#پارت_ششم
یک هفته از آن روزگار میگذشت و در طی این مدت او حق بیرون راهی شدن از خانه را نداشت
میرزا رضا در را به رویش قفل کرده بود و حتی خود، خوش نداشت روی او را ببیند.
چه رسد به مردمی که نقل دهانشان شده بود.
برهم خوردن نامزدی مانلی و کیارش کم کم به گوش تمامی فامیل رسیده بود و حالا در و همسایه را هم از آن با خبر کرده بود.
اگر بخاطر وساطت عموهای آن دختر نبود میرزا رضا تا به الان مجلس هفتم دخترک را هم میگراهی شد …
عموها جوان بودند و با افکار امروزگاری…
برخلاف پدرشان …
البته که علت تنفر میرزا رضا از دخترک از جای دگر آب میخورد..
بالاخره هر چه بود
دخترک زنده مانده و نفس داشت ..
هر چند که آن هم مقطعی بود
بستگی داشت به میرزا رضا و صبر و تحملش
ممکن بود شامگاهی نصفه شامگاهی خون به مغزش نرسد و کار را تمام کند…
– این که نشد حرکت کردار پدر من ، حتما یه چیزی تو اون پفیوز متوجه شده که میگه نمیخوام …
صوتی جاوید بودعموی کوچکش
ته تغاری میرزا رضا،
مردی سی و پنج ساله که در هر شرایطی پشت و پشتیبانش بود
هر چند که در سال شاید یکی دوماه به ایران می وارد شد اما در همان یکی دوماه هم حضورش کمک حال دخترک بود
کف دست گوشه دیدهان خیسش کشید و میرزا رضا صدا بالا برد
– آبروی من تو در و همسایه حرکت کرده پسر میفهمی؟ اون روزگاری که بهش گفتم این یارو بدردت نمیخوره گوشش بدهکار بود؟
– بچه است ، قلب داده حرکت کرده جلو مشاهده کرده نه این اون چیزی نیست که میخواد ، نامزدی رو واسه همین وقتا گذاشتن …که آدم از طرف مقابل شناخت پیدا کنه …صدسال پیش نیست که بزرگترا ببرن و بدوزن یکی تنش کنه …
میرزارضا خاموشی میکند و جاوید ادامه میدهد
– خیلی واسه شما سخته کنار اومدن باهاش میبرمش خونه خودم …
میرزا چهره درهم میکشد و جاوید می غرد
– چیه پدر من ، چرا چپ نگاه میکنی؟ بچه رو زندونی کردی تو خونه ، درس و دانشگاهشو ازش گراهی شدی که چراکه نمیل داشته با اون الدنگ ازدواج کنه؟
°| °°°°°°•••••••°°°°°°
دفاعیه جاوید کار ساز بود
میرزارضا به ظاهر هم که شده کمی کوتاه رسیده و ممانعت حرکت کردن به دانشگاه را برداشته بود
رفت و برگشتش به دانشگاه زیر نظر جمشید خان ، راننده و سرایدار چندین و چندساله پدربزرگش بود
تنها وقتی میتوانست از خانه بیرون رود که کلاس داشت
در غیر آن صورت همچنان همان زندانی بود که نون و آبی جلویش می انداخسریع..
هر چه در طی این مدت در تلاش بود کمی با او صحبت کند اما موفق نبود
میرزا رضا حتی جواب سلامش را هم به زور میداد
لقمه نون و پنیری برای خود پیچید و در همان حین نگاهی به ساعت که نه صبح را نشان میداد انداخت …
دیرش شده بود …
باید سریعتر میحرکت کرد
جمشید خان منتظر بود
همچنان که از جا قد بلند میشد کیفش را از روی صنقلبی کنارش برداشت .
بند آن را به روی دوش انداخت و هنوز چند قدمی برنداشته بود که سر و کله طلا خانم ، همسر جمشید خان پیدا شد
– آقات میگه امروزگار رو بمونی خونه دخترم …
ایستاد!!!!
نگاه گرد کرد و جویا شد:
– چرا؟؟؟
طلا شانه بالا انداخت
– چمیدانم دختر،سر بسته بیان کرد مهمان داره.
وارد شدن مهمان چه دخلی به او داشت
نباید دانشگاه میحرکت کرد زیرا میرزا رضا مهمان داشت؟
امتحانش چه میشد پس؟
آن همه شب بیداری ا
دست مشت کرد و طلا اشاره کرد؛
– برو لباساتو عوض کن مادر حالا که خونه ای بیا کمک حال من باش
باید مخالفت میکرد
ولی نمیتوانست
اختیارش کف دست میرزا رضا بود
اویی که حتی نفس کشیدن یا نکشیدنش را هم تعیین میکرد
با دیدهانی خیس از اشک به اتاق برگشت
میان هق هق هایش لباس عوض کرد و به کمک طلا راهی شد
حین آنکه مشغول گردگیری خونه بود تلفن همجادهش به آوا درآمد،
کیارش تماس گحرکت کرده بود..
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن