حرکت کرد.
_به جهنم.. زنمی.. بذار ببینه نگاهش عادت کنه. اصلا این همه اخم و تخم برای چیه افق؟ برای یه ذره..
_یه ذره؟؟
نگاهی به پشتِ سرِ سیاوش انداخت و با صوتیی آرام تر اظهار کرد:
_همیشگی روی قول هات اینجوری وا میستی؟ اگه دیشامگاه التماست نمیکردم و با زور جلوت و نمیگراهی شدم..
کف دستش را روی صورتش کشید و سر تکان داد. سیاوشِ بی تاب و سرکشِ آن لحظات از پیشِ نگاهش کنار نمیرفت. سیاوش قدمی جلو وارد شد . موهای روی گردنش را کنار زد. او چه میدانست از احساساتی که وقتی به جوشش در می آمد دیگرکنترل شدنش اراده ی خدایی میطلبید؟ قلبجویانه و شرمنده گفت:
_تو رو خدا باهام اینجوری تا نکن حیاتم.. کف دستِ خودم نبود.. همینجوریشم بهشدت اذیت شدم..
افق میانِ حرص و خشم خنده ش گحرکت کرد.. با اینحال خودش را نباخت و با پارچه ی گلدوزی شده قوریِ طلایی رنگ را از روی سماور برداشت. سرِ سیاوش که برای بوسیدنِ گردنش جلو رسید، همجاده با قوری برگشت و تهدیدگونه گفت:
_حواست بسیار به خودت باشه سیاوش.. شیطنتِ دیشبت و فراموش میکنم اما تا وقتی اینجا ام اگه بخوای اینجوری کنی..
سیاوش قوری را از کف دستش گراهی شد و روی کابینت گذاشت. سرش را جلو برد و در فاصله ی کمی از صورتش نگه داشت.
_نمیخوام الکی قول بدم و بعد بد قول بشم… ولی تا جایی که بتونم سعی میکنم پسر خوبی باشم!
لحن مظلومانه اش عاقبت لبخند به لبِ افق نشاند. گونه هایش از شرم گلگون شد و سر عقب کشید. خشمِ سرکشی های دیشامگاه که از یادش حرکت کرد، شرم بازگشت.! به عادت همیشگی موهایش را کف دستپاچه پشت گوشش راند و با متوجه شدنِ صوتی زنگ گفت:
_تو رو خدا حد اقل جلوی مامان و عباس مراعات کن. باشه؟
سیاوش نگاهکی برایش زد و همراهِ قوری از آشپزمنزل بیرون راهی شد. سرش را با خنده تکان داد. کنترلِ او که حالا از یک پسربچه ی تخس هم شلوغ تر و بی ملاحظه تر شده بود دیگر کارِ او نبود.. کف دست پشت گردنش کشید و پشتِ سرش واردِ هال شد.
مونس حلیم داغ و سنگک ها را روی سفره گذاشت و همگی دور سفره قرار گرفتند. اخم های درهم مونس توجه افق را جلب کرد. همانطور که برای عباس و سیاوش حلیم میکشید جویا شد:
_چیزی شده؟
مونس سرش را تکانی داد و ذکر گفت:
_دیشامگاه لیلا یکم برای مادرش مشتاق دیداری کرد.. دلِ منم گرفت برای گریه هاش!
سیاوش با اخم چایش را سر کشید و افق غمگین سر پایین انداخت.
_شاید بهتر از همه من درکش کنم. کاش زنگ میزدین منم بیام پیشتون. گفتم شاید معذب باشه وگرنه..
_لازم نبود دخترم.. منم زیاد به خلوتش مسیر نداد. به بهونه ی درس رفت تو اتاق که گوش دادم داره گریه میکنه. یکم باهاش حرف زدم آروم شد. تو غصه نکن دخترم!
افق لبخند غمگینی زد و کاسه های حلیم را مقابلِ عباس و سیاوش گذاشت. مونس رو به عباس گفت:
_زود بخور مادر دیرت شد.. امتحانت زنگِ اوله؟
عباس خواب آلود سر تکان داد.
_چرا چشمات قرمزه مادر دیشامگاه خوب نخوابیدی؟
مظلومانه به افق نگاه کرد.
_با افق یکم پلستیشن بازی کردیم..
بعد مانند کسی که چیز مهمی یادش افتاده باشد با هول و ولا لقمه اش را قورت داد و افزود:
_مولین دیشامگاه داداش رفت پیشِ افق خوابید…
تکه نان در گلوی سیاوش پرید و به سرفه افتاد. افق احساس میکرد روی سرش یک کاسه آب جوش ریخته اند. دستش را دورِ استکانِ کمرباریک بیشتر فشار داد و سر پایین انداخت.
مونس جدی رو به عباس بیان کرد:
_رفت که راهی شد.. زنشه مادر.. تو هم عروس بگیری باید پیش عروست بخوابی تا از تاریکی و چیزای دیگه نترسه.. تازگیا بازم فضول شدی؟
عباس نگاه از دیدهانِ به خون نشسته ی سیاوش گرفت و مظلومانه بیان کرد:
_آخه من میخواستم بخوابم نذاشت…
مونس لبهایش را روی هم فشرد تا نخندد. ساکت اظهار کرد:
_زود بخور یک ربع به هشته.. الآن معلمت میاد سرِ کلاس!
نگاهِ سیاوش آنقدر تلخ بود که عباس بی اشتها کشیده شد و مغموم اظهار کرد:
_نمیخورم اشتها ندارم.
سپس بوسه ای روی گونه ی افق کاشت و از همه خداحافظی کرد. ولی هنوز از در بیرون نراهی شده بود که سیاوش از جا کشیده شد و بیان کرد:
_عباس تو حیاط بمون من میبرمت.. دیر شده نمیذارنت کلاس!
سپس برای آماده شدن به اتاق راهی شد و افق دید که عباس با ترس سر تکان داد و کف دست روی گوشش گذاشت. گوشی که قرار بود باز تاوانِ خبرچینیِ او را بدهد.
سیاوش و عباس که از خونه بیرون راهی شدند، افق هم مشغولِ جمع کردن سفره شد. نان های تازه را داخل سفره پیچید و با جارودستی خرده ریزهای نان را از روی فرش جمع کرد. آنقدر از مونس خجالت میکشید که قلبش میخواست جلوی دیده نباشد. اما مونس که صدایش کرد، به ناچار کار را رها کرد و کنارش قرار گرفت.
مونس با دقت و مهربانی نگاهش کرد. از همین روزگارِ اول دلش برای دردانه ی پسرش غنج میرفت. دست روی دستش گذاشت و با مهربانی اظهار کرد:
_خوبی دخترم؟ مشکلی که نیست؟
افق کف دستپاچه نگاهش کرد و خجول گفت:
_نه چه مشکلی؟
مونس نفسش را آرام بیرون داد. میدانست شنیدنِ این حرف ها برای دخترک سخت خواهد بود ولی وظیفه ی خودش میخبر داشت او را آگاه کند. پس بی حاشیه بیان کرد:
_زن و مرد که با آیه و اجازه ی خدا بهم محرم میشن حلالِ حلالن.. حتی نزدیکیشون هم ثوابه. ولی بعضی چیزها توی جامعه عرفه.. یه چیزایی که به خاطر خودِ زن اون و ازش منع میکنن.. متوجه منظورم هستی دخترم؟
افق انگشتانش را در هم پیچید. حس میکرد رودخانه ی داغی به جای خون در رگ هایش در جریان است که پوست و تنش را میسوزاند. ساکت گفت:
_اونجوری که فکر میکنین نیست مونس جون.. هیچ اتفاقی..
_من پسرم و خوب میشناسم دخترم.. سیاوش یه نگاه بکنه من تا تهش راهی شدم. اما تو رو هم خوب میشناسم. سیاوش جوونه.. خونش میجوشه.. قلبش شتابزده میزنه. دارم میبینم چجوری نگات میکنه. مخصوصا الآن که دیگه نه دین و نه قانون جلو دارشه. اما تو هم افقی. اگه پسرِ بیتابِ من و تا الآن تونستی کنترل کنی پس از این به بعد هم میتونی!
افق خاموشی کرد و او افزود:
_لازم نیست خجالت بکشی. مرده… نیاز داره.. نیاز به نوازش.. محبت.. عشق. نمیگم از هم فاصله بگیرین و نگاه از هم بدزدین. ولی این همیشگی زنه که کنترلِ مردش و دست میگیره. اگه همه ریش و قیچی رو بدی کف دستِ سیاوش عروس نشده بارِت میشینه روی قلبت دارم بی تعارف بهت میگم..
دست های افق سرد و بی حس شد. مونس کف دست روی دستش گذاشت.
_من الآن بیشتر از اینکه مادرِ سیاوش باشم مادرِ توام. به دیدهِ مادرشوهر بهم نگاه نکن. اینا حرفایی ان که هر مادری به دخترش میگه. میل داشتم به هم محرم بشین زیرا خبر داشتم پسرم پسری نیست که بتونه از کنارت بی تفاوت بگذره. نتمایل داشتم اگه بینتون تماسی هست حروم و گناه باشه. اما اینکه از این به بعد چجوری جلوش و بگیری تا هر شب سر از اتاقت در نیاره دیگه بسته به هوش و زنونگیِ توئه دخترم. میدونی چی میگم؟
افق با آخرین توانی که برایش مانده بود سر تکان داد و چشم آرامی گفت.. وقتی دست مونس از روی کف دستش برداشته شد، سریع از جایش برخاست و به بهانه ای از آنجا گریخت. مونس حرکات کف دستپاچه و شرمگینش را با لذت و تبسم نگاه کرد و زیر لب گفت:
_خدایا خودت عاقبِ این روز ها رو با آتیش پاره ی من به خیر بگذرون.. این دختر هنوز کف دستم امانته!
***
ارقلبان فنجانِ چای را روی میز رها کرد و کف دست های در هم گره خورده اش را زیر چانه اش قفل کرد. بعد از مدت ها اامان بار بود که آرزو را اینگونه غرقِ فکر و خیال میدید.
_چرا چیزی نمیخوری؟ مثلا شبونه توی این طوفان اومدم که صبحانه رو با دخترم بخورم!
آرزو پوزخند خسته ای زد و نگاهش را به نهال های کوچک و خم شده ی باغ انداخت.
_چرا زودتر ناضافه کردی افق از خونه راهی شده؟
_نمیتمایل داشتم از این بیشتر ناراحت و درگیر بشی.. برگشتنِ افق هم نزدیکه.. دلم میخواد خودش سرش بخوره به سنگ و بفهمه پسره ی یه لاقبا به دردش نمیخوره!
قلبش فشرده شد…ارقلبان خاموشیش را که متوجه شد، دست روی کف دستش گذاشت و ملتمس اضافه کرد:
_توی این شرایط نرو آرزو.. دیگه کسی دور و برم نمونده.. میخوای سرِ پیری..
_ژاکلین چیه پس؟
لحن پرتمسخرِ آرزو باعث شد دستش را پس بکشد. اخم کرد و گحرکت کرده بیان کرد:
_تقاضای طلاق داده.. خیلی وقت بود که میمیل داشت جدا شیم.. ازش خواستم تا سرو سامون گراهی شدنِ افق صبر کنه.. ولی جریانِ نامزدی خواهرت که به هم خورد انگار براش بهونه ی خوبی شد. ژاکلین رفیقِ مسیر نیست دخترم. هیچ وقت نبود.. ژاکلین فقط یه هوس بود.. یه بهونه که باهاش یادم بیاد هنوزم مردَم و دارم نفس میکشم. خودت میدونی که برای خوشامگاهختیت هر کاری میکنم.. ولی الآن رفتنت..
_نمیخوام سرش بحث کنم بابا.. میخوام برم!
جمله ی محکم و با اراده اش ، مهر خاموشی بر لب های ارقلبان زد. جرعه ای از چایِ سرد نوشید و به اطراف خیره شد. مندلی همراه با سطلی پر از آب و کف دستی پر از وسیله، از کنارشان گذشت و دست بلند کرد. اردلان سؤال کرد:
_وضعِ جاده چطوره؟
منقلبی توقف کرد و سطل را پایین گذاشت.
_هنوز کارش تمام نشده آقا.. درختی که افتاده همجاده خودش تیر برق کنار جاده اصلی رِم انداخته.. تا جاده سازی رسیدگی کنه هوا تاریک میشه. تجربه دارم که میگِما!
آرزو با تحیر جویا شد:
_جاده بسته شده؟
ارقلبان سر تکان داد.
_بهتر.. بهونه ای شد یه صبحونه ی دیگه باهات بخورم!
آرزو با بهت به منقلبی خیره شد که رو به ارقلبان گفت:
_آقا اگه با ما امری نیست یکم تو اصطبل کار دارم!
آرزو تند از پشتِ میز بلند شد و از روی تراس پایین آمد.
_چه کاری؟ من الآن میمیل داشتم برم به خال خالی سر بزنم.
_دیشب که طوفان شده اسب ها بسیار هراسیدن. تا صبح سر و صدا کردن. تو این شرایط سِوار شدنشون زیاد به صلاح نیست..امکان داره رم کنن.. البته باز خود دانیدا خانِم جان..
_راست میگه دخترم.. اطراف هم الآن شلوغه به خاطر راه سازی و طوفانِ دیشب. بذارش برای یه روزگارِ دیگه.
آرزو با حرص گفت:
_سوارکاری نمیکنم میخوام با خال خالی حرف بزنم. میخوام اصلا تا نحرکت کردم مدام پیشش باشم. هیچ کس هم مزاحم خلوتمون نشه. نمیشه؟
دیگر منتظر تایید آن ها نشد و به طرفِ اصطبل مسیر افتاد. خدا خدا میکرد شهروزگار از آنجا حرکت کرده باشد وگرنه در این شرایط بیرون راهی شدنش از ویلا محال بود. در را به ساکتی باز کرد و سر چرخاند اما کسی را نمتوجه شد. نفسِ آسوده ای کشید و میل داشت عقبگرد کند که صوتی عطسه و به دنبالِ آن جمله ی شهروزگار متوقفش کرد.
_اینجاام!
به طرفِ صوت سر چرخاند. شهروز انتهای اصطبل روی یک بسته کاه نشسته بود و در خودش جمع شده بود. با ترس جلو حرکت کرد و از پنجره ی کوچکِ بالای سرش به مسیری که آمده بود خیره شد.
_هنوز نرفتی؟
شهروزگار کف دستانش را لای پاهایش جمع کرد و با صوتیی گحرکت کرده گفت:
_فعلا که میبینی عزرائیل دور و برمه.. همه جا پر آدمه. چجوری دربرم از این جهنم!
قلبش به حالِ او سوخت. جلو حرکت کرد و دست روی پیشانی اش گذاشت.
_تب داری.. تقصیرِ خودته که پا شدی دنبالم راه افتادی. حالا حقته.. جاده ها هم بسته ست. میخوای چیکار کنی؟
شهروزگار جای گرفت و به بسته ی کاه تکیه داد.
_چی میگی؟ جاده بسته ست یعنی؟
_بله بسته ست. اگه فکر میکنی میتونی یه روزگارم اینجا بمونی کور خوندی. منقلبی داشت میومد اصطبل و تمیز کنه بزور جلوش و گراهی شدم!
_میگی چیکار کنم؟ فتوای جناب عالی بود که من و فرستادی پیشِ این توله ها. تا صبح انقدر زر زدن کم مونده بود دوندوناشون و خورد کنم. میدونی اینجا چقدر سرده؟
آرزو کنارش روی بسته ی کاه نشست و ملایم پرسید:
_چرا ناضافه کردی افق خونه ی شما زندگی میکنه؟
شهروز کمی در جایش جا به جا شد. نگاه به نیم رخِ او کرد و اضافه کرد:
_از پدرت گوش دادی؟
_جوابِ منو بده!
_چی میاضافه کردم؟ مگه پدر گرامت اجازه داد دیشامگاه باهات حرف بزنم؟ تازه اگرم میاظهار کردم جز اینکه رم کنی چیکار میکردی؟
آرزو پوزخند زد.
_چقدر ازم میترسین!
_ازت نمیترسیم جوجه.. واقعا در ذهنش گذراندی اینجا بودنم به خاطرِ ترسمه؟
آرزو نگاهش کرد.
_تو چی؟ واقعا در ذهنش گذراندی با دو تا جمله رام میشم و میکشم کنار؟
_دیشبم بهت اظهار کردم. نه از چشات و نه از سگای توشون نمیترسم.. مگه نمیخواستی تکلیفت و با زندگی بدونی؟ من دارم روشنت میکنم. افق تو خونه ی مادرِ من داره زندگی میکنه. این یعنی چی؟ یعنی شده عروسِ مونس.. یعنی قبول شده ست.. یعنی این داستان چه تو بخوای چه نخوای تموم شده ست.
آرزو کف دست روی گوش هایش گذاشت و جیغ کشید.
_خفه شو!
شهروز بلند شد و دستِ دخترک را از روی گوشش کشید. صورتش را مقابلِ صورت او برد و بیان کرد:
_یه چیزایی تو زیستن هست که شنُفتنش خیلی سخته.. یه وقتایی آزمایش میشی.. خودت.. ارادت.. عشقت.. وقتی بشی اونی که داره آزمایش میشه باس فقط دندون روی جیگر بذاری و صبر کنی. یه روزگاری منم مثلِ تو بهشدت رَم کردم.. بسیار جفتک زدم.. تختِ دو طبقه ی زندون و پایین آوردم.. مشت به دیوار کوبیدم.. پونزده روز انفرادی کشیدم اما تهش آروم شدم. هیچ کس هم نبود دم گوشم زر بزنه. خودم آروم شدم. خودم دیدم نه! اونی که اسمش رو قلبم بود وصله ی من و عشقِ من نبود. تمومش کردم.. رگش و همونجا زدم.. مثل زالو نیفتادم پشتش.. ناضافه کردم چرا با یه نامه تو بدترین شرایط از هستی ساقطم کردی.. نگفتم چرا خواب و از چشام گرفتی.. حتی گله هم نکردم! فقط روش چش بستم و آرزومم اینه که تا عمر دارم چشمم به نگاهش نیفته.. من کشیدم و میدونم داری چی میکشی.. بذار کمکت کنم از تو این برزخِ جهنمی بیای بیرون!
آرزو افسرده نگاهش میکرد. وقتی حرف هایش تمام شد، مجدداً جای گرفت و خیره به نقطه ای لب زد:
_نمیتونم هضم کنم.. طاقت ندارم!
_چی رو نمیتونی هضم کنی؟ این که یه نفر از رو ترحم و مجبوریتی که براش ساختی باهات باشه کمتر درد داره؟ بچه ای.. نمیفهمی.. یکی دو سال دیگه وقتی خوب قرار گرفتی و به این روزا فکر کردی میفهمی اصلا احساسی در کار نبوده! هر چی بوده غرور جوونی و عشق کودکانه بوده…
آرزو از جایش قد بلند شد. پشت به او از حرکت ایستاد و سرد اظهار کرد:
_تا جایی که بتونم کاری میکنم امروز کسی نیاد اصطبل.. صبحِ زود به محضِ حرکت کردنِ پدرمم میری..
قدمی برداشت و آوای شهروزگار را متوجه شد که اضافه کرد:
_فرار کن.. ولی تو تنهاییِ خودت به همه ی این حرفا هم فکر کن. بعدها که تو غربِ جهان و من شرقِ جهان بودیم یادت بیار یه روزگاری یه شهروزگار نامی تمامِ اینا رو بهم گفت اما من گوش ندادم!
آرزو بی حرف از اصطبل بیرون رفت و او ساکت زمزمه کرد:
_سخته ولی بالاخره رام میشی!
.
.
مرضیه مشغولِ جمع کردنِ میز بود و او کنارِ شیشه به نورِ مهتاب زل زده بود. برعکسِ دیشب هوای امروزگار صاف و بدونِ ابر بود.. نگاهی به بشقابِ کف دست نخورده اش انداخت و به مرضیه بیان کرد:
_سهمِ من و نبر میخوام بخورم!
مرضیه نگاهی گفت و باقی ظرف ها را داخل آشپزخونه برد. اردلان از پله ها پایین وارد شد و کیفِ مدارکش را دست گرفت. خاموشیِ آرزو قابل شکستن نبود. در تمام طولِ روزگار نه چیزی خورده بود و نه کلمه ای حرف زده بود. ارقلبان دلخور اظهار کرد:
_میرم اتاق کارم یه سری حساب و کتابِ مهم دارم. دوست داشتی بیا پیشم!
سر برگرداند و او را بی جواب گذاشت. مرضیه که ظرف های شام را شست و از خانه راهی شد، بشقابِ غذا را کف دست گراهی شد و با احتیاط به طرفِ اصطبل رفت. در را آهسته باز کرد. این بار بر خلافِ سریِ قبل، شهروز سرحال تر از صبح قرار گرفته بود و مشغولِ تکه کردنِ چوبی بود. جلو راهی شد و بشقاب را مقابلش گذاشت. اما همین که میل داشت قد بلند شود شهروز مچ دستش را گحرکت کرد.
_بشین!
آرزو غرید:
_روی زمین؟
_اشکالی داره؟ اینجا مبل و صنقلبی نیست تا جایی که من میبینم!
آرزو رو ترش کرد و با اکجاده مقابلش جای گرفت. شهروز بی تعارف مشغولِ خوردنِ مرغ و سبزیجاتِ نیمه پخته ی داخل بشقاب شد. چهره اش را جمع کرد و بیان کرد:
_این آت و آشغالا چیه میخوری
_خوشت نمیاد میتونی نخوری.. سرِ نهار هم همین ادا رو در آوردی!
_این آشپزِ شما لوبیا پلویی قرمه ای قیمه ای چیزی بلد نیس بپزه؟
آرزو پوفی کرد و سر برگرداند. حسِ غریبی داشت امشامگاه. شهروزگار چشم ریز کرد و همانطور که مرغ را به دندان میکشید غرید:
_چیه؟ امشامگاه جفتک نمیندازی؟ حرف گوش کن شدی؟
آرزو بی حالت نگاهش کرد.
_به خاطرِ چی از زندان فرار کردی؟
شهروزگار کف دست از خوردن کشید و با اخم نگاهش کرد.
_چطور؟
_همه ی زیر و بمِ زندگیم و میدونی.. بده یه چیزایی هم من بدونم؟
شهروزگار ابرو بالا داد.
_نه بد نیس.. اما .. خب…
مکثی کرد و بیان کرد:
_بیرون اومدنم با خودم نبود.. ولی بیرون موندنم با خودمه..یه چیزایی رو باس سر و سامون میدادم. من اگه برم تو حالا حالاها بیرون بیا نیستم. میخوام خیالم راحت باشه که حیاتِ سیاوش آرومه.
_پس برای همین افتادی دنبالِ من مگه نه؟ میخوای خیالت راحت بشه که سنگ جلو پاشون نمیندازم!
_تو عددی نیستی برا این کارا.. خسته شدم از بس اینجا بودنم و بهت ملتفت کردم. هرجور میخوای فکر کن.
آرزو زانوهایش را بغل گرفت و چانه اش را روی زانویش گذاشت. چشم های شهروزگار روی اندامِ ظریف و چهره ی مغمومش به حرکت درآمد.
_هشت سالم بود که مادرم و از کف دست دادم. پدرم شد همه چیم.. بعدِ مامان سعی کردم تنهاییم و با اون پر کنم. اما بسیار طول نکشید که عروسک قلبخواهش و پیدا کرد و بیخیالِ من و افق شد. یه دختربچه شدم با هزار تا عقده و کمبود. همه چی داشتم و هیچی نداشتم.خواهرم سرگرمِ درس خوندن و کنکور.. منم هر روزگار ته قلبم خالی و خالی تر میشد. هر چی بزرگ تر شدم این فاصله بیشتر شد. تا اینکه یه روزگار لا به لای اون مهمونی های مزخرفی که میراهی شدم با یه نفر آشنا شدم. کسی که برای اامان بار بهم از ته قلب توجه کرد.. وقتی بهم اظهار کرد بهشدت کوچیکی و برای بودن با من حیفی ازش زده نشدم.. بیشتر بهش رغبت پیدا کردم زیرا دیدم اامان آدمی بود که بهم ارزش داد. اون و انقدر توی دلم بزرگ کردم که یه وقت متوجه شدم دیگه تو دل و جهانم جا نمیشه.
آهی کشید و دست هایش را بغل کرد. شهروز سیگار میکشید و بی حرف نگاهش میکرد.
_سیاوش برای من محبتِ کودکانه نبود.. یه جور منشا توجه بود. کسی که باهاش فهمیدم منم ارزش دارم.. منم میتونم دوست داشتنی باشم..از بچگی همه ی صفت های خوب مالِ افق بود. دخترِ خونه.. نمونه.. سر به زیر.. متین.. قانع.. من همواره بچه ی نق نقو و غدی بودم که همه عاشق شدن زودتر ساعتِ نُه برسه و بره توی رخت خوابش… نمیدونم!… شاید این فقط حسِ من بود. ولی هرچی که بود، انقدر عذابم داد تا شدمِ آدمِ بی رحمِ رو به روت!
_تو دخترِ بدی نیستی.. همواره اظهار کردم بازم میگم.. فقط کینه کردی.. بیجا و بی قلبیل!
آرزو لبش را به داخل مکید و چند بار کلمه ی “کینه” را برای خودش تکرار کرد.
_کینه برای کسی مثلِ من کم نیست.. یادم میاد پدرم برای افق یه دوچرخه ی بزرگ خریده بود. من از حرص کف دستام و مشت کرده بودم و گریه کرده بودم… اون وقتا مادرم زنده بود. صداش هنوزم تو گوشمه وقتی که گفت”دخترم کینه روح و کدر میکنه.. یک بار که تو قلبت جمع بشه، بسیار سخت میتونی دوباره قلبت و صاف و مثل روزگار اول کنی”
رو به شهروز با درد گفت:
_کینه ی من تنها به افق نیست.. به سیاوش نیست. من به جهان کینه کردم.. به زمونه ای که دوبار مادرم و ازم گراهی شد. به تنهایی و بیکسی ای که منو تا اینجا کشوند.. به غروری که همیشه به بدترین نحو شکست و خورد شد. بهشدت طول میکشه من با خودم صاف شم.. بهشدت!
از روی زمین قد بلند شد و رو به شهروز اظهار کرد:
_من به سیاوش شرطی شدم.. زیرا سقوطم و تو حرکت کردنِ اون مشاهده کردم. مثلِ آدمی که آخرین شانس زنده موندنش و از دست میده.. سیاوش برام شد غولِ همه ی عقده هام.. اینا رو اضافه کردم که من و با لیلی اشتباه نگیری. شامگاه بخیر!
شهروز بلند شد و از پشت آوایش زد.
_آرزو؟
آرزو برگشت. چند قدم جلو راهی شد و فاصله اش را با او تمام کرد. بدون اینکه چیزی بگوید به دیده های دخترک خیره شد. نگاهش که طولانی شد، چشمهای آرزو بی اراده روی اجزای چهره ی مردانه اش چرخید. کف دستش را بالا برد و تکه موی افتاده جلوی چشمِ او را کنار زد. با همان اخمی که هیچ گاه چهره اش را ترک نکرد و صوتی بم و مردانه اش اضافه کرد:
_خودِ واقعیت.. همینی که امشب نشونم دادی، هرچقدر کدر شده باشه از اون نقابی که همیشه رو صورتته دلنشین تره.
آرزو با تبسم کم جانی لب زد:
_خودِ واقعیم بسیار ترسناکه.. انقدر که گاهی خودمم ازش میترسم. باور میکنی؟
شهروزگار جوابش را نداد. آنقدر غرقِ نگاهِ غریبِ امشامگاهش شده بود که حتی نفهمید دخترک چه وقت از کنارش گذشت و کف دستِ نوازشگرِ او روی هوا ماند.
شامگاهِ سختی بود.. هم برای او و هم برای آرزویی که حتی یک ثانیه دیده روی هم نگذاشته بود. نورِ خورشید هنوز کامل روی زمین پهن نشده بود که ارقلبان سراسیمه از پله ها پایین رسید . با متوجه شدنِ آرزو متعجب سؤال کرد:
_چه زود بیدار شدی؟
آرزو با آوایی گرفته گفت:
_تو که بری میخوابم!
اردلان کیفش را روی میز گذاشت و پیشانی اش را بوسید.
_ فردا یه مزایده ی حیاتی دارم. وگرنه حتما میموندم. آخرِ هفته دوباره میام پیشت!
آرزو تبسم ضعیفی زد و برای بوسیدنش جلو حرکت کرد.
_نگران نباش من خوبم!
ارقلبان پیشانی اش را بوسید و خداحافظی کرد. ماشینِ پدرش که از ویلا خارج شد، نفس عمیقی کشید و گوشی را کف دست گراهی شد. مدتِ طولانی ای به صفحه اش خیره شد. اشک روی گونه اش چکید.. سرش را بالا گحرکت کرد و با کف دستی لرزان شماره را گراهی شد.
.
.
روی کاناپه جای گرفته بود و خودش را در آغوش گحرکت کرده بود. تمام تنش سرد و بی حس بود. حسِ بدی تمامِ جانش را فرا گراهی شده بود. حسی که هر لحظه به دلش مهیب میزد: خائن.. نمک نشناس!
کف دست روی گوش هایش گذاشت و خودش را بیشتر تاب داد. اما آوای آژیرِ ماشین پلیس آنقدر ضعیف نبود که با گراهی شدنِ گوش هایش وجودش را انکار کند.. پاهایش جان نداشت.. لرزان و بی تاب به طرفِ در مسیر افتاد. چند مامور را دید که در حالِ صحبت با منقلبی و مرضیه بودند. روی تراس توقف کرد و خودش را در آغوش گراهی شد.. حس میکرد اگر کف دستانش پایین بیفتد او هم فرو میریزد.. مامورها که به طرفِ اصطبل حرکت کردند آخرین قوایش هم تحلیل راهی شد. دستش را به نرده ی تراس گرفت. صدای منقلبی در گوشش زنگ میزد:
_آقا به قرآن اشتباه شده.. من خودم حواسم شش دنگ به اینجا هست.. مگه میشه؟
سرباز های مسلح بی توجه به او داخل شدند. چشم هایش را بست.. تمام شده بود. آخرین قطره ی وجدانش هم از جانش چکیده بود.. لرزش دستانش چند برابر شد. سرش گیج راهی شد.. منقلبی را مشاهده کرد که با دو کف دست بر سرش زد.. صوتیش را نمیگوش داد اما وحشتِ لانه کرده در نگاهش را مشاهده کرد. طولی نکشید که تصویرِ مردی که از پشت دستبند خورده و با خشونت از مقابلش میگذشت مانند نوکِ تیز و برنده ی چاقو، دلش را خراشید. مردمک لرزانِ چشم هایش را به نگاهِ ناباورِ مرد دوخت.. و در انتها، تنها با یک لبخندِ او همه ی هستی اش آتش گحرکت کرد.
***
مانندِ دفعاتِ قبل، در اتاقِ مهمان منتظرِ رسیدنِ ارقلبان بود که درِ اتاق باز شد و فراز را در چهارچوبِ در دید. به پشت کاناپه تکیه کرد و با پوزخندی شامگاهیه به پوزخندهای خودش به او که به سمتش می آمد خیره شد.
_هنوز اینجایی؟
سیاوش ابرو بالا داد.
_موردی داره؟
فراز مقابلش جای گرفت و پا روی هم انداخت.
_نه!
نگاهش کرد. لباس های رسمی و شیک و مارک دارش را.. کفش های ورنی و براقش را.. ساعت طلایی و گران قیمتِ دور مچش را. شاید سر تا پایش به اندازه ی تمامِ داشته های او قیمت داشت. اما خودش چه؟ خودی که بویی از آدمیت نبرده بود. چقدر قلبش میتمایل داشت اطلاع داشته هایش را با این پوزخندِ پیروزمندِ روی لب هایش تاخت بزند! بی شک بعد از فهمیدنِ اینکه تنها یک قدم تا فرو پاشیدنِ امپراطوری اش مانده، چهره اش مشاهده کردنی و به یاد ماندنی میشد. آوای سبحان در گوشش پیچید:
“حواست باشه سیاوش.. خراب نکن.. اگه تا بعد از ظهر فراز یا ارقلبان بویی از جریان ببرن ممکنه بهشدت چیزا عوض بشه.. ممنوع الخروج شده ولی هنوز خودش خبر نداره.. با این حال با این نفوذی که داره دو سوته قاچاقی فرار میکنه!..یک روزگار سیاوش.. فقط یک روزگار حواست باشه تمومه! فردا سرِ او مزایده ی بزرگ کف دستبند زده در خدمتِ دولته!”
_اومدی قرار و مدارِ عقد و عروسی رو با ارقلبان بذاری؟
_باید برات توضیح بدم؟
_نه!.. بهشدت وقته که کاری به کارِ تو و اون دخترِ ابله ندارم!
سیاوش با خشم نگاهش کرد.. اگر هر مدتِ دیگری بود دندان هایش را در دهانش خرد میکرد.. ولی امروزگار…!
_جای زخم هات خوب شدن!
_زخمِ سطحی ردی ازش نمیمونه فراز… بالاخره یه روز خوب میشه.. وای به حالِ زخمای عمقی و چرکی.. از اونا باید وحشت کرد!
فراز لب بالا کشید.
_نوبت اونا هم میرسه نترس.. امروز کلت انقدر پوک و داغه که با گرمای این محبتِ مسخره گرم میشی.. ولی فردا روزگار که شکمش بالا اومد و نون خور اضافه شد و از ته گونی نون خشکِ کپک زده خوردین یادت میاد پیشنهادای خوب خوبِ اطرافت و چجوری به خاطرِ هیچ و پوچ از کف دست دادی!
سیاوش سرش را با تاسف تکان داد. به راستی در مقابلِ این همه حقارت و پستی چیزی برای اظهار کردن نداشت.
درِ اتاق باز شد و منشیِ جوان رو به سیاوش اظهار کرد:
_آقای حاتمی کیا تشریف آوردن. منتظر شما ان!
از جا برخاست و آخرین نگاه را به فراز انداخت که انگشتانش را در هم قلاب کرده بود و با حقارت نگاهش میکرد. با اکمسیر نگاه از او گرفت و به طرفِ اتاقِ ارقلبان راه افتاد. تقه ای به در زد و وارد شد. ارقلبان پرونده ای رو به رویش گذاشته بود و اخم هایش در هم بود. حدس میزد به خاطر مزایده ی فردا، بارِ سنگینی روی دوشش باشد!
جلو رفت.. ارقلبان هنوز نگاهش نمیکرد. رو به رویش نشست و گلو صاف کرد. اردلان نیم نگاهی به او انداخت و خشک و عصبی اضافه کرد:
_وقت خوبی رو برای بحث و جقلب انتخاب نکردی…
_اتفاقا درست به موقع اومدم!
ارقلبان پرونده را بست و فک اش را روی هم فشرد.
_باز چه نقشه ای کشیدی؟
سیاوش نفسش را بیرون داد و بی حرف نگاهش کرد. صدای سبحان بار دیگر توی سرش پیچید.
“ارقلبان و بهروزی و امثالِ اونا قربانی اعتماد بیجا و حماقت های خودشونن. کاری از کف دستمون بر نمیاد.. اگه بخوایم اردلان و هشیار کنیم کلِ عملیات میره زیرِ سوال.. زیرا با استناد به حرفِ ما یک عمر اعتماد و دور نمیریزه.. فقط همه چیز خراب تر میشه!”
_خُب؟ میشنوم!
نه… نمیتوانست روی این بی عدالتیِ بزرگ دیده ببندد… حتی اگر ارقلبان همان ارقلبانی باشد که به بدترین نحو با او و زیستن اش تا کرد.. همین که یک دانه اش در خانه ی او نفس میکشید روی تمامِ کینه هایش خطِ قرمز میکشید. کف دستانش را در هم قفل کرد و بی حاشیه بیان کرد:
_از مزایده کنار بکش!
چشم های ارقلبان تا حدِ ممکن ریز شد. صورتش را جمع کرد و پرسید:
_چی؟
_حرفم واضح بود. از اون مزایده کنار بکش!
سوال ها مانند مور و ملخ به ذهن و افکارِ ارقلبان هجوم بردند. داشت ربطِ او را به مزایده ی فردا در ذهنش بررسی میکرد که جمله ی بعدیِ سیاوش رشته ی افکار پریشانش را پاره کرد.
_من هیچ ربطی به اون مزایده ندارم.. نمیخوامم داشته باشم. اگه الآن اینجا ام.. اگه با وجود تمام دشمنی که با من داری بازم اومدم اینجا و این خطر و به جون خریدم فقط و فقط به خاطرِ افقه!
موضوع داشت پیچیده میشد. اردلان گوشی تلفن را برداشت و رو به منشی گفت:
_هیچ تلفنی وصل نکن هیچ کس و هم راه نده!
گوشی را گذاشت و از روی صندلی قد بلند شد. رو به روی سیاوش تکیه به میزد داد و کف دست هایش را در جیبِ شلوار رسمی اش فرو برد.
_دقیقا دنبالِ چی هستی؟ از کجا میخوای به کجا برسی؟
سیاوش سر تکان داد.
_دنبالِ هیچی نیستم. میدونم از اونجا که داری نگاه میکنی چقدر احمق به نظر میرسم اما تمامِ حرفایی که میزنم واقعیته!
ارقلبان به طرفش سر خم کرد.
_از کدوم واقعیت حرف میزنی؟
سیاوش چند ثانیه دیده بست. خودش هم نمیخبر داشت از کجا شروع کند.. خیانتِ ژاکلین.. بهروزی و شهروزگار و تمامِ کلاف های پیچیده در همی که او ابتدای همه ی آن ها بود!
_یادت میاد گفتم دنبالِ آدمِ اشتباهی هستی؟ یادته گفتم اونی که داره خون میمکه من نیستم؟
_چی میخوای بگی؟ چرا صاف و پوسکنده حرفت و نمیزنی؟
_فراز… اون آدمی که شما فکر میکنی و میکردی نیست!
ارقلبان با پوزخند گفت:
_آدمِ بهتری رو برای بالا کشیدنِ خودت پیدا نکردی؟
سیاوش عصبی غرید.
_چرا فقط دارین به هدفِ من فکر میکنی اردلان خان؟ دارم میگم فراز.. میشه دو دقیقه من و ول کنی و اسمش و تو ذهنتون تکرار کنی؟
ارقلبان دندان روی هم فشرد.
_فراز آدمی نیست که کسی مثلِ تو اسمش و توی دهنش بیاره!
سیاوش از جا بلند شد و با خشم بیان کرد:
_راست میگی. کثیف تر از اونیه که من بخوام به اسم صداش کنم. باید بگم کفتار.. روباه.. شغال.. خونخوار..
اردلان تمایل داشت جواب بدهد که دستش را بالا برد.
_هیچ در ذهنش گذراندی چرا هر وقت که همسرت میخواد دوربینای اون خونه از کار میفته؟ هیچ فکر کردی چجوری دقیقا تو دورانی که مهم ترین اتفاق ها افتاده هیچ تصویر و مدرکی نیست؟ من چند باری به خاطر افق وارد اون خونه شدم. کارم غیر قابل بخششه میدونم. اما طیِ همون حماقت فهمیدم اطرافِ افق چه خبره. فراز و همسرت سال هاست که باهم در ارتباطن.. سال هاست که دارن نقشه میکشن. دارن برای ساختن جهانی کثیف خودشون خون شما رو میمکن!
کمی مکث کرد و به اردلان خیره شد. ارقلبان با صدای قد بلند خندید. خنده اش آنقدر طولانی شد که سیاوش مضطرب شد. دستش را چند بار بر هم کوبید و با خنده اضافه کرد:
_آفرین خوشم اومد… بهشدت باهوشی..از کی متوجه شدی دارم از زنم طلاق میگیرم؟ دو تا مهره ی سوخته.. یکی فرازِ بدبخت و شکست خورده از دلدادگی دخترم و اون یکی همسرِ اسبقِ من.. فکرِ خوبیه جور کردنشون با هم.. براوو!
جلو آمد و با حرکتی یقه ی سیاوش را کف دست گراهی شد.
_داری غلطِ زیادی میکنی سیاوش.. دیگه داری صبرم و لبریز میکنی.
_میدونی الآن که اینجا ام گند زدم تو تحقیقاتِ یه تیمِ بزرگ؟ میدونی ممکنه به خاطرِ این حماقت حتی پای خودمم گیر باشه؟ همه چی فردا مشخص میشه.. اما فردایی که دیگه برای شما شبیه امروزگار نیست. همه چی رو از دست میدی ارقلبان خان.. نتیجه ی اعتمادت به خونخواری مثل فراز برابر میشه با کلِ زندگیت!
اردلان رهایش کرد و با دست درِ اتاق را نشون داد.
_برو بیرون..
سیاوش بدونِ اینکه توجهی به او بکند کیفِ سامسونت هممسیرش را باز کرد و کاغذ هایی را از داخلش بیرون کشید. تمام تحقیقاتی که در این مدت هممسیر با سبحان انجام داده بودند را به دستِ اردلان داد.
_یه نگاه به اینا بنداز.. همه چیز مو به مو توش نوشته.. برادرِ من دقیقا دو سالِ پیش درگیرِ یه کلاه برداری شده.. یه کلاه برداری که تو روزِ همین مزایده انجام شده..
کاغذ دوم را از زیر کاغذ اول بیرون کشید و مقابلِ ارقلبان گرفت.
_اینجا رو ببین.. ببین چند تا شرکت یکی دو روز قبل از این مزایده ورشکست شدن یا کلاه برداری ازشون انجام شده؟.. به نظرت این عادیه؟
اردلان پشتِ میز نشست و نگاهی به کاغذ ها انداخت. چند دقیقه در خاموشی نگاهشان کرد و نهایتا با خشم گفت:
_این خزعبلات چه ربطی به فراز دارن؟
_همون روزگاری که فهمیدم کف دستِ فراز و خانومت توی یه کاسه ست با گوشای خودم متوجه شدم که داشتن از مزایده حرف میزدن.. حرف از فرار میزدن.. فراز اولین کسی بود که فهمید آرزو دختر ناتنیِ شماست درسته؟ و ژاکلین هم تنها کسی که از وصیت شما خبر داشت. بعد از اون نقشه ی خیلی تمیزی چید تا با افق ازدواج کنه و بتونه از طریقِ اون و پاما که قراره بهش برسه نقشه هاش و بهسرعت تر پیش ببره. من متوجه شدم.. من و قبلش تهمتوجه شد کرده بود که پام و بکشم کنار. اما من سر از کارش در آوردم و مثلِ خودش تهمتوجه شدش کردم.. فکر میکنی عاشق و شیدای چند ساله ی افق چه جوری تو یه شامگاه زد زیر همه چی و گفت وقتی دل افق باهام نیست میکشم کنار؟ چقدر بهش اعتماد داری که یک بار هم شده تمام این قضایا رو کنارِ هم نچیدی؟
چهره ی ارقلبان داشت رو به کبودی میرفت. دکمه ی بالای پیمسیرنش را باز کرد و با خشم گفت:
_برای حرفات سند و مدرک داری؟
سیاوش سر تکان داد.
_تنها مدرکی که ازشون داشتم همون سی دی بود که داشتن با هم حرف میزدن.. که همونم از چنگم بیرون کشید.
_در ذهنش گذراندی با بچه طرفی؟ چرا داری اینا رو امروزگار بهم میگی هان؟
_به خاطر اینکه برنده ی مزایده ی فردا شما ای..اسم شرکتِ شما داده میشه.. سرمایه ی شما میره اما در اصل تمامِ پروژه واگذار میشه به شرکتِ زیر زمینی که فراز برای خودش تشکیل داده… یه کلاه برداریِ تمیز.. یه امضا و یه رضایت نامه یا نمیدونم یه کوفتی که بهشدت شیک نشون میده شما با رضایت خودت تموم سرمایه و کار رو واگذار به اون شرکتِ نوپا کردی. تا به خودت بیای فراز دستگیر شده و سرمایه ی شما راهی شده تو جیبِ نفرِ سوم و چهارم و پنجم.. فراز تو این جریانات تنها نیست. با کلاه بردارا و باندای خیلی بزرگی در ارتباطه.. کسایی که چنین جنایت های مالی ای تنها براشون یه تفریح کوچیکه.. نه میتونی ادعایی کنین نه حتی با شخصِ خاصی طرفی. انقدر کارشون تمیزه که تا حالا صدها شرکت و تو آسیا زمین زدن. بدون اینکه حتی هویت یکیشون فاش بشه!
نگاه های ارقلبان با وحشت گمسرور شده بود. سیاوش نفسی گرفت و گفت:
_یکی از آدمای فراز دیشامگاه فرار کرده.. یه اکیپ دنبالشن.. تمامِ گندها اومده روی آب. با شهادتِ همون آدم هم دیگه ضامنش کشیکف دست.. فراز فردا طیِ اون مزایده کف دستگیر میشه. دقیقا حین ارتکاب جرم و کلاه برداری.. همه چی برای اون تموم میشه.. برادر منم برائتش مشخص میشه. لزومی نداره من بالا و پایین بپرم. اما این وسط شما و سرمایت و اعتبار و همه ی باور ها و اعتمادت زمین میخوره.
ارقلبان با صوتیی که لرزش خفیفی داشت زمزمه کرد:
_چجوری بهت اعتماد کنم؟ از کجا بدونم راست میگی؟
_از اون مزایده لحظه ی آخر بکش کنار اردلان خان.. میگم لحظه ی آخر چون اگه فراز بویی از جریان ببره در میره.. فقط کافیه بدونه شما مطلع شدی. اون وقته که تنها بازنده ی این جریانات من میشم. چون تا وقتی اون بیرونه جون و زندگی برادرِ من در خطره!
ارقلبان سرش را به دست های در هم گره خورده اش تکیه داد. هضمِ حرف های سیاوش سخت بود. فراز برایش کمتر از پسرش نبود که با یک حرف و چند کاغذ اعتمادِ تمامِ این سال ها را دور بریزد. از کجا معلوم این یک بازیِ کثیف برای بیرون کشیدنِ آن مزایده ی مهم از دستِ او نباشد؟ نمیتوانست اعتماد کند..
سیاوش از جایش قد بلند شد و اضافه کرد:
_خوب فکر کنین.. من از زندگیِ شما به جز داشتنِ افق چیز دیگه ای نمیخوام.. هرچقدرم که تو خونه ی من زیستن کنه بازم تا وقتی رضایت پدرش و نداره نصفِ قلبش با من و زیستنم نیست.. مجبور نیستی بهم اعتماد کنی… اینم میدونم که داری به ربطم به اون مزایده فکر میکنی. ولی میتونی حرفام و فراموش کنی و از مزایده عقب نکشی… من وظیفه ی خودم دونستم از یه فاجعه جلوگیری کنم. حتی با اینکه میدونم ممکنه شما با گفتنِ همه ی این حرفا به فراز کار و خراب کنی و باعث بشی همه چیز خراب بشه اما باز این ریسک و کردم..
چند ثانیه به اردلان نگاه کرد.. حتی سرش را هم بالا نیاورد تا نگاهش کند.. تا همین جا هم کلی شکسته بود.. وای به حال و روزگارِ فردایش! دیگر چیزی نگفت و بی آوا از اتاق بیرون رفت. در قلبش دعا کرد کارِ درستی کرده باشد وگرنه هیچگاه نمیتوانست این حماقت و اشتباه بزرگ را جبران کند.
لرزشِ گوشی از در جیب کتش، تحملش را به سر رساند. در تمام مدتی که با ارقلبان حرف میزد این گوشی داشت روی دلش میلرزید. دست برد و بیرونش کشید. سبحان بود.. اگر متوجه شده باشد همه چیز را به ارقلبان بیان کرده است چه؟ مگر پلیس نبود؟ بعید نبود حتی روی لباس هایش شنود کار گذاشته باشد.
با هزار فکر و خیال و ترس جواب داد:
_بله؟
_سیاوش چرا گوشی رو جواب نمیدی؟
لحن سبحان مضطربش کرد.
_چیزی شده؟
_شهروزگار و گحرکت کردن.. هر جا هستی زود خودت و برسون محله!
با دهانی نیمه باز گوشی را پایین آورد. میانِ این همه بدبختی و مشکل، فقط همین را کم داشت!
***
صبحِ آخرین روزِ بهار، با گرمای سوزناکِ آفتاب به استقبالِ تابستان میرفت. سیاوش روی تراس نشسته بود و کفش های مشکی رنگش را واکس میزد و افق، بی حرف و ساکت، گوشه ای توقف کرده بود و نگاهش میکرد. سیاوش سر برگرداند و از گوشه ی نگاه نگاهش کرد. از دیروزگار این خانه ماتم کده شده بود. چقدر سخت بود توضیحِ تمامِ اتفاقاتی که حالا وقتِ بازگویی شان رسیده بود. بهت و وحشتِ نگاهِ افق از پیشِ چشمش کنار نمیرفت. حال و روزگارِ مونس هم دستِ کمی از او نداشت. داغِ کف دستگیریِ شهروز اینبار بیشتر از اامان روز بازداشت شدنش بود . هیچ کس نمیاطلاع داشت عاقبتِ این تعقیب و گریز چه خواهد شد.. به خصوص که بعد از بیان کردنِ حماقتش به سبحان، “ای وایی” گفته بود و با تاسف نگاهش کرده بود.. دندان روی هم فشرده بود و تنها با یک جمله آب پاکی را روی کف دستش ریخته بود.
“برو دعا کن عملیات لو نره سیاوش… وگرنه همه ی جهان هم جمع بشن نمیتونن شهروزگار و از تو این گند بکشن بیرون. حتی اگه بیگناه باشه به جرم همکاری با همون باند پاش بیشتر گیر میفته”
افق قدمی نزدیک رسید و با آوایی که در اثرِ گریه گحرکت کرده بود بیان کرد:
_شرکت نیست.. تلفنشم جواب نمیده… نمیده سیاوش!
سیاوش کشیده شد و سرش را در آغوش گحرکت کرد.
_هیش! آروم باش.. امروزگار دیگه همه چی تموم میشه!
افق دستش را آروم روی گردنِ سیاوش کشید و با بغض اظهار کرد:
_اگه به فراز همه چی رو اضافه کرده باشه چی؟ اگه همه چی خراب بشه چی ؟
سیاوش چشم بست و نفس عمیقی کشید. بوسه ای روی موهای او نشاند و شانه هایش را گحرکت کرد.
_من و نگاه کن..چیکار میکردم افق؟ اجازه میدادم دونسته حیاتتون از کف دست بره؟
افق بی حرف نگاهش کرد. سرش را دوباره در آغوش گرفت و زمزمه کرد:
_برو آماده شو بریم.
افق با تعجب نگاهش کرد.
_کجا؟
_پدرت امروز بیشتر از هر وقتی بهت نیاز داره. میخوای تنهاش بذاری؟
افق سر کج کرد.
_برم چی بگم ؟
_لازم نیست چیزی بگی. همین که کنارش باشی کافیه. فراز رو بیخیال شو.. ولی زنش.. کسی که چند سال هم باشه باهاش سر رو یه بالش گذاشته.. سخته افق.. خدا برای هیچ مردی نیاره!
چهره ی افق همجاده با گریه ی بی صدایی جمع شد. سیاوش نوازشش کرد و بیان کرد.
_بسه دیگه. زود تند بهسرعت اشکات و پاک کن. امروزگار قرار نیست ما غمگین باشیم. امروزگار روزگارِ خوبیه!
افق کف دست روی اشک هایش کشید و ناامید اظهار کرد:
_به نظرت پدرم به حرفات فکر میکنه؟
سیاوش دیده روی هم گذاشت. خودش مطمئن نبود با این حال گفت:
_پدرت مرد باهوشیه. با اضافه کردنِ دونستنِ این قضایا به فراز چی بهش میرسه مگه؟ حتی اگه باور هم نکنه یه شکِ کوچیک کافیه برای اینکه چیزی نگه و این فرصت و از کف دست نده!
مونس از منزل بیرون رسید. نگاهی به آن دو انداخت و مغموم سؤال کرد:
_هنوز نحرکت کردی مادر؟
سیاوش کمرِ افق را به جلو هول داد و هممدت گفت:
_با هم میریم. مناقصه ساعت ۱۲ شروع میشه. تا اون وقت که من با سبحان پیشِ شهروزم افق هم پیشِ پدرش باشه.
مونس با محبت تبسم غمگینی زد.
_خوب میکنی دخترم پدرت الآن شرایط سختی داره.
رو به سیاوش کرد.
_میذارن ببینیش؟ من چی؟ من و نمیذارم ببینمش؟
_نمیذارن ننه.. سبحان هم با هزارجور پارتی و بدبختی یه قرار ملاقات ردیف کرده. مضطرب نباش.. به امید خدا داره حل میشه!
مونس با نگاه به آسمان انشاالله ی گفت و بعد از رسیدنِ افق آن ها را با خواندن آیت الکرسی یاری کرد.
.
.
با استرس مقابلِ زندانِ مرکزی قدم میزد. همانگونه که سبحان گفته بود اجازه ی ملاقات نداشت. آنقدر استرس داشت و فشار رویش بود که حس میکرد هر لحظه ممکن است پاهایش از کار بیفتد و خسته و بریده از همه جا، کنار همین جدولِ خیابان بنشیند. حیاتِ خودش و برادرش را به قیمتِ انسانیت قمار کرده بود. انسانیتی که آن را به ارقلبان بدهکار بود.. کاری که با تمام خریت بودنش، بعد از مدت ها حالش را خوب کرده بود.
سبحان را که از دور متوجه شد، به طرفش پا تند کرد و سؤال کرد:
_چی شد؟ خوبه حالش؟
اخم سبحان غلیظ شد. به ماشین اشاره کرد و سیاوش را دنبال خودش کشاند. همین که سوارِ ماشین شدند نفسش را بیرون داد و عصبی اظهار کرد:
_مگه ناضافه کردم از ماشین پیاده نشو؟ بخدا داری همه ی کارا رو یکی یکی خراب میکنی!
_دارم دیوونه میشم سبحان.. نگفت چالوس چیکار میکرد؟ اصلا چجوری کف دستگیر شد؟
اخم سبحان غلیظ تر شد.
_میگه یکی از روستایی ها متوجه شده و شناختتش…
برگشت و نگاهش کرد.
_اما تابلوئه دروغ میگه.
_برای چی باید دورغ بگه؟
سبحان سر تکان داد.
_نمیدونم. نمیفهمم اما دروغ میگه..اجازه ندادن ببینمش. اوضاع از اونی که فکر میکردم خراب تره.
_یعنی پاش گیره؟
سبحان ماشین را روشن کرد و نگاهی به ساعتش انداخت.
_یعنی فعلا تا تکلیفِ این مردک مشخص نشده پای برادرِ تو و شاید حتی تو و من هم گیره. نمیتونم برسونمت محله. یه جا پیادت میکنم خودت برگرد.
_باهات میام سبحان!
سبحان سر برگرداند و نگاهش کرد.
_مغزِ خر خوردی؟ تو چیکار داری وسطِ عملیات؟ قیمت ها دیشامگاه براورد شده.. تا برنده رو اعلام کنن بچه ها میریزن تو شرکت و همه چی تمومه. البته اگه گند به همه چی نزده باشی و فراز پاش و توی اون ساختمون بذاره!!
_من میام سبحان. لازم نیس کنارت باشم. یه گوشه و کنار می ایستم. نمیتونم برم محله و انتظار بکشم. شده با دستای خودم اون روباه کثیف و پیدا کنم نمیذارم کارِ امروزگار خراب شه!
سبحان پوفی کشید و به جلو خیره شد. بحث کردن با سیاوش همیشگی بی نتیجه بود. کمی پایین تر از ساختمان ماشین را نگه داشت و گفت:
_پیاده شو اما این اطراف نباش. تو رو به خدا یک بارم که شده حرف گوش کن سیاوش!
سیاوش سری تکان داد و پیاده شد. این دقیقه ها مگر میگذشت؟ در حیات هیچ وقت تا این حد نگاهش به ساعت نبود. ساعت که به دوازده نزدیک میشد هر لحظه بی تاب تر از قبل میشد. پشتِ درخت بزرگ و تنومندی توقف کرد و به هولدینگِ با عظمت و بزرگ نگاه کرد. تقریبا دو برابرِ تشکیلاتِ ارقلبان بود. نگاهش به ونِ سیاه رنگی افتاد که درست در ضلع مخالفِ خیابان ، گوشه ای پارک بود. شقیقه هایش را با کف دست مالید. یعنی فراز انقدر احمق بود که در چنین روزگاری با پای خودش وارد این وادیِ گرگ ها شود؟ نه… امکان نداشت.. فرازی که او میشناخت انقدر ها هم ساده و احمق نبود. فکری مانند خوره به جانش افتاد..ساعت از دوازده گذشته بود اما ماشین همچنان در جای خودش پارک بود و همه چیز بی صوت و ساکت و مرتب به نظر میرسید. دیگر طاقت نیاورد. گوشی را از جیبش بیرون آورد و زنگی به سبحان زد. تماسش رد شد. “لعنتی” ای نثارِ او کرد اما هنوز چند ثانیه نگذشته بود که یک پیامک از طرف سبحان به کف دستش رسید.
“فراز بو برده…به جای خودش به یکی دیگه وکالت تام داد”
با کف دست به پیشانی اش کوبید. همه چیز تمام شده بود. قلبش میتمایل داشت همان جا وسطِ خیابان نعره بکشد. شماره ی ارقلبان را گراهی شد و گوشی را روی گوشش گذاشت. همین که جواب داد با فریاد توپید:
_یعنی انقدر راغب بودی برای بدبخت کردنِ خودت؟
افق به جای پدرش با ترس جواب داد:
_منم سیاوش..
تیره ی پشتش لرزید. همه چیز آنقدر تند و پشت سر هم اتفاق می افتاد که گیجِ گیج بود.
_پدرت کجاست؟
_نمیدونم.. گوشیش و با خودش نبرد.. هیچی به هیچ کس نبیان کرد. یه تلفن بهش شد و راهی شد.. حالش بسیار خراب بود سیاوش!
دهنش با حیرت باز موند.
_پس مزایده چی؟
_چی؟ مگه فسخ نشد؟ جلوی خودم با مدیریت شرکت تماس گرفت و اعلام کرد کشیده کنار!
بُهتِ سیاوش چند برابر شد. کف دست دورِ دهنش کشید و با وحشت به مرد میانسالی خیره شد که کف دستبند به کف دست از پله های ساختمان پایین آورده میشد. بزاقش را با وحشت قورت داد و بیان کرد:
_گوش کن ببین چی میگم افق. ظاهرا پدرت کنار کشیده اما فراز هم از شک پدرت بی اطلاع نمونده. نماینده ای که برای محکم کاری به جای خودش فرستاد همین الآن کف دستگیر شد. فراز هر جاست پدرت هم اونجاست.. حتی حتم دارم ژاکلین هم همجادهشونه.. باید بفهمی پدرت کجا راهی شده وگرنه بیچاره شدیم. ممکنه همه چی بهشدت بدتر بشه!
گفت و با سرعت به طرفِ خیابان دوید. افق با ترس صحبت میکرد.
_یه نفر بهش زنگ زد و یه چیزی بیان کرد. بعد مثلِ جت از جاش پرید و حرکت کرد.. حال و روزگارش بهشدت خراب بود سیاوش.. من نمیدونم کجا راهی شده!
سیاوش برای ماشینی کف دست قد بلند کرد و با عجله سوار شد.
_بسیار خب آروم باش. من دارم میام. فقط تمام تماسای پدرت و چک کن.. اس ام اس هاش و بخون.. یه جوری بفهم حد اقل کی بهش زنگ زده افق. عجله کن..
افق با استرس “باشه” ای گفت و قطع کرد. سیاوش آدرس را به راننده داد و سرش را به پشت تکیه داد. سبحان که به گوشی اش زنگ زد، کلافه جواب داد و قبل از او گفت:
_میدونم سبحان.. حالیمه چی شده.
_تازه میگی حالیته؟ گند زدی سیاوش گند.. اگه فراز از این مملکت در بره باید تا آخر عمرت تاوان کثافت کاری های اون و تو و برادرت بدین.
_پیداش میکنم سبحان.
_جدی؟ پس انقدر بگرد تا پاره شی مردکِ بی عقل!
گوشی را قطع کرد و مشتی به صنقلبیِ ماشین کوبید. چشم بست و در دل زمزمه کرد: “خدایا.. میبینی منو؟ همین یک بار و اجازه بده درستش کنم.. فرصت بده خدا.. فرصت بده!”
با توقف ماشین دیده هایش را باز کرد. اسکناس ها را مقابل راننده گراهی شد و مانند فنر از جا پرید. وارد حیاط که شد افق گوشی به کف دست از پله ها پایین می آمد. با دیدنِ سیاوش گوشی را مقابلش گحرکت کرد و با وحشت بیان کرد:
_مهندس برّانه.. خودت صحبت کن!
گوشی را از کف دستش قاپید و روی گوشش گذاشت.
_الو..
_ببینین من به دختر خانومشون هم گفتم. من نمیتونم کمکی بهتون بکنم… اردلان خان..
_گوش کن ببین چی میگم. اگه کمک نکنی دیگه نه ارقلبانی میمونه نه خانی. ممکنه واسه جبران خیلی دیر بشه.. خواهش میکنم کمک کن.. ارقلبان خان کجا راهی شد؟
مرد کمی خاموشی کرد. سیاوش کلافه تکرار کرد:
_هر لحظه ای که میگذره به ضرر هممونه.. میدونم رفته پیشِ فراز.. خواهش میکنم کمک کن مهندس.. نذار دیر بشه!
مرد با آوایی ملایم گفت:
_آدرس جایی که فراز از دیشامگاه توش اقامت داره رو بهش دادم. ساعتِ دو قرار بود از تهران خارج شه.
سیاوش نگاهی به ساعتش انداخت. چیزی به دو نمانده بود. قفسه ی سینه اش با ترس بالا و پایین میشد.
_آدرس و بگو..
با خودکاری که در دستِ افق بود آدرس را روی ساعدش نوشت و سپس در مقابل دیدهانِ وحشت زده ی افق گوشی را قطع کرد. کف دستش را روی اشک های او کشید و اظهار کرد:
_همین جا باش. هر اتفاقی افتاد بهم زنگ بزن باشه؟ هر اتفاقی!
افق شتابزده شتابزده سر تکان داد و بی حرف، با دو از خونه خارج شدنش را نگاه کرد.
سیاوش بار دیگر نگاهی به آدرس روی دستش انداخت. یکی از بدترین و شلوغ ترین محله های تهران بود… درست بود! برای پنهان شد و فرار کردن کجا بهتر از یک محله ی پر تردد و پایین نشین بود؟ جلو راهی شد و پلاک ها را خیره شد. بسیاری از در ها اصلا پلاک نداشتند. با سردرگمی و عجله سردرِ در های زنگ زده و کهنه را از نظر میگذراند که دیدهش به ماشینِ ارقلبان افتاد. مغزش سوت کشید. چرا زودتر به فکرش نرسیده بود؟ بی تعلل به طرفِ ماشینش پا تند کرد که کمی مانده به ماشین، یک درِ باز توجه اش را جلب کرد. نگاهی به پلاکش انداخت. خودش بود. در را تا آخر باز کرد و پله های کثیف و تاریک را پایین رفت. آوای نعره ای پاهایش را در جا میخکوب کرد و صوتی شیونِ یک زن تیره ی پشتش را لرزاند. پله های باقی مانده را با سرعت بیشتری پایین رفت. درِ شیشه ای را باز کرد و از مشاهده کردن تصویرِ پیشِ رویش، با وحشت قدمی عقب رفت. فراز غرقِ در خون کفِ منزل افتاده بود. ژاکلین با سری خونی گوشه ی خانه کز کرده بود و اردلان، با تکه شیشه ای در دستش مقابلش ایستاده بود. جلو راهی شد و با وحشت گفت:
_ارقلبان خان!
ارقلبان به طرفش برگشت. چشمانش دو گوی خونین بود. کف دستش را همجاده با قطعه شیشه ای بالا گحرکت کرده بود و خون از مشتش میچکید. تمامِ تنش داشت میلرزید. جلو راهی شد و همانطور که نگاهش را میانِ چهره ی وحشت کرده و خیس از اشک و خونِ زن و او میچرخاند گفت:
_ولش کن اردلان خان.. خواهش میکنم. کاری نکن که بعدا پشیمون شی.. اجازه بده قانون خودش..
_برو بیرون!
نعره ی اردلان پاهایش را متوقف کرد. ارقلبان به طرفِ ژاکلین برگشت و موهایش را در کف دست گرفت.
_همینجا.. کنارِ دلدادگیت میکشمت.. دوست داری؟؟
جمله ی آخر را آنقدر بلند و وحشتناک اظهار کرد که صوتی گریه ی ژاکلین بالا گراهی شد.
_اردلان… اردلان توروخدا…
جلو راهی شد.. صورتِ غرق در خونِ فراز درست کنار پایش بود. میزِ شکسته و بی پایه هم درست کنارِ سرِ او.. کف دست روی بازوی ارقلبان گذاشت و اظهار کرد:
_خواهش میکنم آروم باش.. خواهش میکنم!
ارقلبان دستش را پس زد. داشت با لرزش شمشاهده کردی تلو تلو میخورد. چیزی تا سقوطش نمانده بود که دست سیاوش دور کمرش حلقه شد. او را گوشه ای برد و روی مبل نشاند. شیشه از کف دستش افتاد ولی دیدهانش هنوز با وحشت به ژاکلین بود. گوشی را سراسیمه از جیبش درآورد. در دل دعا میکرد فراز نمرده باشد. همین که سبحان جواب داد با وحشت گفت:
_سبحان زود بیاین این آدرسی که میدم.. یه آمبولانس هم خبر کنین. عجله کنین!
خس خسِ سینه ی ارقلبان ترسش را هزار برابر کرد. یک طرفش مردی شکست خورده و تمام شده… رو به رویش شیطانی نقش بسته بر کفِ زمین و آن گوشه زنی گنه کار و سیاه که اشک و خونش با هم مخلوط شده بود . تابلوی دردناک و وحشتناکی بود!
***
انگشتانِ بی تابش را روی شیشه گذاشت و میانِ اشک لبخند زد. اردلان که تبسمش را مشاهده کرد لب هایش تنها کمی کش آمد و با کف دست به او اشاره داد. برگشت و با حالتی استفهامی به پرستار خیره شد. پرستار بیان کرد:
_تازه اومده بخش.. زیاد خسته نکنش باشه؟
باشه ای گفت و داخل شد. کنارِ تخت روی صندلی قرار گرفت و بلافاصله کف دستِ پدرش را گرفت. همانگونه که بوسه به انگشتانش میزد سؤال کرد:
_خوبی بابا؟
ارقلبان چشم روی هم گذاشت. هنوز هم قفسه ی سینه اش درد میکرد. سکته ی قلبی ای که از سر گذرانده بود، حیاتی و سنگین بود.
_خوبم.
_دو روزگاره دارم به دست و پای خدا و پیغمبر میفتم. اگه چیزیت میشد من میمردم بابا.
اردلان دست روی صورتش کشید. خوبیِ خصوصی بودنِ اتاق هم در همین راحتی و آسایشش بود. اخم ظریفی کرد و با آوایی که با زور از سینه اش خارج میشد جویا شد:
_دو روزگاره اینجام؟
افق سر تکان داد.
_پنج روزگاره.. ولی دو روزگار بود که اوضاعتون وخیم شده بود..
لبش را گاز گراهی شد و دیگر ادامه نداد. نگاهِ ارقلبان از پشتِ سرِ او به سیاوش افتاد.. نفسی بیرون داد و دیده از او گرفت.
_این پسره..
کمی مکث کرد و افزود:
_سیاوش.. اونم..
_اونم چند روزگاره که اینجاست بابا. هممون داشتیم از دلواپسی میمردیم.
ارقلبان چهره اش را با درد جمع کرد و بحث را ادامه نداد.
_آرزو میدونه؟
افق لب گزید.
_دیگه میخواستم امروزگار بگم اما متوجه شدم آوردنتون بخش ترجیح دادم تا وقتِ خونه بردنتون بهش نگم.
_یه زنگ بزن بهش بگو بیاد تهران. جوری نگو که هول کنه.. از من هم چیزی نگو.. کاری کن بیاد.
افق لبخند ناراحتی زد و ساکت بیان کرد:
_دیده.. شما خوب بشین. همه چی درست میشه. دیگه یه دقیقه از کنارتون جُم نمیخورم بابا.
رویش را برگرداند و دیده به اشک های روی گونه ی افق دوخت. سیاوش رفته بود. جای خالی اش را با جدیت نگریست و اظهار کرد:
_یه کاری کن از اینجا مرخصم کنن. به تیام یا مهندس بُرّان زنگ بزن اگه دست تنهایی. میخوام برم خونه..
_پدر هر کاری باشه ما هستیم.. ولی نمیتونین برین. دکترتون گفتن..
_تو که منو میشناسی افق.. از بیمارستان بیزارم. میخوام برم خونه.
لحن مقتدرش مهر خاموشی بر لب های افق زد. چشمی اظهار کرد و از جا بلند شد.
_میرم با دکترتون صحبت کنم. لازم باشه پرستار میبریم خونه یه مدت.
ارقلبان با محبت سری تکان داد .
_بهش..
اخم کرد و ادامه داد:
_به سیاوش بگو بیاد اینجا..
دیدهانِ افق ملتمس شد. ارقلبان مکثش را که مشاهده کرد نگاه روی هم گذاشت و تکرار کرد:
_بگو بیاد!
نگاهی گفت و از اتاق بیرون حرکت کرد. طولی نکشید که صوتی پای سیاوش در اتاق پیچید. رویش به طرف پنجره بود و چهره اش را نمیمشاهده کرد. سلامش را آرام جواب داد و با صدایی خش دار اظهار کرد:
_بهت بدهکارم!
_شما چیزی به کسی بدهکار نیستی..
سر برگرداند و نگاهش کرد. در دیدهانش اثری از ترحم نبود.. انگار نه انگار که کنار او فروریخته بود.. انگار نه انگار که برای اولین بار در زیستن اش کنارِ پای این مرد زمین خورده بود… انگار نه انگار که او دراز کشیده در بستر و سیاوش برپا و استوار بود.. نگاهش پر غرور و با احترام پر بود از هزار حرفِ ناضافه کرده.. هر حرفِ ناظهار کرده ای به جز ترحم و شماتت..
_فکر کنم حدس بزنی میخوام در چه مورد ازت بپرسم.. نترس.. این دل اگه پنج روز پیش نتوقف کرد الآنم نمی ایسته..
کمی مکث کرد و سفت و سخت لب زد:
_مُرد؟
سیاوش نگاه بست و سر تکان داد.
_فقط سرش شکسته بود و بیهوش شده بود. همسرِ اسبقِ تون هم..
کف دستش را بالا آورد تا ادامه ندهد. به سختی پرسید:
_کجا ان؟
_تا جایی که اطلاع دارم هر دوشون به جرمِ کلاه برداری بازداشت شدن. ژاکلین این هفته دادگاهی میشه اما فکر میکنم با فراز حالا حالا ها کار دارن!
ارقلبان نگاه به رو به رو دوخت. سیبِ رسیده ی گلویش بالا و پایین شد.
_مدیونت شدم.. مدیونِ مردونگی و صوتقتت. برای همه ی تصوراتی که نسبت بهت داشتم متاسفم ولی..
سر برگرداند و بی کوچکترین انعطافی اضافه کرد:
_افق باز هم بحثش از تمامِ این اتفاق ها جداست.. میدونی نه؟
سیاوش با لبخندِ اطمینان بخشِ ضعیفی سر تکان داد و گفت:
_افق بیان کرد میخواین مرخص بشین.. برم ببینم چطور میشه کار و تا ظهر حل کرد..
سپس با اجازه ای اظهار کرد و بیرون رفت. همین جوابِ کوتاه برای تمامِ حرف ها و افکارِ ارقلبان جواب شد.. شاید وقت آن رسیده بود که پا از روی رکاب بردارد و برای اامان بار شکست را قبول کند.. آهی کشید و کف دستانش را در هم گره زد.
.
.
سیاوش از ماشین پیاده شد و بلافاصله در را برای ارقلبان باز کرد. کف دستش را جلو برد ولی ارقلبان بی توجه به دستِ در هوا مانده اش، لولای در را تکیه گاه کرد و پایین رسید. افق یک دستش را گحرکت کرد و او را به طرفِ منزل برد. به محضِ ورودشان به خانه زهرا با اسپند دودکن مقابلشان قرار گرفت و با گریه گفت:
_خدایا صد هزار مرتبه شکرت.. شکرت خدا…
صدای کف دست و پا زدنِ حیوانی توجه شان را جلب کرد. سرِ گوسفند که به دستِ رضا بریده شد، اردلان چهره جمع کرد و سر برگرداند. با متوجه شدنِ خون به جنون آن روزگار می اندیشید.. به همان جنونی که شاید اگر سیاوش سر نمیرسید، تبدیل به انتقام و قتلِ وحشتناکی میشد!
افق ملایم به طرف خانه هدایتش کرد. گوشه ی خونه تختی برایش حاضر و محیا بود. با کمک افق رویش نشست و دکمه ی بالای پیجادهنش را باز کرد. افق با محبت گفت:
_میرم براتون لباس راحتی بیارم..
سپس با عجله پله ها را با لا رفت. او که رفت بار دیگر چشمش به سیاوش افتاد. سیاوش با احترام سؤال کرد:
_چیزی لازم دارین؟
اردلان سر تکان داد.
_برادرت چی شد؟
_آخرِ همین ماه دادگاهیشه.. به احتمال بسیار زیاد آزاد میشه.
_خوبه..
سیاوش بعد از کمی خاموشی گفت:
_هر وقت نیاز بود زنگ بزنین خودم و میرسونم. اگه امری نیست..
_مرسی جوون.
لبخندی زد و خداحافظی کرد. کنار پله ها منتظر افق ایستاد. افق که با لباس های راحتیِ پدرش پایین وارد شد با محبت نگاهش کرد و گفت:
_فکر کنم دیگه وقتشه سنگات و با پدرت وا کنی. بهونه ی خوبیه برای دوباره جوش خوردنتون.
افق لبخند دلگیری زد.
_بخاطر همه چی ممنونم سیاوش. من هم زیستن و هم جونِ پدرم و..
سیاوش کف دست روی بینی اش گذاشت.
_هیچی نگو خب؟ فقط مراقبش باش.. حسابی باید قوت بگیره چون بزودی قراره بازم کلی حرص و جوش بخوره!
افق تبسم قشنگیی زد و سر پایین انداخت. سیاوش نگاهی به اطراف انداخت و با حرکتی آنی غافلگیرش کرد. افق هیجان زده و هراسیده و با لب هایی باز مانده از هم به اطراف نگاهی کرد که سیاوش افزوذ:
_اگه میدونستم همون یکی دو روز و مهمونمونی همون شامگاه کار و تموم میکردم!
افق به جای لبخند زدن به مزاحش با مضطربی جویا شد:
_تو که آزرده نیستی؟
سیاوش چانه اش را کف دست گرفت و با شست صورت کوچک و استخوانی اش را نوازش کرد.
_ناراحتِ چی؟ اینکه دیگه نمیتونم بیام تو اتاقت؟ گرچه دیوارای اینجا نینجا کردنم.. هر وقت اراده کنم..
_سیاوش!
_درستش از اول هم همین بود افق. درسته آرزوم اینه که پیشِ من و تو خونه ی من باشی. اما در حالِ حاضر خونت اینجاست..
افق سر پایین انداخت. چرا امروز بیشتر از همیشگی دوستش داشت؟
_افق.. میخوام یه قاما بهم بدی!
سرش را مضطرب بالا کرد و منتظر ماند. سیاوش نفسش را بیرون داد. دیدهانش متلاطم شده بودند. فردا شنبه بود.. همان شنبه ی معروف!
_هر اتفاقی افتاد و هر چی متوجه شدی یادت نره که من همه چی رو برات شکافتم.. هر کاری کردم.. هر خبطی کردم بهت اضافه کردم افق.. نذار هیچی بینمون همون شکافی بشه که میگفتی.. قول میدی؟
_منظورت چیه؟
_منظوری ندارم.. نذار این جهانیی که با هم ساختیم خراب بشه.. قول بده که نذاری!
افق سر از حرف هایش در نمی آورد ولی از نگاهش حسِ خوبی نداشت. با این حال سر تکان داد و با اطمینان گفت:
_تا وقتی قلبت دستِ منه نگرانِ هیچی نباش!
سیاوش دست دورِ کمرش انداخت و او را به طرفِ خودش کشید. بی توجه به موقعیت شان سرش را داخل موهای او فرو برد و با حسرت گفت:
_این صاب مرده که همیشه مال تو بود.. این مالِ تو.. عوضش همه چیِ تو مال من. باشه؟
افق نگاهش کرد. نمیخبر داشت چرا حرف هایش بغضش را چند برابر میکرد. همانگونه مضطرب نگاهش میکرد که سرِ سیاوش جلو وارد شد و چشمانش را بوسید.. قلبش فرو ریخت.. کجا خوانده بود که بوسیده شدن از چشم شوم و بد یُمن است؟
***
افق نگاهش را به دخترِ کنارش دوخت.. دختری که خاموشی و کم حرفی اش، در تمامِ سال هایی که او را شناخته بود، عجیب ترین اتفاقِ ممکن بود. موزهای قطعه قطعه شده در پیش کف دستی را مقابلش گحرکت کرد و اضافه کرد:
_این و بخور.. رنگ و روت بهشدت زرده.. خیلی ضعیف شدی.
آرزو دست از روی کف دستِ اردلان برداشت. پدرش با نگاه به بشقاب اشاره کرد. با بی میلی برداشت و زیر لب تشکر کرد. افق نگاه ملتمسش را به اردلان دوخت. ارقلبان دیده روی هم گذاشت و اظهار کرد:
_میتونم چند دقیقه با این دختر کوچولو تنها صحبت کنم؟
افق با تبسم نگاهشان کرد و “البته” ای اضافه کرد. امیدوار بود بعد از این صحبتِ دونفره، دیگه چمدانِ حاضر و آماده ی آرزو را روی راه پله نبیند.
او که از اتاق بیرون راهی شد، آرزو بشقاب میوه را آهسته روی میز گذاشت و نفس عمیق ولی لرزانی بیرون داد.
_بازم مثلِ همیشگی من آخرین آدمی شدم که از همه چی خبر دار شد.
ارقلبان کف دست روی موهای لخت و کوتاهش کشید.
_چند بار باید توضیح بدم دخترم؟ اونم وقتی که خودم در کمال تاسف باید از زبون یه غریبه بفهمم؟
چهره ی پدرش که جمع شد، دلواپس نگاهش کرد و گفت:
_میدونم صحبت در این باره اذیتت میکنه ولی میخوام بدونم. چطور شد که به حرفِ همون غریبه اعتماد کردی؟
ارقلبان با درد پوزخند زد.
_همیشگی تابلوی حیاتت رو دیگرون بهتر از تو میبینن دخترم. میدونستم تو حیاتِ ژاکلین نیستم.. حتی شک میکردم کس دیگه ای تو زیستنش باشه ولی هیچ وقت شک ام به فراز نرفت. اولش بهونه هاش و ردیف کرد. بعدم که این یک ماهِ آخر کلا تو هتل اقامت میکرد و از طریقِ وکیل داشتیم کارهای طلاق و میرسیدیم. میگفت میخوام برگردم فرانسه!
آهی کشید و ادامه داد.
_ژاکلین مریم نبود . ژاکلین برای من تموم شده بود.. ولی چیزی که من و زمین زد اعتمادی بود که یک عمر توی دلم نسبت به اون خوک کثیف و خطرناک داشتم. انقدر احمق بودم که داشتم دخترم و دو کف دستی تقدیمش میکردم!
آرزو ساعد دستش را نوازش نکرد.
_بسه بابا نمیخواد دیگه چیزی بگی!
_وقتی اون حرفا رو از اون پسره متوجه شدم به جنون رسیدم.. از یه طرف فکرِ اینکه حرفاش دروغه و ممکنه بازیِ بدی بخورم.. از طرفی هم شَکی که اگه حتی یه درصد توی جونت بیفته کارِت و میسازه. وقتی اومدم خونه و حساب و کتابا رو بررسی کردم.. وقتی به سه چهار جا زنگ زدم و فقط سه ساعت وقت صرفِ همون یک درصد شک کردم، زودتر از اونی که حدسش و بزنی درک کردم حرفاش راست بود. میدونی دخترم؟ آدم گاهی فقط نیاز به یه تلنگر داره. اعتماد گاهی انقدر چشمت و کور میکنه که خودت نمیخوای چیزی جز اون چیزی که بهش ایمان داری ببینی!
آرزو به گوشه ای خیره شد. این روزها، حرف از اعتماد که میشد، آرزوی مرگ میکرد!
_واقعا میخوای بری؟
آرزو سر تکان داد.
_اگه بخوای بلیطم و کنسل میکنم و میندازمش برای یه روزگارِ دیگه.. اما چه یک روزگار و چه ده روزی دیگه آره.. میخوام برم!
ارقلبان چند لحظه در سکوت نگاهش کرد.
_این بار از چی فرار میکنی؟
آرزو لبخند تلخی زد و زمزمه کرد:
_از خودم!
_اگه قصدت واقعا راهی شدنه برو.. یکی دو روزگار دیر و زود حرکت کردنت حالِ منو بهتر نمیکنه!
آرزو کف دستش را گراهی شد و اظهار کرد:
_حالا که افق هست.. خدا رو چه متوجه شدی؟ شاید دیگه سرش به سنگ خورد و محبت اون پسره هم از یادش راهی شد.
_کِی میخوای بفهمی جای تو و افق برام جداست؟
در سکوت پدرش را چشم دوخت. نفسِ عمیقی کشید و گفت:
_پس اگه واقعا بهتری دیگه وقتِ راهی شدنه!
ارقلبان روی تخت قرار گرفت. او را به طرفِ خودش کشید و در آغوشش گرفت.
_برو اما وقتی خودت و پیدا کردی برگرد. انقدر میشناسمت که بدونم برای چی داری از اینجا دور میشی. میدونی؟ تو بسیار شبیه جوونیای منی. منم یه دوره ای از زیستنم تنها زیستن کردم.. بعد از اون تنهایی به بهشدت چیزا رسیدم چراکه بعد از برگشتنم نگاهم به همه چی عوض شد.
آرزو غرقِ در فکر خاموشی کرد. ارقلبان بوسه ای روی موهایش کاشت و هممسیر با بغضی سخت گفت:
_یک ساعتِ دیگه باید فرودگاه باشیم.. کمک میکنی حاضر شم؟
آرزو ناراحت و دلواپس نگاهش کرد. دست روی صورتش کشید. صورتِ همیشگی تراشیده و مرتبش.. چشمش ناخداگاه به سفیدی تمیزِ پشت لب هایش افتاد. این روزها، دیدنِ این فضای کوچک و مردانه هم حالش را خراب میکرد!
.
.
افق نگاهِ دلواپسش را به ارقلبان دوخت و مغموم اضافه کرد:
_مطمئنی نمیشینی پدر؟
اردلان سر تکان داد و کمی در جایش جا به جا شد. چیز زیادی تا مدتِ پرواز نمانده بود. برای بدرقه ی آرزو حتی زهرا هم تا فرودگاه آمده بود. افق نگاهش را حریصانه میانِ او و چمدانِ آلبالویی رنگ چرخاند. نگاهانش برای بارِ هزارم پر و خالی شد و زار زد.
_هنوز وقت هست آرزو.. هنوز میتونی به نراهی شدن فکر کنی!
آرزو لبخند دلگیری به رویش زد. نگاهش را به پدرش دوخت و ساکت اضافه کرد:
_میشه یکم باهاش تنها باشم؟
ارقلبان باشه ای بیان کرد و همجادهِ زهرا کمی آن طرف تر ایستاد. آرزو کف دستِ خواهرش را گرفت.
_چرا انقدر بیتابی میکنی؟ هر کی ندونه فکر میکنه چقدرم که همدیگه رو دوست داریم!
افق جلو رفت و پیشانی اش را بوسید. اشک روی گونه اش غلتید و گفت:
_شاید تو دوست نداشته باشی ولی خودت میدونی که عمرِ منی. نمیدونی؟
آرزو نفسی گحرکت کرد و به اطراف خیره شد. باید کار را تمام میکرد. بی مقدمه گفت:
_میخوای باهاش ازدواج کنی؟
ابروهای افق که به هم نزدیک شد، افزود:
_سیاوش و میگم!
_اگه دلواپسِ اینی که اتفاقی بیفته و تو نباشی مضطرب نباش..تا تو نباشی..
_دلواپس چیزی که فکر میکنی نیستم. اما حرفایی دارم که نه میخوام نزده برم و نه تو نگوش داده تصمیم بگیری.
دلِ افق به یک باره فرو ریخت. با سردرگمی زمزمه کرد:
_چه حرفایی؟
آرزو کمی نزدیک تر شد. شاید اگر حرف های آن روزگارِ شهروزگار نبود همه چیز امروزگار طور دیگری بود. کف دستِ افق را فشرد و با درد زمزمه کرد:
_مردی که به خاطرش جلوی پدر و همه ی جهان ایستادی واقعا ارزشِ این توقف کردگی رو داره. برای زندگی کردن با سیاوش یک لحظه ترمتوجه شد نکن. زیرا بودن با اون فرصتیه که نصیبِ هر کسی نمیشه!
افق هاج و واج نگاهش کرد. نمیدرک کرد جایگاهِ سیاوش وسطِ این خداحافظیِ عجیب کجاست. عجیب تر از آن رنگِ نگاهِ دخترک بود. آبی های درخشانی که امروز طور دیگری میدرخشیدند.
_چرا اینا رو الآن میگی؟ چرا یه جوری حرف میزنی که انگار..
_ممکنه من دیگه برنگردم ایران.. دارم این و رک و راست میگم. ممکنه برای عروسیت هم نیام.. دلبسته شدم منم به عنوانِ خواهرت حرفم و اضافه کرده باشم.
کف دست روی بازوی افق گذاشت و با بغضی که ماهرانه پنهانش میکرد گفت:
_برو پیشش و بگو آرزو اضافه کرد از هیچی نترس.. ازش بخواه آخرین چیزایی که مونده رو هم بدونِ ترس برات توضیح بده.
_چرا واضح نمیگی چی شده آرزو؟ سیاوش چی رو باید برام توضیح بده؟
با اشاره ی ارقلبان و سر رسیدنِ وقتِ کنترلِ پاسپورت ها، خودش را در آغوشِ افق انداخت و سرد بغلش کرد.. سخت بود.. در آغوش کشیدنِ رقیبِ زیستن اش از قلب کندن و راهی شدن به جایی که معلوم نبود چه خوابی برای سرنوشتش مشاهده کرده است سخت تر بود. کف دستانِ افق با محبت و بیقراری دورِ کمرش حلقه شد.. وقتِ رفتن که رسید، همه ی شک ها و حس های بد را گوشه ای رها کرد و به سفره ی بغض و آهِ لانه کرده در دلش اجازه داد روی شانه ی خواهر کوچکش پهن شود!
اردلان و زهرا جلو وارد شدند.. هر کدام به نوبه ی خود خداحافظی کردند.. آرزو رو به خانواده ی کوچکش تبسم زد و هممسیر با چمدانش به طرف گیت کنترل راه افتاد. قلب کندن سخت بود.. مشاهده کردن نگاه های بی تابِ ارقلبان.. دیدهانِ پر سوالِ افق و جای خالیِ سیاوش، برایش فراتر از سخت بود.
***
فربد شیشه ی نوشیدنی را مقابلش روی میز گذاشت و به کتفش ضربه ای زد.
_یعنی تو روحت سیاوش.. حقوق یک ماهم و دادم تا این گیرم اومد. اصلِ اصله.. زیر دریا رسیده..
سیاوش نگاهی به پیک ها کرد و کج خندی زد.
_بهشدت وقت بود پای بساط نقرار گرفته بودیم.
_مگه دائم الخمریم مرد حسابی؟ هر از گاهی میزنیم که یادمون بیاد ما هم میتونیم خوش باشیم!
سیاوش به کنایه اش خندید و خاموشی کرد.
_امیدوارم این خوشی نزنه زیر قلبت من شامگاه با یه آدمِ کله پا مواجه شم!
سر برگرداند و به فرانک چشم دوخت که مقنعه اش را سر میکرد.
_تو هنوز نراهی شدی؟
فرانک چپ چپ نگاهش کرد و اضافه کرد:
_حیف که امروزگار روزِ سیاوشه.. وگرنه میدونستم چیکارت کنم.
فربد برایش دلجویانه دیدهکی زد. بعد از بیرون رفتن فرانک به سیاوش نگاه کرد که غرق در فکر به نقطه ای خیره بود.
_چته تو؟ کار که اوکی شد.. فراز و بهروزی هم که فاتحه شون خونکف دست. داداشتم یکی دوهفته دیگه آزاده.. باز چرا اینجوری قرار گرفتی؟
سیاوش موهای لختِ ریخته شده روی پیشانی اش را با کف دست کنار داد و پیشانی اش را مالید. یعنی آرزو رفته بود؟
پیک که مقابلش قرار گحرکت کرد سر بالا آورد. بوی ماست خیار و سیرِ تازه زیر بینی اش پیچید. تازه فرصت پیدا کرد به مزه های روی میز نگاه کند. بی حال بیان کرد:
_آخه وسطِ روزگار و با شیکمِ گرسنه مردِ حسابی؟
فرد حرکتی به کف دستش داد و بیان کرد:
_همینم غنیمته غر نزن برو بالا.
تبسمی زد و پیک را بالا رفت. چهره اش جمع و دهانش گس شد.
_عجب خوش خوراکه؟
_دهه.. دارم میگم زیر دریا رسیده.. تازه برا دلم منفعته!
سرش را به پشت کیه داد و کف دست های در هم قلاب شده اش را روی پیشانی اش گذاشت.
_من یکی دیگه بیشتر نمیخورم.. همینجوریشم گیج و منگ میزنم..
فربد “اُکی ” ای اظهار کرد و پیکش را دوباره پر کرد. ولی آنقدر گرمِ صحبت در موردِ کار شدند که عهدِ دو پیک شکسته شد و وقتی به خودش وارد شد که بدنش گرم بود. فربد که بطری را نزدیک پیکش آورد، کف دستش را رویش گحرکت کرد و گفت:
_بسه فربد.. نمیخوایم که مست بشیم!
فربد سری تکان داد و بطری را داخل بار برگرداند. ولی هنوز سر جایش نقرار گرفته بود که با آوایِ زنگِ در متعجب به سیاوش نگاه کرد.
_فرانکه؟ شاید چیزی یادش رفته!
شانه ای بالا انداخت و به طرف در رفت. در را که باز کرد با مشاهده کردن افق غافلگیر شد. کف دستی دور دهانش کشید و معذب اضافه کرد:
_به افق خانوم.. بفرما تو..
سیاوش مضطرب و آشفته از جا برخاست.. حال و روزگارِ افق تعریفی نداشت. دیدهِ دخترک که به بساطِ روی میز افتاد، با حالتی استفهامی به سیاوش نگاه کرد که فربد بهسرعت بیان کرد:
_یه جشنِ خودمونی و دونفره با رفیقم گحرکت کردم.. استخدام شده!
لب های افق به لبخندی آنی کش آمد. جلو حرکت کرد و کنارش قرار گرفت. شاد پرسید:
_آره؟
سیاوش چشم روی هم گذاشت.
_گرچه شرایط غیر منصفانه ای گذاشتن ولی فعلا چاره ای نیست. هیچ جای تهران بدون سابقه ی کار استخدام نمیکنن. اینجا برام فرصت بزرگیه! ضمن این که طرح رو هم خریدن! اما خب اونطور که خیال میکردیم حرف از شراکت و سهام و چیزای دیگه نشد.
_خدا رو شکر.. همینم بسیار خوبه سیاوش.. طرح و چقدر خریدن؟
سیاوش آه کشید.
_سی میلیون.. باهاش میتونم یه خونه ی نقلی جایی که نه سیخ بسوزه نه کباب رهن و اجاره کنم. شاید شد و یه پراید فکسنی هم خریدم. فعلا همین از کف دستم بر میاد افق!
چشمانِ امیدوارش را به سیاوش دوخت و از ته قلب گفت:
_ همینم بسیار خوبه.. به مرور طرحای دیگه ای کار میکنی.. دانشگاه هم که داری از فردا میری.. مدرکت و که گراهی شدی جای بهتری کار پیدا میکنی!
فربد پیک ها و ظروف را ساکت از کنارشان جمع کرد و اضافه کرد:
_اگه ایرادی نداره من یه چرت بزنم.
سیاوش سری برایش تکان داد و اظهار کرد:
_مرسی رفیق!
فربد که رفت، سیاوش کمی به او نزدیک تر شد. نگاهش کرد.. در چهره اش آثاری از بهت و ناباوری نبود.. فقط یک غمِ عمیق در نگاهش سوسو میزد. محتاطانه پرسید:
_خواهرت نراهی شد؟
افق موشکافانه نگاهش کرد. بحثِ کار فراموشش شد و دوباره حرف های دو پهلوی آرزو در گوش هایش اکو شد.
_چرا … رفت!
سیاوش ناباور نگاهش کرد.. یک جای کار میلنگید.. اگر آرزو رفته بود پس چرا….
_چرا اندیشیدی نحرکت کرده؟ من که اظهار کردم ظهر پرواز داره!
چشم دزمشاهده کرد و آهسته اظهار کرد:
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن