رمان سقوط یک فرشته پارت ۸

«هیچ کار.اصلاً همیشگی خسته هستم.»
«به آقای دکتر واین رایت گفته ای که خسته هستی؟»
«نه پدر جان چه فایده دارد.اگر بگویم باز هم از آن دوای بدمزه به من می دهد.»
«آن دوا برای تقویت است.»
«برعکس مرا بیشتر کسل می کند.»
کارلایل نگاه طولانی که حاکی از اندوه و رنج درونی او بود به ویلیام افکنده،رو به خانم واین کرده و گفت:
«خانم واین،شما بیش از ما دارای تجربه هستید.خواهش می کنم بدون مضایقه هر اقدامی که برای مداوای ویلیام لازم باشد به عمل آورید.»
این را گفت و از اتاق خارج شده،خانم ایزابل نیز با دلی خون بار به دنبال او روان گرمشاهده کرد و زیرا به میان دالان رسید از کارلایل سؤال کرد:
«آقا،به نظر شما طفل خیلی مریض است؟»
«ظاهراً این طور باشد.دکتر واین رایت در این خصوص چه می گوید؟»
«هنوز نظر قطعی او را نسؤال کرده ام.تا امشب هیچ به نظر من نرسید که بچه خطری در پیش دارد.»
«امشامگاه نسبت به شامگاه های دیگر حالش چه طور است؟»
«بدتر از شب های پیش نیست،مدتی است که موقع عصر همین حال ضعف و ناتوانی و پریده رنگی به او دست می دهد.امشب حنا دخترک مستخدم به اتاق من رسید و مرا متوجه کرد که حال بچه خطرناک است.حنا معتقد است که طفلک مدت زیادی زنده نخواهد بود.آقا چه از کف دست ما بر می آید؟چه اقدامی می توانیم بکنیم که از مرگ نجاتش بدهیم؟»
ایزابل به هنگام حرف زدن مخصوصاً که جمله اخیر را بر زبان میراند حالتی عجیب و هیجان انگیز داشت،دو دست خود را مانند همه دردمندان و تیره بختان به هم حلقه کرده،با چنان سوزی حرف می زد که شخص به خوبی متوجه شکنجه درونی او می شد.در این حالت بی خودی و دردمندی به کلی خود و موقع و مقام کنونی خود را فراموش کرده بود،نمی دانست که این مرد و آن کودک هر دو دیگر برای او و نسبت به او بیگانه می باشند،مانند کسی حرف می زد که با شوهر خویش راجع به طفل خود بیان کرد و گو می کند.عجب آن جا است که کارلایل به هیچ وجه متوجه این حالت غیر عادی نشد.متوجه نشد که لحن کلام مادام واین لحن کلام مادری دردمند و تیره بخت است که طفل خود را در آستانه مرگ می بیند و قدرت این که به وظایف مادری قیام کند ندارد و از درد و شکنجه درونی به خود می پیچد.تصور می کرد این حالت نتیجه علاقه ای است که در اثر موانست به ویلیام پیدا کرده.با لحنی که مراتب حق گذاری او را در مقابل این زن بیگانه نشان می داد اظهار کرد:
«خانم واین،باید به پزشک های دیگری هم مراجعه کرد.باید مجلس مشاوره ای تشکیل داد ببینیم نتیجه چه می شود.»
هنگامی که ایزابل به سوی اتاق خود باز می گرمشاهده کرد گلویش آماس و سرش دوران پیدا کرده بود.زیرا وارد اتاق شد مشاهده کرد که ویلیام در حال تضرع و زاری به باربارا چسبیده می گوید:
«مادر جان،من گرسنه هستم.اگر آن چیزی را که می خواهم به من بدهید می خورم.»
عبارت«مادر جان»انعکاس غریبی در روح و قلب ایزابل کرد.گویی پتک نگرانی را بر سرش فرود وارد شد.پرده سیاهی جلو دیده هایش حایل شد.باربارا در جواب ویلیام گفت:
«بچه جان،چه میل داری؟چه می خواهی؟»
«اجازه بدهید کمی پنیر بخورم.»
«می خواهی نان و پنیر بخوری؟»
ایزابل داخل صحبت آن ها شده و گفت:
«دو هفته است که چیز های عجیب و غریب هوس می کند.وقتی که تهیه می کنم و می آورم لب به آن ها نمی زند.»
ویلیام اضافه کرد:«اما اگر کمی پنیر و نان به من بدهید قول می دهم همه را بخورم.»
باربارا گفت:«اشکالی ندارد.ویلیام اگر میل داری نان و پنیر بخوری مانعی نیست.»
به محض این که باربارا از اتاق خانم ایزابل بیرون حرکت کرد آوای دق الباب بلند شد کسی با شدت و عجله می زد.باربارا تعجب کرد نمی دانست کسی که در این موقع شامگاه و با این عجله سر وقت آن ها آمده کیست،در باز شد و خانم کورنی با حالت بر آشفته و کف بر لب آورده مانند ماده ببر گرسنه به درون جست و یک سر به اتاق باربارا راهی شده بدون رعایت مراسم معموله با لحنی زنده سؤال کرد:
«ارچیبالد کجا است؟»
بیچاره باربارا به تصور این که مصیبتی بر آن ها روی آورده جواب داد:
«ارچیبالد این جا است،الآن می آید.شما را چه می شود؟چرا انقدر مضطرب هستید؟»
در همین هنگام کارلایل از در وارد شده و خانم کورنی به محض متوجه شدن او فریاد زد:
«ارچیبالد.آیا حقیقت دارد که تو می خواهی از طرف ایست لین نماینده پارلمان شوی؟»
«بلی.مگر چه عیبی دارد؟بنشین کمی استراحت کن.»
«احتیاج به استراحت ندارم.بگو ببینم البته که این کار را رد کرده ای؟»
«برعکس قصد کرده ام قبول کنم.»
«ارچیبالد،واقعا کله تو به کلی خشک شده است.می دانی این کار برای تو چقدر گران تمام می شود؟چه قدر خرج دارد؟»
«من به مخارج آن اهمیتی نمی دهم.»
«می دانی به کلی باید روش زندگانی خودت را تغییر دهی.در خانه را به روی مردم باز کنی.به تو بگویم مخارج تو سه مقابل خواهد شد.»
«گفتم به این موضوع اهمیتی نمی دهم.»
خانم کورنی از متوجه شدن این حرف به قدری برآشفت که به کلی کف دست و پای خود را گم کرد.آن گاه مثل کسی که خود را در مقابل یکی از عجیب ترین قضایای جهان متوجه شده باشد فریاد زد:
«وای که چه عمر نحسی دارم.انسان باید زنده بماند و چه چیز ها ببیند.ارچیبالد به تو بگویم هرکس پا از گلیم خودش بیرون بگذارد با سر به زمین می خورد فهمیدی؟»
این را گفت و از همان مسیری که وارد شده بود باز گشت.باربارا و کارلایل هر چه به او اصرار کردند حاضر نشد شامگاه را در آن جا به سر برد.
556-565
در زندگانی سرفرانسیس له ویزون نیز تغییری رخ داده و توجه عجیب وی به امور اجتماعی و عمومی باعث اعجاب و شاضافه کردی تمام کسانی شده بود که از سابق او را می شناخسریع.
این تغییر ناگهانی علتی داشت.روزی که فرانسیس له ویزون خود را وارث خاندان معروف له ویزون یافت منتظر بود ثروت هنگفتی نصیب وی شود ولی چون پای محاسبه به میان آمد معلوم شد آنچه از سر پیتر له ویزون به او رسیده آنقدر ها چنگی به قلب نمی زند،علاوه بر این که از همان ابتدای کار مدار زندگانی خود را بر روی پایه ای گذاشت که متناسب با ثروت و در رسید او نبود،به این هم اکتفا نکرده به امید به کف دست آوردن ثروت کلان وارد حلقه ی قمار بازان شد. طولی نکشید که ثروت و دارایی او همه بر باد حرکت کرد و ناچار درصدد بر آمد کار کند.
کار کردن با طبیعت او سازش نداشت تمام درها بر روی او بسته بود تا اینکه یکی از اقوام دور دست او موسوم به لرد برتلوت که در راس مجلس عوام قرار داشت و کاندیدای وزارت کشور بود او را به سمت منشی گری خود پذیراهی شد. لرد بارتلوت برای استحکام مقام خود مجبور بود نماینده ایست لین را با خود همجاده کند و به این جهت درصدد بر رسید فرانسیس له ویزون را نامزد این مقام نماید.
در یکی از روزگارهای آفتابی در یکی از قصرهای واقع در میدان اتون در درون سالن مجللی زنی زیبا و جوان قرار گرفته سر بروی کف دست گذاشته و غرق در پای اندیشه شده بود،دیدهان زن آبی آسمانی ،موهایش انبوه و طلایی ،و چهره اش قلب پذیر و زیبا بود ولی در این حالت عصبانی به نظر می وارد شد پاهای ظریف خود را پیوسته به روی فرش اتاق می کوبید و پیوسته آه می کشید، این زن کنتس له ویزون خانم سرفرانسیس له ویزون بود.
چند سال پیش از این که این زن با فرانسیس له ویزون ازدواج کند فرانسیس دل باخته ی خواهر بزرگش بلاش شالونر بود در نهان با او رابطه ای پیدا کرد و در نهان این دو نفر با هم نامزد شدند سالها از این مقدممه گذشت و بلاش به قول خود وفادار مانده و با محبت فرانسیس و به امید همسری وی روزگار می گذرانید. با اینکه پس از مدتی به اخلاق و روحیات فرانسیس پی برده و او را مردی نالایق و بیکاره دیده بود باز حاضر نشد قلب از مهر او برگرفته قول خود را نقض کند حتی هنگامیکه فرانسیس خانم ایزابل را فریفته و با او فرار کرد بلاش مقداری در نهان گریه کرد ولی با وجود این حاضر به بی وفایی و نقض قول نشده پس از آنکه فرانسیس وارث مقام خاندان له ویزون شد و به لندن مراجعت کرد عهد دوستی آنها تجدید شد ولی فرانسیس به کلی نسبت به او سرد و ملاقات هایش خشک و بی روح شده بود در نهان به او اظهار علاقه می کرد ولی هیچ وقت در پیش دیگران توجهی به او نداشت. روزگاری بلاش به خود جرائت داده و راجع به عهد دیرین و عملی کردن ازدواج با او اظهار کردگو کرده بود. امکان نداشت حدس بزند فرانسیس از ابتدا در مورد او چنین خیالی نداشته و اگر هم روزگارگاری چنین نیتی داشته امروزگار به کلی از آن منصرف شده است فرانسیس به جای اینکه یکباره دست رد بر سینه ی او گذارد موضوع را محول به وقت دیگری کرد.
در آن اوقات بلانش وارد مرحله ی سی ام زندگی شده و یاس و ناامیدی او از فرانسیس و مشاهده ناروایی های پی در پی از این جوان که نامزد او محسوب می شد او را بیش از حد پیر و فرسوده ساخته بود. فرانسیس در نهان صورت پرچین او را تمسخر می کرد و بو او می خندید.
اتفاقا در همان ایام تصادف وی را با خواهر کوچک بلانش موسوم به الیس که دخترکی زیبا و طناز بود و هنوز بیستمین مرحله ی عمر را نگذرانیده بود آشنا ساخت الیس در رعنایی و قشنگی در آن حوالی نظیر نداشت.
فرانسیس به محض دیدن او قلبداده او شد بعد از آن سایه وار همه جا او را دنبال می کرد. به گوش او نغمه ی محبت و محبت می خواند و تکلیف ازدواج به او نمود. الیس پیشنهاد او را قبول کرد و با اینکه از کیفیت روابط فرانسیس با خواهر بزرگ خود و عشق و علاقه و صبر و انتظار بلاش در این مدت آگاه بود باز بدون اعتنا به عواقب تصمیم به ازدواج با فرانسیس گحرکت کرد.
این خبر بلاش را بکلی بیچاره و درمانده ساخت. فکر اینکه خواهر خودش به رقابت با او برخاسته و به وی خیانت کرده روح او را شکنجه می داد.
درصدد ملاقات سرفرانسیس له ویزون بر وارد شد فرانسیس هر چه در قوه داشت کوشید از این ملاقات سرباز زند و نتوانست.
بلاش در تقاضای خود مصر بود همینکه این دو نفر دست داد فرانسیس منکر تمام عوالم گذشته شد.بلاش را مسخره کرد. به حرفها و گریه های او خندید صریحا به وی گفت که در تمام آن مدت وی را معشوقه خود می دانسته و بیش از این توجهی به او نداشته و مقامی برایش قائل نبوده است.
بیچاره بلاش چگونه می توانست ثابت کند که موضوع غیر از این بوده. سندی در کف دست نداشت. قلبیلی به نظرش نمی رسید که بتواند دیگران را اقناع کند. زیرا از طرف فرانسیس مایوس شد ناچار فکرش متوجه خواهرش الیس گردید.
امیدوار بود شاید الیس بر درماندگی و بیچارگی او رحم آورد. با دیدهان اشکبار به سوی او حرکت کرد ابتدا می تمایل داشت از او تقاضا کند که فرانسیس را به وی وا گذارد. ولی بعد متوجه این اشتباه شد. فهمید که زندگی با چنین آدمی ثمری جز بدبختی و ناکامی نتواند داشت.
در این موقع آینده ی خواهرش پس از هر چیر دیگر او را نگران ساخت،می دید این وصلت برای الیس سرانحام باعث بدبختی و بیچارگی خواهد شد. تصود اینکه الیس منطق او را قبول کرده و خود را در آتش نخواهد انداخت با کمال تالم و تاثر از بی لیاقتی فرانسیس به الیس چیزها بیان کرد.
قصه خود را بر او فرو خواند الیس به جای اینکه به حال درماندگی خواهر خود متاثر شود یا از وصلت با فرانسیس بیمی به خاطر مسیر دهد باز این موضوع بر آشفت این اظهار قلبسوزی را حمل بر بخل و حسادت خواهر نسبت به خود و خوشامگاهختی خود کرده با حرف های سرد و زننده و کنایه های نیش دار او را از پیش خود راند و حاضر نشد یک کلمه از حرفها و بیان کرده های او را قبول کند.
خلاصه آنکه الیس شالونر به هیچ وجه حاضر نشد آنچه را در مورد فرانسیس شنیده بود باور کند به همین جهت بود که ظاهرا حاضر نشد دعاوی خواهر خود را باور کند بالاخره با سر فرانسیس له ویزون ازدواج کرد و طولی نکشید که به سزای خود رسید. سه سال از ازدواج او با فرانسیس می گذشت و اینک به کلی از زندگی خود خسته و ناراضی و از فرانسیس متنفر شده بود.
در میان اتاق کودکی دو ساله که یگانه ثمره ی ازدواج او بود بازی می کرد. الیس به این کودک هیچ توجهی نداشت.
فکرش متوجه عوالمی دیگر بود. هر لحظه لب به دندان می گزید و از فرط غضب پای بر زمین می کوفت در این حال سر فرانسیس له ویزون وارد شد. الیس جون او را دید نگاه خیره ای به او افکند با لحنی خشک و بیروح گفت:
« چند روزگار است به تو بیان کرده ام که به پول احتیاج دارم.»
من هم چند روز است جواب داده ام خود مخلص احتیاجم بیش از شما است. الیس من حوصله ندارم هر رود و هر ساعت با او در این موضوع کله بزنم . می فهمی ؟ نگاه کن آن بچه را ببین که روی زمین بازی می کند هر قدر آن بچه در زندگی قادر به پوب پیدا کردن است من هم به همان اندازه قادرم . فهمیدی یا خیر؟
« کاش این بچه هیچ وقت از حون تو پدری به وجود نمی رسید.»
پیش از این که فرانسیس به او جواب دهد یا فرصتی برای اظهار قهر و غضب خود پیدا کند در باز و خدمتگذاری داخل شده بیان کرد:
« جناب لرد ،آقای براون ایجا آمده هر چه به او اظهار کردیم جناب اجل تشریف ندارند نشنید وارد سالن شد می خواهد شما را ببیند».
« ای احمق،ای الاغ، چرا گذاشتی داخل شود. نمی توانم او را ببینم نمی توانم».
« آقای لرد ،قسم خورده است که تا شما را نبیند از اینجا نخواهد رفت.»
فرانسیس از فرط غضب پای بر زمین کوبیده مانند دیوانگان از در خارج شد و الیس کودک بی نوا را در آغوش گرفته در حالی که قطرات اشک از چشمش روان بود اظهار کرد:
« آه فرانک ،فرانک عزیزم اگر برای خاطر تو نبود به هر قیمت شده او را می گذاشتم و می حرکت کردم ولی چه کنم می ترسم تو را از من بگیرد.
هنگامی که فرانیسیس وارد سالن شد اتفاقا براون که یکی از طلبکاران او بود راهی شده و به جای او مردیت گماشته لرد بارتلوت آنجا نشسته بود.
مردیت چراکه له ویزون را در کمال صحت و سلامت دید تعجب کرد . چند روزگار بود که فرانسیس از ترس طلبکار های هود به عنوان بیماری و بستری بودن از خانه خارج نشده و کسی را به خود راه نمی داد مردیت زیرا او را دید تعجب کرده و گفت:
« آقای فرانسیس شما که از من سالم تر هستید. این چگونه مرضی است که آثارش به هیچ وجه در شما پیدا نمی شود.»
« امروزگار اتفاقا حالم خیلی بهتر است. مگر با من کاری داشتید . فعلا که جناب لرد بارتلوت اینجا نیسسریع و کاری هم نداریم که زیاد فوری باشد.»
« اینجا کاری نداریم ولی در جای دیگر اقدولیت زیادی باید به عمل آوریم . ایست لین بنا است نماینده ای برای خود انتخاب کند و ما می خواهیم تو را پیشنهاد کنیم باید به آنجا بروی . »
فرانسیس مانند کسی که خود را در کام اژدها ببیند از جای برجسته گفت:
« هیچ ممکن نیست من نمی توانم داوطلب نمایندگی ایست لین بشوم».
«برای چه نباید بتوانی»
«برای اینکه نمی توانم»
«امروزگار لرد بارتلوت مراجعت فرمودند»
این خبر فرانسیس را اندکی برانگیخته اضافه کرد:
« چطور ؟ سر بارتلوت ؟ چطور شده که به این زودی مراجعت کرده ؟»
« برای خاطر شما . آ قای فرانسیس به شما بگویم موضوع رقابت خیلی سختی است بین طرفداران سر بارتلوت و مخالفین او . می دانین که هر رایی که به نفع ما باشد برای ما قیمت زر و مروارید دارد. با وصف این چطور ممکن است بگذاریم مخالفین ما بچربند ؟ باید فورا بروی و شروع به کار کنی.»
«خیر من نخواهم راهی شد.»
« در این صورت باید از کار اداری خودتان هم استعفا بدهید.»
« آیا خود آقای لرد بارتلوت مخصوصا این حرف را زده است که اگر قبول نکنم شغل مرا از من بگیرد؟»
«بلی. باید بدانی که لرد بارتلوت تصمیم خود را قطعا اجرا خواهد کرد بنابر این باید حتما قبول کنی. »
فرانسیس له ویزون از زفتن به ایست لین گریزان بود.
اگر به او می گفتند به جهنم برو قبول می کرد و راهی شدن به ایست لین برایش ناگوار بود ولی از طرفی هم نمی توانست از شغل خود کف دست بردارد زیرا در آنصورت می بایست محتمل رنج گرسنگی نیز بشود.
مردیت که تردید او را دید متوجه موضوع شده اضافه کرد:
«آقای فرانسیس ،می دانم با معامله ای که شما با کالایل کردید رفتن شما به آنجا مشکل است ولی انسان باید شجاع باشد و در این موارد ملاحظات شخصی را کنار بگذارد مخصوصا در چنین موقعی که رقیب هم در مقابل داریم.»
«رقیب در مقابل داریم؟ رقیب ما کیست؟»
«ارچیبالد کارلایل»
این حرف اثر صاعقه را در فرانسیس نمود از جای برجست و فریاد کرد:
«کارلایل؟ ارچیبالد کارلایل؟ خیر امکان ندارد . نمی توانم با او رقابت کنم »
«بسیار خوب. اگر تو نمی توانی ما هم کسی دیگری را به جای تو انتخاب خواهیم کرد.»
«در صورتی که کارلایل نامزد شده باشد کسی نمی تواند در ایست لین با او رقابت کند.»
«نمی توانید حرف است یک کلام جواب بده قلول خواهی کرد یا خیر؟»
فرانسیس له ویزون در بد محظوری دچار شده بود. اگر امتناع می کرد برایش فوق العاده گران تمام می شد. ناچار جواب مثبت داد. قرار کار گذاشته شد و فرانسیس برای تهیه ی لوازم سفر به خانه راهی شد . خانم له ویزون چون از قضیه اطلاع پیدا کرد سخت بر آشفت روی به له ویزون کرده گفت:
« اگر یه ذره غیرت و آبرو در وجود تو بود خودت را می کشتی و چنین کاری نمی کردی.»
له ویزون به او خیره شده دشنامی بر زبان راند. خانم له ویزون بدون اعتنا به دشنام وی بیان کرد:
«تو اینقدر بی شرم هستی که می خواهی بروی با کارلایل رقابت کنی؟ راستی که تو را اینقدر بی آبرو نمی دانستم»
فرانسیس فریاد کرد:
«زبانت را ببند . مزخرف نگو »
تا آنجا که ممکن بود زبانم را بستم ،تا آنجا که توانایی داشتم صبر کردم. چون عنوان شوهری مرا داشتی متحمل هزار سختی و بدبختی شدم و دم نزدم. حالا هم یگانه امید من اینست که بتوانم به وضع آبرومندی از تو جدا شوم.»
فرانسیس با لحن زننده و نیش دار اظهار کرد:
«کاش تو پیدا نشده بودی و پا در کفش خواهر بیچاره ات نمی کردی. مرا فریفتی ،خواهرت را گول زدی ،مرا از او دزدیدی و حالام هم زبان داری»
خانم له ویزون از این دشنام مستقیم به قدری متاثر شد که گویی کوه های گران بر سرش فرود رسیده است با وجود این هیجان خود را در زیر پرده خودداری نهان ساخته و با آهستهشی حیرت انگیز گفت:
«فرانسیس تا وثت نگذشته به تو بگویم بیهوده به خودت زخمت نده و قبل از اینکه این اقدام را به عمل آوری درست زیر و روی قضیه را بسنج»
«کارلایل به تو چه نسبتی دارد؟ تو اصلا او را نمی شناسی چرا از او طرفداری می کنی؟»
«اسم او را شنیده ام . می دانم جوان لایق و شرافتمند و درستکار است می دانم ولیم اهالی ایست لین او را دوست دارند و احترامش می کنند. اگر در دنیا دو نفر پیدا شوند که از هر حیث و هر جهت نقطه ی مقابل همدیگر باشند آن دو نفر تو هستی و کارلایل»
فرانسیس با لحنی استهزا آمیز گفت:
« اگر رقیت من کس دیگری به جز ارچیبالد کارلایل بود هیچوقت به خود زحمت نمی دادم خواهی دید که چطور او را درهم می شکنم »
«متوجه باش که در این میان خودت خورد و شکسته نشوی.»
«بسیار خوب خواهیم دید.»
566-567
فصل ۴۲
دو روز بعد هنوز ارچیبالد کارلایل از صرف صبحانه فارغ نشده بود که عدعه ای مرکب از معتمدین محلی که چارلتون ها بر نیز جز انها بود وارد شده و ارچ
یبالد را از موضوع رقابت فرانسیس له ویزون مطلع ساخسریع. این خبر تاثیر غریبی در کارلایل نمود. مدتی ساکت مانده فکر می کرد بالاخره چارلتون هابر خاموشی را در هم شکسته اظهار کرد:” باشد اقای کارلایل. همین قدر ما مطمئن باشیم که تو در مقابل این مرد وقیح جای خالی نمیکنی می جنگیم و صددرصد اطمینالن به موفقیت خود داریم.”
بعد از راهی شدن انها خانم کورنی با چهره ای برافروخته و هیجانی زایدالوصف از در وارد شد به محض ورود روی به کارلایل کرده بدون مقدمه اظهار کرد:” ارچیبالد من دیروز با نقشه تو مخالف بودم نمی تمایل داشتم تو این سمت را قبول کنی اما لمروزگار امده ام به تو بگویم اگر یک ذره همت در تو باشد باید اگر تمام ثروت خود را هم از کف دست بدهی این کار را از پیش ببری. فهمیدی ارچیبالد؟”
اگر هم خودت نتوانی به قدر لازم پول خرج کنی حاضرم دارئی و ثروت خودم را در اختیارل تو بگذارم بتو بگویم اگر بخواهی در مقابل این مرد که وقیح و بی ابرو که می خواهد با تو رقابت کند از میدان در بروی تا عمر دارم اسم ترا نخواهم اورد متوجه شدی”
“گریلیا خود من هم قصد نداشتم که میدان را به او واگذار کنم.”
“افرین شرط مردانگی همین است ثروت من در اختیار تو خواهد بود.”
کارلایل لبخند زده بیان کرد:” خواهر جان عجالتا احتیاجی نیست مسلما اگر احتیاج پیدا کردم قبل از هر کسی دیگر به سراغ شما خواهم امد”
انروزگار هنگامی که باربارا برای سرکشی به بچه ها و ایزابل به اطاق درس انها هیجان مخصوصی داشت چهره اش برافروخته شده و بدنش بیش از مواقع عادی گرم بود.
لوسی که دختری فوق العاده حساس و مهربان بود زیرا او را به این حال دید به سوی او دویده گفت:”مادر جان چرا رنگ و روی شما این طور است مگر خدای نتمایل داشته تب داری؟”
“نه دختر عزیزم تب ندارم ولی اوقاتم خیلی تلخ است” برای چه اوقاتتان تلخ است”
“چراکه کسی اینجا امده و میخواهد با پدرت رقابت کند “
مادر جان مگر شما ناظهار کردید هر کس ازاد است که داوطلب این مقام بشود؟”
568-571
«بلی برای هرکس آزاد است بجز برای شخص پست فطرت بدنام.معلوم می شود فوق العاده وقیح است که وارد شده می خواهد با پدر رقابت کند.»
«مادرجان اسم این شخص چیست؟»
باربارا مردد ماند.نمی خواست اسم او را در مقابل لوسی و ویلیام بر زبان آورد.اما اندیشید اگر خودش موضوع را با آنها نگوید قطعا از زبان دیگران خواهند شنید به این جهت جواب داد:
«اسم او سرفرانسیس له ویزون می باشد.»
به محض اینکه این اسم به گوش ایزابل خورد بی اختیار ناله ای دردناک که حکایت از رنج و شکنجه درونی وی می کرد از دل برآورده باربارا به‌یک‌باره برگشته متوجه او شد اما ایزابل در آن عالم دهشت و وحشت کف دستمال خود را جلو صورت گرفته مشغول سرفه کردن بود.باربارا با لطف و خاطر نوازی از او جویا شد:
مادام واین.شما را چه می شود؟کسالتی دارید؟
«کسالت؟نه خانم به هیچ وجه.نمی دانم چه بود گلویم گیر کرد و حالت سرفه به من کف دست داد.»
باربارا به کلی متحیر مانده بود.آیا این زن فرانسیس له ویزون را می شناسد؟آیا گوش دادن اسم وی باعث تغییر حال او شده بود؟آیا در این میان اسراری وجود داشت؟باربارا نتوانست حقیقت موضوع را حدس بزند.
در بعد از ظهر همان روزگار باربارا برای خرید لباس جهت لوسی بیرون حرکت کرده لوسی و مادام واین را نیز با خود برد.ایزابل نمی میل داشت در چنین هنگامی که فرانسیس له ویزون به این حدود آمده از خونه خارج شود.با وجود این هرچه اندیشید راهی به نظرش نرسید که از مصاحبت وی سر باز زند و ناچار با آنها روان شد.
جاده آنها از جلو خونه چارلتون هایر می گذشت چون به آنجا رسیدند مصادف با خانم کورنی شدند که به دیدن خانم هایر حرکت کرده و اینک برمی گشت.کورنی چون باربارا را دید جلو وارد شده مانند همیشه بدون مقدمه اظهار کرد:مادرتان مریض است.
باربارا اضافه کرد:«خانم.شما با مادام واین و لوسی به ایست لین ببرید،من امروزگار از خرید پارچه منصرف می شوم باید مادرم را ببینم.»لوسی به سوی او دویده اضافه کرد:«مادرجان مرا هم همجاده خودتان ببرید.»
باربارا قبول کرده کف دست او را گرفته روان شد و خانم کورنی و ایزابل به سوی ایست لین بازگشسریع.در بین مسیر باد سختی وزیدن گحرکت کرد و نقاب چهره ایزابل را برداشته در چند قدمی آنجا برد.ایزابل با عجله به آن سوی دوید اما ناگهان پایش به سنگی خورده عینک سبزی که دائما به نگاه داشت افتاده و شکست.ایزابل درمانده شده بود.بدون حجاب و پرده در مقابل متوجه شدگان تیزبین خانم کورنی قرار گرفته و ترس و وحشتی سخت به او کف دست داد،در همین هنگام مشاهده کردگان خانم کورنی با نگاه های ایزابل و صورت بی نقاب او مواجه شد و دهانش از تعجب بازمانده بی اختیار فریاد کشید:وای خدای من،چه شباهتی،مثل سیبی است که به دو نیمه شده باشد.»
دل بیچاره ایزابل فرو ریخت اما توجه کورنی زیاد به طول نینجامید.در همان موقع عده ای از کف دسته مخالف کارلایل از خم کوچه نمایان شدند.فرانسیس له ویزون در جلو آنها می رسید هیچ منتظر نبود در اینجا با خانم کورنی مواجه شود اما زیرا او را دید ناگهان کف دست برده کلاه خود را برداشته سلامی به او داد.
معلوم نبود این حرکت برای این بود که له ویزون کف دست و پای خود را گم کرده و خود را باخته بود یا فقط تمایل داشته بود احترامی کرده باشد یا اینکه برعکس قصدش تمسخر خانم کورنی بود.خانم کورنی این حرکت را از روی تمسخر پنداشته و سخت برآشفته شده روی به او کرد گفت:
«فرانسیس له ویزون این تو هستی که می خواهی به من با این طرز توهین کنی؟»
فرانسیس لبخند زده اضافه کرد:«اگر شما خیال توهین کرده اید چنین باشد.»
«فراموش کرده اید که من خواهر کارلایل هستم.»
«گمان می کنم هرکس یکبار شما را ببیند هیچ وقت فراموشتان نخواهد کرد.»
این تمسخر به طبع کورنی گران رسید و دشنامی چند به فرانسیس داد.در جریان این اظهار کردگو عده زیادی اهالی ایست لین در آنجا گرد آمده و ناظر این قضایا بودند.فرانسیس دشنام کورنی را با ناسزائی سخت تر جواب اضافه کرد.هیچ معلوم نبود در آن لحظه چه حالتی به جمعیت دست داد که همه ناگهان برآشفته شروع به دشنام دادن فرانسیس نمودند.ناگهان یکی از آن میان فریاد کرد ببرید،ببرید او را در میان دریاچه بیندازید.
جمعیت سخت به هیجان وارد شده بود.هرکس حرفی می زد و ناسزائی می اضافه کرد.همه به اتفاق به سوی فرانسیس روان شدند.بیچاره از ترس مانند بید بر خود می لرزید.صدائی از آن جمع برمیل داشته گفت:
«ای پست فطرت بی غیرت.بگو با خانم ایزابل چه کار کردی؟او را کشتی؟ای آدم کش.»
این حرف کافی بود که جمعیت را به کلی به هیجان آورد.همه به یک زبان فریاد کردند:
«انتقام،انتقام خون خانم ایزابل را از او بگیریم.»
تقریبا چهل پنجاه دست به سوی او قد بلند شد.جمعی او را بر سر کف دست گحرکت کرده به سوی دریاچه بزرگ و عمیقی که پر از لجن بود برده با فریاد و هلهله او را در میان دریاچه افکندند.
بیچاره ایزابل از شدت ترس و هیجان بر خود می لرزید.هنگامی که شنید جمعیت اسم او را بر زبان می آورد دچار چنان سرگیجه ای شد که نزدیک بود بر زمین بخورد.خوشامگاهختی او در این بود که در این لحظه خانم کورنی به او توجه نداشت و به حال زار او پی نبرد.
جمعیت چون از کار خود فارغ شد هلهله کنان از آن حدود به سوی دیگر راهی شد.دریاچه مملوء از انواع وزغها و خرچنگهای بزرگ بود.فرانسیس به هر سو متمایل می شد در میان گل و لای فرو می حرکت کرد.بیچاره از ترس زبانش بند آمده بود.بالاخره چند تن از هواخواهان وی رسیده او را به هر زحمت بود نیمه جان از دریاچه بیرون آوردند.
خانم کورنی حتی یک کلمه هم حرف نزد.متوجه لرزش سخت ایزابل نشد.همین قدر که خود را فاتح می مشاهده کرد با گردن برافراخته به سوی ایست لین روان گرمتوجه شد.بین مسیر ایزابل عینک سبز دیگری خریده به چشم خود زد.خانم کورنی چون این بمتوجه شد برآشفته اضافه کرد:
«خانم شما چه اصراری در عینک زدن دارید؟آن هم عینک به این بدترکیبی؟»
چهره ایزابل از شرم و هیجان برافروخته شد.با عبارتی شکسته
572-575
جواب داد.
«خانم، چشمهای من ضعیف است.»
نگاه های تو که از چشم های من قوی تر است، به علاوه اگر ضعیف باشد چرا عینک سبز میزنی؟»
«عادت کرده ام، عینکه سفید دیده مرا اذیت می کند.»
در همین هنگام از سوی دیگر فرانسیس له و یزون درحالی که آب از سروپایش می چکید و از یکسوارچیبالد کارلایل و همجادهانش که از جریان امر اطلاع نداشسریع و یک نفر که حاضر و شاهد قضیه بود پیش رسید و ماجرا را برای آنها فرو خوانده، در این خانم کورنی نگاهی به برادر خود و نگاهی به فرانسیس افکند آنگاه معلوم نبود تحت تاثیر چه سائق درونی و چه نوع افکاری روی به خانم ایزابل کرده بیان کرد:
«مادام واین متوجه هستید؟ برادر مرا می بینید؟
«بلی اورا می بینیم.»
«این مرد وقیح را هم که فرانسیس که ویزون نام دارد می بینید؟»
«بلی اورا می بینم.»
«آنها را با هم مقایسه کن، ببین از زمین تا آسمان با هم فرق دارند، درست مثل نور و ظلمت هستند اینطور نیست؟»
«بلی صحیح است.»
«زنی که عنوان همسری کارلایل را داشت اورا گذاشت و به دنبال آن یکی رفت شما راجع به سفاهت چنین زنی چه می گویید؟ آیا تصور میکنید بالاخره از کرده پشیمان شد؟»
«بیچاره ایزابل چه می توانست بگوید؟ این پرسش را برچه چیز میتوانست حمل کند؟ همیمن که به ایست لین رسیدند خانم کورنی یکسر به یروقت جویس حرکت کرده و ابتدا موضوع حادثه بین جاده را برای او نقل کرد و پس از آن پرسید:«جویس بگو ببینم بنظر تو این مادام و این بچه کسی شباهت دارد؟»
«چطور خانم؟ مادام واین را می گویید؟»
«جویس مگر گوشت سنگین است.»
این را بگفت و در چشمان جویس خیره شده فکری کرده اضافه کرد:
«گاه گاهی وقتی اورا می بیم، شکل و شمایل او مرا بیاد… بیاد خانم سابقم می اندازد اما هیچ وقت از این موضوع درجایی ذکر نکرده ام میدانید بردن اسم خانم ایزابل آنقدرها موافق طبع آقا نیست»
«آیا هیچ شده است که اورا بدن عینک ببینی؟»
«خیر هیچوقت. هر موقع اورا متوجه شده ام عینک سبزی بر نگاه داشته است.»
«جویس، به تو بگویم امروزگار اورا بدون عینک مشاهده کردم و از شباهت او به خانم ایزابل دچار سرگیجه شدم، مثل اینکه روج آن زن ناکام بار دیگر به جهان رسیده و درمیان ما ساکن است» جویس از شنیدن این حرف به هیجان رسیده قطره اشکی از دیدهش سرازیر شده اضافه کرد:
«خانم شمارا به خدا دیگر اسمی از آن بیچاره نیاورید، او راهی شد و مسئول اعمال خودش میباشد.»
خانم کورنی زیرا چنین مشاهده کرد موضوع گفتگو را تغییر داده بیان کرد:
«جویس گوش داده ام ویلیام کسالتش شدت کرده»
«خیلی ضعیف شده مخصوصا شامگاه که می شود ضعف و شدت میکند.
«گوش داده ام وضع این بچه خالی از خطر نیست؟»
«چه کسی این حرف را زد؟»
«امروزگار بعد ازظهر مادام واین به من بیان کرد طوری حرف میزد مثل اینکه از این بچه بکلی مایوس است.»
«با منهم چند بار راجع به ویلیام صحبت کرده و مضطرب بود»
«اگر هم اینطور باشد که او میگوید تعجبی ندارد. این بچه همه چیز را از مادرش به ارث برده و مادرش صحت مزاج کامل نداشت.»
عصر آنروزگار لرد ماونت سه ورن و پسرش ویلیام به خانه کارلایل وارد شدند. خانم کورنی مخصوصاً با لرد روی یک نیمکت نشست و مشغول بیان کردگو شد. گفتگوی او راجع به خانم ایزابل بود، از لرد ماونت سه ورن سؤال کرد:
«آقای لرد، آیا مرگ خانم ایزابل بطور قطع به ثبوت رسیده است؟»
لرد از این پرسش که در نظر وی بیجا مینمود یکه ای خورده جواب داد:
«چطور خانم؟ بدیهی است که خانم ایزابل فوت کرده.»
«وقتی خبر برگشتن قطار مسیر آهن به شما رسید، خود شما دراین موضوع تحقیقاتی کرمتوجه شد. صحت موضوع درنظر شما ثابت شد.»
«البته وظیفه شخص من بود که در این موضوع تحقیقات لازم را به عمل آورم. خودم به محل وقوع حادثه حرکت کردم و کاملاً موضوع را تحقیق کردم.»
«آیا برای شما ثابت شد که خانم ایزابل درآن حادثه تلف شد؟»
«به خوبی موضوع روشن بود، به سختی مجروح شده و در شامگاه همان روزگار وقوع حادثه فوت کرده بود.»
خانم کورنی کسی نبود که به این زودی دست بردارد.نمیتوانست به این اندازه توضیحات خودرا قانع کند، تاملی کرده باردیگر جویا شد:
«بنابراین هیچ جای ترمتوجه شد در موضوع مرگ خانم ایزابل باقی نمانده و یقین کامل دارید.»
«کاملاً، اما چطرو شده است که شما امروزگار با ترمتوجه شد در این موضوع صحبت می کنید؟»
«هیچ، امروزگار فکری به نظر من رسید، پیش خودم گفتم شاید در این موضوع اشتباهی رخ داده باشد.»
خانم کورنی دیگردر این موضوع توضیحی نداد. علت ترمتوجه شد خود را به لردماونت سه ورن نگفت و ساکت ماند.
صبح روز بعد موقعی که بچه ها به اتفاق پسر لورد ملونت سه ورن بیرون حرکت کرده مشغول بازی بودند کارلایل به دیدار خانم واین راهی شده و هنگامی که وارد شد ایزابل ارچیبالد پسر کوچک خودرا به روی زانو نشانده با نهایت مهرو علاقه مشغول نوازش او بود ، آنگونه مهر و خاطر نوازی جز از مادری مهربان درخصوص فرزند قلببند خود از دیگری انتظار نمیرفت، به محض ورود کارلایل طفل را برزمین گذاشته از حرکت ایستاد.
کارلایل با تمهید معذرت از اینکه بی خبر به مشاهده کردار او وارد شده حال ویلیام را جویا باشد. ایزابل کف دست بروی سینه خود گذاشته دل خود را فشار میداد که از ضربان شدید آن جلوگیری کند. در جواب کارلایل با صدایی لرزان اظهار کرد:
576-577
« بهبچوچه علامت بهبودی در او دیده نمیشود» آنگاه جراتی بخود داده گفت:
« آقا، شما چند شامگاه قبل وعده را مشاهده کرد مجلس مشاوره ای برای معاینه او تشکیل بدهید.»
« البته تصمیم دارم این کار را بکنم اما گحرکت کرداری من باندازه ای زیاد است که نمیتوانم شخصاً اقدامی بکنم» دردی بر قلب ایزابل پیچید. میدید کارلایل را بر صحت و وجود فرزندش ترجیح میدهد. آیا اگر ایزابی هنوز بر جای خود استوار بود و بچه مادر داشت ممکن بود کارلایل بکار خود بیش از زیستن فرزندش اهمیت دهد؟ فکری کرده به‌یک‌باره با لحنی تضرع آمیز اظهار کرد: « آقا، حالت او طوری است که نمیتوان تا خبری در معالجه او کرد، اجازه بدهید من اورا بنزد دکتر مارتین ببرم و از طرف شما از او تقاضای تشکیل مجلس مشاوره طبی کنم، البته آقا آنقدر بمن اعتماد پیدا کرده اید که او را بمن بسپارید» کارلایل در مقابل این فداکاری و خلوص چه میتوانست بگوید؟ چگونه میتوانست تقاضای صمیمانه او را رد کند؟
به این جهت با اظهار تشکر درخواست ایزابل را پذیحرکت کرد . ایزابل که از سرخوشی در پوست خود نمیگنجید، روی بکارلایل کرده گفت: « اجازه میدهید همین امروز حرکت کنیم؟ »
« امروزگار؟ مانعی ندارد. این در صورتی ممکن است که خانم امروز احتیاجی به کالسکه نداشته باشد. من می روم ببینم اگر باربارا احتیاجی نداشت میگویم کالسکه را حاضر کند و همین امروز حرکت کنید.
این را باظهار کرد و از در خارج شده ایزابل را در رنج و شکنجه باقی گذاشت. ایزابل فوق العاده متأثر بلکه میتوان اضافه کرد غضبناک شده بود. روح او دچار طغیان و اضطراب و رنج آوری شده و متأثر بود که برای چه باید احتیاجات ناچیز و غیر لازم باوبارا را بر وجود طفل او ترجیح دهد. ولی طاما نکشید که حس شرم در او پیدا شد و از اینکه عنان روح و فکر خود را بکف دست افکار ماجرا جویانه سپرده بود پشیمان و متأثر گردید با کمال خضوع و خشوع زانو زده از خداوند مدد میل داشت که او را توانایی دهد تا بتواند بدون خشم و غضب و بدون اینکه از جاده سلامت نفس و فداکازی
بر کنار ماند باری را که بر دوش گحرکت کرده بود بمنزل رساند. طاما نکشید که کارلایل وارد شد. اطلاع داد کالسکه حاضر است و هروقت بخواهد میتواند حرکت کند. ایزابل بیان کرد:
« ممکن است ساعت ده امروزگار حرکت کنیم؟ »
«البته چه مانعی دارد»
«فوق العاده از مراحم شما متشکرم »
کارلایل خنده ای کرده اظهار کرد:
« چطور خانم» شما از من تشکر میکنید، تشکر میکنید که زحمت این مسافرت را بر شما تحمیل کرده ام؟ »
آنگاه دست بجیب برده کیف خود را بیرون آورده گفت:
« خانم اجازه بدهید برای مخارج و پرداخت حق المعاینه پول به شما بدهم»
ایزابل با کمال حرارت جواب داد:
« خیر آقا ، چه لازم است ، اجازه بدهید با کمال میل خودم خواهم پرداخت»
این حرف ظاهراً بر کارلایل گران رسید صورتش درهم شد اما چیزی ناظهار کرد همینقدر مقداری پول روی میز گذاشت، ایزابل
578-597
به‌یک‌باره به خود وارد شده فهمید قافیه را باخته و صورتش از شدت شرم و خجالت و تاثر برافروخته شد.
بیچاره ایزابل ،در این لحظه بی خودی ،در این لحظه رنج و بدبختی و ناکامی بیاد روزگاری افتادم که بعد از مرگ پدرش لرد ماونت سه ورن جانشین او سه لیر برای مصارف شخصی وی پرداخته او را بسوی قصر خود روانه کرد. به خاطر آورد در همان لحظه که بیچاره شده و نمی اطلاع داشت مخارج سروری آنروز را چگونه تامین کند به هنگام حرکت وی شخص دیگری با کمال بلند همتی و جوانمردی چکی به مبلغ یکصد لیره به او پرداخته بود. بیاد آورد که این مرد سخاوتمند و بلند نظر بعدها سمت شوهری او را پیدا کرد. بلافاصله روزگارگار کنونی خود را به نظر آورد و لرزش سهمگین همزیرا لرزش مرگ سراپای وجود او را فراگراهی شد. عاشقی ،امید ، آرزو ،علاقه ی مادری ،همه چیز برای او مرده و نابود شده بود.
ابناز ارجیمز یکی از مردمان ماجراجوی جهان و شخصی بود لطف طبع و بذله گو و نیک محضر که به واسطه تلون مزاج هر چه صباح پیشه ای در پیش می گراهی شد.گاه کارمند اداره ،گاه تاجر ،زمانی سیاح،روزگارگاری وکیل دعاوی و وقتی هنر پیشه تاتر بود چند سال قبل در دفتر کارلایل سمت منشی گری داشت. بعد از مدت کوتاهی این کار را ترک اضافه کرده و در یکی از نمایشگاه ها به هنرپیشگی پرداخت. چند سباح دیگر مامور حراج شد. بعد از چندی به سیر و سیاحت گذراند،چندی مستخدم کلیسا بود. مدتی کالسکه چی شد . سپس ماموریت جمع آوری مالیات آب به وی محول گردید. اینک که ما از او گفتگو می کنم باز دیگر در دفتر وکالت سمت منشی گری داشت و به این جهت با آقای دیل منشی کارلایل هم قطار شمرده می شد.
روزگار گذشته بعد از وقوع حوادثی که در پایان فصل گذشته ذکر شد ابناز ارجیمز و دیل برای شنیدن نطق سرفرانسیس له ویزون در باشگاه ایست لین حضور یافشتاب‌زده. قبل از له ویزون در کارلایل در آنجا حاضر شده و نطقی مفصل ایراد کرده و مورد تحسین تمام اهالی آن ناحیه قرار گراهی شده بود.به این جهت دیگر امکان نداشت نقش فرانسیس بگیرد.
با وجود این مردم از آنجا پراکنده نشده و همه برای شنیدن بیانات وی بر جا مانده بودند. جمعی از لحاظ کنجکاوی ،عده ای برای تمسخر و هو کردن او ،برخی برای تفریح و تفنن و عده ی خیلی قلیلی نیز که از طرفداران او بودند در اینجا مانده و این اجتماع را تشکیل می دادند.
آقای دیل و آقای ابناز ارجیمز نیر جز این جمعیت بود.
مردم هر لحظه با حرکات مختلف ،سوت کشیدن ،با طرز استهزاء آمیزی کف دست زدن به میان نطق فرانسیس دویده رشته کلام او را قطع می کردند.
دیل و ابنازار چراکه دیدند نمی توانند از نطق فرانسیس چیزی بشنوند خود را کناری کشیده مشغول صحبت شدند.
دیل بر سبیل احوال پرسی از جیمز پرسید:
«خوب آقای جیمز،بگو ببینم دنیا را چگونه می بینی.»
«آقای دیلی، در دنیای کدر پررویی و وقاحت خیلی کارها می کند. این جناب اجل که با این آب و تاب مشغول نطق و بیان است و به این وقاحت می خواهد با کسی همچراکه کارلایل رقابت کند بهترین نمونه است. کاش ده دوازده سال پیش او را با اسم و عنوان مضحک و مسخره اش می دیدی.»
قبل از اینکه دیل توضیحی از او بخواهد نگاه ابنازار به شخصی افتاد که مثل اسکیمو ها خود را در پالتو پوستی پیچیده کلاه پوستی بر سر گذاشته در کنار جمعیت است و در حالی که نمی تواند چیزی را و کسی را ببیند مشغول قدم زدن و کردن و کشیدن است . ابنازار فورا او را شناخت و ندا زد:
«آقای اناوای بتل،دوستان دیرین خودتان را فراموش کرده اید این طرف تشریف بیاورید.»
بتل که در حدود یکسال بود از آن نواحی مسافرت کرده و به سیاحت در نقاط دوردست پرداخته بود چون آوای جیمز را شنید بدان سو متوجه شده خنده کنان به سوی ابنازار جیمز روان گردید.
بعد ار تعارفات معمولی جیمز از او پرسید:
«آقای بتل،چه وقت تشریف آورده اید؟»
« الساعه وارد شدم. با ترن ساعت چهار حرکت کردم و چند دقیقه قبل به اینجا رسیدم راستی اینجا چه خبر است؟»
« هیچ، موضوع انتخاب نماینده ایست لین در میان است»
« این را که می دانم جزئیات موضوع را موقع پیاده شدن در ایستگاه شنیدم ولی می خواهم بدانم این جمعیت چرا اینجا جمع شده »
« یکی از دو نفر نامزدهای این مقام وقت خودش را بیهوده تلف می کند و می خواهد به زور نطق مردم را با خود همراه سازد می بینید آقای بتل ؟ آقای سرفرانسیس له ویزون می باشد که مشغول نطق است»
و بتل از شنیدن نام فرانسیس روی در هم کشید و گفت:
« هیچ نمی شود تصور کرد این مرد چطور به رقابت با کارلایل برخاسته . چیز عجیبی است .»
آقای دیل داخل بیان کردگو شده بیان کرد:
« از عجب گذشته وقاحت است ولی به شما بگویم آقای لرد به کلی خودش را در این معامله مفتضح گرداند.»
آنگاه هر سه نفر برای اینکه ناطق را خوب ببینند ،به طرف دیگر رفته و روی کشیدهی که میز خطابه از آنجا به خوبی نمایان بود قرار گراهی شدند.
از اینجا اتاوای بتل نگاهی به ناطق کرده و ناگهان مانند کسی که دچار صاعقه شده باشد فریاد کرد:
«عجب!چه می بینم !این احمق چرا اینجا آمده نطق می کند. پس فرانسیس له ویزون کجاست؟»
دیل گفت:
«آقای بتل حواست کجاست همین شخصی که صحبت می کند سرفرانسیس له ویزون می باشد.»
«چطور؟ این شخص سرفرانسیس له ویزون باشد،نه غیر ممکن است.»
«همین است که عرض کردم خود اوست.»
«چیز عجیبی است ،هیچ تصور این را نمی کردم »
«چه چیز را تصور نمی کردید؟»
پیش از اینکه اتاوای جوابی به او بدهد به‌یک‌باره نگاهان او به چشم های سرفرانسیس مواجه شد به محض دیدین او رنگ و روی خود را باخت،نطق و بیانش بند آمد ،اتاوای بتل کلاه از سر برداشت سلامی به او داد ولی فرانسیس نگاهی غضب آلود به او افکند . گویی می تمایل داشت بگوید تو کیستی ،من تو را می شناسم . مستر دیل بار دیکر از او پرسید:
«آقای بتل سر فرانسیس را می شناسید»
«نه کاملا»
ابنازار جیمز میان حرف آنها دویده با خنده اظهار کرد:
«گمان می کنم در آن روزگار که اسم دیگری جز فرانسیس داشت او را می شناختید»
اوتاوای بتل نگاه خیره ای مانند همان نگاهی که فرانسیس به خود او کرده بود به ابنازار افکنده و گویی او نیز می تمایل داشت بگوید. عمو جان برای چه دخالت در کار دیگران می کنی؟ برو به کار خودت برس. آنگاه با سر سلامی به دیل و ابنازار داده از آنجا دور شد .
آقای دیل از ابنازار پرسید:
«منظور از آن حرفی که به بتل زدید چه بود؟»
«چیز مهمی نیست . همین قدر این آقا که با این فصاحت و بلاغت مشغول نطق و بیان است روزگارگاری اسم و عنوانی غیر از این داشت؟»
«راستی ؟ اینکه می گویی حقیقت دارد؟»
«بلی ،سال ها است که من فقل خاموشی بر زبان زده و در این موضوع چیزی به کسی ناضافه کرده ام ولی حالا دیگر موجبی برای کتمان موضوع نمی بینم زیرا چندین سال از آن گذشته آیا شما هیچ می توانید تصور کنید که این جناب اجل با این جاه و مقام کنونی خود که حالا رسیده می خواهد نماینده ایست لین شود روزگاری قلبباخته ی دختر بی سر و پای هلیجوان بود و از جاده خیلی دور هر روزه سواره بدیدن او می آمد؟ در آن ایام اسم خودش را چیز دیگری گذاشته بود.»
از شنیدن این حرف عرق سردی از سراپای دیل جاری گردید. گویی بر تمام اجزای بدنش مشتی سوزن فرو کرده اند دنیا به دور سرش به چرخ در آمد ،با تپش قلب و اضطراب و هیجانی محسوس اظهار کرد:
«آقای جیمز بگویید . بگویید ببینم در آن روزگار چه اسمی بروی خودش گذاشته بود.»
«آن وقت ها تورن نام داشت. جوان بسیار جلف جعلقی بود از مسیر اسویتسن می وارد شد و با افی به معاشقه می پرداخت.»
«از کجا می دانید ،از کجا اطمینان به آنچه می گویید دارید.»
«می دانید بالاخره جوان بودم ،احساسات جوانی داشتم،قلبم در گرو مهر افی هلیجوان بود و بیش از بیست مرتبه او را در خانه افی دیدم اگر وجود این شخص و وجود ریچارد هایر قاتل پدر افی نبود من با افی ازدواج کرده بودم . ولی خیر من در آن بود که چنین نکنم امروزگار دیگر که آن احساسات شتاب‌زده جوانی را ندارم و از روی عقل و منطق به موضوع نگاه می کنم می بینم چنین کاری نمونه کمال حماقت می بود.»
«آیا در آن روزگار می اطلاع داشتید که این شخص که خودش را تورن می نامید هویتش چیست؟»
«خیر ،به هیچ وجه نمی دانستم . روز اول که برای رقابت با کارلایل رسیده لود و او را دیدم مثل این بود که صاعقه بر سر من فرود وارد شده است. دیدید که اوتاوای بتل هم زیرا او را دید چقدر تعجب کرد و نمی توانست باور کند که آقای تورن سابق باشد »
«مثل این است که آقای له ویزون نمی خواهد کسی او را بشناسد و بفهمد وقتی چنین عنوانی بر خود بسته»
«بدیهی است مقام و عنوانی که فعلا دارد به کلی منافی اوضاع آن وقت است.»
«می دانی برای چه در آن اوقات اسم تورن به روی خود گذاشته بود؟»
«علتش معلوم است برای اینکه کسی به هویتش پی نبرد.»
دیل دیگر معطل نشد گویی بر سر آتش مکان دارد می تمایل داشت هر چه زودتر اطلاعات ذی قیمت خود را به کارلایل بگوید ،می دیدموضوع انتخاب نماینده باعث شده که سر رشته نجات بیچاره ریچارد هایر به دست آید چراکه به دفتر کارلایل رسید کارلایل رسید کارلایل مشغول نوشتن کاغذ بود و از دیدن دیل که نفس زنان و با شتاب و عجله ای مثل کودکان بر او وارد می شد تعجب کرده بیان کرد:
«آقای دیلی،شما را چه می شود؟ چرا این طور نفس می زنید؟»
«آه آقای کارلایل ،آقای کارلایل ،امروزگار عجیب ترین عجایب دنیا را دیدم ،گوش می دهید. امروز اطلاعات کاملی راجع به تورن کسب کردم فهمیدم. »
کارلایل قلم را بر زمین گذاشته به صورت دیل خیره شد. هیچ گاه در گذشته این مرد پاک نیت را تا این انداره کف دست خوش هیجان و اضطراب ندیده بود،دیل با کلمات بریده اضافه کرد:
«آقا قطعا شما هم تعجب خواهید کرد له ویزون فرانسیس له ویزون»
کارلایل منظور او را نفهمید . نمی دانست تورن و فرانسیس له ویزون چه ارتباطی با هم دارند،به این جهت روی به دیل کرده اظهار داشت :
«آقای دیل منظور ترا نمی فهمم فرانسیس له ویزون چه شده ،تو از تورن گفتگو داشتی.»
«آقا ،همان است،همان است. سر فرانسیس له ویزون امروزگاری ،دیروز تورن نام داشته.»
این حرف همچراکه رعد در گوش کارلایل صوت کرده اضافه کرد:
«دیل ،تو دیوانه شده ای ،غیر ممکن است.»
«متاسفم به طور قطع و یقین همان است که عرض کردم.»
آنگاه قضیه برخورد خود را با ابنازار جیمز و مصادف شدن با اوتاوای بتل و سایر قضایا را یکایک برای کارلایل شرح داد .
کارلایل به کلی گیج و مبهوت شده بود مدتی سر به روی دست گذاشت. آنگاه روی به دیل کرده اظهار کرد:
«من دو سه بار راجع به تورن از بتل تحقیقاتی کردم و به کلی منکر شناسایی شخصی به این نام و نشان شد»
«آقا قطعا از این افکار مقصدی داشته من حاضرم سر هر دو چشمانم گرو ببندم که کاسه ای زیر نیم کاسه هست و بین این دو نفر اسراری وجود دارد که عجالتا ما نمی دانیم»
کارلایل با صدایی آرام گفت:
«خانم هایر در تمام این مدت معتقد بود که بتل در موضوع قتل هلیجوان دخالتی داشته»
«آقای کارلایل خواه بتل دخالتی داشته باشد و خواه نداشته باشد یک چیز مسلم است. اگر امروزگار در بین همین جریان ها نتوانیم برائت ریچارد را به قبول برسانیم دیگر فرصتی به دست ما نخواهد رسید.»
باربارا هایر با بهتر بگویم باربارا کارلایل در همین اوقات با کالاسکه سرباز خود از بیرون وارد ایست لین شد. هنگام ورود حالتی هیجان آمیز و بر افروخته داشت. موقع فرود آمدن از کالسکه معطل نشد کسی کف دست او را بگیرد،با عجله و شتابی همچون دیوانگان پایین جسته دوان دوان به سوی اتاق کار خود روانه شد. بین مسیر مادام واین و ویلیام را دید با همان عجله از مادام واین پرسید:
«خانم دکتر را ملاقات کردید؟»
«بلی خانم ایشان معتقد بودند که …»
«مادام واین خیلی معذرت می خواهم که عجالتا نمی توانم راجع به این موضوع بیان کردگو کنم. بعدا وارد شده شما را خواهم دید.»
این طرز حرکت کردار باربارا در نظر ایزابل زننده آمده ولی چه می توانست بگوید؟ ناچار دندان روی جگر گذاشته سیر کرد.
باربارا یکسر به اتاق خود رفته قلم و دواتی میل داشت مشغول چیز نوشتن شد.این زن چرا اینقدر هیجان داشت؟ برای چه و برای که کاغذ می نوشت؟
سابقا اخوشحاله کرده ایم که باربارا نسبت به فرانسیس له ویزون مشکوک بود از آن شامگاهی که فرانسیس له ویزون با ایزابل کارلایل مفقود شدند و ریچارد اظهار کرده بود که تورن را در حوالی ایست این دیده است این سوء ظن به قلب وی راه یافت و روز به روزگار قویتر می شد و با وجود توضیحات ریچارد که تورن قاتل را به اتفاق فرانسیس له ویزون دیده معتقد بود که ریچارد این دو نفر را با هم اشتباه کرده است. امروزگار هنگامی که فرانسیس مشغول نطق بود اتفاقا باربارا سوار کالسکه شده از آنجا عبور کرده و فرانسیس را در حال نطق دیده بود،در آن حال طرز حرکات فرانسیس ،دست های برهنه او که شباهت به کف دست زنان داشت. قیافه و قامت او و تمام سکنات او به طوری در این زن موثر شد که دیگر نتوانست در هویت فرانسیس مردد بماند. لازم دانست فورا برادر خود را احضار کند تا رسیده فرانسیس را ببیند،به این خیال با عجله و شتاب به خانه برگشته زیرا آدرس برادرش را می دانست نامه زیر را به عنوان وی نوشت:
«آقای اسمیت»(نامی بود که ریچارد برای خود انتخاب کرده بود.)«به وجود شما در اینجا احتیاج فوری داریم . حوادثی به وقوع پیوسته که بودن شما را در اینجا ایجاب می کند روزگار شنبه آینده باید اینجا باشید همان موقع در همان محل موعود شما را خواهم دید.»
این نامه مختصر را به عنوان و آدرسی که ریچارد تعیین کرده بود نوشته سر پاکت را بسته و مجددا با همان عجله بیرون رسید.
شخصا با کالسکه به سمت پستمنزل روان شد تا مبادا در ارسال آن تاخیری رخ دهد.
ولی هنوز از اتاق خارج نشده بود به نظرش رسید مقداری پول نیز برای ریچارد بفرستد مبادا به واسطه بی پولی نتواند حرکت کند به سوی اتاق برگشته و کمی پول برداشت و یکسر به طرف پستخونه حرکت کرده کاغذ را به پست داده مراجعت کرده و در خلال این احوال دقایقی چند گذشته و هیجان اولیه باربارا فروجای گرفته و در این موضوع رچار تردید شده بود. در همین موقع در باز و کارلایل وارد گردید . باربارا مانند همیشه لازم دید راز نهان را با شوهر خود در میان گذاشته و افکار و تصورات خود را به وی بگوید تا او با فکر روشن و متین خود وی را مسیربری کرده مسیر صوابی در پیش پایش بگذارد پس اظهار داشت به نظر من تورن و فرانسیس له ویزون یکی هستند.
کارلایل تاملی کرده و گفت :
«می دانم یکی هسسریع،حدس تو کاملا صائب است.»
این حرف باربارا را تکانی داده با حرکات کامل پرسید:
«از چه وقت به این موضوع پی برده اید؟»
«از بعد از ظهر امروزگار .»
آنگاه تمام حادثه ی آنروزگار و اظهارات دیل را برای باربارا باز گفت. باربارا از شدت تاثر و هیجان دستهای خود را به هم متصل کرده گفت:
«چقدر عجیب است . می دانید مادرم دیروزگار باز خوابی دیده و حالش خیلی بد بود . خانم کورنی موضوع را برای من بیان کرد به سر وقت او رفتم خواب خود را برای من تعریف کرد،جدا معتقد بود که همین روزها بعضی اسرار راجع به قتل هلیجوان از پرده بیرون خواهد افتاد می دانید مادرم به خواب خیلی معتقد است و هیچ چیز نمی تواند از اعتقاد او بکاهد.»
کارلایل خندیده اضافه کرد:
«باربارا مثل اینکه تو هم نسبت به خواب اعتقاد داری»
«نه ،شخصا به این چیزها معتقد نیستم. ولی با وجود این شما هم تصدیق کنید که موضوع خیلی باعث تعجب است . می دانی همیشه بتل شناسایی شخص را به نام تورن انکار می کرده ولی مادرم در تمام خوابهای خود دیده است که بتل با قاتل اصلی ارتباط هایی دارد به علاوه هر موقع در طی این چند سال مادرم خوابی دید بلافاصله حوادثی در اطراف موضوع به وقوع پیوسته اینها را که دیگر نمی توان انکار کرد،»
« صحیح است.»
«خواب مادرم موید تصورات امروز من بود و به همین جهت به محض وارد شدن به منزل فورا کاغذی به ریچارد نوشته او را احضار کردم ولی بعد دچار تردید شدم . میل داشتم از شما بپرسم که آیا خوب کاری کرده ام یا خیر؟ »
کارلایل تاملی کرد و بیان کرد:
«بسیار خوب باربارا خوب اقدامی کرده ای خیلی به موقع بوده است.»
باربارا بار دیگر دچار هیجانی شده با عبارات بریده گفت:
« ،آه ارچیبالد، ارچیبالد عزیزم چه اقدامی برای برائت ریچارد خواهی کرد؟ »
قیافه ی کارلایل در هم شده و حال تاثر به او کف دست داده بیان کرد:
«باربارای عزیزم ،متاسفانه من نمی توانم علیه له ویزون در این قسمت اقدامی به عمل آورم.»
این حرف باربارا را دچار سر گیجه کرده گفت:
«چطور ؟ نمی توانی؟ نمی خواهی به برادرم کمک کنی؟»
«عزیزم. خودت تصدیق کن که برای من به هیچ وجه مناسب نیست علیه له ویزون اقدامی به عمل آورم .»
باربارا که هنوز محرک درونی کارلایل و کیفیت احساسات او را نمی خبر داشت در حتم شده قطرات اشک از دیدهانش سرازیر گردیده اظهار کرد:
« ارچیبالد بعد از سالها سرگردانی حال که روزگارنه ی امیدی به به روی برادر در به درم باز شده نمی خواهی با او مساعدت کنی؟»
کارلایل دیدهان پر مهر خود را به او دوخته بیان کرد:
«باربارای عزیزم ،درست دقت کن ،اگر من بخواهم علیه له ویزون اقدامی به عمل آورم مثل اینست که می خواهم انتقام خود را از او بگیرم و من کسی نیستم که انتقام بگیرم. انتقام را به مقتنم حقیقی وا گذار کرده ام .»
باربارا به‌یک‌باره تغییر حالت داده کف دست شوهر را در دست گحرکت کرده بیان کرد:
ارچیبالد عزیزم مرا ببخش ،عفو کن تو به قدری شرافتمند هستی ،به قدری با همت و با گذشت هستی که به تصور هیچکس نمی رسد . من متوجه این منظور نبودم. نمی خبر داشتم فضیلت اخلاقی تو مانع از اقدام علیه فرانسیس می باشد بنابر این باید مسیر دیگری برای اقدام در نظر بگیریم.
عجالتا باید صبر کرد تا ریچارد بیاید و قضایا روشن شود تا بعد.
آن روزگار عصر هوا به کلی خفه و گراهی شده و اندکی سرد بود شعله ی آتش بخاری اتاق ایزابل فرو قرار گرفته و او توجهی به آن نداشت ویلیام مانند همیشه به روی کف اتاق دراز کشیده و رنگش از همه وقت زودتر بود و به زحمت نفس می کشید . ریزش دائمی اشک باعث شده بود که ایزابل عینک از نگاه برگیرد و بدون حجاب بماند.
ویلیام از حرکت کردن بنزو طبیب با اینکه سواره حرکت کرده بود خسته شده و دیدگاه خود را بسته بود به طوری که ایزابل او را در خواب گمان می کرد.
طولی نکشید که طفل دیده گشوده بدون مقدمه از ایزابل پرسید:
«خانم واین ،چند وقت دیگر من می میرم ؟»
پرسشی سخت و نا به هنگام بود که ایزابل را دچار تپش دل سختی کرده و جهان در نظرش تیره و تار شد. در جوات ویلیام بیان کرد:
« ویلیام ،این چه حرفی است می زنی؟ چه کسی با تو حرف مردن زده؟»
«آه، خانم واین می دانم . خوب می دانم. از حرف هایی که راجع به من می زنند فهمیده ام پریشامگاه که شما هم شنیدید حنا راجع به من چه گفت؟!»
«کی ؟چه وقت؟»
«پریشب موقعی که چای آورد و من روی زمین دراز کشیده بودم ، شما خیال می کرمتوجه شد من خوابیده ام اما خواب نبودم شما هم به او سفارش کردید که وقتی که حرف می زند دقت کند چون ممکن است من خواب نباشم .»
ایزابل پریشان خاطر شده بود . لازم میخبر داشت به هر وسیله شده این فکر را از ذهن طفل خارج سازد ، با کلمات بریده بیان کرد :
«من درست به یاد نمی آورم . بچه جان می دانی غالبا حنا حرف های پوچ و بی معنی میزند ، شنیدم که می بیان کرد من به همین زودی خواهم مرد و مرا به خاک خواهند سپرد »
« حنا چنین حرفی زد ؟ خیر طفلک محبوبم ، حنا که پزشک و طبیب نیست . آدم عاقل که گوش به حرف این دختر احمق نمی دهد»
«خانم واین، میخواهم سوالی از تو بکنم .»
« بگو پسر محبوبم» .
«چه فایده دارد که شما بخواهید مرا گول بزنید ، خیال میکنید من متوجه این نیستم که می خواهید مرا بازى دهید ؟ من که دیگر بچه نیستم . راست بگویید من چه مرضى دارم ؟»
«عزیز من شما مرضى ندارید . فقط کمى ضعیف هستید باید تقویت شوید»
ویلیام سر خود را به علامت نفى حرکتى داد . این کودک به اندازه اى حساس و باهوش بود که امکان نداشت بتواند چیزى از وى پوشیده دارد . بقدر کافى از زبان این و آن حرف هایى شنیده بود و می دانست مرگ بر فراز سرش بال و پر میزند .
به این جهت در جواب خانم ایزابل گفت :
«پس اگر حال من بد نیست و مرا چیزى نمی شود چرا دکتر مارتین در حضور من نخواست توضیحى به شما بدهد و جواب سؤال شما را بگوید ؟ چرا مرا به آن اتاق فرستاد آن وقت با شما حرف زد ؟ خانم واین من از شما گول نمی خورم ».
«بچه محبوب من می دانم تو خیلى عاقل و باهوش هستى ، فقط گاه گاهى اشتباه می کنى .»
«مادام واین می دانید ، ویلیام پسر لرد ماونت سه ورن می بیان کرد که اگر کسى خدا را دوست بدارد مردن براى او چیزى نیست خودش برادر کوچکى داشت که چند وقت پیش از این مرد ، نمی دانید که من هم مثل او تا چند روزگار دیگر می میرم ؟ »
«نه نمی دانم»
«اگر نمی دانید چرا از موقعى که از محکمه دکتر مارتین آمدیم شما پیوسته گریه میکنید ؟ اصلا شما چرا باید براى خاطر من گریه کنید من که بچه شما نیستم ، من اصلا مادر از خودم ندارم که برایم گریه کند»
بیچاره ایزابل در مقابل این حرف به کلى ناتوان گردید و تمام قوایش در هم شکست . در کنار کودک زانو زده و اشک ریخت . ویلیام چراکه چنین دید فریاد کرد :
«آه خانم واین دیدید؟ دیدید که من درست فهمیده بودم؟»
«ویلیام ، ویلیام عزیزم ، من پسرى داشتم که خیلى شبیه تو بود ، وقتى به تو نگاه میکنم بیاد او میافتم و گریه من باین جهت است و علت دیگرى ندارد»
«می دانم قبلا راجع به بچه خودت با ما صحبت کرده اى ، اسم او هم ویلیام بود .»
«ویلیام ، آیا میدانى که خدا برگزیدگان و مقدسین خود را زودتر به سوى خود می برد فرضا اگر مرگ هم در پیش داشته باشى در پیشگاه خداوند خواهى راهی شد . داخل فرشتگان آسمان خواهى شد ، در آنجا دیگر رنج و درد و غصه اى نخواهى داشت .
ویلیام اگر بدانى براى اغلب ما که نصیبى جز رنج و غم از زندگى نداریم و باید بار گناهان و خطاهاى خود را بدوش بکشیم چه نعمتى است .»
«مثلا خود شما خانم واین . میخواهید بگویید مرگ براى شما نعمت است»
ایزابل با صداى ضعیفى جواب داد :
«بلى طفل محبوبم ، رنج و اندوه من بقدرى است که غالبا میبینم تحمل آن را ندارم .»
«خانم مگر رنج و غصه شما دیگر تمام نشده ؟ مگر بازهم رنج و غصه اى دارید ؟»
«آرى عزیزم . رنج و غصه ترا ترک نمى گوید و مادام که زنده هستم کف دست از من بر نمی دارد . ویلیام اگر من در وقت بچگى مرده بودم دچار این همه غم و غصه نمی شدم . افسوس که زندگانى ما را رنج و محنت تلخ کرده . »
«مثلا چه رنج هایى در دنیا هست ؟ »
«درد ، بیمارى ، علاقه به اشخاصى که آن ها را از کف دست می دهیم ، زحمت ، گناه ، رنج پشیمانى همه اینها در زندگانى ما هست . ویلیام آیا نمیبینى وقتى که خیلى خسته هستى چقدر میل به خواب دارى و چطور خواب ترا از کف دست خستگى و دلخورى می رهاند ؟ مرگ هم شبیه خواب است .»
«مادام واین با همه اینها که شما می گویید باز دنیا قشنگ و زیباست صبح وقتى که تازه آفتاب زده و نسیم خنکى میوزد و زنبور هاى طلائى روى درخت ها میخوانند بروید میان باغ ببینید چقدر قشنگ است این همه گل هاى قشنگى که شما در اینجا میبینید با بوى معطر به ما خوشى و لذت میدهد .»
«بلى طفل محبوب و حساس من اگر کسى بار محنتى بر دوش نداشته باشد ممکن است به دنیا علاقه مند شود و از زیبایى هاى آن لذت ببرد . ولى تو باید بدانى که خداوند به ما وعده دنیاى قشنگ تر و بهترى داده در آن دنیا دیگر درد و رنج نیست گل ها و سبزه هاى آن خیلى لطیف تر و خوشبو تر است .»
ویلیام چون این را شنید چهره اش به طور مخصوصى شکفته شد ، از جاى برخاسته گفت :
«خانم واین من این گل ها را دیده ام . اینقدر شکفته هستند که گل هاى این دنیا در مقابل آنها هیچ است . »
«این گل ها را دیده اى ؟ چطور دیده اى طفل عزیز من ؟ »
«آرى دیده ام . لوسى میگوید که مادر ما به آسمان رفته و حالا در میان این گل ها و سبزه ها می باشد ولى پدرم غدقن کرده که ما اصلا اسم او را نیاوریم آیا می دانید چرا ؟»
«نه نمی دانم »
«چراکهکه مادر ما پدر ما را گذاشت و راهی شد . لوسی میگوید او را دزمشاهده کرده اند اما این حرف مهمل است . »
گوئی این اندازه اضافه کردگو قوای کودک را به پایان رسانده بود ساکت و بی آوا به روی بستر دراز کشید ، طولی نکشید که یک‌باره تغییر حالتی به او دست داد اشک از متوجه شدگانش جاری گرمشاهده کرد و فریاد کرد :
«آه من نمی خواهم بمیرم ، نمیخواهم از پیش لوسی و ارچیبالد بروم ، نمی خواهم از پدرم جدا شوم .»
ایزابل روی او خم شد ، دست در کمر او افکنده او را در آغوش گحرکت کرد ، برای قلبداری و تسلی او چیز ها گفت طاما نکشید که این حالت هیجان مرتفع گردید و بار دیگر ویلیام بحال عادی برگشت . در این وقت در باز شده و باربارا وارد اتاق گرمشاهده کرد . خانم واین با کمال عجله و شتاب از جای برخاست فورا عینک خود را بکف دست آورده بر دیده گذاشت بار بارا به اطراف نگاهی کرد ، در این اطاق نه چراغی روشن بود ، نه بخاری می سوخت . خانم واین برخاسته چراغ را روشن کرد و برای آوردن دوای ویلیام از اتاق خارج گرمشاهده کرد .
بارابارا به سوی ویلیام وارد شده با لطف و مهر جویای حال او شد . ویلیام گفت:
«مادر جان دکتر مارتین و چند نفر دیگر سینه مرا امتحان کردند و به من توصیه کرند که دوای خود را بخورم اجازه دادند هرچه میل دارم بخورم و از هیچ چیز پرهیز نکنم . دکتر مارتین چهارشنبه هفته آینده برای معاینه من خواهد وارد شد . مادر جان می خواهم یک چیزی به شما بگویم »
«بگو ویلیام هرچه میخواهی بگو»
«از آن وقت که دکتر را دیده ایم تا به حال مادام واین دائما گریه میکند . چرا گریه میکند ؟چرا او باید برای من گریه کند ؟»
«چطور ؟ مادام واین گریه میکند ».
« بلی گریه میکند اما نمی خواهد من گریه او را ببینم . اشک های خود را در زیر عینک پاک میکند و گمان می کند من نمی بینم . من خودم میدام خیلی ناخوش هستم اما نمیدانم او چرا باید برای من گریه کند ».
«ویلیام ، این چه حرفی است چه کسی به تو اظهار کرده به‌شدت ناخوش هستی ؟»
«کسی نگفته است خودم می دانم اگر جویس یا لوسی برای من گریه کنند حق دارند چراکه از اول ما با هم بوده ایم ولی مادام واین که تازه شش ماه است با ما در این خانه است مناسبت ندارد برای من گریه کند .»
« ویلیام تو همیشگی برای خود فکر و خیال بیخود میکنی تصور نمیکنم گریه مادام واین برای این بوده باشد که تو مریض هستی .»
مادام واین با رنگ و روی پریده همچراکه مردگان از در وارد شد باربارا ویلیام را به اطاق خواب فرستاد خود به سوی ایزابل امده گزارش آن روز را از وی سؤال کرد :
مادام واین جواب داد:
«دکتر اظهار داشت که ریه ها به طور قطع معیوب شده اند اما در عین حال مثل همه پزشک ها نظر قطعی خود را نگفت . با وجود این می دانم که نظر قطعی در مورد طفل اتخاذ کرده است .»
خانم کارلایل نگاهی به چهره وی افکند شعله ضعیف آتش بخاری به چهره او می تابید و زیرا دید باربارا در صورت او دقیق شده صندلی خود را به جائی کشید که صورتش در تاریکی فرو رفت . آنگاه برای انصراف فکر باربارا چنین بیان کرد :
«دکتر مارتین هفته آینده برای متوجه شدن او خواهد آمد . از وجنات او به خوبی استنباط میشد که از بهبودی طفل ناامید است »
بار بارا پاسخ داد :
«من خودم ویلیام را قبل از هفته دیگر برای معاینه دقیق تری به محکمه دکتر مارتین خواهم برد،راستی خانم واین رسیده ام قرض خود را به شما بپردازم »
این بگفت و مقداری اسکناس از کیف بیرون آورده و به ایزابل داد . ایزابل مانند ماشین بی روحی که به آنچه می کند توجه ندارد دست دراز کرده پول را گرفت و در کشو میز جای داد . باربارا روی به وی کرده گفت :
«مادام واین ما به خوبی متوجه هستیم که شما پیوسته چیزهائی خریده به بچه ها می دهید . من امروزگار صبح با کارلایل راجع به بازیچه هایی که در همین ماه برای آنها خریده اید صحبت می کردیم و به نظرمان رسید قسمت بیشتر حقوق شما به این مصرف می رسد »
«خانم من کسی را ندارم که پول های خود را برای او خرج کنم . »
سپس مانند کسی که از مداخله بیگانه ای در روابط بین وی و اطفالش دلتنگ و دچار حسادت شده و از آن تنفر دارد اضافه کرد :
« خانم ، من بچه ها را دوست دارم »
598-599
باربارا با لطف و خاطر نوازی جواب داد :
« خیر ، خانم ، اگر شما کس دیگری را هم نداشته باشید بالاخره خودتان باید حیات کنید و فرضاً فعلا مصرف حقوق خودتان را نداشته باشید چند صباح دیگر بآن احتیاج پیدا خواهید کرد . خانم و این اگر شما توجه به این موضوع نکنید من مجبور خواهم بود جداً از شما تقاضای خوداری نمایم . البته این کار از طرف شما کمال لطف و مهر شما را میرساند ولی اگر شما فکر خودتان نباشید ناچاراً ما فکر شما خواهیم بود .»
ایزابل در حالی که از غصه و شدت غضب بر خود می لرزید باز غیظ خود را فرو خورده و با صدای لرزانی گفت :
« به‌شدت خوب خانم ، بعد از این کمتر چیز برای آنها خواهم خرید ولی اجازه بدهید برای جلب محبت آنها گاهگاهی هدیه هائی به آنها بدهم . »
« اگر موضوع گاهگاهی باشد خیلی بجا و اسباب تشکر ما خواهد بود .» آنگاه به به‌یک‌باره و بدون مقدمه رشته گفگو را تغییر داده اضافه کرد :
« راستی خانوم و این شما هیچ از شرح احوال فرانسیس له ویزون اطلاعی دارید ؟ »
پرسشی نابهنگام و بی مورد بود . لرزشی سخت سراپای ایزابل را فراگحرکت کرد . دلش بیکباره فرو ریخت ، گوئی پتکی گران بر مغزش فرود وارد شده است . با وجود این خود را جمع کرده اظهار کرد :
« خیر ، چیزی نمیدانم »
باربارا بار دیگر اظهار داشت :
« روز گذشته که راجع باو صحبت می کردیم از ظاهر حال شما چنین استنباط میشد که او را می شناسید یا راجع باو چیزهائی شنیده اید البته می دانم شما آشنائی با چنین شخصی را برای خود ننگ می دانید »
« بلی همینطور است »
« خانم و این آیا شما هیچ به تقدیر و سرنوشت ایمان دارید ؟ »
« بلی معتقد هستم »
«برعکس من اعتقاد زیادی بآن ندارم . آیا هیچ شما می دانید که فراسیس له ویزون باعث ایجاد بدبختی بزرگی برای این خانواده شده ؟ »
« بدبختی ؟ »
« بلی همین شخص باعث بدبختی این خانواده شد . ا.و بود که خانم ایزابل را فریب داده وادار به ترک شوهر و خانواده نمود . شاید هم خود خانم ایزابل در راهی شدن با او بی میل نبود نمیدان »
ایزابل همزیرا بیماری محتضر ناله کنان گفت :
« خیر خانم اینطد نیست تصور نمی کنم اینطور باشد »
« نمیدانم که اینطور است یا خیر و اطلاع داشتن آن تاثیری در گذشته ندارد . یک چیز محقق است ، خانم ایزابل با او راهی شد و یک چیز دیگر هم محقق به نظر می رسد که این حرکت را بر خلاف میل و اراده خود مرتکب نشد ، آیا از جزئیات موضوع اطلاعی دارید ؟ »
« نه ….. خیر »
« فرانسیس در ابست لین اقامت داشت . اقامت او از دیگران پنهان بود زیرا این شخص به واسطه جرائمی که مرتکب شده مورد تعقیب قانون واقع بود . آقای کارلایل با کمال بلندهمتی و جوانمردی او را دعوت نموده در منزل خود جای داد تا از تعرض قانون
600-609
مصون بماند و در ضمن راهی برای تصفیه کارهایش پیدا کند.فرانسیس بستگی دوری با خانم ایزابل داشت و هر دو مزد اعتماد و جوانمردی کارلایل را داده با هم مفقود شدند.”
“برایچه آقای کارلایل از چنین مردی دعوت کرد در خانه اش بسر برد؟”
مقصود ایزابل از آنچه گفت پرسشی راجع به این موضوع نبود.این جمله نهایت تاثیر و ندامت و رنج درونی او را میرسانید با وجود این باربارا تصور کرد منظور وی پرسشی بوده و در جواب وی با لحنی شگفت انگیز اضافه کرد:
“چطور خانم چه فرمومتوجه شد؟چرا او را دعوت کرد؟کارلایل از کجا می خبر داشت این آدم تا این اندازه حق ناشناس و خائن است بعلاوه فرضا که اینرا هم میدانست آیا خانم ایزابل همسر او نبود؟
آیا کارلایل حق نداشت در مورد همسر خود اعتماد و ایمان کامل داشته باشد؟آیا امکان داشت تصور کند که از این رهگذر خطری متوجه ایزابل خواهد بود؟خانم واین فرض کنید مصالح آقای کارلایل و یا میل او چنین اقتضا کرد که یک عده خائن و دزد و نابکار به ایست لن دعوت کند.برای من برای صیانت من و در زیستن و خوشامگاهختی من چه تاثیری خواهد داشت؟چه مربوط به عشق و علاقه و وفای من نسبت بشوهرم خواهد بود؟این چه حرفی است میزنید؟
ایزابل را دردی سخت بر دل پیچید و مانند همه اشخاص درمانده و تیره بخت سر بروی کف دست گذاشت.باربارا بار دیگر بسخن ادامه داده اضافه کرد:
“خانم واین چند دقیقه پیش در اطاق جای گرفته و در اطراف این موضوع فکر میکردم و متوجه چیزی شدم که مردن آنرا تقدیر و سرنوشت میگویند.این مرد این فرانسیس کسی است که خانواده کارلایل را باین مصیبت گرفتار کرد و هم او است که خانواده پد رمرا سالها دچار ننگی سهمگین کرد.آیا هیچ می دانید که من برادری دارم و این براد رمتهم به چنایتی است و سالها می گذرد که دربدر می باشد؟”
ایزابل جرات نداشت جواب مثبت بایت سوال بدهد و ناچار سری به علامت نقی حرکت داد.باربارا اظهار کرد:
“آری خانم دنیا برادر بدبخت مرا ننگین میداند ولی ننگ را دیگری مرتکب شده و برادر مرا متهم کرده و این شخص فرانسیس له ویزون میباشد.تعجب نکنید این داستان شنیدنی است و می خواهم آنرا برای شما بگویم.
ایزابا چاره ای جز گوش دادن و شنیدن جزئیات موضوع نداشت ولی در عین حال نمی اطلاع داشت فرانسیس له ویزون با موضوع اتهام ریچارد هایر چه ارتباطی ممکن است داشته باشد.باربارا گفت:
“چندینن سال قبل که من هنوز طفل شمرده میشدم ریچارد برادرم دلداده افی هلیجوان شده و پیوسته بدنبال او میراهی شد.البته این کار شایست هی او نبود اما مردها ی جوان همه مبتلا باین سفاهتها هستند افی عضاق دیگری هم داشت که مهمتر از همه جوانی بود که خود را تورن مینامید.این جوان در حوالی بیگانه بود و در نهانی با افی به معاشقه می پرداخت تا اینکه یکشب بالاخره هلیجوان پدر افی مقتول شد ریچارد بعللی فرار کرد چند تن علیه او شهادت دادند و دادگاه او ار مقصر و قاتل شناخت و غیابا محکومش کرد.
ما هم طبیعتا ریچارد را قاتل و مقصر می دانستیم.حتی مادرم که او را زیرا جان شیرین خود دوست دارد معتقد بود که وی مرتکب این عمل شده منتها می بیان کرد قتل هلیجوان تصادف بوده و ریچارد قصد کشتن او را نداشته است بیچاره مادرم که چقدر رنج کشیده و خون قلب خورد و بحال فرزندی که او را آدم کش می اطلاع داشت اشک ریخت حتی پدرم بر علیه برادرم برخاست و سوگند یاد نمود که هرگاه بر او کف دست یابد او را تسلیم مجازات کرده و سه چهار سال حال بر این منوال گذشت و اثری از ریچارد نبود بالاخره روزی ریچارد در نهانی بمشاهده کردن ما رسید و با توضیحاتی که داد کعلوم شقد به هیچ وجه تقصیری متوجه او نیست بلکه همان تورن قاتل بوده مدتی گذشت و شخصی تورن نام به ایست لن رسید.
ظاهرا حال او کاملا با توصیفهای ریچارد مطابقت می کرد اما پیش از اینکه ما بتوانیم اقدامی کنیم از اینجا رفت.باز سال ها گذشت و همین شخص بار دیگر به ایست لن وارد شد و این مصادف با همان موقعی بود که فرانسیس نیز بخانه آقای کارلایل دعوت شده بود آقای کارلایل و من در صدد کشف هویت وی برآمدیم.جسته جسته چیزهایی می متوجه شدیم که به سوء ظن ها در مورد او میفزود.مادرم نمی توانست اقدامی کند چراکه زمین گیر و بستری بود.پدرم نیز ریچارد را قاتل می خبر داشت به این جهت تنها کسی که ممکن بود در این کار مداخله کند من بودم برای بیان کردگو و شور با آقای کارلایل ناچار بودم زیابد به ایست لن بیایم.در اینجا فرانسیس را ملاقات کردم ولی او خودش را به هیچ کس دیگر نشان نمی داد.بهانه ی او این بود که می ترسد مبادا یکی از طلبکارها او را دیده و باعث مزاحمت او شود اما بنظر من می رسید که این عذر غیر موجه میباشد چراکه در این حوالی طلبکاری نداشت.”
“در این صورت به چه علت خود را پنهان می کرد؟”
این پرسش بی اختیار از زبان ایزابل خارج شد و تذکرات باربارا گذشته را به یاد او آورده و خاطرات روزگارگار پیشین در نظرش مجشم شد فرانسیس به او بیان کرده بود که از ترس طلبکار خود را پنهان می کند باربارا جواب داد:
“فرانسیس از چیز به‌شدت بدتر و وحشت انگیز تری می وحشت کرد درهمان موقع برحسب اتفاق ریچارد بار دیگر در نهان برای دیدن ما رسید.با اقای کارلایل و مادرم مشورت کردیم و بنا شد کارلایل وسائلی را فمسیرم کند تا ریچارد تورن را ببیند.”
یادگار های دردانگیز دیگری مغز داغدار ایزابل را به خود متوجه کرد و اگر اطاق روشن بود باربارا تمام علائم یاس و درماندگی و ندامت را در چهره ی وی پمشاهده کردار می مشاهده کرد.باز باربارا به گفته ی خود ادامه داد:
“بالاخره وسائل کار فجادهم گردید.کارلایل شامگاهی را معین کرد که ریچارد تورن را در دفتر کار او ببیند.آن شامگاه برای کارلایل بسی مهم و تاریخی بود چون همان شامگاه زنش او را ترک بیان کرد.
خانم ایزابل و کارلایل در جائی دعوت داششتاب‌زده ولی کارلایل ممکن نبود برود والا امکان نداشت ریچارد و تورن با هم رو برو شوند شما خانم واین کارلایل را نمی شناسید نم یدانید چه روح فداکاری و از خود گذشتگی دارد همیشه از آسایش و راحتی خود صرف نظر می کند تا اطرافیان او آسوده و راحت باشند آه که چه شب وحشت انگیزی بود.پدرم بیورن رفته و مادرم با من در انتظار بودیم.نمی دانستیم لحظات و دقایق چگونه می گذرد.
بالاخره ساعتی چند بگذشت بین ساعت ۹ و ۱۰ ریچارد و کارلایل وارد شدند و ما دو نفر مادر و دختر نزدیک بود از هیجان دیوانه بشویم.اامان چیزی که بما اظهار کردند این بود که آن تورن قاتل هلیجوان نبوده و هیچ شامگاهاهتی به او نداشته امید ما به یاس مبقلب شد زیرا گمان می کردیم آن شخص قاتل استو با پیدا کردن و کشف هویت او دوران در بدری برادرم بپایان میرسد.کارلایل بر عکس ما خیلی خوشحال بود.چراکه به تورن محبتی پیدا کرده بود و خوشوقت بود که این شخص آدم کش از میان در نیامده است.
ریچارد برای دیدن مادرم راهی شد و کارلایل و من مشغول کشیک کشیدن شدیم مبادا پدرم سرزده وارد شود و از موضوع اطلاع پیدا کند قرار بود که اگر پدرم سر برسد کارلایل او را به رف بگیرد و من رفته به مادرم اطلاع بدهم تا ریچارد از پیش او فرار کند ریچارد مدت زیادی در نزد مادرم ماند و اثری از پدرم نشد.
بیچاره ایزابل در مقابل این توضیحات رنج می کشید.
دستها را بهم متصل کرده و آنهارا بروی دل خود فشار می داد لحن صادقانه و بی پیرایه باربارا ذکر جزئیات امر با آن صراحت بدون اینکه تعمدی در کار باشد نشان می داد که وی کامرلا در سوئ ظن خود نسبت به آنها در آن شب مهتاب به خطا حرکت کرد هبود اینک که کار از کار گذشته و کف دستش بجائی نمی رسید رنج می برد که چرا به چنین جوانمردی اعتماد نکرده.
چرا موضوع را به شوهرش نگقته صدها چجادهای دیگر به نظر این موجود تیره بخت رسیده و او را شکنجه می داد.باربارا توجهی به عذاب روحی او نداشت و گفت:
“بالاخره ریچارد از نزد مادرم وارد شد و دنبال سرنوشت خود رفت.کارلایل نیز رفت و من مایوس و پریشان خاطر بر جای مانده و بر بخت بد برادر خود اشک می ریختم.طاما نکشید که کارلایل مراجعت کرد بسته ای را فراموش کرده بجا گذاشته و برای بردن آن آمده بود بسته را برای او آوردم و حرکت کرد هنوز دقیقه ای نگذشته بود که ریچارد دوان دوان با نفس گسیخته وارد شد و اظهار کرد که تورن قاتل را در حوالی ایست لن دیده است .
در وهله اول اندیشیدم شاید برادرم بسرسام مبتلا شده اما وی جزئیات احوال او را برام شرح داد در آنموقع این خیال را در مغز من رسوخ کرده که تورن قاتل کاپیتان له ویزون می باشد از آنوقت تا به حال هزار بار پیش خود در ذهنش گذرانده ام که چرا آقای کارلایل هیچ گاه به این فکر نیافتاد.”
دهان ایزابل از وحشت و دهشت بامدتده حالت کسی را پیدا کرده بود که معانی حرفهای گوینده را درک نمی کند بالاخره زیرا مقصود باربارا را درک کرد فریاد کشید:
“چطور خانوم فرانسیس؟له ویزون قاتل باشد؟امکان ندارد می دانم آدمی فوق العاده پست است با وجود این نمی شود تصور کرد که قاتل و آدم کش هم می باشد.”
باربارا جواب داد:
“صبر کنید خانم تا باقی داستان را برای شما بگویم.من از سوء ظن خود بلکه یقین و اطمینان خود در اینمورد به کسی چیزی نگفتم همان شامگاه فرانسیس و خانم ایزابل با هم مفقود شدند.در این صورت چگونه می توانستم جرات کرده اسم فرانسیس را پیش کارلایل بر زبان آورم.
فرضا برادرم تا پاین عمر به همان حالت اتهام باقی میماند قلبم گواهی نمی داد نمک بر زخم کارلایل بپاشم.اما امروزگار به هنگام عبوروقتی فرانسیس مشغول نطق بود از آنجا گذشتم و حرکاتی را از او د رموقع حرف زدن مشاهده کردم که بارها برادرم در مورد تورن گفته و یک‌باره ظن من مبدل به یقین قطعی شد.
ایزابل با صدایی لرزان و کلماتی بریده اضافه کرد:
“غیر ممکن است.”
با وجود این درست متوجه شده ام فورا به خونه برگشتم.کاغذی به برادرم نوشتم که وارد شده او را ببیند.در همان موقع کارلایل به خونه رسید و من جراتی به خود داده برای اولین بار حدس خود را بوی اضافه کردم معلوم شد در صبح همان روزگار خود او بر قضایا واقف شده است دو نفر فرانسیس را شناخته بودند.
می بینید خانم این این شخص پست هلیجوان را کشت و بار اتهام بدوش برادر بدبختم افتاد.آه اگر خانم ایزابل تیره بخت می خبر داشت که با چگونه آدمی از شوهر خود می گریزد اگر می دانست این شخص علاوه بر جرائم دیگر خود جانی و آدم کش نیز هست مثل اینست که خدا بر او رحمت آورد و نگذاشت در دنیا بماند و از این موضوع وحشت انگیز اطلاع پیدا کند مادام واین اگر خانم ایزابل زنده میبود و از این موضوع هولناک اطلاغ پیدا م یکرد چه حالتی باو دست می داد؟”
در همین موقع آوای کارلایل کشیده شد و باربارا را آوا کرد:
باربارا از جای جست و دوان دوان به سوی شوهر خود شتافت و ایزابل را در رنج و درد بی پایان باقی گذاشت ایزابل چراکه مار زخم خورده بر خود پیچید به زانو دررسید و مرگ خود را از خدا در تمایل داشت کرد.تصور اینکه کارلایل را به کسی فروخته که کف دستش آلوده به جنایت بوده و این کف دست خونین با او تماس پیدا کرده برای زن درد و رنجی بود که حدی بر آن تصور نمیشد.
فصل چهل و پنجم
مسافری پیاده یکه و تنها از خم جاده های جنوبی ایست لن نمان می شد آرام آرام به سوی آبادی می راهی شد این مرد لباس ملوانان را بر تن داشت موهای سیاه سرش سیاه و مجعد بود سبیل هایی کشیده و آویخته داشت.
این مسافر با این هیبت عجیب و شاظهار کرد انگیز با احتیاط تمام پیش می آمد- سعی داشت کسی او را نبیند به کسی نگاه نمی کرد.توجهی به کسی و چیزی نداشت یکسر به سوی قصر روان شد آهسته از در دروازه داخل گردید به سمت چپ پیچیده و به سوی انبوه درختان راهی شد آنجا از دور یکنفر را در زیر سایه درختان مشغول قدم زدن مشاهده کرد.
این شخص باربارا کارلایل بود که به عنوان گردش از عمارت قصر خارج گرمتوجه شده وارد باغ شده باین سوی آمده با کمال بیصبری انتظار کسی را داشت.مسافر به سمت او پیش رفت و باربارا چون او را متوجه شد با آغوش باز به سوی او دوید و او را در بر گراهی شده صورتش را غرق بوسه ساخت مسافر گفت:
آه باربارای عزیزم این تویی یک خانم حسابی شده ای شوهر و خانه دار شده ای.”
“آری ریچارد عزیزم خوشامگاهخت ترین زن دنیا هستم.”
“اقای کارلایل کجاستحالش چطور است؟”
“بسیار خوبست مادرم هم حالش خوبنسبت به سابق بهتر شده اطلاعی از آمدن تو ندارد ولی…”
ریچارد نگذاشت حرف او تمام شود با هیجان زیادی فریاد کرد:
آه باربارا- باربارا باید او را ببینم دفعه ی پیش نتوانستم او را ببینم دیگر طاقت جدایی او را ندارم.”
بموقع خود راجع به این موضوع هم صحبت خواهیم کرد فعلا بگو ببینم اوضاعت چگونه است؟”
“باربارای عزیزم خواهش می کنم زیاد در این خصوص کنجکاوی نکنید کار مرتبی دارم قوت لایموتی به کف دست میاورم.کمکهایی که تو به من می کنی فوق العاده است به حال من مفید است این پولها مال تواست یا کارلایل؟”
باربارا ریز خندید و جواب داد:
“ریچارد عزیزم بین من و کارلایل ما و توئی در میان نیست آنچه او دارد متعلق به من است و آنچه من دارم به او تعلق دارد.
خوب بگو ببینم برایچه مرا باینجا احضار کرمتوجه شد؟
راجع به تورن طوءظنی درمورد کسی پیدا کرده ایم بگو ببینم اگر او را ببینی می شناسی؟”
“او را نشناسم؟چکونه ممکن است فراموشش کنم؟”
“هیچ گوش داد هاس که در ایست لن راجع به انتخابات نماینده رقابتی بین دو نفر هست؟”
“در روزنامه ها خواندم.راستی این مرد روئی از آهن دارد که حاضر شده با کارلایل رقابت کند.”
ریچراد قبل از هر چیز بگو ببینم تو فرانسیس له ویزون را به چه نحوی شناختی!بیاد دارم دفعه پیش می اظهار کردی که او را می شناسی”
گبلی او را می شناسم او را باتفاق تورن مشاهده کردم.”
“چگونه دانستی که او فرانسیس له ویزون می باشد؟”
یک روز که با تورن بود از یک درشکه چی پرسیدم اضافه کرد آن یکی سرفرانسیس له ویزون می باشد.
باربارا فکری کرده بیان کرد:
ریچارد:آنچه در این خصوص می توان حدس زد اینست که بین تو و آن درشکه چی سوءتفاهمی رخ داده تو یکی را به او نشان داده ای و او اشتباه آن دیگری را گراهی شده و اظهار کرده سرفرانسیس له ویزون می باشد.”ریچارد از این حرف یکه ای خورده اظهار کرد:
“باربارا این حرف کاملا بی معنی است.”
کاملا صحیح است من از آنشامگاهی که آمدی و بیان کردی او را حوالی ایست لن متوجه شده ای درباره فرانسیس تحقیق کردم.بعدها حوادثی بوقوع پیوست که حرف من درست دروارد شد روزگار پنجشنبده گذشته از جائی که فرانسیس مشغول نطق بود می گذشتم.
به‌یک‌باره به نظرم رسید اطوار و حرکات او همانست که تو بارها توضیح داده ای بعد که با ارچیبالد صحبت کردم معلوم شد همان روزگار او هم از این موضوع اطلاع پیدا کرده و اوتاوای بتل وابنازار جیمز نیز او را شناخته بودند.
ریچارد از خوشحالی در پوست خود نمی گنجید و با هیجان زیاد فریاد کرد:”صحیح است این دو نفر تورن ار می شناسند مخصوصا ابنازار جیمز چراکه او هم از کسانی بود که به دنبال افی می آمد و اوتاوای بتل
610-611
نیز…»
حرف او نا تمام ماند هیکل یکنفر از پشت درختان پیدا شد و ریچارد بمحض دیدن او خود را باخته ،خواست پنهان شود .او کارلایل بود ، چراکه چنین دید فریاد زد :
ریچارد تو که هنوز میترسی ،آهاء می بینم وضع لباس خودت را هم تغییر داده ای
« میترسیدم با لباس سابق باینجا بیایم ، این لباس را دیروزگار خریدم ، آقای کارلایل امشامگاه خبرهای عجیبی شنیدم ظاهرا اتورن و فرانسیس له ویزون یک نفر هسشتاب‌زده .»
«ظاهراً اینطور است . با وجود این لازم است قبلا فرانسیس را اینحوی بینی تا یقین قطعی حاصل کنیم »
« اگر فرانسیس همان تورن بود آنوقت چه اقدولیتی باید بعمل آوریم !چه کسی این موضوع را ثابت خواهد کرد . چه کسی بر علیه او اقامه دعوی خواهد کرد »
« ریچارد ، خودت باید مردانه اقدام کنی »
« چطور ؟ من خودم ؟ غیر ممکن است »
« برعکس کاملا ممکن و مهمترین راه هم همان است بعلاوه اگر خودت مداخله بکنی چه کسی می تواند اقدامی بعمل آورد ؟»
« آقای کارلایل ، چرا خود شما اقدام نمیکنید ؟»

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

دانلود رمان سودا

مشاهده و دانلود ←