_تولدت مبارک!
میانِ تمام قلب آشوبه هایش تبسمی زد و سر پایین انداخت. سیاوش چانه اش را بالا داد و نگاه داغش را به دیدهانِ او دوخت.
_اصلا قلبم نمیمیل داشت توی این موقعیت و به این شکل تولدت و تبریک بگم اما..
نفسی گراهی شد و زبانش را روی لبش کشید.
_تولدت مبارک عاشقیِ من!
تمامِ وجودش از گرمای شیرینی پر شد. زمان و مکان را از یاد برد. مستِ نگاه عاشق مرد رو به رویش بود که با صوتی ارقلبان از خلسه خارج شد.
_ یا جهان بهشدت کوچیکه یا شما بیش از حد خوش شانسی جوون!
سربرگرداند. به راحتی نگاهِ شماتت بارِ پدرش را شکار کرد. خودش را برای هر عکس العملی آماده کرده بود. دیگر جز توکل بر خدا مسیر دیگری نداشت. کمی از سیاوش فاصله گحرکت کرد و چشمانش با ترس روی کف دست دادنِ آن دو ثابت ماند.
_بی شک بنده خوش شانسم جنابِ حاتمی کیا.. شامگاهتون بخیر.
نگاهِ منتظرِ ارقلبان روی سرِ پایین افتاده ی افق ثابت ماند. برای فرو ریختنِ تمام جبروتش تنها منتظرِ یک تایید بود. وقتی افق نگاهش را از او دزمشاهده کرد و آهسته گفت:
_سیاوشِ افخم و که میشناسید پدر؟
سرتکان داد و نخبر داشت با کدام نیرو به طرف جوان رو به رویش سربرگرداند. ابرویش را با حالتی خاص بالا داد و بی حرف به نگاهانِ مغرور و تیره ی او خیره ماند.
سیاوش نفسی گرفت و خونسرد بیان کرد:
_اگه اجازه بدید من براتون توضیح بدم!
با خوانده شدنِ نامِ افق توسط فرانک، به اجبار از آن ها فاصله گرفت و دلش را با جهانیی از ترس و قلبهره کنارشان جا گذاشت. اردلان که دور شدنِ افق را متوجه شد با کف دست به سمتِ میزِ نوشیدنیِ آن طرفِ جاده پله اشاره کرد و خودش جلو تر از سیاوش جاده افتاد. کنارِ گیلاس های پایه بلند از حرکت ایستاد و ظرفِ بلوری را بالا آورد.
_نوشیدنی؟
سیاوش تنها به تکانِ سر اکتفا کرد. گیلاس را برایش پر کرد و با لبخندی مصنوعی اضافه کرد:
_معمولا برای مهمونای خاص خودم سرو میکنم. برام یه جور عادته.
سپس ظرف را محکم روی میز کوبید. آنقدر با فشار که مقداری از نوشیدنی بیرون پاشید. دندان هایش را روی هم فشرد و با حفظ همان تبسمِ مضحک بیان کرد:
_فکر کنم یه توضیحِ اساسی بهم بدهکار باشی جنابِ امیر سیاوشِ خوش شانس!
سپس گیلاس را مقابلش گحرکت کرد و با دیده به آن اشاره کرد. سیاوش گیلاس را از کف دستش گرفت. نگاهش به او ذره ای تردید نداشت. عواقبِ این دعوت را دانسته پذیراهی شده بود. باید از نو شروع میکرد. و اگر میتمایل داشت افق را تا همیشگی داشته باشد بزرگترین مرحله بکف دست آوردنِ قلب و اعتمادِ اردلان بود. نباید پیشش ذره ای وا میداد. خیالش از بابتِ فراز راحت بود اما اگر میمیل داشت تایید و تحسینِ او را داشته باشد در کنارِ تمام صوتقت باید مانند امیرِ همان روزها سفت و محکم می از حرکت ایستاد!
_دنبالِ فرصت مناسبی بودم تا خدمت برسم و باهاتون شخصا صحبت کنم!
ارقلبان با حالتی غریب و هیستیریک سر تکان داد.
_که اینطور!
_من و دخترتون مدت زیادیه به هم علاقه داریم. تنها تمایل داشتمون این بود که امشامگاه این علاقه رو باهاتون در میون بذاریم تا چیزی از کسی پنهون نمونه!
ارقلبان چند قدم جلوتر رفت و فاصله اش را با او تمام کرد.
_خیلی شتابزده راهی شدی جوون. بسیار تند!
_ دوستش دارم.
_تو در حدی نیستی که دختر منو دلبسته شده باشی. حواست هست؟
صدایش آنقدر بلند و جدی بود که توجه چند نفر رویشان جلب شود. سیاوش نفسی گرفت و برای چند ثانیه چشم بست.
_خواهش میکنم اجازه بدین امشب بگذره. همه چی رو براتون توضیح میدم!
ارقلبان بی حرف نگاهش کرد. فشار دندان هایش روی هم آنقدر زیاد بود که حس میکرد عضلات فک اش در حال له شدن است. با نگاهِ کوتاهی به پشتِ سرِ او نگاه های پرخواهش و مضطربِ افق را روی خودشان دید . هر چه که بود، هر اتفاقی هم که افتاده بود امشب نباید خراب میشد. دهان باز کرد تا آخرین جمله را نصیبِ مردِ استوار رو به رویش کند که کف دستِ ژاکلین دورِ بازویش حلقه شد. سیاوش در همان ثانیه ی اول نگاهانِ مضطربش را شکار کرد.
_چیزی شده عزیزم؟
سیاوش نگاهِ کوتاهی به او کرد و رو به ارقلبان با جدیت گفت:
_فردا هر ساعتی بگید میام پیشتون. دوست دارم مفصل تر و تو شرایطی بهتر صحبت کنیم! چیزایی هست که باید خصوصی و تو محیط بهتری اظهار کرده بشه!
کف دستِ ژاکلین روی بازوی اردلان شل شد. در نگاهانش التماس و خواهش موج میزد. مدت ها بود که با این کابوس زندگی اش دگرگون شده بود. وقتی اردلان برای سیاوش سر تکان داد و همراهِ او دور شد نفس عمیقی گراهی شد و رو به اردلان با ترس اظهار کرد:
_این پسره اینجا..
_هیچی نگو ژاکلین. بذار این شامگاهِ مزخرف تموم بشه.. آرزو کجاست؟ حواست هست گند نزنه؟
ژاکلین آب دهانش را با ترس قورت داد و همانطور که دور شدن سیاوش را نظاره میکرد بی حواس بیان کرد:
_همین جاهاست. باهاش صحبت کردم نترس! چیزی شده؟
ارقلبان به جای جواب دادن گیلاس نوشیدنی را تا ته سر کشید.
.
.
ساعت از یازده گذشته بود. دی جی جمع را حسابی به رقص و تکاپو وا داشته بود. صدای کشیدهش که همه را به کشیدنِ جیغ وا میداشت روی نهایت اعصابِ سیاوش بود. شامگاه سختی را گذرانده بود. رویارویی با ارقلبان از آنچه که فکرش را میکرد سخت تر گذشته بود. نباید خودش را میباخت.. وقتی عفو و فرصتِ بار دیگر را از افق گرفته بود دیگر جای دلواپسی برای هیچ چیزِ دیگری وجود نداشت ولی با این حال باز هم افکارش پریشان بود. در فکرِ ملاقات فردا بود و حرف هایش با ارقلبان که با صوتی سوت و جیغِ حاضرین سربرگرداند. نگاهش به کیکِ بزرگِ روی کف دستانِ دخترک افتاد. کنارِ افق ایستاد و سرش را تا زیرِ گوشش خم کرد.
_خودت از کیک ات خوردنی تری. نظرت چیه؟
افق نگاهش کرد. در چشمانش ترس و نگرانی موج میزد. لب باز کرد و با بغض اضافه کرد:
_همه چی خراب شد مگه نه؟
سیاوش دست پشت کمرش گذاشت و با ساکتشی مطمئن اضافه کرد:
_نمیذارم خراب بشه. بهت قول میدم!
کیک که رو به رویش قرار گراهی شد چشم از او برداشت و به مهمانانی که دورش حلقه زده بودند چشم دوخت. رو به نگاه سخت پدرش ساکت لب زد:
_آرزو؟!
ارقلبان سرش را با تاسف تکانی داد. نگاهانش تمام سالن را کاوید ولی اثری از آرزو نبود. بغضش شدت گحرکت کرد. عجب شامگاه تولدی بود. در زیستن هیچ گاه تا این حد استرس و اضطراب نداشت. صدای مهمانها بالا گرفت. همه یکآوا به فوت کردن شمع ها دعوتش میکردند. نگاهی به شعله های کوچک و کنارِ هم انداخت. قلبش گرم شد. وقتی مردِ حیات اش کنارش بود دیگر بقیه ی چیزها چه اهمیتی داشت؟ میتوانستند.. وقتی با هم یکدل و یکپارچه بودند هیچ چیز غیر ممکن نبود. کف دستش را از کنارش آرام پیش برد و مخفیانه ولی محکم کف دستِ سیاوش را گحرکت کرد. دیده بست و آرزو کرد که تا لحظه ی آخر عمرش گرهِ پیوند سرانگشتانشان از هم گشوده نشود.. و بعد میان کف دست و هورای مهمانان شعله های کوچک را خاموش کرد.
***
کف کف دستانش را روی درایور چوبی گذاشته بود و به تصویر منعکس شده اش در آینه خیره بود. به راستی او که بود؟ چه جایی در این جمع و خانواده داشت؟ تا کِی میشد کنارِ این مجموعه ی از هم گسسته ولی متظاهر زیستن کرد و دم نزد؟ تا کِی باید تظاهر به خوشبخت بودن میکرد و بی هیچ تصمیمی برای خودش و آینده اش پیروِ اردلان میماند؟ اردلان آخ اردلان.. چقدر تکرارِ اسمش برای دلش سوز داشت.. کسی که یک عمر پدر آوایش زده بود و حالا..
_یکم حرف بزنیم؟
بدونِ اینکه سرش را به طرفِ ژاکلین برگرداند نگاه بست و پرحرص گفت:
_راحتم بذار.
آوای پاشنه های بلند ژاکلین که در فضای اتاق پیچید عصبی به طرفش برگشت.
_پدرت خواست باهات حرف بزنم. پس سعی کن یکم تحملم کنی!
_برام مهم نیست ارقلبان چی خواسته. از اتاقم برو بیرون ژاکلین!
_حواست هست بسیار بی منطق شدی؟ این راهی شدارِ بچه گونه برازنده ی تو نیست!
سیخ داغ نگاهش را در چشمانِ وحشیِ ژاکلین فرو برد.
_از این اوضاع بهت چی رسید ژاک؟ چی تهش برات میمونه که انقدر برای ارقلبان له له میزنی؟
ژاکلین کف دست و پایش را جمع کرد و با اخم گفت:
_درست صحبت کن آرزو. ارقلبان پدرته. منم دوستای دانشگاهیت نیستم که آواتو برام بالا…
_میشه لطفا بری بیرون؟ دارم عصبی میشم!
ژاکلین جلو آمد و دستی به موهای کوتاه کشیده و سشوار کشیده اش کشید.
_لباست بهشدت دلنشینه. خودتم از همیشه زیبا تری. چرا به جای اینکه دنبال دردسر باشی به فکر جوونی و آیندت نیستی؟ با خراب کردنِ این مجلس و بیان کردن چیزایی که جز تنش حاصل دیگه ای نداره چی برات میمونه جز خراب شدنت پیشِ ارقلبان؟ زرنگ باش دختر. طنابِ موندت تو این خونه رو به حد کافی پوسیده کردی. نذار همین یه ذره ارتباط هم قطع بشه!
رو برگرداند و قبل از اینکه اجازه ی حرفی به آرزو بدهد از اتاق خارج شد. با بسته شدنِ در آرزو به طرف تختش حمله برد و مشت های پی در پی اش را به بالش کوبید. خودش را لعنت کرد که در آن شامگاهِ لعنتی نتوانسته بود کارِ خودش را به خوبی یکسره کند. دیگر حتی جراتِ خودکشی هم نداشت. چگونه میتوانست از زندگیِ این آدم ها بگریزد؟ چگونه میشد از شرِ سایه ی افق که همواره رویش گسترده بود نجات یافت؟ به جایی رسیده بود که خودش را بیشتر از یک انگلِ وابسته نمیدید. آن قدر کوچک و خار که حتی برای ادامه ی حیات هم انگیزه ی کافی نداشت.
کف دست انداخت و شیشه ی خوش رنگ و سنگین را از داخل کشوی میزش بیرون کشید. ارقلبان برای نوشیدنی های خاص و تک اش میز جدایی گوشه ی خانه چیده بود و تمام حواسش را جمع کرده بود تا آرزو در این وضعیتِ خطرناک نزدیک به این باروت های خطرناک نشود! غافل از آنکه شیشه ی انتخابی و مورد علاقه ی او از ساعت ها پیش از میانِ نوشیدنی های دیگر بیرون کشیده شده بود.!
گیلاسش را لب به لب کرد و جلوی پنجره ی رو به حیاط ایستاد. مهمان ها پشتِ سرِ هم وارد میشدند و گیلاسِ او در هر چند دقیقه یک بار پر و خالی میگشت. وقتی هوا کاملا تاریک شد و چراغ های حبابی و جذابی دورِ استخر روشن شدند حالِ او هم دیگر مانند ساعتِ پیش نبود. آرام تر بود.. حرص جایش را به کینه داده بود. باید پایین میراهی شد و خودی نشان میداد. شامگاهِ سخت و مزخرف تنها حضورِ او را کم داشت!
با ورودِ فراز از درِ خونه پوزخندِ مستانه ای زد و گیلاسش را برای بارِ آخر پر کرد. اتاق دورِ سرش میچرخید. کف دستی به زیر نگاهانش کشید و با همان پیکِ پر پله ها را پایین راهی شد. وقت را تلف نکرد. بلافاصله کنار افق از حرکت ایستاد و کنایه هایش را شروع کرد. دیده های متاسف و شماتت بارِ افق حالش را خراب میکرد…. نصیحت های تمام نشدنی اش خراب تر! وقتی کف دستش را کشید و او را تا طبقه ی بالا برد قلبش میمیل داشت همانجا کف دستش را از دست او بیرون بکشد و حقایق را توی صورتش بکوبد. اما حیف که در تمامِ این جریان ها با تمامِ منفور بودنش، افق بی تقصیرترین شخص بود.
با پایین رفتنِ افق به دیوارِ جاده رو تکیه کرد و چند ثانیه چشم بست. چقدر راحت بر پیشانی اش انگِ بی آبرویی میزدند. در خونه ای که فرقی با صندوقچه ی اسرار نداشت چقدر مهم و با ارزش شده بود حفظ حرمت ها! وقتی ارقلبان به جای وقت گذاشتن پای حیات و آینده ی آنها بودن با زنی مثلِ ژاکلین را انتخاب کرده بود دیگر چه ترسی داشت از پوشیدنِ لباس های باز و رفتارهای نامعقول؟ برای لحظه ای چهره ی مریم پشتِ متوجه شدگانش نقش بست. اشک در چشمانش حلقه زد و زیر قلبش خالی شد. با حالی خراب به اتاقش هجوم برد و شیشه ی نیمه را دست گحرکت کرد. دیگر هیچ چیز برایش مهم نبود. با خودش بیان کرد بگذار همه بفهمند پشتِ این محبت ها و توجه پوشالیِ پدرش هیچ چیز جز تظاهر نقرار گرفته است. مقداری از نوشیدنی را همانگونه سرکشید و همانگونه که شیشه را با کف دستش تلو تلو میداد، کف دستِ دیگرش را به نرده ی پله ها گراهی شد. اما هنوز پله ای پایین نیامده بود که نگاهانش روی یک قامتِ آشنا ثابت ماند. نگاهش کرد. بدونِ پلک زدن.. بدونِ نفس کشیدن.. بدونِ کوچکترین حرکتی نگاهش کرد. خودش بود.. خواب نمیدید.. او بود!
چشمانش حریصانه روی قد و قامتِ او چرخید. داشت حقیقت حضورش را برای خودش تکرار میکرد که بالا رسیدنِ کف دستِ او و نشستن کف دستش زیر چانه ی شخص رو به رویش، پاهایش به دفعتاً از وسط تا شد… شیشه از دستش پایین افتاد.. روی اامان پله نشست و با حالی زار به صحنه ی رو به رویش خیره شد. همه چیز با سرعتِ برق در جای خود جای گرفت. کف دست روی سینه اش گذاشت و زمزمه کرد:
_امیر..
نگاهش را مانند دیوانه ها دور تا دورِ خودش به گردش درآورد. سربرگرداند. دوباره نگاهشان کرد.. بار دیگر سربرگرداند.. آنقدر این کار را تکرار کرد تا نفس هایش به شماره افتاد.. نداست صورتش کِی خیس شد.. حتی آوای کوبیدنِ پر شدت قلبش را هم نمیشنید.. کف دستش را به نرده ها گرفت. توانش را از کجا یافته بود؟ پایین رفت.. بدونِ اینکه نگاهش را از آن دو بگیرد پایین و پایین تر حرکت کرد. نفس کم آورده بود. کف دستش را روی معده اش گذاشت و کمی خم شد. فضا کمی تاریک بود و همه مشغولِ رقصیدن. کسی نمیدید که او در حالِ جان دادن است؟؟
نگاهش هنوز هم روی آن دو بود.. اردلان را مشاهده کرد که کنارشان قرار گحرکت کرد. دنیا مقابلش تیره و تار شد.. عقب عقب رفت.. در جست و جوی ذره ای اکسیژن بود. داشت جایی میانِ تصویر دردناکِ رو به رویش جان میداد. از پشتِ سر به کسی برخورد کرد.. کسی که ظاهرا آشنا بود چراکه با حیرت بیان کرد:
_آرزو خوبی؟
برنگشت و نگاهش نکرد.. نگاهش تنها مختصِ تصویر رو به رویش بود. معده اش میجوشید.. سرش گیج میحرکت کرد. در را باز کرد و از منزل بیرون حرکت کرد. کف دستش را به نرده های تراس گرفت و هوا را حریصانه و با شدت بلعید.. چشمانش به خون جای گرفته بودند. شاید مرده بود و خودش خبر نداشت؟ از پله ها پایین راهی شد.. پاهایش مدام به یکدیگر میپیچیدند. نه تعادل داشت و نه اراده.. فقط هوا میتمایل داشت.. چرا حیاطِ این منزل اکسیژن نداشت؟؟
درِ منزل را باز کرد.. دیدهانِ از حدقه بیرون رسیده اش را دور تا دورِ کوچه چرخاند.. امیر بود.. شک نداشت که مردِ کنارِ افق امیر بود.. کسی که چانه اش را گراهی شده بود و عاشقانه نگاهش میکرد امیر بود…متوجه شدن نیاز نبود.. نور نیاز نبود. او حتی سایه اش را هم به خوبی تشخیص میداد..
دستش را به دیوارِ پیاده روی کوچه ی عریض گرفت.. بی هدف به راه افتاد.. در حال و هوای خودش نبود.. پیش چشمش تنها و تنها یک تصویر زنده بود..
دیوار که تمام شد ، تکیه گاه که از بین حرکت کرد پاهایش هم دیگر یارای مسیر حرکت کردن نداشت. کف دستش را به کنج دیوار گحرکت کرد و به پایین سُر خورد. سردش شده بود.. در جست و جوی هوا آمده بود اما جز کولاک چیز دیگری نصیبش نشده بود.. هنوز هم نفس نداشت.. هنوز هم نبضش نمیزد.. هنوز هم نمیاطلاع داشت زنده است یا نه!
صوتیی را از نزدیکی اش شنید و نمتوجه شد..
_بذار ببینم چشه!
_ولش کن بابا شاید دیوانست!
_دو دقیقه خفه خون بگیر ببینم چشه.. داره جون میده!
_بابا بیا بریم الآن ماموری چیزی میاد شر میشه.. تورو خدا بیخیالش شو!
دستی زیر بازویش را گحرکت کرد..
_آبجی خوبی؟
محتویاتِ معده اش بالا رسید.. کف دست روی معده اش گذاشت و تمامِ داشته هایش را بالا آورد.. صدای مرد نزدیک تر شد:
_بیا کمک کن نره خر.. داره تلف میشه!
_داداش این هیچی تنش نیس.. دیوانست به مولا!
داشت خفه میشد.. دیگر شک نداشت جایی میانِ این حجمِ بالا آمده از حیات اش جان خواهد داد. چشم بست و تنش شل شد… داشت تسلیمِ یک طنابِ محکم میشد که هر لحظه سفت تر از قبل دورِ گلویش میپیچید، داشت تمام میشد. همه چیز رو به خاموشی بود که با مشت محکمی که به پشتش خورد چشمانش بار دیگر باز شد و معده اش خالی شد.. نفس گراهی شد.. محکم و پشتِ سرِ هم نفس گراهی شد. آوای مردها کم کم واضح شد..
_بذار زنگ بزنم ۱۱۵…
_درِ ماشین و باز کن بذار یکم بخوابه نفسش بیاد جاش. بدو معطل نکن..
_داداش مگه نمتوجه شدی از کجا اومد بیرون؟ بذار بریم بگیم بهشون!
_مغزِ خر خوردی نفهم؟ بریم تو که همه چی خراب میشه احمق؟
زیر بازویش را چسبیدند. حس میکرد به جایی کشیده میشود ولی توانِ نگاه باز کردن نداشت.. جهان را به خودش پس داده بود.. دیگر چیزی برایش نمانده بود..
روی صندلی عقب ماشین درازش دادند. کف دستی روی پیشانی اش قرار گرفت و موهایش را کنار داد.
_مسته نه؟ خدا بدبخت شدیم. مسته داداش مسته!
_خفه شو حبیب خفه.. اون آب معدنی رو بده بهم!
حسِ خنکی و سردیِ تنش چند برابر شد. برعکسِ چند دقیقه ی قبل حالا حس میکرد میان شعله های فروزان جهنم میسوزد.
_داداش بدبخت شدیم. ماشینِ گشت داره میاد داره میاد این طرف. بیچاره شدیم.
_بپر جای من ماشین و روشن کن. عجله کن حبیب.
_دختره چی داداش؟ دختره چــــی؟
_داد نزن مرتیکه.. روشن کن برو. گیر بیفتیم گاومون زاییده ست..
لای چشمانش را کمی باز کرد.. تصویر هنوز پیشِ نگاهش بود.. آنقدر پررنگ و واضح که حتی مردِ رو به رویش را نمیمتوجه شد.. اصلا دیگر هیچ چیز نمیمتوجه شد.. الکل مغزش را فلج کرده بود.. بینایی زندگی اش را! نگاه بست و همراه با تکان خوردنِ ماشین خودش را به تاریکی مخوف جهانی دیگری سپرد.. ساکت و بی توان زمزمه کرد:
_دیوونه..
***
_داداش توقف کردن همونجا.. دمِ در توقف کردن دارن اطراف و میپان. چیکار کنیم حالا؟
شهروزگار کف دست روی پیشانیِ خیس از عرق اش کشید و با حالی زار بیان کرد:
_آروم باش.. بخدا اینجوری منم سکته میدی تو. واستا ببینیم چی کار میشه کرد تو این اوضاع!
نگاهش را بین ماشینِ گشت و دخترِ کنارش به گردش در آورد. سرِ دخترک روی پایش بود و مدام میانِ مستی و هشیاری حرف میزد. نمیتوانست او را همانگونه و در آن حال گوشه ای رها کند. در خونش نبود چنین کاری.
_میگم صبر کنیم اینا برن ببریم بذاریم دمِ در و در بریم. نظرت چیه؟
کف دست روی دیدهش کشید و کلافه و عصبی گفت:
_توی کره بز که انقدر میترسیدی غلط کردی اومدی با من.. بذار برن ببینم چه خاکی تو سرم میریزم!
حبیب به طرفش برگشت. وقتی نگاه به ظاهر بی حجاب و تن خیس دخترک می انداخت وحشتش چند برابر میشد.
_تو رو ولیم حسین شهروزگار. نمیشناسی مگه اینجور لعبت ها رو؟ فردا که به خودشون بیان یادشون نیست کِی از کجا زدن بیرون. دیگه اگه از کلاه برداری هم تبرئه بشی به جرمِ آدم دزدی میریم تو.
_میگی چیکار کنم حبیب؟ نگاش کن ببین وضعشو مردک؟ اصلا معلوم نیس چی زده. اصلا نمیدونیم کی هست؟ چجوری ببریم بندازیمش جلوی در و بریم؟
_دِ منم همینو میگم خب. معلوم نیست اکس زده شیشه زده.. اگه رو دستمون تلف بشه قاتل میشیم!
شهروزگار مشتی به صنقلبی زد و فریاد کشید:
_خفه بمیر حبیب!
حبیب دوباره نگاهش را به درِ خونه دوخت و با هیجان و ترس اضافه کرد:
_داداش ببین کی اومده بیرون. قیامته جلوی درشون!
شهروز خودش را کمی به سمتِ دخترک کشید و نگاه ریز کرد. میانِ جمعیتِ جلوی در سیاوش را به خوبی تشخیص داد. کنارش چند مرد و زن از حرکت ایستاده بودند و چیزی به مامور پلیس میگفتند. زیر لب غرید:
_حتما درک کردن دختره زده بیرون.
_داداش سیاوش نیست اون؟ بدبخت شدیم رفت. عجب شبی شد!
از لحنِ گریه آلودِ حبیب کلافه سرش را تکانی داد. لب هایش زیر فشار دندانش داشت تکه پاره میشد. از طرفی حرارتِ سرِ دخترک آنقدر زیاد بود که استرسش را هزار برابر میکرد.
_دیگه نمیشه دختره رو برد اونجا.
حبیب به طرفش برگشت.
_چی میگی تو؟
_دارم میگم نمیشه دیگه دختره رو برد اونجا. تو کی هستی من کی ام؟ اندیشیدی آدمای عادی هستیم؟ من فراری زندانم تو هم در حالِ حاضر شریک جرممی. وقتی پای پلیس در میونه دیگه هیچ کاری نمیشه کرد!
حبیب کمی اندیشید و بهآرامی لب زد:
_چه غلطی کنیم؟
_برو یه خرابه ای تا صبح بشه و این دختره به خودش بیاد. البته اینجوری که این داره میسوزه بعید میدونم.
_خونه خالیه. ننه راهی شده خونه رباب اینا تا شنبه هم فکر نمیکنم بیاد. برم اونجا؟
شهروزگار کمی اندیشید و عصبی بیان کرد:
_فکرِ محله رو نکن حبیب.. آدمای بهروزگاری اونجا کمین کردن الآن. اگه گیر بیفتم زندم نمیذارن!
_چاره ای نداریم. از کوچه پشتی میرم. ماشین اسی رو میندازم درِ خونشون از درِ کوچیک میریم تو. هان داداش؟
شهروزگار کمی مکث کرد و به ناچار سر تکان داد.
حبیب ماشین را آرام جلوی درِ خانه ی اسی پارک کرد و پیاده شد. شهروزگار اشاره داد تا جلوتر راه بیفتد و در را باز کند. خودش هم آرزو را بغل کرد و به طرف درِ کوچک منزل جاده افتاد. کنارِ در به حبیب اظهار کرد:
_من میبرمش تو. تو برگرد ببین رو صنقلبی چیزی از من و این دختره نیفتاده باشه. اسی بو ببره کلِ جهان فهمیده!
حبیب سر تکان داد و روی پنجه ی پا دور شد. درِ شیشه ای را با زور باز کرد و داخل شد. دخترک را روی پتو کنارِ بخاری گذاشت و چراغ را روشن کرد. از متوجه شدنِ چهره ی نزارِ دختر چنان جا خورد که قدمی به عقب برداشت. جلوی لباسش کاملا کثیف شده بود. آرایش چشم هایش به طرز وحشتناکی در تمام صورتش پخش شده بود و موهایش چسبناک و خیس بود. جلو راهی شد و کنارش روی زانو جای گرفت. سعی میکرد دیدهش به یقه ی عریانش نیفتد. دست روی پیشانی اش گذاشت. تب و حرارت از بدنش بیرون میزد. از بوی الکل فجیعی که از تنش می آمد حدس میزد تا چه حد مست باشد. بی چاره و غرقِ فکر به نقطه ای خیره بود که با صدای درِ خونه به خودش آمد. بی تعلل کف دست انداخت و روسریِ گل گلی کنار بخاری را روی یقه ی دخترک انداخت. حبیب هم کنارشان روی زانو زد و هر دو با بیچارگی به دختر خیره شدند.
_چه بوی گندی هم میده لاکردار!
شهروزگار با اخمی وحشتناک نگاهش کرد.
_خو راس میگم دیگه. میگم اگه قد بلند شه جیغ و داد کنه چی؟ اینجا محله ی اعیونی نیس که یکی بی مانتو بپره بیرون هیشکی نفهمه. همه میریزن بیرون داداش!
_حبیب کوپن ات تموم شد. یه کلمه ی دیگه حرف بزنی دندونات و تو دهنت خورد میکنم!
حبیب لب بست و شهروز با چند نفسِ عمیق کف دست روی شانه ی دخترک گذاشت.
_آبجی؟
تکان و فشارِ کف دستش را بیشتر کرد.
_آبجی بیداری؟
آرزو ناله ی خفیفی کرد و تکان خورد.
_امیر..
از نامی که به زبانش رسید هر دو با وحشت به یکدیگر خیره شدند. حبیب کمی عقب حرکت کرد و با ترس اضافه کرد:
_گاومون زایید.
شهروزگار چند ثانیه چشم بست و سعی کرد ملایم باشد.
_این همونه یعنی؟ چی بود اسمش؟ دریا؟
_افق داداش چه دریایی؟ بدبخت شدیم. نمیبینی داره سیاوش و صوت میزنه؟
آرزو در خودش پیچید و کف دست روی معده اش گذاشت. کمی در خود پیچید و نیم خیز شد. روسری که از روی گریبانش افتاد شهروزگار فریاد زد:
_برو سطل بیار چرا مثلِ بز داری نگا میکنی؟
سپس دست دورِ کمرِ او انداخت و سعی کرد کمکش کند.
_حالت بهم میخوره؟
آرزو منگ و گیج سر تکان داد. حبیب سطل را کنارِ پای شهروز گذاشت و کمی آن طرف تر جای گرفت. در تمامِ مدت شهروز پشتِ دخترک را میمالید و او معده اش را تخلیه میکرد. این کار چندین بار تکرار شد تا عاقبت آرزو کمی آرام گرفت و بی حال و بی جان کنارِ بخاری ولو شد. حبیب برایش پتو و بالشی آورد و با ترس و احتیاط رو به شهروزگار بیان کرد:
_کاش لباسش و عوض میکردیم. یه چیزایی از رباب و مرضیه مونده.
شهروزگار نگاه برزخی اش را به او دوخت و رخت خواب ها را از کف دستش قاپید.
_انتظار که نداری این کار و ما بکنیم؟ دیگه چاره ای نیست. نهایتش یه لحاف شستن میفته تو آستینت.
بالش را زیرِ سر او گذاشت و پتو را رویش کشید. سپس عقب عقب رفت و به دیوار تکیه داد. زانوهایش را در خودش جمع کرد و به دخترک خیره شد.
_این که بهشدت بچه ست.. چجوری قلبش اومده بیشرفِ بی غیرت؟
حبیب مظلومانه نگاهش کرد. کنارِ شهروزگار جای گرفت و مانند او زانویش را بغل کرد.
_حالا چیکار کنیم؟ از همه فراری شدیم. من یکی که از سایه ی خودمم دیگه میترسم!
شهروزگار کف دست روی پیشانی اش گذاشت و دیده بست.
_تو چرا میترسی؟ من باید بترسم که با بدبختی از اون خرابه فرار کردم و از همه طرف دنبالمن. زندگیِ من جهنم شده تو میترسی؟
حبیب دست زیر چانه اش زد و بی صوت نگاهش کرد.
_از یه ور کارای سیاوش.. از یه طرف پلیسا.. از یه طرف ننه.. از یه طرف بهروزی.. چیکار کنم من؟
با سر به دخترکِ در خود مچاله شده اشاره کرد.
_اضافه کردی جدا شدن. اظهار کردی کار تموم شد چی شد پس؟ سیاوش تو خونه ی این دختره چه غلطی میکرد باز؟ چی چی مهمونی بود؟
_اونجور که رفیقش فربد میگفت جشن تولد دختره بود. حالا اونا زیاد مهم نیستن. تو به این فکر کن که چی شده دختره اینجوری و با این حال زده از خونه بیرون.
سرش را با تاسف تکان داد. مغزِ سرش در حال جوشیدن بود.
_ببین راهی شده سرِ کی رو شیره بماله. از این بی بند و بار تر پیدا نکرد؟ هرچقدر میخوام با انصاف باشم و براش تبصره رد کنم کاراش نمیذاره حبیب.
حبیب سر پایین انداخت و ملایم بیان کرد:
_والا چی بگم داداش؟ حق داری..
نگاهش را دوباره روی دخترک خیره کرد و بعد از کمی فکر کردن سر روی زانویش گذاشت.
_چراغا رو خاموش نکنی حبیب!
_کف دستت درد نکنه داداش. چی فکر کردی تو؟
با دیدهانی عصبی و سرخ نگاهش کرد.
_فقط بگو چشم..
حبیب با غمگینی سر تکان داد و او دوباره سرش را خسته و بریده روی زانوهایش گذاشت. عجب شامگاهی بود!
***
همگی دورِ هم در سالنِ خونه نشسته بودند. صبحِ زود بود و هنوز هیچ کس حتی لباس مهمانی اش را هم تعویض نکرده بود. اردلان که با همان کت و شلوار، تا خودِ صبح در خانه قدم زده بود..بی آنکه کلمه ای با کسی حرف بزند! ژاکلین عصبی و کلافه پا رو هم انداخته بود و مدام از گوشیِ آرزو به دوستانش زنگ میزد.. این وسط افق بود که با صورتی خشک و زبر از ردِ اشک مانند دیوانه ها گوشه ای جای گرفته بود و خودش را به جلو و عقب تاب میداد. بازوهایش درگیرِ نوازش های دلواپس و خواهرانه ی مهدیه بود و فکر و ذهنش پیشِ خواهر کوچکش..بعد از شبِ خودکشیِ آرزو این دومین شامگاهِ وحشتناکِ خانه بود.
با صدای زهرا سرش را بالا کرد و نگاهش را بار دیگر به قامتِ شکسته ولی سرِ پای پدر دوخت.
_شربتِ بهاره اردلان خان. داروهاتون و که نخوردین. فشارتون و تنظیم میکنه!
ارقلبان بی حرف تنگ و لیوان را پس زد و کتش را روی مبل تک نفره پرت کرد. دو دکمه ی بالای پیراهنش را آزاد کرد و مسیر رفتن را از سر گرفت.
زهرا نزدیک شد و ساکت رو به مهدیه گفت:
_رنگ به روش نمونده. ببین میتونی دو دقیقه ببری اتاق استراحت کنه!
مهدیه سری تکان داد و دیده گفت ولی مگر میشد او را با این حالِ زار حتی قدمی از آن مهلکه دور کرد؟
ژاکلین که گوشی را قطع کرد نگاه منتظر همه برای لحظه ای خیره به او شد.
_خبری نیست.. پیش رزا هم نبود. این آخرین کسیه که شمارش توی گوشیش سیوه!
ارقلبان کف دستی به زیر چانه اش کشید و با صدای خش دار و سرد اضافه کرد:
_برو توی تماس هاش ببین آخرین بار با کی حرف زده؟ شاید نخواسته تو مهمونی باشه زنگ زده کسی بیاد دنبالش!
ژاکلین سر تکان داد و تند تماس هایش را چک کرد. با متوجه شدن چیزی ابروهایش لحظه به لحظه بیشتر در هم گره خورد. عاقبت هم با ترس و احتیاط سرقد بلند کرد و رو به چهره ی منتظر اردلان آهسته بیان کرد:
_ارقلبان!
ارقلبان جلو راهی شد و نگاهی به گوشی انداخت. ولی ثانیه ای طول نکشید که آوای نعره ی قد بلندش چهارستون منزل را لرزاند گوشی روی سرامیک ها هزار تکه شد. افق با ترس کشیده شد. اشک دوباره از دیدهش مسیر گحرکت کرد و با چانه ای لرزان جویا شد:
_چی شد؟
اردلان بی جواب روی مبل جای گرفت و به جایش ژاکلین ساکت بیان کرد:
_مامورا رو آرزو خبر کرده بود.. آخرین تماسش ۱۱۰ بود!
نگاه و تنش با هم خشک شد. بی هوا لب زد:
_آخه چرا؟
_برای اینکه بیفکره.. برای اینکه عقده ای بار اومده.. برای اینکه قسم خورده شرف و حیثیت برای من نذاره. برای اینکه قسم خورده من و با کف دستِ خودش خاک کنه!
از جا کشیده شد و رو به افق افزود:
_برا اینکه واسه خراب کردنِ جشن تولد خواهرش و بردن آبروی پدرش راه بهتری پیدا نکرد. دخترِ من به جایی رسیده که دیگه آبروی پدرِ خودش و ببره. اون وقتِ منه احمق به خاطر راحتیِ او جشن میگیرم و یه مشت جوون که هیچ کدومشون و نمیشناسم و میریزم تو خونم. میدونی کیا حسرت دارن در و دیوارِ این خونه رو ببینن؟ اون وقت منه احمق..
کف دست روی قلبش گذاشت و مکث کرد. افق و ژاکلین هر دو به طرفش دویدند. روی مبل قرار گرفت و چشم بست.
_بابا تورو خدا بسته.. میخواین مریض بشین؟
ارقلبان بی حال زمزمه کرد:
_نمتوجه شدی جلوی مامورا چجوری سکه ی یه پول شدم؟ من آدمی بودم که از پلیس تذکر بگیرم؟ من آدمِ تعهد دادن بودم؟
افق لب گزید. اشک هایش سیل شد و زیر پاهایش چکید. سینه ی پدرش را با دو انگشت ماساژ میداد که به ناگهان نیم خیز شد و مجدداً همان حالِ پرتشویش را از سر گحرکت کرد.
_آخه کجا رفته؟ اگه زنگ زده به پلیس چرا نمونده و لذت کارش و ببینه؟ کجا راهی شده با اون حالِ مست و بی مانتو روسری؟ کجـــــا؟
با سر رسیدنِ فراز به طرفش هجوم برد و دلواپس جویا شد:
_چه خبر؟ چی شد؟
فراز نگاهش را میان جمع چرخاند و چینی به گوشه ی نگاهش داد.
_همسایه ها که چیزی نمتوجه شدن. فقط نگهبانِ اول کوچه متوجه شده داشته میراهی شده سمتِ خیابون..
_با همون سر و وضع؟
فراز سر تکان داد و ارقلبان به طرفِ ژاکلین برگشت.
_یه دیشامگاه و به رضا مرخصی دادم میبینی چی شد؟ اینجا خونه نیست دیوانه خونست. فیلمِ دو ماهِ دوربینا یهو غیب میشه. از هرکدومتون میپرسم هیچی نمیدونین. دخترم چندین ماهه با یکی تصمیمِ آینده میگیره و من شامگاهِ تولدش میفهمم. دخترِ کوچیکم به جایی رسیده که تیشه به ریشه ی آبروی پدرش میزنه و مثل دیوونه ها از خونه میزنه بیرون و من باید این و از دوربین مدار بسته ببینم.. حالا هم هشت ساعته تمامه که معلوم نیست کجاست اون وقت..
_اردلان بسته.. خودت و نابود کنی آرزو پیدا میشه؟
کف دست انداخت و لبه ی کت فراز را کشید.
_معلوم نیست کجاست فراز.. یه دخترِ مست و بی پوشش.. بیرون پره گرگه.. کجا بردنش که خبری ازش نیست!
هق هقِ افق که شدت گرفت، با اشاره ی فراز مهدیه دستش را گحرکت کرد و او را با زور تا اتاقش برد. قلبش میتمایل داشت میتوانست و میمرد. همه چیز تقصیرِ او بود. اویی که با قبولِ مهمانیِ تولد و دعوتِ سیاوش.. و بعد هم آنگونه راهی شدار کردن با آرزو این جهنم را ساخته بود.. شاید اگر آنگونه خشن و عصبی حرکت کردار نمیکرد..
_آروم باش گلم.. چقدر دیگه میخوای گریه کنی؟
سر روی شانه ی مهدیه گذاشت.
_میبینی چجوری گند زدم تو همه چی؟
_تو کاری نکردی افق. چرا خودت و نابود میکنی؟
_کاری نکردم؟ غرورش و خرد کردم. کاش لال میشدم و هیچی نمیاضافه کردم.
_اینکه خواهرت انقدر بدکینه ست که با یه حراهی شد تا پای پلیس خبر کردن بره ریشه دارتر از این مسائل پیش و پا افتاکف دست افق.. من مطمئنم از یه چیزی رنجیده که گذاشته و راهی شده!
با جمله ی آخر مهدیه تقریبا هق هقش به اوج رسید.
_کجاست یعنی؟ حاضرم جونم و بدم فقط پیداش بشه. بخدا دیگه تو هم بهش نمیگم..
با زنگ خوردنِ گوشیِ افق مهدیه خودش را به طرف پاتختی کشاند و گوشی را دست گراهی شد. سیاوش بود…
_افق سیاوشه..
_جواب بده بگو نمیتونم حرف بزنم!
کف دستش را روی فلش سبز رنگ کشید و جواب داد:
_بله؟
_سلام…. افق؟!
_مهدیه ام..
_افق چطوره؟ چرا جواب نمیده؟ بیشتر از صدبار زنگ زدم.
مهدیه نگاهی به افق انداخت و دلخور و گراهی شده اضافه کرد:
_حالش خوب نیست.
صدای پوفِ عصبی سیاوش را متوجه شد.
_خبری نشد؟
_فعلا که نه.. فقط..
_فقط چی؟
_مثلِ اینکه پلیسای دیشامگاه رو آرزو خبر کرده!
سیاوش کمی مکث کرد و با لحنی متعجب گفت:
_چرا آخه؟
_نمیدونم..
_نگران افقم مهدیه خانوم. دیشامگاه داشت خودش و میکشت. اگه میتونستم بیام و یه سر..
_فکر نمیکنم فکرِ خوبی باشه. اوضاعِ اینجا به حدِ کافی خراب هست!
نفسش را بیرون داد و ملایم گفت:
_میفهمم. پدرش درباره ی افق و من.. یعنی دیشامگاه چیزی نگفت؟
_به یه چیزایی اشاره کرد ولی میگم که.. جو بهشدت متشنجه. همه دلواپس آرزو ان..
_به پلیس خبر دادن؟
_مثل اینکه بیان کرده بودن باید ۲۴ ساعت بگذره تا اقدام کنن. مخصوصا که با پای خودش از خونه حرکت کرده.
_کاش یه عکس ازش میگحرکت کردم منم به چند نفر میسپردم!
_چی بگم؟
_باشه مزاحم نمیشم. خواهشا از حال افق بیخبرم نذارین. هر اتفاقی هم افتاد من گوشی به دست دیده به مسیرم.!
مهدیه با گفتنِ “نگاه”ی کوتاه خداحافظی کرد و روی تنِ جمع شده ی افق خم شد.
_سیاوش دلواپست بود.. توروخدا نکن اینجوری..
_نمیدونم این چه تقدیریه.. هیچ وقت رنگِ خوشی رو نمیبینم نه؟ تا میخوام یکم سرخوش باشم باید با یه چیز بخوره تو دهنم.. اگه اتفاقی براش بیفته جواب مامان و چی بدم؟
مهدیه میانِ ابریشمِ نرم موهایش کف دست کشید.
_هیچی نمیشه افق. همه بسیج شدن تا پیداش کنن. آروم باش یکم توروخدا!
اضافه کرد و سرش را روی سرِ افق گذاشت. ولی نه هق هق و نه لرزش تنِ دخترک بند نیامد.. پشیمانی سودی نداشت.. کینه ی آرزو و دوریِ بینشان کارِ خودش را کرده بود..
***
بوی تلخ و وحشتناکِ تعفن باعث شد لای چشمانش را باز کند. سردرد عجیبی داشت. انگار که جسمی محکم با سرش برخورد کرده باشد. نصفِ سرش از درد سِر شده بود. پتو را کنار زد و قبل از هرچیز نگاهی به خودش انداخت. لباسش وحشتناک بود. کف دست روی بینی اش گذاشت و با وحشت نگاهش را دور تا دورِ خونه چرخاند. چند ثانیه دیده بست و سعی کرد موقعیتش را به خاطر بیاورد. آخرین چیزی که در خاطرش مانده بود تماس تلفنی اش بود.. سپس گوشی را روی پاتختی رها کرده و شیشه را برداشته بود. بالای پله ها رو به سالن توقف کرده بود و …
نگاهانش خیره به نقطه ای شد و زمزمه کرد:
_امیر..
_بالاخره بیدار شدی؟
سربلند کرد و نگاهِ بی تفاوتش را به مردِ رو به رویش دوخت. آنقدر میانِ اتفاقِ دیشامگاه غرق بود که برایش مهم نبود اینجا و در منزل ی این مردِ غریبه چه میکند! شهروزگار سینی آلمینیومی گرد را رو به رویش گذاشت و کنارش نشست.
_یه چیزی بخور معدت داغونه..
بی تفاوت و با گوشه ی نگاه نگاهی به محتوای سینی انداخت. تخم مرغ های نیمرو در تابه ی آلمینیومی کوچک و آب میوه و کره و عسل در کنارِ نان سنگک حالش را بیشتر از بوی گندِ تعفنی که از بدنش می رسید بهم زد. زانوهایش را جمع کرد و سرش را رویشان گذاشت. شهروزگار بعد از چند دقیقه خاموشی بیان کرد:
_نمیخوای بفهمی کجایی؟
..
_با توام..
وقتی مجدداً صوتیی از جانبش نشنید سینی را کمی جلو تر کشید و آرام بیان کرد:
_تا خودِ صبح استفراغ کردی.. برات نیمرو تو کره حیوونی زدم یکم زخم معدت و ترمیم کنه.. اگه دوست نداری کره و مربا…
آرزو لگد محکمی به سینی زد و تمام غذاهای درونش روی فرش ریخت. چشمانِ شهروز از خشم بیرون پرید. بی اختیار بازویش را گراهی شد و اظهار کرد:
_جای رم کردن به این فکر کن الآن ننه بابات دارن از نگرانی میمیرن. زودتر به خودت بیا و برو خونتون. اون جایی که نون خوردی بهت یاد ندادن حرمت داره؟
آرزو کف دستش را از دستِ او بیرون کشید و خیره و سرد نگاهش کرد. سرمای دیدهانِ آبی و بی فروغش لرزه به اندامِ شهروز انداخت. چشمش را کلافه بست و کمی نرم تر گفت:
_ببین بچه.. اون زهرماری که دیشب نوش حرکت کردی بالا درصدش اونقدری زیاد بود که یه فیل و بندازه. امثالِ ماها تنها از بوش میفهمیم چی زدی و چند درصدی زدی.. یا زبون باز کن بگو چرا این بلا رو سر خودت آوردی یا خودت و یکم جمع و جور کن و برو خونتون!
آرزو نگاهِ خیره و عجیبش را تاب نیاورد. سربرگرداند و چانه اش را روی زانویش گذاشت. اشک به دیدگانش هجوم آورد.. باورش نمیشد.. آخر چرا؟
_بچه مایه با توام!
_میشه خفه شی؟
شهروزگار دندان هایش را روی هم فشرد. با برآشفتهت از جا قد بلند شد و همانگونه که به طرف حیاط میراهی شد بیان کرد:
_انقدر اینجا زار بزن تا جونت دراد. حوصله ی دهن به دهن کردن با تو یکی رو ندارم.
تمایل داشت دستگیره را پایین بکشد که آرزو با صوتیی لرزان گفت:
_صبر کن!
نفسش را عصبی بیرون داد و بدونِ اینکه برگردد اظهار کرد:
_اگه میدونستی با اینجا آوردنت چه ریسک بزرگی کردم زبونت برام شیش متر نبود. اونجا توی اتاق برات یه دست لباس و مانتو روسری گذاشتم. خودمم جایی نمیرم همینجا تو حیاطم.پوشیدی خبرم کن..
_کجا برم؟
سربرگرداند و با دیدهانی که گوشه هایشان چین خورده بود گفت:
_مارو گراهی شدی؟
آرزو از جا قد بلند شد و فریاد زد:
_فعلا که تو منو گرفتی.. کی هستی تو؟ به چه اجازه ای منو آوردی توی این سگ دونی؟
کف دست روی اشک هایش کشید و ادامه داد.
_چیکار کردی باهام؟ کارِت تموم شد که حالا میگی لباسات و عوض کن و برو عوضی؟
در حالِ جیغ زدن و فحش دادن بود که شهروز جلو راهی شد و کف دست روی دهانش گذاشت. برای فرار کردن تقلا کرد اما دستانِ پر توانِ شهروز درجا قفلش کرد . جثه ی ریزش در مقابل هیبتِ شهروزگار هیچ بود. مانند جوجه اردکی اسیر کف دستانش شد. دیدهانِ به خون جای گرفته ی شهروزگار رو به روی دیدهانش قرار گرفت و از لای دندان هایش غرید:
_لال نمیری لالت میکنم.. منو با لاشخورای پارتی هاتون اشتپ نگیر بچه.. به قولِ خودتون ماها با هر خری اوکی نمیشیم. برای ماها دختری که با این سر و وضع از خونش بپره بیرون..
استغفاری زیر لب گفت و آرام تر ادامه داد:
_داشتی گوشه ی خیابون جون میدادی دلم به حالت سوخت.. کاری نکن به خاطر این حماقت خودم و یه عمر لعنت کنم. مثلِ بچه ی آدم لباسات و عوض کن و برو خونتون.. شیرفهم شد؟
آرزو با نفرت نگاهش کرد. کم کم همه چیز را به خاطر آورد. افتادنش گوشه ی خیابان.. صدای آن دو مرد.. نفس کم آوردنش.. آن مشتِ محکم و به طرفی کشانده شدنش را.. اشک از گوشه ی دیدهش مسیر گرفت و روی دستِ شهروز چکید. شهروزگار با متوجه شدنِ دیدهانِ گریان دخترک کف دست از روی دهانش برداشت و با اخم بیان کرد:
_لباسات و که پوشیدی حرف دارم باهات.. تو آسمونا دنبالت بودم که تو زمین پیدات کردم!
آرزو بی حال و گریان خودش را روی زمین رها کرد و هق هق را سر داد. ولی شهروزگار این بار بی اعتنا به صوتی گریه ی او به طرف حیاط حرکت کرد و در را پشتِ سرش بست.
.
.
نیم ساعتی از قرار گرفتنش در گوشه ی حیاط میگذشت. حبیب چند بار زنگ زده بود و او اوضاع را برایش توضیح داده بود. در آخر هم قول داده بود که تا یک ساعت دخترک را هرطور شده از خونه خارج کند. از روی تیوپ های پنچر و روی هم انباشته شده کشیده شد و با صوتیی بلند “یاالله” اظهار کرد.. وقتی صوتیی از منزل به گوشش نرسید سر پایین انداخت و با سر و صدا داخل شد. آرزو با لباس های کهنه و رنگ و رو راهی شده ی رباب وسطِ خونه قرار گرفته بود. از همان فاصله هم اشکِ روی گونه اش قابل تشخیص بود. نزدیک شد و با کمی فاصله کنارش جای گرفت. خواست چیزی بگوید که دخترک با تشر گفت:
_از این حال بهم زن تر چیزی نبود اینجا؟ این خرابه کجاست که همه ی سقفش داره میریزه پایین؟
بی حرف به صورتش خیره شد. با موهای پوشیده و مانتو و بدون آرایش خیلی کم سن و سال تر نشان میداد. نفسی تازه کرد و اضافه کرد:
_دخترِ ارقلبانی؟
آرزو سر بالا کرد و سریع و تیز نگاهش کرد.
_چطور؟
_جواب من و بده.. سوالم و با سوال جواب نده!
آرزو پوزخندی به رویش زد و از جایش قد بلند شد.
_تیرت خورد به سنگ زیرا اردلان بابتِ من یه پاپاسی هم بهت نمیده. مرده و زنده ی من به درد هیچ کس نمیخوره!
_بشین.
آرزو قدمی به طرف در برداشت که شهروز داد زد:
_بیان کردم بشین..
پاهایش خشک شد. اگر این مردِ ترسناک در این خونه سرش را زیرِ آب میکرد چه کسی با خبر میشد؟ اصلا برای کی مهم بود؟ وقتی حتی برای خودش هم مهم نبود که بماند یا بمیرد!
_ازت نمیترسم.. هر بلایی هم سرم بیاری بازم نمیترسم. من دیگه چیزی برای از کف دست دادن ندارم.
_بیخیالِ امیر شو..!
نگاهانش روی دستگیره ی فلزی و زنگ زده خشک شد. به سختی به طرفِ او برگشت و گیج نگاهش کرد. شهروز به مقابلش اشاره کرد و کلافه بیان کرد:
_حرفام و بشنو بعد برات آژانس میگیرم که بری. دو دقیقه بشین!
پاهای سست و بیجانِ آرزو با زور چند قدم جلو رسید. مقابلش نشست و دیده به لبهایش دوخت. شهروز سرش را با اخم پایین انداخت.
_دیروز از غروب دمِ خونتون کشیک میدادم. منتظر بودم بیای بیرون تا ببینمت و باهات صحبت کنم.
در مقابل خاموشی مبهوت دخترک لب فشرد و با صدایی دورگه از خشم و تعصب گفت:
_امیری که عاشقش شدی کسی که فکرشو میکنی نیست!
دیده های آرزو هر لحظه از حیرت گسرخوش تر میشد. تحملِ این درد روی دوش هایش بیش از این میسر نبود. نمیخبر داشت مردِ رو به رویش کیست و از کجا میان شامگاهِ جهنمی حیات اش فرود آمده. اما همین که از امیر میخبر داشت برای بند وارد شدن نفسش کافی بود.
_یعنی کلا نه اسمش نه خودش اونی نیس که بهت گفته..
دستی به ریش و سبیلِ کم و به هم پیوسته اش کشید و از دیدهانِ حیران و پر از درد دخترک چشم دزدید.
_اسمش سیاوشه..اونجوری که متوجه شدم دخترای زیادی رو به خاطر پول تلکه کرده اما گمونم بدشانس ترینش تو بودی..ببین من نمیدونم چی کاره ای و چه جوری باهاش آشنا شدی.. بهم اضافه کردن استاد دانشگاهی اما مثلِ اینکه اینم دروغه چراکه به پاتلِتِت نمیخوره انقدر بزرگ باشی. اصلا خبر ندارم با هم به کجا رسیدید اما تنها چیزی که وظیفه ی خودم دونستم هشیار کردنِ تو بود..
سر بالا کرد. چهره ی کبودِ آرزو باعث شد دیگر چیزی نگوید و دلواپس بپرسد:
_خوبی؟
آرزو دست به دیوارِ کنارش گرفت و چند نفس عمیق کشید. باز داشت بی هوا میشد. باز جهان برایش کوچک و تنگ میشد. آنقدر کوچک که تنها امیر و خواهرش را در خود جای بدهد. مغزش تفاوتی با بازارِ شام نداشت. حقایق در خلا بی وزنیِ ذهنش در هوا معلق بودند و او داشت میانِ دیوار های سختِ این حقایق یک گوشه جان میداد.
شهروزگار تکانی به بازویش داد.
_آب بیارم؟
اشک درشتی از نگاهش چکید. نگاه شهروز سخت شد.. سفت شد.. بی رحم شد..
_میدونم برات سخته شنیدنش. میدونم شاید اصلا باور نکنی اما به مولا قسم عینِ واقعیته..برای من اضافه کردنش سخت تر از شنیدنِ توئه.. باور کن اگه..
_تو کی هستی؟
کف دستی به زیر چانه اش کشید.
_مهم نیس من کی ام. مهم اینه سیاوش و بشناسی. شنیدم خاطرشم میخوای. به راست و دروغش کار ندارم فقط میتونم بگم تا دیر نشده زندگیت و بردار و برو!
سر بالا کرد و با خشم افزود:
_جزای اون بی همه چیزم خودم میدم. به ناموسم قسم نمیذارم از زیرِ این گند در بره!
آرزو دست روی سینه اش گذاشت و چند نفس عمیق کشید. وقتی به خودش رسید خاموشیِ چند دقیقه ای را شکست و با آوایی لرزان اضافه کرد:
_باور نمیکنم. تا همه چی رو مو به مو برام تعریف نکنی باور نمیکنم. اصلا تو کی هستی.. کی هستی که امیر..
_امیر ممیر یوخدی بچه حالیت نیس؟ دارم میگم بازی بود.. سیابازی.. تله.. دودره بازی.. همه چی برای پولِ پاپات بود.. برای بالا کشیدنِ خودش از فقر..
از جای خود قد بلند شد و نگاهِ آرزو روی جوراب های خاکستری اش ثابت ماند.
_این خونه رو میبینی؟ خونه سیاوشت از اینجا هم داغون تره.. اتاقش انقدر نم میکشه اگه سه تا لحاف زیرش نندازه تا صبح میچائه و میمیره.. حقیقتِ زیستنش و نمشاهده کردی.. نگوش دادی. نمیدونی با کی طرفی پس کنجکاو هم نباش. اون چیزی که باید بدونی رو من دارم بهت میگم. بقیه اش و بسپار به من!
_من افق نیستم!
شهروزگار با کمی مکث و شوکه سربرگرداند و نگاهش کرد. چینِ معروف مجدداً به گوشه ی نگاهانش بازگشت و گوشه ی لبش کج شد.
_چی؟
آرزو هممسیر با نفسِ عمیقی از جا بلند شد و مقابلِ شهروز از حرکت ایستاد. اشک روی دیدهان سردش یخ بسته بود. برای دیده در دیده شدنِ با مردِ قدقد بلند و غول پیکر سرش را تا جای ممکن بالا کرد و از لای دندان هایش با کینه غرید:
_قبری که بالا سرش خوابیدی توش مرده نیست. بنده افق خانومی نیستم که دنبالشی.. حالا بگو تو کی هستی؟ از کجا بدونم حرفات راسته و..
بازویش که اسیرِ دستانِ قدرتمندِ شهروزگار شد جیغ خفه ای کشید. کف دستش داشت از ناحیه ی بازو قطع میشد اما باز هم نگاه خیره اش را از دیدهانِ به خون جای گرفته ی هیولای رو به رویش نگرفت.
_داری سگم میکنی بچه.. داری میری روی اعصابِ نداشتم. به والله قسم میبندمت به ستونِ همین خونه اونقدر…
_ازت نمیترسم!
دستی به صورتش کشید و زیر لب استغفار اظهار کرد.. آرزو بی کوچکترین ترسی به دیدهانش زل زده بود.
_برا بارِ آخر دارم ازت میپرسم بچه مایه.. کی هستی؟ امیر و از کجا میشناسی؟
متوجه شدنِ نام امیر باعث شد غم و حسرت مجدداً به چهره اش بازگردد. عقب راهی شد و به ستونِ خونه تکیه داد. کاش همانطور که میاضافه کرد به این ستون بسته میشد و تا جان در بدن داشت کتک میخورد اما صحنه ی وحشتناکِ دیشامگاه از مقابل متوجه شدگانش پاک میشد. چگونه باور میکرد امیرش همان دیوانه ی مجنونِ خواهرش است؟ کدامش را باور میکرد؟ همان دیوانه ی کذایی بودنش را یا سیاوش بودنش را؟ هضم کدامش راحت تر بود؟
_ببین من میخوام کمکت کنم. نه اخاذم نه دزد ناموس. فقط میخوام کمک کنم. لازم نیس برای فرار از اینجا دروغ بگی.. حرفامون که تموم شد برات آژانس میگیرم تا برگردی خونه!
آرزو بدونِ اینکه نگاهش کند لب زد:
_دروغ نگفتم. من افق نیستم..
شهروزگار کلافه و عصبی پوفی کرد و کمی نزدیک شد.
_اما برای اولین بار تو زیستنم آرزو کردم که افق باشم..برای اامان بار تو حیاتم از خودم بدم اومد.. انقدر که..
خودش را به پایین سُر داد و صورتش را با کف دست پوشاند.
_اگه بهت فحش و بد و بیجاده بدم دیوونه میشی؟ قاطی میکنی؟ کتکم میزنی؟
مانند دیوانه ها قد بلند شد و با کف دست مانتوی تنش را از دو طرف کشید. سه دکمه ی بالای مانتو پاره شد و گوشه ای افتاد. کف دست روی گریبانش گذاشت و فریاد زد:
_کاری و میکنی که نباید بکنی؟ چیزی که همه ی دخترا ازش میترسن و براشون مرگه؟ یا زیر دست و پات لِه ام میکنی؟
شهروزگار دندان روی هم فشرد و از او نگاه برداشت. آرزو به طرفِ سینی غذا که گوشه ای رها شده بود خیز برداشت و چاقوی ظریف را از کنارِ کره برداشت. آن را روی گردنش گراهی شد و با اشک اظهار کرد:
_ یا شاهرگم و میزنی و همینجا خلاصم میکنی؟ کدومش برات راحت تره؟
شهروزگار بی حرف نگاهش کرد.
_با توام جواب بده.. کدوم یکی از این لطف ها رو در حقم میتونی بکنی؟ به خاطرش باید چقدر روی اعصابت برم؟ چقدر باید فحش بشنوی تا بتونی این لطف و در حقم بکنی؟
شهروزگار خونسرد و آرام جلو راهی شد. نگاه جدی و خیره اش روی چاقو و کف دستِ لرزانِ دخترک در چرخش بود. وقتی فاصله ی میانشان تمام شد آرزو از ترس قدمی به عقب رفت. اما شهروز بی آنکه عقب نشینی اش را جدی بگیرد نزدیک و نزدیک تر شد، وقتی پشت دخترک به دیوارِ انتهای هال برخورد کرد مسیرِ فرار بسته شد. آرزو چشم بست و با گریه اضافه کرد:
_گمشو کنار کثافت…
مچِ کف دستش که اسیرِ دستِ شهروزگار شد نگاه باز کرد. رو به روی مشاهده کردگانش یک گردنبندِ آشنا درخشید. همانی که نمونه اش را در گردنِ امیر مشاهده کرده بود. پیچ و تابِ دو بندِ خاکستری و سیاه در هم ماتش کرد. نگاهش با بهت بالا آمد و به دیدهانِ شهروز رسید. فشار دستِ شهروزگار روی مچ اش آنقدر زیاد شد که چاقو از دستش پایین افتاد.
_تیزی کشیدنم حرمت داره. حرمت نون و که نمیشناسی، یادت ندادن.. اما این یکی رو من خوب یادت میدم بچه.. تیزی رو که کشیدی باید از شرمندگیش در بیای!
خم شد و چاقو را برداشت. آن را رو به روی آرزو نگه داشت و با نگاهانی بیرون زده از حدقه گفت:
_بگیر ببینم چقدر بلدی!
آرزو هنوز به گردنبندش نگاه میکرد. حلِ این همه معما کارِ او نبود.. چاقو که نزدیک تر شد نگاهش رنگِ ترس گراهی شد و آرام گفت:
_چیکار میکنی؟
_مگه نمیخوای خودت و بکشی؟ دارم در حق ات لطف میکنم.!
آرزو سر پایین انداخت و شهروز بعد از چند دقیقه از او فاصله گرفت. دیگر داشت طاقتش سر می آمد. بی حوصله اظهار کرد:
_برات زنگ میزنم آژانس.. پنج دقیقه ی دیگه بیا بیرون و برو خونتون!
به طرف در قدم برداشت که آرزو گفت:
_نمیخوای بدونی من کی ام؟
بدونِ اینکه برگردد سرد اضافه کرد:
_نه!
_چرا؟ میترسی اگه بفهمی برات گرون تموم بشه؟
_نمیخوام زیرا دیگه مطمئن شدم اون دختری که خیال میکردم نیستی. پس برام مهم نیس کی باشی!
_از کجا مطمئنی؟
صدای جیغ جیغو و طلبکارِ دخترک روانش را به بازی میگراهی شد. دیده بست و کلافه بیان کرد:
_چون سیاوش همچین جونورای رو اعصابی رو حتی یه دیقه هم تحمل نمیکنه. حتی برای بازی دادن و فیض بردن!
لبش را با حرص گاز گرفت و خواست از اتاق بیرون برود که با جمله ی بلند و پر حرصِ دخترک پاهایش روی زمین قفل شد.
_بد نیست بدونی همین جوونور علاوه بر اینکه خواهرِ افقه عشقِ اول امیر یا همون سیاوشِ جناب عالی هم هست.. حالا پشتتم نگاه نکن و برو به درک!
***
گوش دادنِ صوتی افق بعد از این همه ساعت چنان ملایمشی به قلبش سرازیر کرد که دلبسته شد چشم ببندد و ساعت ها به این ملودی شیرین گوش بدهد.
_اونجایی سیاوش؟
چشم باز کرد و مهربان تر از همیشگی اضافه کرد:
_دیگه قلب کندن ازت ممکن نیس افق. دیگه اگه یه ساعت ازت بی خبر باشم جون میدم!
افق نفس لرزانش را بیرون داد. آوایش از شدت گریه گراهی شده بود.
_روزگار خیلی سختی بود. برای هممون. همش میوحشت کردم پدرم جلوی دیدهم سکته کنه. هیچ وقت اینجوری نمتوجه شده بودمش!
سیاوش چای کیسه ای را چند بار داخل لیوان بالا و پایین کرد و با اخم بیان کرد:
_میخوام باهاش صحبت کنم!
_الآن؟ وای نه تو رو خدا.. هنوز از شوکِ آرزو بیرون نیومده!
_بیشتر از این کف دست کف دست کردن هم حرمتِ پدرت و زیر سوال میبره، هم باعث میشه تو بیشتر اذیت بشی. پدرت خیلی شاکی بود از اینکه اینجوری بی خبر وارد زندگیت شدم. حالا از حماقتام خبر نداره و..
_قرار نیست چیزی بفهمه.. لازم نیست اتفاقایی که بینمون افتاده رو مو به مو بفهمه سیاوش!
سیاوش کف دستی به موهای پریشان روی پیشانی اش کشید و با لیوانِ سفالیِ چای وارد هال شد.
_ماه پشتِ ابر نمیمونه.. مطمئن باش دور و برمون دشمن و سودجو کم نیست!
افق مردد سؤال کرد:
_منظورت فرازه؟
_فراز… نولیدریت.. کی بودنش مهم نیست. مهم اینه که قبل از اینکه گندامو پیش پدرت رو کنن بهش ثابت کنم که چقدر میخوامت!
افق اندکی خاموشی کرد و آرام سؤال کرد:
_اگه باورت نکرد چی؟
سیاوش پا روی میز گذاشت و دستش را دور لیوان حلقه کرد. انگار میمیل داشت از گرمای چای انرژی بگیرد برای راهی که سراسر یخبندان بود و سربالایی!
_اون وقت با تکیه به باورِ تو حیاتم و میسازم!
خاموشیِ افق باعث شد نگاهش به نقطه ای ثابت شود. زبانش را روی لبش کشید و با لحنی ساکت اما جدی گفت:
_اگه به جایی برسیم که مجبور باشی بینِ زیستن با من و حیاتِ الآنت یکی رو انتخاب کنی اون انتخاب کدومه؟
_سیاوش؟
_جوابِ آسونی نیست.. براش فکر کن. من باید از تو مطمئن باشم تا بتونم برنامه بریزم. باید از بودن و موندنت اطمینان داشته باشم که به جای هر دومون بجنگم. افق من تو رو برای یه روز و دو روزگار نمیخوام..
کمی مکث کرد و با لحنی خاص بیان کرد:
_میخوام زنم باشی.کسی که بوی عطرش همیشگی پرز بینیم و قلقلک بده..نمیخوام حتی یه لحظه ی زیستنم بدونِ تو بگذره!
از همان پشتِ تلفن بند حرکت کردنِ نفسِ افق را تشخیص داد. تبسمی زد و جعبه ی مخملیِ سبز رنگ را از روی میزِ رو به رویش برداشت.
_وقت نشد کادوی تولدت و بهت بدم!
در جعبه را باز کرد. انگشترِ ظریفِ طلا که رویش نقش یک ستاره ی کوچک بود مقابلش درخشید. تصویر رو به رویش همجاده با صدای نفس های افق حسِ شیرینی را ته قلبش سرازیر کرد.
_کِی ببینمت؟ دلم برات یه ذره شده!
تک خنده ای کرد و ادامه داد:
_چرا ساکتی پس دختره؟
_سیاوش..
_جانم؟
_من میترسم!
_این حرفا رو نزدم که بترسی عزیزم. میل داشتم راه و بهت نشون بدم. من بهت گفتم راهی که به من و زیستنِ من ختم میشه پر از شیشه و سنگه. نباید انتظار داشته باشی پدرت با این موقعیت اجتماعی منو به عنوانِ دولید و انتخاب دخترش رو تخم چشمش بذاره. من همه ی سعی ام و میکنم. شنبه دارم میرم دانشگاه ببینم میتونم برای ادامه ی تحصیل کاری بکنم یا نه.. من مردَم و مردونه این تضمین و بهت میدم که اگه حیات با من و انتخاب کردی تا جایی که جون تو تنمه برای نیازات میدوئم!. از جونم مایه میذارم تا حیاتِ آرومی داشته باشیم.. ولی افق خودتم خوب میدونی من نمیتونم یه زیستن مثلِ زیستن الآنت بهت بدم.
_ برای من مادیات مهم نیست.. قبلا هم بهت اضافه کردم. حاضرم تا ته دنیا باهات بیام فقط در صورتی که بدونم تو واقعا همراهمی.. من از سختیِ راهی که پیشِ رومونه نمیترسم. ترسِ من..
_نمیخوای پدرت و از کف دست بدی درسته؟
هممسیر با سکوتِ افق نفسش را با صوت بیرون داد.
_به شرفم قسم هر کاری از کف دستم بربیاد انجام میدم. بهت قول میدم. سیاوش سرش بره قولش نمیره ها؟ حالا یکم بخند بذار قلبم آروم شه.. این دلِ صاب مرده دیگه داره میترکه افق!
افق آهسته زمزمه کرد:
_خدا نکنه!
_الآن همه چی رو به راهه تو خونه؟
_نمیدونم.. یعنی ظاهرا که اینطوره.. آرزو از وقتی که اومده تو اتاقشه.. فقط بابا رفت و یک ساعت صحبت کردن. بعدم که اومد بیرون از خونه زد بیرون. همه چیِ این خونه عجیب شده..
_باهاش حرف میزدی.. یه دخترِ تنها.. به کسی نگفت کجا بود؟
_آرزو رو نمیشناسی سیاوش..خیلی خود رای و غده.. از وقتی هم که اومده انگار هزار برابر بدتر شده. از ترسم بهش نزدیک نمیشم چراکه حس میکنم یه جوری نگام میکنه. ازم بدش میاد… میتونم بفهمم.
_مگه ممکنه کسی از تو بدش بیاد؟
افق نفس عمیقی کشید و بی حوصله گفت:
_تنهایی؟
تبسم شیطنت آمیزی روی لبهای سیاوش قرار گرفت.
_نه یه لیدیِ همه چی تموم جای گرفته کنارم. آخ نمیدونی که چجوری..
_سیاوش؟
_هان؟ اعتراض داری؟ اگه خیلی میوحشت کردی از چنگت درم بیارن پا میشدی میومدی اینجا!
_بهشدت پررویی.. توی این اوضاع هم ول نمیکنی؟
سیاوش با لحن ملایمی بیان کرد:
_این دل نمیفهمه.. چیکارش کنم؟
تبسمش را تکرار کرد و افزود:
_قلبم برا دیوارِ خونتون تنگ شده…
خنده ی آرام افق را که از پشت گوشی متوجه شد نفس راحتی کشید و با تبسم اظهار کرد:
_همواره اینجوری بخن دلدادگیِ من.. فربد و فرانک راهی شدن سینما.. اگه این اتفاقا نمی افتاد و حال و حوصله داشتی ماهم میراهی شدیم!
_با پدرم کِی صحبت میکنی؟
لبخند روی لبش ماسید.. آوای نگران و مضطرب افق نشان دهنده ی آن بود که این استرس و ترس قرار نبود حالا حالا ها خلوتشان را رها کند. با یادآوری تحقیر های اردلان و چهره ی سردش کف دست روی شقیقه اش کشید و با صوتیی خسته گفت:
_اضافه کردم که درستش میکنم. لازم باشه جای دوتامونم غصه میخورم.. تو بخند..
افق سکوت کرد و او آرام تر گفت:
_فعلا کاری نداری عاشقیِ من؟
_نه.. مراقب خودت باش!
_تو هم مراقبِ دخترِ ترسو و اخموی من باش.. خدافظ..
گوشی را روی میز گذاشت و چای را لب زد. سرد و غیر قابل نوشیدن شده بود. قد بلند شد و رو به پنجره ی کشیده و وسیعِ منزل ایستاد.. حالا برای رسیدن به زنِ زیستن اش تنها یک مانع بزرگ مانده بود.. اردلان.. اردلانی که تنها از نگاه هایش آتشِ خشم و کینه میبارید.. گذشتن از این ماراتُن کارِ هرکس نبود..! عجب حکایتی بود حکایتِ زیستن اش.. کسی که برای زندگیِ عزیزانش به بازی اش گحرکت کرده بود حالا تمامِ زیستن اش شده بود و تنها داشته اش از جهان.. آخ که قلبش برای مونسش لک زده بود.. کاش انقدر بی انصاف نبودند.. چه راحت از زیستنِ همه ی عزیزانش کنار گذاشته شده بود! آن هم به جرمِ یک گناه که بیشتر از هرکس خودش را اسیر و بنده کرده بود.. چه گناه شیرینی بود گناهی که به وصالِ عزیزترینش ختم شده بود.. خودش هم نمیدانست افق پاداش کدام ثوابِ نکرده است…. فقط میاطلاع داشت او برایش اامان و آخرین فرصتِ زندگیست…
آوای پیامک گوشی کوچکش توجه اش را جلب کرد. گوشی را از جیب شلوارش بیرون کشید و با تحیر به شماره خیره شد. شماره برایش زیادی آشنا بود. به خاطر شهروزگار و تماس احتمالی اش این خطِ قدیمی را روشن گذاشته بود ولی این شماره…
دکمه را فشرد و با اخم و تعجب پیام را گشود..
“بازی تموم شد سیاوش… وقت تقاصه.. یا تا یه ساعت بیا همون کافه ای که آخرین بار همدیگه رو متوجه شدیم ، یا بشین و منتظر انتقامم باش….آرزو”
***
از تاکسی پیاده شد و نگاهی به کافه ی آن طرفِ خیابان پر تردد انداخت. اامان و آخرین باری که آرزو را دیده بود همین جا بود. همین جا بود که جا خورده بود و متوجه شده بود این دختر از آنچه که در مهمانی نشان میداد کوچکتر است. در واقع بارِ اول با مشاهده کردنش در آن لباسِ دکلته و زنانه، با آن آرایش غلیظ و عشوه ی ماهرانه ، حدسِ اینکه دختربچه ای هجده ساله باشد ناممکن بود! بعد از همین ملاقات بود که به راه های گوناگون از زیرِ این بازی شانه خالی کرده بود. باورش نمیشد تنها با دو ملاقات و چند تماسِ تلفنی دخترک را این گونه شیفته و شیدای خود کند! افسوس میخورد که چرا بلافاصله بعد از میهمانی با او قرار نگذاشته است و پی به دروغِ دخترک در موردِ سن و سالش نبرده است! شاید اینگونه ضربه ی کمتری به روحیه ی حساسش وارد میشد!
دربِ شیشه ایِ کافه را باز کرد و با احتیاط وارد شد. نگاهش را دورتا دورِ کافه ی شلوغ چرخاند تا عاقبت چشمش روی او که سرش را روی میز گذاشته بود ثابت ماند. حسِ بدی به دلش سرازیر شد. نمیاطلاع داشت چرا حس خوبی نسبت به این ملاقات نداشت..آن هم بعد از آن اتمام حجتِ جانانه ی چند ماهِ پیش!
دکمه ی بالای بلوز کشی و اندامی اش را باز کرد و نفس عمیقی کشید. بالای سرِ دخترک از حرکت ایستاد. طاما نکشید که سرش را قد بلند کرد و آبی های شکسته اش را به نگاهِ سیاه سیاوش دوخت. بی حرف نگاهش کرد. هم او سیاوش را و هم سیاوش او را… هر دو به یک چیز اندیشیدند” وقت بسیار چیزها را عوض کرده بود”.. نه سیاوش دیگر امیرِ گذشته بود و نه آرزو همان دخترِ ملوس و بی دردِ چند ماهِ پیش …!
سیاوش صنقلبی را بیرون کشید و رو به رویش نشست. بدونِ اینکه دیده از نگاهش بردارد کف دستانش را روی میز در هم گره زد. آرزو همراه با تبسم غریبی نگاهش کرد و آرام سؤال کرد:
_خوبی؟
سرش را به نشانه ی مثبت تکان داد و سیب گلویش مقابل نگاه بیقرارِ آرزو جا به جا شد.
_عوض شدی!
چشمانش روی اجزای صورتِ سیاوش به گردش در رسید و با بغض گفت:
_موهات کشیدهتر شدن.. مرد تر شدی انگار..
سیاوش کف دستی میان موهایش کشید و اظهار کرد:
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن