سمت خروجی میره … هموقت توضیح میده …
_ هیچی … بمون خونه در خونه رو قفل کن …
شاکی ام و قلبخور … نشد یه روزگار بی درد سر بی دغدغه باشیم … حتی اون موقع ها هم که با هم درگیر بودیم …
پرخاش میکنم :
_ تا الان تو مراقبم بودی ؟ ..
کفشاش رو پا میزنه … سرپا میشه و به من نگاه میکنه … اخم کرده … قلبگیر از این کنایه ی بی موقع که خودش میدونه از کجا آب می خوره … از گوره همون زنگه بد موقع بلند میشه …
می دونه و میگه :
_ فک کردی ده مین یه بار که گشت رد می شد از این کوچه ی بی صاحاب محضه رضای خدا بود ؟ …
جا می خورم … دهنم باز می مونه … بهش زل میزنم .. اون ولی بی هیچ حرف اضافه ای میذاره میره … در شیشه ای خونه رو به هم می کوبه ..
من هنوز شوکه ی جمله ای موندم که گوش دادم …
گشت ؟ .. اون برام گذاشته ؟ ..
هر وقت خونه بودم ؟ .. صوتی بسته شدن در حیاط رو هم می شنوم و روی مبل وا میرم … به چی فکر کنم ؟ …
عشق ظهور کرده و آریای جمشاهده کرد یا به تارخی که امروزگار صفر تا صده حرفاش تهمشاهده کرد بود؟ ..
مدت میبره تا صوتی ایفون رو می شنوم … از جا می پرم …
آریاس ؟ .. معلومه که نه .. اون کلید داره … جلوی آیفون میرسم و مولین فتانه رو میبینم و گدشی آیفون رو برمی دارم … صوتش رو میشنوم که غر میزنه به بابا حسین بیچاره و میگه :
_ گل چرا ؟ … مگه میریم میل داشتگاری ؟ ..
بابا حسین جواب میده : یه بار راهی شدم خواستگاری بسه برام … برای عروسم گل گراهی شدم چرا گیر بیخود میدی ؟ ..
لبخند به لب دکمه ی باز شدن در خونه رو میزنم و داخل میان …
برمیگردم سمت خونه و با متوجه شدن ای همه ریخت و پاس تند و پر استرس …
با شتاب میرم سمت وسایله پخش و پلا و جمعشون میکنم و پرتشون میکنم توی اتاق خواب که کف دستگیره در پایین میره و باز میشه …
اول مولین فتانه داخل میاد … اخم کرده … گل کف دستشه … جلو میرم …
تبسمم پهن میشه تو صورتم و خیره به گل های دستش مونده میگم : چقدر زیبان اینا …
بابا حسین براش نگاه و ابرو میاد و مولین فتانه گل ها رو کف دستم میده و میگه :
_ بنده خدا … حرفامون رو متوجه شده پشت آیفون ! ..
با صدای کشیده می خندم و مولین فتاننه سری تکون میده … بابا حسین با خنده میگه : حالا تو چرا این همه تو قیافه ای ؟ …
مامان فتانه جوابش رو نمیده و عوضش من میگم : بهشدت خوش اومدین …
فتانه رو مبل میشینه و سرکی میکشه اطراف پذیرایی و میگه : کو آریا ؟
سمت آشپزخونه میرم … امشامگاه خرید کردیم … من با اریا …
لبخند میزنم و بین خرید ها آبمیوه رو درمیارم و مشغول درست کردنش میشم … میگم :
_طبق معمول رفته ماموریت …
فتانه شاکی سمت شوهرش برمیگرده و میگه : من گفتم هرکاره ای که می خواد بشه … بشه ! ولی پلیس نشه … نگفتم ؟ …
حسین _ اگه همه ی پدر و مادرا مثل تو فکر میکردن کی از جون و ماله مردم مراقبت میکرد خانوم ؟!
حس میکنم این حرف رو به من میزنه … به من کنایه میزنه … از طرفی جمله ش حقه ولی نمیشد یکی دیگه جای آریا پلیس میشد؟ …
نفس عمیقی میکشم … چای می برم … کمی حرف میزنیم … ساعت از ۱۲ نیمه شامگاه گذشته و اون دو نفر هم به خیاله خودشون نمی خوان منو تنها بذارن توی خونه که شامگاه موندگار میشن … یکی از اتاقای طبقه ی بالا رو ولیده میکنم براشون …
پر اخمم … عصبی… شاکی … خبری از آریا نیست … دو بار زنگ زدم و برنداشته .. این بار مسپیشه بار سوم که شماره ش رو میگیرم …
بوق می خوره …. نه یکی … نه دوتا … نمی دونم چقدر میگذره و می خوام قطع کنم که آوایی رو میشنوم :
_ الو … الو …
شلوغه .. آوایی شکل آژیر … شکله همهمه … شکله جایی که پر باشه از آدم و اون لا به لا یکی گوشی رو برداشته باشه …
شتابزده میگم : الو … آقا …
صدا اما منو شناخته … میشناسه که میگه :
_ رها … حسامم … الو …
می فهمم چیزی هست … چیزی شده که جای آریا حالا آوای حسام تو گوشی میپیچه …
_ کو آریا ؟ … ها ؟ … الو …
حسام _ هول نکن … چیزی نشده که … خراشه فقط …
وا میرم … پس چیزی شده … پس خبری هست … بغضم میگیره … آب دهنم رو قورت میدم و هول شده می پرسم ازش :
_ چی شده ؟ … ها ؟ …. حسام می شنوی ؟ …
_ هیچی نشده میگم … عععع … بیا … نه .. وایسا خودم میام دنبالت … خوبه ؟ …
سمت کمدم هجوم برمی دارم … لا به لای این شلختگی مانتومم رو میکشم و بیرون میارم .. هموقت میگم :
_ وایسم بیای دق میکنم … می شنوی ؟ کو ؟ ..کجاس ؟…. بگو خودم میام …
نچ اضافه کردنش رو می شنوم …. آخرش میگه :
_ بیمارستانه () … میگم هیچیش نشده لامصب …
گوشی رو قطع میکنم … تند شلوارم رو پا میزنم … مانتوم رو
.. سوییچ رو چنگ میزنم از روی میز … سوییچ همون ماشینه لعنتی که امروزگار سرش با آریا بحث کرده بودم … بیرون میزنم از اتاق … مامام فتانه و بابا حسین توی اتاق طبقه ی بالا موندن و نمی خوام … ینی قصد ندارم خبرشون کنم …
بیرون میزنم از خونه و سوار ماشینی که بیرون پارک شده میشم …
استارت میزنم واصلا نمی فهمم چطور مسیر می افتم و میرم …
اگه چیزیش شده باشه چی ؟ … اشکام راه میگیرن … شتابزده و شتابزده … بی وقفه …
کی گفته محبت خوبه ؟ … که می چسبه و مزه میده ؟ … نمی چسبه و اصلا خوب نیست …
خوب نیست که حالا غش و ضعف کردم از شنیدنه آسیبش …
اصلا از کجا معلوم حسام راست اضافه کرده ؟ …
تا برسم و ماشیم رو پارک کنم کف دسته کم صد هزار باری مردم و زنده شدم …
به خودم القا میکنم حسام راست اظهار کرده و فقط یه خراشه کوچیکه …
وارد بیمارستان میشم و با سرعت خودم رو به پیشخوان پرستاری می رسونم …
زن داره با تلفن حرف میزنه و این استرس منو که میبینه گوشی رو فاصله میده از گوشش و میگه :
_عزیزم چی شده ؟ ..
سریع میگم : خانوم تو رو خدا … چی شده ؟ .. ها ؟ …
نمی فهمم چی میگم ؟ .. نمی فهمم که باید الان اسم بیمار رو حداقل بگم تا بتونه کمکم کنه …
یکی بازوم رو عقب میکشه …
عقب برمیگردم و حسام رو که میبینم حتی نمی تونم حرف بزنم …
خودش میدونه احتیاج دارم تا توضیح بده …تا بگه چه خبره و هنوز دهن باز نکردم که شتابزده میگه :
_ هیچیش نیست … جای تیر خراش برداشته … میشنوی رها ؟ …
وا میرم … جا خورده و نا باور لب میزنم : تیر ؟؟
سینا رو میبینم که سمتمون میاد … حسام رو کناری هل میده و میگه :
_ مرده شور تو رو ببرن با این خبر دادنت !
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن