رمان سقوط یک فرشته پارت ۶

این خبر در اامان وهله یک نوع حس آهستهش و رضایتی برای ایزابل فمسیرم نمود می متوجه شد که موجود کوچک و ناتوان از زحمات
428-438
پرستار وی هر دو قبل از اینکه کسی به مدد آنها شتابد بدرود حیات اضافه کردند.
ایزابل هنوز حیات داشت و نیروی دماغش بر جای بود اما جراحات وارده بر او بقدری زیاد بود که پزشکها و جراح ها از زندگانی وی بکلی مأیوس شدند. ضمن بیان کردگو و مشاوره چنین صلاح مشاهده کردند که ایزابل را از عمل جراحی معاف بدارند چراکه می هراسیدند مبادا به هنگام عمل بمیرد. ایزابل که استخوان پایش درهم شکسته و صورتش نیز به سختی مجروح شده بود. این زن علاقه ای به حیات و زندگانی نداشت اما در عین حال منتظر نبود با این وضع اسف انگیز زندگانیش به پایان رسد. قدرت حرکت نداشت اما مغزش بخوبی کار می کرد و گفتگوی پزشکها را کاملاً می فهمید. طاما نکشید یکی از زنان پرستار بسوی تختخواب او رسیده و ظرف آبی جلو دهان او گراهی شد. ایزابل با حرص و ولع زیاد آب را نوشید. زن پرستار تبسمی بروی او نموده گفت:
«خانم اگر کار و خواهش دیگری دارید بفرمائید با کمال میل انجام می دهم.»
«اگر بتوانید از بچه من از کودک من…» بیچاره ایزابل نتوانست حرف خود را تمام کند فکرش متوجه عوالم دیگری شد و اشک از متوجه شدگانش سرازیر گردید، پرستار دست ایزابل را در کف دست گراهی شده با کف دست دیگر اشاره به آسمان کرده اضافه کرد:
خانم فرشته کوچک شما اینک در آسمان با فرشتگان آسمانی بسر می برد.
این خبر در اامان وهله یکنوع حس آهستهش و رضایتی در ایزابل فمسیرم نمود می متوجه شد که موجود کوچک و ناتوان از زحمات و مصائب آینده رسته و تا به ابد از کف دست شرور و مقاصد زندگانی ایمن مانده است. بعلاوه خود را نیز در آستانه مرگ می مشاهده کرد و مشاهده می کرد که از حیات و زندگانی او بیش از ساعتی چند باقی نمانده است. حالت تسلیم و رضایی در او پیدا شد و به نظرش چنین می رسید که خداوند او را مشمول عنایت خود قرار داده و گناه گذشته را بر او بخشیده و او را در پیشگاه قدس خود خواهد پذیرفت.پرستار که بر حال وی بسی متأثر شده بود نوازش کنان اظهار کرد:
«خانم عزیزم. آیا هیچ خواهش و یا پیامی از کسی یا برای کسی ندارید؟ رفقا و دوستانی ندارید که بخواهید خبری برای آنها بفرستید؟ تا هوش و حواس شما بجا است بهتر است اگر وظیفه ای نسبت به باوقتدگان دارید ادا کنید.»
ایزابل آهی کشیده جواب داد:
«خیر خانم تمام کسانی که در مدت حیات من مرا می شناخشتاب‌زده از گوش دادن خبر مرگ من خرسند و مسرور خواهند شد. مرگ من آنهم به این ترتیب و این وضع مکافات عمل گذشته من است من در دوران زندگانی مرتکب خبط و خطائی شدم و دامن خانواده و کسان خود را آلوده و ننگین ساختم به این ترتیب کسی چه اهمیتی به مرگ و زندگی من می دهد خانم در این دم آخر باید اعتراف کنم من زنی گناهکار و سیاه روزگار بیش نیستم.»
«بنابراین خانم عزیزم سعی کنید در این لحظه آخر مرگ را با آغوش باز بپذیرید و با امید به عفو خداوند به پیشگاه او حاضر شوید. تسلیم اراده و میل خداوند بشوید و به رحمت واسعه او ایمان داشته باشید. قطعاً بدانید رحم و بخشایش الهی شامل حال شما خواهد بود. مصائب و آلام زندگانی برای تصفیه روح ما خیلی مؤثر هسشتاب‌زده. روح شما هم در این مصیبت تصفیه شده و پاک و پاکدامن به پیشگاه خدا خواهید راهی شد.»
«همینطور است تصدیق می کنم تسلیم رضای خداوند هستم.»
«میل دارید از طرف شما شرح این حادثه را برای کسان شما بنویسم؟»
ایزابل نگاهی آمیخته با امتنان به این زن نیکوکار کرده اضافه کرد:
«در این صورت خواهش می کنم کاغذی به عنوان لرد ماونت سه ورن بنویسید.»
همین که کاغذ و قلم حاضرشد ایزابل مشاهده کرد که نمی تواند راز درونی خود را به دیگری باز گوید خجلت و شرمساری او به قدری بود که حتی به هنگام نزع و جان دادن نیز او را معذب می ساخت به این جهت تقاضا نمود قلم و کاغذ را به کف دست خودش بدهد تا سطری چند بنویسد. پرستار که فطرتاً بسیار مهربان و نیکوکار بود با میل و رغبت این تقاضا را انجام داد. ایزابل با هر زحمت و رنجی بود قلم به دست گرفته خبر وقوع حادثه را در خط آهن و موضوع مرگ کودک را با پرستار نوشت. آنگاه از الطاف و تفقدات لرد ماونت سه ورن صمیمانه تشکر کرده بقای نیکبختی او را از خداوند خواست راجع به این حادثه صریحاً نوشت که از وقوع آن نسبت به خود و کودک خود بسی خوشوقت است و مرگ را با آغوش باز استقبال می کند در پایان نامه این چند کلمه را اضافه کرد:
«خواهشمندم به ملاقات آقای کارلایل بروید و به او بگوئید که من در این دقیقه آخر از او عفو و بخشش می طلبم با جوانمردی که در او سراغ دارم می دانم عفو و کرامت نفس خود را از محتضری که در آستاه مرگ بسر می برد دریغ نخواهد داشت به او بگویید چون اطفال ما بزرگ شوند و از گناهی که مادرشان مرتکب شده اطلاع پیدا کنند از طرف من از آنها بخشایش بطلبد و کاری کند که مرا عفو نمایند به او بگوئید که من در این حالت احتضار دچار ندامتی سخت و روح گداز هستم و اساساً عمر من حتی بعد از همان شامگاهی که از ایست لین خارج شدم در توبه و ندامت گذشته و تلخ کامی من به قدری است که با هیچ بیان نمی توانم آنرا وصف کنم شما هم بر من ببخشائید. خداحافظ ایزابل.»
پس از نوشتن نامه نفسی به راحتی کشید. گویی باری گران از دوشش برداشته شد از زن پرستار خواهش کرد نامه را وقتی به پست بدهد که وی مرده و روی از جهان حیات برتافته باشد این باضافه کرد و از شدت درد و رنج مخصوصاً در اثر حرکت بیهوش گرمتوجه شد.
هنگامی که جراح برای بار دوم به سروقت ایزابل وارد شد وی بکلی مدهوش بود این بار جراح با کمال دقت جراحات او را وارسی کرد همه تصور کردندکه کار به پایان رسیده و ایزابل مرده است.
پرستار نیز به همین تصور از اطاق خارج گرمتوجه شد یکسر بسوی پست خانه روان شده نامه ایزابل را به صندوق پست افکنده و وفات ایزابل را نیز اطلاع داد و از آنجا باز گرمتوجه شد.
نامه در فردای آن روزگار به قصر مارلینک رسید لرد ماونت سه ورن در آن روز مسافرت کرده و غایب بود.
زیرا نامه به کف دست خانم لرد ماونت سه ورن رسید نگاهی به آن افکنده و دریافت که نویسنده آن زن بوده و برای اینکه این زن را بشناسد در صدد باز کردن سرپاکت بررسید پسر بزرگش موسوم به ویلیام واین چراکه این بدید زبان به اعتراض گشوده گفت:
«مادر جان. این نامه به عنوان پدرم نوشته شده شایسته نیست شما آنرا باز کنید و بخوانید.»
«باشد. من باید بفهمم این کاغذ از طرف چه کسی است. شاید لازم باشد جواب فوری به آن داده شود. به علاوه مگر تو فضول هستی، این دخالتهای بیجا به تو نیامده.»
ویلیام دیگر چیزی ناضافه کرد و ساکت و آهسته برجای نشست ولی واین کاغذ را با عجله و شتاب باز کرده و خواند و ناگهان فریادی برکشید اضافه کرد: «وای چه خبر وحشت انگیزی!»
ویلیام پرسید: «مادر مگر در کاغذ چه نوشته است؟»
«ایزابل، ایزابل واین. البته او را فراموش نکرده ای.»
«او را فراموش کرده باشم معلوم می شود حافظه من بکلی خراب شده که او را فراموش کنم.»
«خوب، مطابق مندرجات این کاغذ ایزابل مرده است. ظاهراً در بین راه قطار برگشته و باعث مرگ او شده.»
به مجرد شنیدن این خبر متوجه شدگان طفل به روی هم افتاده و اشک از نگاهانش سرازیر گرمتوجه شد.
«اما در هر حال بهتر که مرد. فرضاً زنده می ماند و عمری در بدبختی بسر می برد. چه فایده داشت؟»
«مادر جان این چه حرفی است می زنی از شما بسیار بعید است.»
«برای چه بعید است. ویلیام تو بچه به‌شدت احمقی هستی. حالا دیگر بزرگ شده ای باید بدانی ایزابل هم خودش را بدبخت کرد و هم خانواده اش را ننگین.»
«مادر جان من خوب میدانم. بدبختی او به واسطه وجود یک نفر آدم پست بوده یقین بدانید اگر من بقدر کفایت بزرگ شده بودم به محض متوجه شدن این جوان سرش را در زیر سنگ له می کردم.»
«تو چه می دانی، تو از کجا خبر داری به میل خودش رفت. کسی به زور او را نبرد.»
«من از همه جا خبر دارم. مادر می خواهم کاغذ را بخوانم آنرا به من بدهید.»
ولی کاغذ را به ویلیام داد: ویلیام آنرا از اول تا آخر خواند مجدداً به مادرش بازگردانید و اظهار کرد:
«مادر امروز آنرا برای پدرم می فرستی؟»
«می فرستم. اما تعجیلی در فرستادن آن نداریم به علاوه آدرس پدرت هم درست نمی دانم لازم است وفات او را در روزنامه ها اعلان کنیم و خیلی هم از این واقعه خوشوقتم لکه ننگی از دامن این خانواده زایل شد.»
«مادر به عقیده من شما نامهربانترین و سنگقلب ترین زنهای جهان هستید.»
این حرف بر اما گران وارد شد. نگاه شتاب‌زدهی به طفل خود افکنده گفت:
«باشد امروز معنی نامهربانی را به تو بچه حق شناس می فهمانم نمی گذارم تعطیل فردا در منزل بمانی حتماً باید به آموزشگاه بروی سفارش می کنم برای نهار هم به تو اجازه وارد شدن به خانه ندهند.»
***
چند روزگار بعد از حوادث فوق کارلایل حسب المعمول به دفتر کار خود حرکت کرد. هنوز در آنجا قرار نگرفته بود که مستر ویل منشی او با قیافه ای درهم و سری افکنده وارد اطاق شده اضافه کرد:
«آقا خیلی معذرت می خواهم اما بفرمائید ببینم امروز خبر مخصوصی از جایی به شما رسیده؟»
«بلی متوجه شده ام قضیه را می دانم.»
«بسیار ببخشید. من تصور می کردم هنوز اطلاع پیدا نکرده اید. لازم مشاهده کردم وارد شده و طوری به شما این موضوع را اطلاع بدهم که مبادا خبر بطور ناگهانی به شما برسد و صدمه روحی بر شما وارد آید.»
«آقای دیل چه می گوئید چند صد لیره ضرر چه صدمه ای ممکن است به من بزند.»
دیل متوجه شد اشاره کارلایل راجع به موضوع معامله ایست که منجر به ضرر او شده به این جهت روی به وی کرده بیان کرد:
«ببخشید آقا قصدم چیز دیگری بود اینجا در این صفحه روزنامه در ستون متوفیات باز کنید و بخوانید.» این بیان کرد و از در خارج شد. کارلایل جایی را که دیل نشان داد خواند و از مرگ ایزابل اطلاع حاصل کرد. تأثیر این خبر روی به وصف نمی گنجید. همین قدر سر به روی میز گذاشت و از خود بیخود شد دقایق و ساعات سر هم گذشتند و کارلایل به همین حال باقی بود. چندین نفر از موکلین برای متوجه شدن او آمده و در اطاق انتظار اجتماع نمودند. دیل منتظر بود اربابش زنگ زده او را احضار کند سه ساعت گذشت و خبری نشد. دیل وارد اطاق گردید، در مقابل کارلایل ایستاده اضافه کرد:
«آقا عده ای برای ملاقات شما آمده اند چه می فرمائید.»
کارلایل سربرداشت مثل کسی بود که در دنیای دیگری به سر میبرده هیچ نمتوجه شد دیل به او چه گفت.دیل گفته خود را تکرار کرده و آنگاه کارلایل به خود آمده دستی به پیشانی کشید، نگاهی به روزنامه افکند آنرا برداشته در کشو میز گذاشت ویکی از موکلین را احضار کرد. کارلایل بار دیگر بر خود مسلط و همان آدم اولی شده بود.
لرد ماونت سه ورن همانگونه که بوسیله اخبار روزگارنامه ها از ازدواج ایزابل و کارلایل مطلع شده بود به همان نحو هم خبر مرگ ایزابل را در روزگارنامه ها خوانده کاغذ ایزابل وقتی به دست وی رسید که خبر مرگ ایزابل در همه جا انتشار یافته بود. با اینکه صریحاً مرگ ایزابل اعلام شده بود باز لرد نتوانست وقوع چنین حادثه ای را باور کند. در صدد تحقیق بروارد شد. نامه ای به بیمارستان که کاغذ از آنجا نوشته شده بود ارسال داشت و چندی بعد پاسخی رسید که مرگ ایزابل را تأئید می کرد.
بدین نحو تمام کسانی که او را می شناختند از مرگ او اطلاع حاصل کردند. اما در حقیقت ایزابل نمرده بود بلکه در اثر جدیت جراح های بیمارستان بهبودی یافته بود. ایزابل در این بیمارستان خود را به نام مادام واین معرفی کرده و لرد بنام ایزابل ماونت سه ورن درصدد تحقیق از حال او بروارد شده بود. همین موضوع باعث شد که همه کس بر مرگ او یقین کند. ایزابل چراکه به وسیله روزگارنامه ها از وقوع چنین اشتباهی مطلع شد به‌شدت خوشوقت گرمتوجه شد. این زن بین خود و جهان زندگانی حائل می دید و به این جهت مایل بود گمنام زندگانی کند خاطرش از طرف کودک آسوده شده و جز خودش دیگر کسی را نداشت. به همین خیال بعد از آن تاریخ از گراهی شدن پول به حساب لرد ماونت سه ورن خودداری کرد. مصمم شد شغلی به کف دست آورده به نحوی امرار معاش کند تا روزگار عمرش به پایان رسد. بدین نحو همه چیز برای ایزابل به پایان رسیده بود. از آن به بعد دیگر کسی به فکر این موجود دربدر نیفتاد.
فصل سی و دوم
زنی نسبتاً دلربا که ظاهری آراسته داشت به قصر ایست لین نزدیک شد از دربان سراغ جویس هلیجوان را گراهی شد. جویس نمی خبر داشت این زن کیست. با وجود این او را به درون خواند. چراکه تازه وارد داخل گرمشاهده کرد جویس خواهر خود افی هلیجوان را مشاهده نمود که مانند همیشگی خود را هفت قلم آراسته، افی از جای خود برخواسته کف دست به سوی خواهر خود دراز نمود ولی جویس از کف دست دادن با او خودداری کرد و گفت:
«افی، من از شما بسیار معذرت می خواهم. از کف دست دادن با شما و از خوش رسید گفتن به شما معذورم، برای چه به اینجا برگشتید؟»
«عجب خواهر بی مهری هستی. مگر من در دستهای خود زهر گذاشته ام که می ترسی به من دست بدهی و مسموم شوی؟»
«افی، عقیده تمام مردم بر این است که نزدیکی با تو انسان را مسموم می کند! بگو ببینم ریچارد هایر کجا است؟»
این پرسش بکلی افی هلیجوان را از جای بدر برد. مانند کسی که حرف طرف را ندرک کرده است نگاه خیره ای به خواهر خود افکنده جویا شد:
«چه بیان کردی؟ سراغ چه کسی را از من گراهی شدی؟»
«منکه زبان چینی با شما صحبت نکردم. پرسیدم ریچارد هایر کجاست.»
«بچه مناسبت این سوال را از من می کنی؟ مگر خدای نخواسته عقل از سرت پریده.»
«در این صورت از ریچارد هایر جدا شده ای. اینطور نیست؟»
«جویس من مقصود ترا نمی فهمم. از ریچارد جدا شده ام یعنی چه؟»
«افی می خواهم بدانم. وقتی تو از اینجا حرکت کردی مگر با ریچارد هایر ملحق نشدی؟»
به مجرد شنیدن این حرف افی از جای برجسته فریاد کرد:
«جویس واضح و آشکار به تو بگویم در زندگانی گذشته در مقابل تو خیلی ملایمت به خرج داده و تحمل لاطائلات تو را کرده ام اما دیگر تحمل این توهین برای من ممکن نیست. من از شبی که آن حادثه شوم اتفاق افتاد چشمم به دیده ریچاد هایر نیفتاده است.»
جویس نمی دانست حرف خواهر خود را باید باور کند یا خیر. فکری کرده و اضافه کرد:
«افی موضوع باید روشن بشود. وقتی تو از اینجا رفتی مگر برای این نبودکه به ریچارد ملحق شوی.»
«به ریچارد ملحق شوم! خود را در آغوش قاتل پدرم بیاندازم. جویس معلوم می شود یکذره عقل در کله تو پیدا نمیشود اگر من می توانستم کف دسترسی به این آدم کش پیدا کنم تا به حال بسر چوبه دار راهی شده بود.»
«افی، اگر من نخبر داشته و نسنجیده در حق تو قضاوت ناحقی کرده ام صمیمانه از تو پوزش می خواهم ولی تنها من نیستم که این گمان را در حق تو داشته ایم تمام مردم این حوالی بر این عقیده می باشند. تنها ارباب من آقای کارلایل معتقد است که تو با ریچارد نبوده ای.»
«آقای کارلایل بیش از تمام مردم این حوالی دارای عقل سلیم است.»
«اگر با ریچارد نبوده ای پس در این مدت ممشاهده کرد در کجا بسر برده و چه کرده ای اصلاً چرا از اینجا رفتی؟»
«علت اینکه برای چه از اینجا راهی شدم مربوط به خود من است دیگر اینکه چه لزومی دارد بدانی من در کجا بوده ام.»
«ازدواج کرده ای؟»
«ازدواج. من از آن اشخاص هستم که آزادی را به هر چیز دیگر ترجیح می دهم. خیر ازدواج نکرده ام. در حال حاضر در خدمت یک کنتس عال مقام بسر می برم.»
«راستی؟ چه خوب کاری کرده ای. بگو ببینم راحت هستی؟ از کارت رضایت داری؟»
«حقوق من به قدر کفایت هست. اما تا بخواهی زیاد. سابقاً درخدمت یک خانم پیر بودم. هر روزگار با او مجبور بودم دعا کنم و کتاب مقدس بخوانم. وقتی که این خانم مرد سی لیره از ثروت خود را به من بخشید. با این حال تصدیق می کنی که درباره من ظالمانه قضاوت کرمشاهده کرد.»
«تقصیر با ما نبود. وضع راهی شدار تو همه را درباره تو مشکوک کرد.»
«ولی تو باید بدانی که من مرگ را ترجیح می دادم به اینکه
439-440
با ریچارد هایر هم آغوش شوم.»
« اگر در این مدت یک دو کلمه کاغذ بمن نوشته و حقایق را شرح داده بودی درباره تو قضاوت بد نمیکردیم.»
« در هر حال گذشته گذشت. راستی بگو ببینم آقای کارلایل عروسی نکرده است؟»
این پرسش موضوع صحبت را تغییر داد و رشته کلام به ایزابل و مرگ او کشید. در بین صحبت افی پیوسته سعی میکرد که نام ایزابل را باهانت بر زبان آورد و جویس مکرر او را بازداشته و محاسن و سجایای اخلاقی خانم خود را برای او شرح میداد زیرا موضوع با فرانسیس له و یزون بمیان وارد شد حالت مخصوصی به افی کف دست داد و با یک نوع هیجانی شروع بمدح و ستایش زیبائی وی نموده معلوم شد افی فعلأ در خدمت خانم ماونت سه ورن بسر میبرد. در آنجا فرانسیس برای مشاهده کردن این خانم آمده و افی او را دیده و دلباخته او شده اما زیرا لرد ماونت سه ورن از آمدن فرانسیس بخانه خود مطلع شده برآشفته و بوی غدغن کرده است قدم در خانه او نگذارد ولی خانم ماونت سه ورن روابط خود را با او قطع نکرده و گاهگاهی در خارج همدیگر را ملاقات میکنند.
در پایان اظهار کردگو افی روی بجویس کرده بیان کرد:« من دو روز مرخصی دارم. میخواهم این دو روز را در ایست لین بسر برم. میتوانی مرا در این منزل جای دهی یا بفکر مهمانمنزل ای باشم.»
جویس که خواهر خود را از تهمتی که بوی نسبت میدادند بری میمتوجه شد ریز خندیده با روئی گشاده از او دعوت کرد که این دو روزگار را در آنجا بسر برد.
هنگامی که جویس برای تحصیل اجازه توقف خواهر خود بنزد کارلایل راهی شده ورود افی را بارباب خود اطلاع داد ماجرا را نیز برای او باز بیان کرده و تأکید کرد که عقیده کارلایل صحیح بوده و افی به ریچارد ملحق نشده است. کارلایل از اینکه میمشاهده کرد آنچه ریچارد در این موضوع بوی اضافه کرده صحت داشته در صدد بروارد شد که در صورت امکان اطلاعات دیگری از افی کسب کند.
عصر آنروزگار افی را نزد خود طلبیده و پس از خوش وارد شد و تعارف موضوع صحبت را به غیبت او از آن ناحیه کشانیده اظهار کرد:« افی، کاش تو از اینجا نرفته بودی که مردم این طور ظالمانه در حقت قضاوت نکنند.»
« ببخشید آقا راهی شدن من دلیل این نیست که مردم قضاوت احمقانه در حقم بکنند. دلم میل داشت و از اینجا حرکت کردم بکسی چه مربوط است؟»
« راجع بآن شب و وقوع آن قتل رمزی در کار هست که من از حل آن عاجزم. شاید تو بتوانی مرا کمک کنی تا آنرا حل کنیم.»
« چه رمز و معمائی؟»
« رمز و معما اینست که نمیدانم قاتل واقعی پدر شما کی بود.»
« مثل روزگار روشن است. ریچارد هایر پدرم را کشت. همه کس این را میداند.»
« آیا شما بدیده خودتان مشاهده کردید که ریچارد پدر شما را کشت؟»
« البته نمشاهده کردم . اگر میمتوجه شدم او را در همانجا میکشتم.»
« در این صورت چون خودت ندیده ای فقط خیال میکنی که جریان امر باید اینطور باشد. اما بنظر من قاتل حقیقی هلیجوان ریچار هایر نیست.»
« چطور؟ چه فرمومشاهده کرد؟ ریچارد هایر پدرم را نکشته؟ پس در این صورت گمان میکنید خودم قاتل او بوده ام؟ خیر آقا من
441-447
…………………….
یقین میدانم این کار ریچاردهاپر می باشد قاتل جز او کس دیگری نیست. خیر برای من مثل روز روشن است.))
(( چه دلیلی برای اثبات این موضوع داری؟))
(( متاسفانه قلبیل انرا نمی توانم ذکر کنم ولی یقین دارم.))
(( اخر روزگار وقوع حادثه بجز ریچارد هاپر شخص دیگری هم در نزد تو بود، در این خوصوص چه می گویی!))
بمجرد گوش دادن این حرف چهره افی چنان برافروخته شد که کارلایل به تغییر حال او پی برد اما نمی دانست این تعبییر را به شرم و خجالت او نسبت دهد یا علت دیگری برای ان معتقد باشد. افی کمی صبر کرد تا حال اضطرابش اندکی تخفیف یافت.
انگاه افی اضافه کرد:
(( صحیح است اقا. ان روزگار یکنفر دیگر هم بمتوجه شدن من امده بود اما بودن او چه ارتباطی با موضوع قتل پدرم دارد؟))
(( این شخص از کجا به دیدن شما می امد؟))
(( از اسوینسون))
(( اسم او چه بود؟))
((تورن))
ببخشید: اسم اصلی او را می خواهم نه اسم مستعار او را.))
افی مثل کسی که این حرف بکلی برایش غربت دارد یکه خورده و گفت:
(( چطور اقا با اسم اصلی او، اسم که اصلی و فرعی ندارد، اسمش تورن بود.))
(( از انوقت تا به حال او را متوجه شده ای؟!))
(( گمان می کنم یکی دو بار او را مشاهده کرده باشم.))
(( حالا در کجا اقامت دارد؟))
(( مدتها است از او بکلی بی اطلاع مانده ام. بنظر می رسد که به هندوستان رفته باشد.))
(( در کدام فوج خدمت می کند؟))
(( در کدام فوج؟ راستی من هیچ اسم فوجها را نمی دانم. فوج فوج است چه فرقی با هم دارند؟))
(( افی من باید هر طور شده این کاپیتان تورن را پیدا کنم. ایا نام خانوادگی او را می دانی؟
(( خیر هیچ نمی دانم، از این بابت هیچ وقت از او پرسشی نکردم.))
(( تو قول می دهی که اسم حقیقی و واقعی این شخص تورن بوده.))
(( بلی اقا: تا انجا که من اطلاع دارم این شخص هیچ اسم دیگری جز تورن نداشت.))
(( افی، میل داری بدانی من چرا این همه اصرار در کشف اسم واقعی این شخص دارم پس حقیقت را بتو می گویم. من دلائلی دارم که ثابت می کند قاتل پدر تو تورن بوده است نه ریچاردهاپر.))
افی بمجرد متوجه شدن این حرف از جای بر جست. نگاه و دهانش از تعجب باز ماند. دیگر طاقت خودداری نیاورده و با لحنی خشن اظهار کرد:
(( اقای کارلایل، هر کس چنین حرفی به شما زده ادم دروغگو و احمقی بوده. نمی دانم شما به چه قلبیل چنین تهمتی به تورن می زنید اما من همانقدر که در بیگناهی خودم در قضیه قتل یقیین دارم در بیگناهی او نیز مطمئن هستم.))
(( با وجود این به نظر من قاتل همین تورن بوده، تو که در موقع قتل انجا حاضر نبودی چطور اطمینان می دهی که تورن قاتل نیست.))
(( بلی اقا، خوب می دانم مثل روزگار برایم روشن است علتش هم اینست که تورن در وقوع قتل با من در کنار رودمنزل بود. بشما گفتم، قاتل پدرم جز ریچاردهاپر کسی دیگری نیست.))
(( افی ایا یقین و اطمینان داری که تورن بهنگام وقوع قتل در نزد شما بود.))
(( بلی اقا، کاملا یادم هست، هر دو بیرون حرکت کرده در کنار رودخانه بودیم. کسی که میل داشته است تورن بیگناه را متهم کند ادم پست و دروغگو و خائنی بوده.))
کارلایل در مقابل این لحن بیان کردار چه میتوانست بکند؟ بیچار و گیج شده بود. از ظاهر حال افی چنین استنباط می شد که در انچه می گوید صادق و در عقیده خود راسخ است. فکری کرده و اضافه کرد:
(( افی، انروز دو نفر دیگر در ان حوالی بوده اند. یکی لاکسلی و دیگری او تاوای بتل[/b. ایا ممکن است تصور کرد یکی از این دو نفر مرتکب قتل شده باشد؟))
(( چنین تصوری امکان ندارد. قاتل ریچاردهاپر بود و من تا دم وا پسین هم فریاده زده و او را به عنوان قاتل پدرم معرفی می کنم چون در این موضوع اطمینان کامل دارم.))
این باظهار کرد و از جای برخاسته و از طاق خارج گرمشاهده کرد، کارلایل مات و متحیر مانده بود. نمی خبر داشت گفتار این زن را درست بداند یا حرفهای ریچاردهاپر را.
[b]فصل سی و سوم
یکی از شامگاههای سرد ماه ژانویه ارچیبالد کارلایل و خواهرش در اطاق در کنار بخاری گرم نشسته و سر گرم صحبت و اظهار کردگو بودند. در خارج برف بشدت میبارید. در این هنگام اطفال همه خوابیده بودند. زنی که عهده دار تربیت انها بود به اطاق خود راهی شده و استراحت کرده بود. جز کارلایل و خواهرش کسی در اطاق دیده نمی شد بین این دو نفر نیز مانند همیشگی راجع به مسائل ناچیز و جزئی خانوادگی اختلافی رخ داده و خانم کورنی بعادت دیرینه پرخاش کنان از جای برخاسته با لنقلبند بسوی اطاق خود بقصد خوابیدن روان گرمشاهده کرد. پس از راهی شدن او کارلایل کتابی بکف دست گرفته و غرق در مطالعه شد. پس از لحظه ای چند اتفاقا کتاب به پایان رسید، کارلایل او را در گوشه ای افکند، انگاه برای این که بداند هنوز برف می بارد یا خیر بسوی دری که به خارج باز می شد و تا زمین باغ بیش از یک متر فاصله نداشت حرکت کرده و پرد را یکسو کرد و نگاهی به خارج افکنده در خارج تاریکی حکمفرما بود و چیزی متوجه شده نمی شد. برای این که مطمئن شود در را باز کرده نیمی از بدن خود را از بنچره خارج نمود و کف دست خود را در فضا دراز کرد.
هنوز قطرات درشت برف پایین میامد. کارلایل تمایل داشت کف دست خود را بکشد ولی در همان لحظه حس کرد کف دستی به کف دست او خورده انرا محکم گحرکت کرد. پیش از اینکه کارلایل متوجه وضعیت خود شود صاحب کف دست با صدایی ارام و اهسته بیان کرد:
(( اقای کارلایل، از سرما دارم میمیرم اجازه بده از همین جا داخل اتاق شوم دیگر طاقت ماندن در زیر برف را ندارم.
صوت به گوش کارلایل اشنا امد. هزاران افکار مختلف در مغز او پیدا شد، با همه ترمتوجه شدی که داست ان کف دست را گرفته و کشید صاحب کف دست بالا امد و با او به درون اطاق راهی شد در روشنایی چراغ این مرد تیره روز را شناخت ریچاردهاپر بود. گویی یک قطره خون در صورت نداشت. رنگش مانند مردگان سفید شده بود از سرما مانند بید می لرزید. بمخض ورود اامان حرفی که به کارلایل زد این بود:
(( اقا، خواهش می کنم در را ببینمشاهده کرد، فورا در را قفل کنید می ترسم.))
کارلایل از جای برخواست، درها را بست، پرده ها را اویزان نمود و پس از اینکه از این قسمت فراغت حاصل کرد بسوی ریچارد باز گشت، در خملال این احوال ریچارد نیز پالتو مستمعل خود را بیرون اورده برف ها را از سر و صورت خود تکان داده کلاه را از سر برداشت، سیبیل های مصنوعی را از دور لبها کند و بشکل اصلی خود در امده بود.
کارلایل چوت به نزدیک او رسید فریادی از تعجب بر کشید و بیان کرد:
(( ریچارد، تو اینجا چیکار می کنی؟ این چه خطایی بود که تو مرتکب شدی! دفعه پیش که تو به اینجا امدی بعد از مدتی پردت اطلاع پیدا کرد و معلوم است چه حالی داشت روزی من به خونه شما رفتم، موضوعی بود راجع به تورن و باربارا خواهرت. بعد از اینکه تورن را در اطاق من متوجه شدی و معلون شد ارتباطی به قاتل هلیجوان ندارد حقایق دیگری کشف شد معلوم شد تورن در نتیجه سه چهار بار ملاقات با باربارا قلبداده او شده است. در صدد میل داشتگاری بر امد. با انواع وسایل متشبت شد پدرت نیز کاملا با یتموصوعرضایت داد اما خواهرت به هیچ وجه حاضر به قبول ازدواج نشد. روزی من برای مذاکره راحع به همین موضوع به منزل شما راهی شدم.
چند ماه بعد از حادثه ان شامگاه بود در منزل شما وضع عجیبی دیدم پدرت مانند دیوانگان در میان اطاق قدم میزد مادرت مانند بید بر خود می لرزید خواهرت در گوشه ای خزیده و قدرت دم زدن نداشت معلوم شد کسی که از موضوع امدن شما به این حدود اگاه شده به پدرتس خبر داده است با هزار زحمت او را از انحالت خشم و غضب خارج کردیم.))
کارلایل صحیح می بیان کرد مدتها پس از بازگشت ریچارد در ان شامگاه شومی که ایزابل با فرانسیس لهو ویزون ترک خانه و خانواده گفت موضوع زا چارلتون هاپر اطلاع داده بودند، از طرف دیکر تورن که دو سه بار با باربارب هاپر مواجه شده بود قلبباخته او گرمتوجه شد و در سفر بعد که با بست لین امده بود بوسائلی محبت خود را بکارلایل که الفتی با او پیدا کرده بود در میان نهاد بالاخره موضوع علنی شده و رسما از باربارا خواستگاری کرد اما چگونه ممکن بود باربارا به این ازدواج تن دهد قلب او جایگاه دلدادگی کنار کارلایل بود این دلدادگی اتشی نبود که تادم واپسین خاموشی بپذیرد علی رغم استبداد پدر و تمایل مادر رو اصرار اطرافیان به هیچ وجه حاضر نشد تن به این ازدواج بدهد. جدا مصمم شده بود که تا پایان عمر در اتش این عشق بسوزد و با دلدادگی کارلایل روی از جهان زندگی برتابد.
این اطلاعات برای ریچارد هاپر نیز تازیگی داشت در جواب کارلایل اظهار نمود:
(( اقای کارلایل مجبور بودم بیایم امکان نداشت دیگر بتوانم در لندن بمانم پلیس از اوضاع و احوال من مطلع شده پیوسته مرا دنبال می کردند.))
کارلایل در ضمن اینکه به حرفهای ریچارد گوش می داد یک گیلاس براندی ریخته به دست او داده و اضافه کرد:
(( ریچارد، بنوش برای رفع سرما مفید است. چرا اینطوری میلرزی؟))
(( دو ساعت یا سه ساعت تمام در میان کوچه و در زیر برف ماندن کافی است که قویترین اشخاص را از پای در اورد. در بعضی جاها برف به اندازه ای بود که تا سینه من می رسید. می خواهید علت امدن مرا در چنین وقتی بدانید پس اجازه بدهید قضایا را برای شما شرح دهم تقریبا پانزده روز پیش روزگاری با یکنفر درشکه چی مشغول صحبت بودم در همان لحظه دیدم یکنفر اقا به اتفاق یکنفر خانم از انجا می گذرند اما اول توجهی به انها نکردم. یک‌باره آوای مرد به گوشم خورد که سوگند می خورد و به ان زن می بیان کرد بخدا قسم هیچ بهتر از این نیست که درشکه ای بگیریم و یا درشکه
448-452
بردیم این باظهار کرد و نزدیک درشکه شده بازوی زن را که خیلی جوان و جذاب هم بود گحرکت کرده و بداخل درشکه راهنمایی کرد لحن صوتی او طرز حرف زدن او بنظرم اشنا امد برگشته نگاهی به او کردم وای که چه لحظه خطرناک و بدی بر من گذشت اقاق کارلابل هیچ نمیتوان تصور کرد میدایند چه کسی بود؟تورن قاتل”
“حقیقتا؟مطمئن هستید که درست متوجه شده و اشتباه نکرده ای؟”
“اقای کارلایل شاید ان شامگاه مهتاب که او را مشاهده کرده بودم و برگشته بشما و خواهرم موضوع را اطلاع دادم ممکن بود تصور کنید اشتباه دیده ام بسیار خب اما در روزگار روشن ممکن نبود اشتباه کن مخصوصا به او چشم دوختم تمام صورتش نمایان بود بمحض اینکه مرا متوجه شد رنگش مثل گچ دیوار سفید شد گمان میکنم از روی من هم بکلی رنگ پریده بود”
“ایا این شحص که میگویی لباس فاخر بر تن داشت؟”
“بلی اقای کارلایل لباسش خیلی فاخر بود کاملا میشد درک کرد که حز اعیان و طبقات درجه اول است درشکه حرکت کرد و من به عقب درشکه نشستم درشکه چی متوجه شد کسی در عقب درشکه است رو برگردانیدن و شلاق خود را قد بلند کرد اما به او اشاره ای کردم و چراکه اشنا بود هیچ نبیان کرد نوون در اخر همان خیابان پیاده شد منهم فورا پیاده شدم و نگاه دیگری به صورت او کردم باز هم مثل دفعه اول مانند گچ دیوار سفید شد اما هیچ ناظهار کرد منزل ای را که داخل ان شد نشان کردم چراکه تصور میکردم خانه خود اوست”
“ریچارد چرا موضوع را به پلیس اطلاع ندادی؟”
“اقای کارلایل اخر به چه دلیل میتوانستم ثابت کنم که این شخس قاتل است چطور ممکن بود در ان حالت کسی حرف مرا باور کند و اهمیتی باظهار کرده هایم بدهد؟از کجا معلوم است که پای خودم در تله نمی افتاد و همین شخس برعلیه من شهادت نمیداد خیال کردم بهتر است او اسمم حقیقی او را کشف کنم با به طرف در راهی شدم در زدم مستفدی امد واز او پرسیدم ایا منزل کاپیتان تورن اینجاست ؟جواب داد خیر اینجا منزل لرد وسئلی میباشد کسی را با اسم لورن نمیشناسم اندیشیدم شایداسم اصلی تورن همین است بیان کردم اقای لرد جوانی است زیبا روی و زن دلربایی هم دارد اینطور نیست؟لبخند زده و اضافه کرد نمیدانم مقصود شما از جوان پیست ارباب من هفتاد ساله وزنش شصت ساله است این حرف بکلی امید مرا ناامید کرد با وجود این پرسیدم شخص پسری هم دارد جواب داد خیر او اصلا اولاد ندارد از او پرسیدم یک جوان اقامنش با یک زن زیبا چند دقیقه قبل وارد این خانه شدند اسم ان اقا چیست جوا داد ارباب من بیمار است امروز از صبح عده زیادی پیر و جوان با خانم های خود بمتوجه شدن او امده اند من چه میدانم کدام یک را میگویید خلاصه هر چه با او صحبت کردم چیزی کف دستگیرم نشد و ناامید برگشتم”
“سرگذشت تو همین بود؟”
“حالا اول داستان است اجازه بدهید بقیه را عرض کنم از ان به بعد کاملا مراقب بودم شاید او را بار دیگر ببینم اتفاقا یک هفته بعد مجددا با او روبرو شدم اما شب بود و این شخص از تئاتر بر میگشت چراکه او را متوجه شدم رفته در جلو راهه او از حرکت ایستادم وقتی مرا دید بکلی دست و پای خود را گم کرد ولی بروی خود نیاورده بمن اظهار کرد عموتو از من چه میخواهی این دفعه دوم است که تو جلوی جاده مرا گرفته ای جواب دادم هیچ میخواهم اسم شما را بدانم عجالتا همینقدر برای من کافی است گوش دادن این حرف فوق العاده عصبانی شد شروع به فحاشی کرده و گفت اگر اینبار در جلو راه من پیدا شوی تو را بکف دست پلیس میسپارم و بدان که من ترا میشناسم و اگر به پاسبان بگویم که قاتل هستی ولینت نمیدهد اگر جان خودت را دوست داری تا پای داری از اینجا بگریز این باضافه کرد و در یک کالسکه شخصی نشسته حرکت کرد چشم دوختم دیدم این کالسکه دارای یک علامت خانوادگی بزرگی است”
“این حادثه چند وقت پیش بود؟”
“یکهفته پیش با وجود تهمشاهده کرد او نمیتوانستم راحت باشم مثل اشخاص دیوانه بودم میل و علاقه اتشینی بکشف اسم حقیقی او پیدا کردم بار دیگر او را مشاهده کردم خیلی سریع مسیر میحرکت کرد و بازو بازی یک نفر دیگر افکنده بود اینبار نتوانستم کاری کنم دفعه دیگر او را با همانمرد متوجه شدم اینبار هم مرا دید و رنگش بکلی تغییر کرد اول چیزی نگفت اما بعد از لجظه ای مثل کسی که مبتلا به حمله حصبانی شده باشد بازوی خود را از بازوی انمرد بیرون کشید به طرف پلیس راهی شد مرا به او نشان داد چند کلمه حرف با او زد و برگشت من وحشت کردم و فورا از انجا دور شدم
دو ساعت بعد که در نعقله دیگر شهر رسیده بوم یک‌باره بی اختیار سرم به عقب برگردانیدم و همان پلیس را دیدم که مرا تعقیب میکند ناچار از زیر کف دست و پای اسبها فرار کرده بخانه خود راهی شدم خیال کردم از کف دست او خلاص شده ام اما چون به کوچه چشم دوختم بازمشاهده کردم ایستاده مراقب در منزل است مجبورا لباس مبدل خود را پوشیده از در دیگر خارج شدم و دیگر نتوانستم ارام بگیرم با پنجهت خطر را استقبال کرده و به اینجا امدم”
“ریچارد در هر حال امدن تو به اینجا فوق العاده خطرناک است اینجا همه کس تو را میشناسد و ممکن است عواقب وخیمی داشته باشد”
“اقای کارلایل چه کاری از دستم بر میامد مجبور بودم به اینجا بیایم پولم تمام شده بود احتیاج به پول داشتم اینبار قصد دارم بشهر دیگری بروم لبور پول مانچستر هر کجا که ممکن بشود اما برای اینکار باید کمی پول داشته باشم اخرین دینار خود را امروز خرج کردم یکساعت و نیم بود به اینجا رسیده بودم در زیر برف بسر میبردم و جرات در زدن نداشتم”
“چه میگوئی؟یک ساعت زیر برف ماندی؟”
“وقتیکه نزدیک ایست لبن شدم خیلی در ذهنش گذراندم که چه کنم تا از خطر ایمن بمانم ممکن نبود بتوانم باربارا ببینم یک دینار در جیب نداشتم که بتوانم امشامگاه را در جایی بسر ببرم با پنجهت با امید دیدن شدما به اینجا امدم از سوراخ پنجره به درون اطاق خیره شدم شما با خانم کورنی مشغول صحبت بومشاهده کرد ناچارا اینقدر صبر کردم تا او حرکت کرد”
انگاه تاملی کرده مانند همه اشخاص در پدر و بی خانمان اهی کشید و اضافه کرد:”اقای کارلایا ایا سرنوشت من این است که تا پایان عمر در بدبختی و بدنامی بمانم و راه نجاتی برای من پیدا نشود؟”
“ریچارد عزیزم وضع حال تو مرا فوق العاده متاثر کرده است اما چاره ای نیست باید باز هم صبر کرد”
در هیمن موثع کسی اهسته کف دست بر در زد کارلایل جویا شد کیست/؟صدای جویس قد بلند شده اجازه خواست برای انجام کرای داخل شود اما کارلایل به عذر از اینکه کار نیمه تمایم دارد به او اجازه ورود نداد این صوت ریچارد را فوق العاده متحوش ساخت اما کارلایل به او اطمینان داد و نام جویس را برزبان راند
این اسم ریچاردو را بیاد افی هیلپجوان انداخته از کارلایل سؤال کرد که ایا از این دختر خبری به وی رسیده یا خیر ؟کارلایل جواب داد؟
“اوفی دو سه ماه پیش به اینجا امده بود”
“راستی؟اینجا چه کار میکرد؟”
“در خدمت یکی از کنتس های لندن بود اب او صحبت کردم و به وی اضافه کردم تورن قاتل پدر او بوده حدا اعتراض کرد و قلبیل وی نیز این بود که بهنگام وقوع قتل تورن در پیش او بوده”
“کاملا دروغ است من یقین دارم تورن هیلجوان را کشت”
“ریچارد تو که به دیده خودت نمتوجه شدی چطور میتوانی شعادت بزنی؟”
“تا انسان قاتل نباشد مرتکب تباهکاری نشود انطور با ان وحشت و اضطراب از خونه بیرون نمیاید قضیه مثل روز روشن است”
“ولی افی میاضافه کرد تورن بهنگام وقوع قتل در نزد او بود”
“اقای کارلایل کمی به حرفهای من توجه کنید مردم میگوید شما ادم عاقل و باهوشی هستید اما من نادان و کم خوش با وجود این شاید منهم عقلم به بعضی چیزها برسد اولا میخواهم بدانم اگر تورن قاتل هلیجوان نبود چرا انطور با من معامله کرد چرا هر وقت مرا میمتوجه شد رنگش مثل مرده سفید میشد خواه او مرتکب قتل شده و هواه نشده باشد ولی اقلا خاطر جمع است که من قاتل نبودم چراکه وقتی آوای تیر قد بلند شد و او از در منزل بیرون امد با چشم خودش مرا متوجه شد که در زیر دوختها کشیک میکشم
453-462
استقلبال ریچارد به نظر معقول می آمد کارلایل بدون اینکه حرفی بزند به فکر فرو راهی شد.
ریچارد بار دیگر زبان به سخن گشوده بیان کرد:
«آقای کارلایل یک نکته ی دیگر، به یاد دارید افی درهمان روزهای اول در محکمه سوگند یاد کرده بود که به هنگام وقوع قتل تنها بوده و چیزی از جریان امر نمی خبر داشته چطور است که بر عکس آنوقت بشما گفته که تورن در پیش او بوده و دست به قتل نیالوده.»
اعتراضی صحیح و منطقی بود کارلایل به هنگام اضافه کرد و گو با افی هایجوان به کلی این نکته را فراموش کرده و از یاد برده بود.
درهمین موقع صوتی دادو فریاد عجیبی کشیده شد.در اتاق به لرزه دررسید. مثل این بود که عده ای پاسبان آنجارا محاصره کرده و می خواهند با عنف و شدت وارد شوند بیچاره ریچارد از ترس و وحشت نزدیک بودغالب تهی کند. سراسیمه از جای برجست به قصد فرار به سوی پنجره روان شد اما کارلایل او را نگاه داشته با لحنی اطمینان بخش گفت:
«ریچارد از چه می ترسی من به تو اظهار کردم درخونه من کاملا در ولین هستی.»
«می ترسم،آقای کارلایل می ترسم ازکجا معلوم است همان پاسبان مرا تعقیب نکرد ویک عده دیگری را هم برای گرفتار کردن من باخود نیاورده باشد.
«ریچارد دیوانگی را کنار بگذار این خواهرم کوریلنا است که با این شدت در می زند.»
«نمی توانید کاری کنید که وارد این اتاق نشود؟»
«امکان ندارد تو که اورا از قدیم می شناسی اخلاقش عوض نشده به علاوه او از من بیشتر به تو علاقه دارد از رسیدن او وتورا مشاهده کردن چه زیانی جز سود به تو می رسد.»
ریچارد از گوش دادن این حرف اندکی تسکین یافته با فراغت خاطر بر سر جای خود قرار گحرکت کرد کارلایل به سوی در رفته آنرا گشود و با عجله و شتاب فراوانی خود را حایل بین خانم کورنی و داخل اتاق قرار دادو خواهرش با چهره بر افروخته و حال عصبانی درمقابل وی قرار گرفت.
علت وارد شدن وی به سر وقت کارلایل ازین قرار بود همینکه به علت سرماخوردگی از کارلایل جداشد و به اتاق خود حرکت کرد طاما نکشید که صدای گفتگویی ازآنجا متوجه شد ابتدا گمان کرد برادرش کشیده کتاب می خواند اما زود به اشتباه خود پی برد با عجله و شتاب زیادزنگ زده خویش را احضار نمود و از او جویا شد در اتاق کارلایل کیست که با او حرف می زند جویس که از هیچ جا خبر نداشت جواب داد:
«هیچکس خانم آقا تنها هسسریع کسی پیش ایشان نرفت.»
«چطور تو آنقدر دیر فهم هستی؟ میگویم الساعه یک نفر دیگر در اتاق کارلایل هست و باهم صحبت می کنند.»
جویس باز انکار کرده گفت:«خانم امکان ندارد کسی در خدمت آقا باشد. شما چطور می فرمایید از اتاق پایین صدای آنها تا اینجا می آید.»
اگر تو درگوشت پنبه گذاشته ای مربوط بحساب نیست،صدای دونفر از اتاق ارچیبالد به طور مشخص به اینجا می رسد. گوش های تیزبین کاملا این صوت را می شنود،برو ببین کیست؟»
«جویس حرکت کرده و پس از لحظه ای بازگشته بیان کرد:«صحیح است خانم. یک نفر در اتاق آقاست و با او صحبت می کند.میل داشتم داخل شوم در بسته بود. در زدم آقا اجازه ورود نداد و اضافه کرد:«اگر کاری داری بماند تا بعد.»»
میدانی برای جنجال و قیل و قال بکف دست خانم کورنی وارد شده بود. به‌شدت اندیشید و بالاخره از آن همه فکر چنین نتیجه گرفت که خانم معلم تازه ای که برای تربیت بچه ها استخدام شده ودخترکی زیبا و ملوس بوده حتما سروسری با کارلایل پیدا کرده و کارلایل او را به اتاق خود برده اینک با او مشغول معاشقه می باشد.
این فکر چنان آتشی در قلب او افکندکه خرمن صبرو طاقت او رایکجا بسوخت.ازجای برخاست و در حالی که تمام اعضایش متشنج شده بود به سوی اتاق کارلایل دوید و چون کارلایل دررا باز کرد با همان حال در مقابل برادر خود از حرکت ایستاده بالحن زننده ای جویا شد:«سرکار آقا بفرمایید ببینم چه کسی در اتاق شماست؟باکی خلوت کرده اید؟»
«یک نفر رسیده بامن کار اداری دارد مناسب نیست شما داخل شوید.»
«مناسب نیست داخل شوم؟ چه خورده فرمایشات، ارچیبالد راستی که تو به کلی عوض شده ای و ننگ و افتضاح نمی فهمی، با داشتن چند بچه هیچ شرط آدمیت نیست،خجالت بکش.»
بیچاره کارلایل به هیچ وجه نمی توانست منظور خواهر خود را درک کند. کورنی نگاهی غضب آلود به او افکنده اضافه کرد:
«زود برو کنار. من باید همین امشامگاه تکلیف کار را معلوم کنم و این زن احمق را بفرستم میان کوچه ها ویلان شود،بد نیست،خیال کردی من رفتم و خوابیدم و از کف دست من راحت شدی و با قلب راحت هر کاری که می خواهی می کنی.»
کارلایل که تازه مقصود اورا فهمیده بود نتوانست از خنده خود داری کند و قهقهه خنده او در اتاق و در جادهرو طنین انداز شددر همان حین خانم معلمه که آوای قیل و قالی متوجه شده بود در اتاق خود را باز کرده و نظری افکند و زیرا خانم کورنی را متوجه شد در را بسته و پی کار خود رفت. خانم کورنی که از طرفی خنده استهزاه آمیز کارلایل و از جانبی نیز خانم معلم را دیده بود بکلی کف دست و پای خود را گم کرده گفت:« عجب! او که در اتاق خودش است خوب پس معلوم شد او نبوده،با وجود این من باید بیایم و این شخص را که این وقت شامگاه بسر وقت تو آمده ببینم.»
کارلایل زیرا چاره و گریزی نمتوجه شد در جواب او بیان کرد:« به‌شدت خوب اگر تصمیم قطعی به ورود اتاق گرفته اید بفرمایید اما بدانید آنچه درآنجا خواهید متوجه شد شما را متاثر خواهد کرد چیزی نیست که باعث تفریح خاطر شما باشدبر خلاف آنچه تصور کرده اید این شخص زن نیست! بلکه مرد است.مردی که چندین سال است در بد بختی و بی خانمانی به سر می برد. امشامگاه هم از قرار معلوم دو ساعت تمام در زیر برف مانده تا موقع مناسبی پیدا کرده و ورود خود را به من اطلاع داده است. کورلینا می توانی حدس بزنی این مرد کیست؟»
خانم کورنی ازین حرف یکه خورده هرچه اندیشید عقلش به جایی نرسید.کارلایل مجددا تو ضیح داد که :«این شخص ریچارد هایر می باشد و چراکه درآنشامگاه هیچ دری برایش باز نبوده به اینجا پناه آورده است.» این توضیح خانم کورنی را به اندیشه وا داشت و حالت تاثری در او تاماد کرد. در صدد برآمد برای متوجه شدن او داخل شود.کارلایل به وی تذکر داد که با لباس خواب منایب نیست وارد اتاق گردد. خانم کورنی نگاهی غضب آلود به وی افکند و گفت:« یعنی می فرمایید حالا ریچارد مردی شده و باید با او رسمی حرکت کردار کرد. همین دیروزگار بود که گوش های او را می گرفتم اورا کتک می زدم و تنبیه می کردم. ارچیبالد تو بسیار دیوانه هستی. برو کنار بگذار داخل شوم.»
کارلایل خواهی نخواهی به یک سو راهی شد وبمجردورود خواهرش در را از پشت سرخود بست، ولی فورا زنگ زده پیشخدمت را احضار نموده به وی کف دستور داد که فورا برای دو نفر شام حاضرکند و آنگاه سفارش نمود که به همه مستخدمین و اهل خانه تذکردهد که هیچکس به هیچ عنوان به طرف اتاق او نیاید و تا زنگ نزند و کسی را احضار نکند بی جهت حواس او را مختل نسازند، چون شام حاضر شد خود شخصا فرا گراهی شده به اتاق برد و به پیشخدمت اظهار کرد:« بروید استراحت کنید. اسباب شام را فردا از اینجا جمع کنید امشامگاه دیگر وقت گذشته و ممکن است تا چند ساعت دیگر کار ما تمام نشود.این باظهار کرد و به درون اتاق رفت. دراین هنگام خانم کورنی با ریچارد هایر مشغول اضافه کرد و گو بود و می اظهار کرد:« ریچارد چه باعث شده که تو در چنین وقتی به اینجا بیایی؟ این چه جنونی است مرتکب شده ای؟»
«خانم، هیچ چاره نداشتم، پاسبانی به من مظنون شده مرا تعقیب می کرد و مجبور شدم به اینجا بگریزم.»
« خوب اینجا وارد شده ای چه کارکنی؟ چه خیال داری؟ میخواهی فردا صبح در تمام این ناحیه بوق بزنی و ورود خود را به مردم اعلام کنی؟»
«هیچوقت میل ندارم کسی از ورود من اطلاع پیدا کند.»
«چطور ممکن است تو در اینجا باشی و کسی از بودنت اطلاع پیدا نکند. آامدن تو به اینجا صرف حماقت است.»
«چه کنم، حیات برمن به‌شدت سخت و دشوار بود، من حاضر بودم حمالی کنم و این روزگار را به خود نبینم، هشت نه سال بی خانمانی، دربدری، بدنامی. هرساعت و هر دقیقه در انتظار پاسبان و دژخیم بودن از کوچکترین توجه دیگران بیم داشتن، این چه حیات است!»
«خیلی خوب ولی بحثی بر کسی وارد نیست، تمام این بد بختی ها را خودت باعث و مسبب بوده ای. راهی شدن به دنبال دختری مثل افی هلیجوان این نتایج را دارد.»
«ببخشید خانم،افی هلیجوان که باعث اتهام من نشده تورن باید آدم بکشد و من در بدر و بی خانمان بشوم.»
«اگر واقعا تو مرتکب چنین گناهی نشده باشی نمیدانم پس کجا باید حقیقت امر روشن شود؟ تو مدعی هستی که شخصی به نام تورن مرتکب قتل هلیجوان شده اما تاکنون کسی نام و نشانی ازین شخص نگوش داده، نکند تو برای تبرئه خودت این داستان را جعل کرده باشی؟»
رنگ از روی ریچارد بیچاره پرید هیچ انتظار نداشت از ناحیه نزدیکترین خویشاوندان خود چنین نسبتی به او داده شود. با هیجان محسوس گفت:« چه می فرمایید؟ داستانی جعل کرده باشم؟ پس به شما عرض کنم کسی از حال من خبر نداشت تا اینکه تورن پاسبانی را بر علیه من برانگیخت.»
«اگر اینطور است تو چرا حقیقت را به پاسبان ناضافه کردی و او را گرفتار نکردی؟»
«به چه وسیله می توانستم ثابت کنم که قاتل هلیجوان او است نه من!»
«ریچارد به تو بگویم، تو بی عرضه ترین و بی کفایت ترین مردم جهان هستی.»
«خوب میدانم از بچگی پیوسته این نسبت را به من داده اند.»
«نسبت صحیحی هم بوده و تا آخر عمر هم همینطور بی عرضه و بی لیاقت خواهی ماند اگر مرا متم به گناهی می کردند که می اطلاع داشتم کار چه کسی است تصور میکنی کف دست بر روی دست می گذاشتم و ساکت می قرار گرفتم.راستی اگر اینطور از سرما نمی لرزیدی همین الان یکی از آن کتک های دوران طفامات را به تو می زدم.»
« در آن موقع تورن با افی همکف دست بودو من نمی اطلاع داشتم و اگر افی اسرار دارد که گناه او را به گردن من بیندازد نعلوم می شود که باز هم باهم همدست هسسریع. افی به آقای کارلایل اضافه کرده است که درهنگام وقوع قتل تورن در پیش او بوده و همین ثابت می کند که ابتدااین دو نفر باهم کف دستشان یکی است چون قاتل هلیجوان تورن بوده.»
خانم کورنی ازین حرف به غضب وارد شده اظهار کرد:
«بلی این زن هرجایی به اینجا آمده بخت با او مساعد بود که درآنوقت در خانه نبودم تا حق اورا کف دستش بگذارم. ارچیبالد هم در بی عرضگی و بی لیاقتی کف دست کمی ازتو ندارد با کمال حماقت اجازه داد این زن دو روزگار در این منزل توقف کند.زنی که در عمرش جز سبک مغزی چیزی از جهان نفهمیده.»
دراین هنگام کارلایل وارد صحبت شده بیان کرد:« ازقراری که افی اظهار می داشت بعد از آن واقعه دیگر با تورن زیاد ملاقات نکرده اما از دیگران گوش داده است که جزء فوج اعزامی به هندوستان حرکت کرده.»
ریچارد جواب داد:
«این قسمت آخر راکه کاملا تکذیب می کنم. تورن از این کشورحرکت نکرده و هنوز در انگلستان است.»
خانم کورنی یک‌باره موضوع صحبت را تغییر داده سؤال کرد:
«ریچارد امشامگاه درکجا بسر خواهی برد.»
«خودم هم نمیدانم. اگر باهمین حال بروم مجبورم شب را در زیر آسمان و میان برفهای بیابان بسر برم و آنوقت فردا نعش یخ زده مرا از زیر برف بیرون بیاورند.»
«آفرین.معلوم می شودخیلی فکر کرده ای تا عقلت به اینجا رسیده.»
«ممکن است آقای کارلایل مبلغی پول به من بدهند. جایی را در نظر دارم و امشامگاه را در آنجا خواهم گذرانید.»
کارلایل از متوجه شدن این حرف روی در هم کشید و گفت:« ریچارد من در چنین شامگاهی چطور ممکن است کسی را از خونه خود برانم.خیر امشامگاه را در اینجا خواهید بودتا ببینم فردا چه می شود.»
خانم کورنی که فطرتا اشکال تراش بود اظهار داشت:
«اما چطور ممکن است، بالاخره اتاق نمی خواهد؟ اگر بخواهیم او را به اتاق خوابی ببریم قطعا اهل منزل متوجه خواهند شد.»
باگوش دادن این حرف تمام آثار یاس و ناامیدی درچهره ریچارد پیدا شده و سر بروی کف دست نهاده اشک از دیدگان جاری ساخت، با سابقه ای که از احوال کورنی داریم میدانیم قلبش غیر از زبانش بوده حتی قبل از اینکه موضوع فکر کارلایل را به خود متوجه کرده باشد او برای ماندن ریچارد در مغز خود نقشه ها طرح کرده و خیالات بافته بود. به همین جهت موضوعی به نظرش رسیده و گفت:« یک موضوع حتمی و یقین است اگر تو بخواهی شامگاه را در اینجا به سر بری به طور قطع جویس خواهد متوجه شد و اشکال کار هم همین است چون او ترا قاتل پدرش تصور می کند.»
ریچارد ازین حرف به هیجان آمده اظهار کرد:« باشد بگذارید او را خودم ببینم، بگذارید به او ثابت کنم که قاتل پدرش من نیستم، آقای کارلایل شما که از موضوع اطلاع داشتید چراقضایا را برای او شرح ندامشاهده کرد؟»
قبل از اینکه کارلایل پاسخی به او بدهدخانم کورنی اظهار داشت:
«در عقب اتاق من اتاق کوچکی هست، ریچارد می تواند شب را در آنجا به سر برد اما شرطش این است که بتوانم موضوع را به جویس حالی کنم چراکه در هر صورت او خواهد فهمید.»
کارلایل جواب داد بهتر است من جویس را ببینم و قضایا را به نحوی برای او روشن کنم و با اینکه می اطلاع داشت جویس جدا معتقد به تباهکاری ریچارد می باشد و او را قاتل پدرش می داند و در عقیده خود راسخ است باز چراکه اعتماد به فطرت پاک او داشت بیرون رفته و شخصا جویس را احضار کرد.زیرا جویس به نزد او رسید آغاز به سخن کرده گفت:
«ویس،به یاد داری که تاچند وقت پیش ازین عقیده قطعی تو این بود که افی خواهرت به دنبال ریچارد راهی شده است؟ چندین بار به تو اضافه کردم که ممکن است این تصور خطا باشد اما تو قبول نکردی تا آخر به خودت ثابت شد که جریان قضایا غیر از آن بوده است.»
«همینطور است که می فرمایید.»
«بنابراین تصدیق می کنی که عقیده و نظریه من از حقیقت دور نبوده تا وقتی که چیزی بر من ثابت نشود درباره آن اظهار عقیده نمیکنم، درآن مواقع من می تمایل داشتم به تو ثابت کنم که خواهرت به دنبال ریچارد نراهی شده و روزگارگار آنرا به تو ثابت کرد،وحالا می خواهم عقیده تو را در موضوع دیگری تغییر دهم و همین قدر بدان من قلبایل قطعی برای آن دارم و خودم اطمینان کامل به آنچه می گویم پیدا کرده ام.»
«آقا،من اطمینان کامل دارم که هرچه شما می گویید جز حقیقت چیز دیگری نیست و قضاوت شما درهرمورد درست و صحیح است.»
«بنابراین به شما بگویم به عقیده من قاتل پدرشما ریچارد هایر نبوده است.»
جویس از روی وحشت و تعجب بی اختیار فریادی برکشید، کارلایل سخن ادامه داده بیان کرد:
«برای من مثل روزگار روشن است که ریچارد هایر در قضیه قتل کاملا بی گناه است،سالهاست که من این موضوع را فهمیده و سال به سال قلبایل تازه ای برای صحت آن بدست آورده ام.»
«اگر ریچارد قاتل نبوده پس چه کسی مرتکب این کار شده.»
«میل داری بدانی بسیارخوب قاتل پدرشما آن جوان جلف و سبک مغز بوده که به اسم تورن با خواهر شما معاشقه می کرد.»
«ولی آقا، اگر ریچارد بی گناه بود چرا فرار کردو قضایارا به دادگاه نبیان کرد.»
«جویس، تمام بدبختی ها و دربدریهای ریچارد بیچاره مربوط به همین موضوع است.ضعف و جبن او،اورا منزل خراب کرده است.جویس من میل دارم که تو خودت اورا ببینی تا قضایا…
463-467
را برایت شرح دهد.»
جویس از گوش دادن این حرف ها متحیر مانده گفت:«اما آقا،اورا ازکجاپیدا کنم،با این وصف که شما می گوئیدممکن نیست به اینجابیایدوچنین جراتی بکند.»«با وجود این الساعه ریچارد در این منزل است،امشامگاه به اینجا پناه آورده برماست که شرط مهمان نوازی را درباره او به جاآوریم وعجالتا تا روشن شدن قضایا نگذاریم کسی از حال او مطلع شود،من صلاح متوجه شدم که عجالتا موضوع را برای شما روشن کنم وشما را محرم این اسرار قرار دهم،فعلا بیا برویم واو را ببین.»
جویس با کارلایل به اطاقی که ریچارد درآن بود رسیدند.جویس با ریچارد داخل صحبت شد.هزاران سوال از او کرد،هزاران توضیح خواست،ریچاردهم با کمال حرارت وصمیمیت سوالات او را جواب میداد،ماجرای خود را نکته به نکته براوفرومی خواندوگاهگاه خانم کورنی به میان حرف آنها دویده نکات مبهم را روشن می کرد دراین میان فقط کارلایل ساکت بود.
جویس به طوری طرز صحبت واستقلبال ریچارد را موثر متوجه شد که نتوانست در آواقت او تردید کند.بالاخره بیان کردگو به پایان رسید.جویس دیگر با نظر قاتل وپدرکشته به ریچارد نگاه نمی کرد بلکه او را موجود بدبختی می مشاهده کرد که شنائت خواهرش دامنگیر وی شد؛درپایان اضافه کردگوقرار وضع خواب ریچارد را گذاششتاب‌زدهوهمانطور که خانم کورنی درنظر گراهی شده بود بنا شد با ریچارد کارلایل دراطاق پشت اطاق او که از هر حیث محفوظ بود بخوابند،بالاخره ریچارد را به آن اطاق جادهنمائی کردندبا خاطری پریشان وارد بسترشدوازکثرت خستگی بخواب راهی شد ،هنوز پنج دقیقه نگذشته بود که صدای فریاد ریچارد قد بلندشد؛گوئی طنابی به دور گردن او پیچیده اند صوتیش خفه ولرزان بود ومیاضافه کرد:آقا،آقا،خدا می داند من بی گناهم بی جهت من را توقیف نکنید،آن تورن لعنتی او را کشت برمن رحم کنید.کارلایل که هنوز به خواب نحرکت کرده بود بسوی او حرکت کرده اندک اندک به لطف بیدارش کرد،بیچاره ریچارد خواب متوجه شده بود که پاسبان به دنبال او رسیده جای او را پیدا کرد می خواهد توقیفش کند.
فصل سی وچهارم
طلیعه صبح پدیدار گرمشاهده کرد؛هنوز هوا گراهی شده بودوهنوز قطرات درشت برف برزمین می بارید،ریچارد از خواب بیدار شده وجویس صیحانه او را حاضر کرده درپیش او گذاشت درهمین هنگام کارلایل وارد اطاق شد واز ریچارد سؤال کرد:«امیدوارم دیشب راحت خوابیده باشی»«کاملا راحت خوابیدم بقدری خسته بودم که ملتفت هیچ چیز نشدم،آفای کارلایل باید هرچه زودتر من از اینجا بروم»
«روزگارروشن نمی توانی بروی،بایدتا اول شامگاه صبرکنی ولی می خواهم بدانم کجا خیال داری بروی؟»«خودم هم نمی دانم،نمی توانم به لندن برگردم فورا گحرکت کردار خواهم شد»«به نظر من کاملا اشتباه می کنی ریچارد،من زیاد راجع به این قضیه اندیشیدم وبه یک نتیجه قطعی رسیدم،مقصود تورن این بوده که تو را به این وسیله بترساندواز خود دور کند،آدمی که خودش قتلی کرده مممکن نیست درپیرامون قتل آشوبی بپا کند»
«دراین صورت چرا وسیله تعقیب مرا فجادهم کرد؟»«فقط برای اینکه خودش از نعقیب تو درولین بماند،من یقین می دانم اگرتو ازلندن نمی رسیدی بعدازآن روزگار دیگر پاسبان را برسر راه خودنمی متوجه شدی،اگرتورن موضوع قتل را به او اظهار کرده واو هم درصدد گرفتاری تو بودقطعا تو را درهمان وهله اول توقیف می کرد،قطعا کاپیتان تورن خواسته است باین وسیله تو را بترساند وازخود دور کند»
«آقای کارلایل گمان می کنم حق با شما باشدچون آدمی که دارای آن مقام ومرتبه است بایدبسیار احتیاط کندمبادا رسوائی دامنگیرش شود»«ریچارد تو دائما ازجاه ومقام این مرد صحبت می کنی شایداصلا دارای مقام مهمی نباشد.»«برعکس قطعا از خانواده اشراف ونجباءمی باشد،آفای کارلایل این شخص را چندین بار شانه به شانه یکی از اشراف دیده ام که درحضور شما جرات اسم او را ندارم»
«هرکس هست بگو»«من تورن را دو مرتبه باتفاق سرفرانسیس له ویزن مشاهده کرده ام،یک دفعه از دریک قمارمنزل ای باهم بیرون می آمدندویکدفعه دیگر کف دست در کف دست هم افکنده از مسیری می رفتند،ظاهرا این دونفر خیلی باهم دوست ویگانه هسسریع.»بیچاره ریچارد نتوانست دنبال اظهار کردگوی خود را بگیرد.درهمین موقع صوتی دادو فریاد عجیبی از راهرو بگوش رسیدکه با غضب وحرارت مخصوصی کارلایل را آوا می کند.»
«رنگ از چهره ریچاردپرید،سراپای وجودش زیرا سیماب بلرزه دروارد شد،بی اختیاراز جای خود برخاسته کلاه برسرگذاشت.سبیل های مصنوعی را به صورت چسبانده وپشت پرده مخفی شد.باردیگر صدای چارلتون هایرقد بلندشد که می اضافه کرد:«آقای کارلایل کجاهستید؟بیا تا بگویم چه مصیبتی بما روی کرده،زودبیا.»کارلایل برای نخستین باردرعمرخود کف دست وپای خویش را گم کرد،ازجای برخاست وبطرف راهرو روان شداما قبل از اینکه کارلایل به آنجابرسدخانم کورنی خود را به چارلتون هایررسانیده باوی مشغول گفتگوشده بود،کارلایل نیز درهمین هنگام بسروقت آنها رسیده زیرا چارلتون هایررادید اورا سلام اضافه کرده سؤال کرد:«آقای قاضی چه شده است که صبح به این زودی دراین هوای تلخ وبارانی بیرون رسیده اید چرا اینطور پریشان یادستید؟»
«چرا پریشان خاطر نباشم»اگرشمه هم یک پسر داشتید که به کلی خانواده شما راننگین وآلوده کرده بود پریشان خاطر نمی شدید؟من نمی دانم این مردفضول از جان من چه می خواهد؟چرا فکری به حال خودشلان نمی کنندکه دائما باید درکاردیگران انگشت برسانند؟آه چقدرآرزو دارم این پسرناخلف رابه دارمی آویخسریعوازشراو وسرزبان مردم آسوده می شدم»
«مگرچه شده؟چه پیش آمدی کرده است؟»«چه شده؟بگیرید وبخوابید.همین الساعه نامه رسان پست این کاغذ شهری را برای من آورد»کارلایل کاغذ را ازچارلتون گحرکت کرده بازکرد دید دراین کاغذ
468-471
ورود ریچارد را ایست لین خبر داده و نوشته اند که همین دیشامگاه گذشته در این حوالی بوده و ظاهرا خیال داشته است برود ایست لین و شاید الساعه در آن جا باشد.
امضای کاغذ چنین بوده ، “یکی از دوستان خیرخواه شما.”
کارلایل روی به چارلتون کرده اظهار کرد:
” آقای چارلتون این کاغذ امضای صریحی ندارد.”
” البته،من خودم هم متوجه بودم.”
” می دانید اگر چنین کاغذ بی سر و تهی به کف دست من می رسید چکار می کردم،آنرا در آتش افکنده می سوزانیدم.”
” اما میخوام بدانم چه کسی این کاغذ را نوشته.اصلا آیا ریچارد اینجا وارد شده است یا خیر؟”
” مگر ریچارد عقلش را کم کرده که خودش را به دهان اژدها بیندازد؟”
” کاش در این حدود پیدایش می شد.من سوگند یاد کرده ام باز هم سوگند یاد میکنم که به محض دیدن او فورا اعدامش را فجادهم کنم و از این اوضاع راحت بشوم.”
” آقای چارلتون هایر،به عقیده من اوضاع را شما خودتان برای خودتان فمسیرم کرده اید.”
” خودم فجادهم کردم؟این چه حرفی است می زنی؟مگر من ملیجوان را کشته ام،مگر من از چنگال قانون و عدالت گریخته ام من راهی شده ام و خودم را در هزار سوراخ پنهان کرده ام؟من با لبای مبقلب به این حدود رسیده ام؟من کاغذ بی امضا نوشته ام؟”
” آقای چارلتون شما اصلا گوش شنوا ندارید نمی گذارید من حرف خودم را تمام کنم.می خواهم به شما بگویم که شما راجع به ریچارد خیلی جاده اغراق می پیمایید،از قراری که گوش داده ام حتی شنیدن اسم ریچارد شما را از جای به در می برد و گراهی شدار هیجان می کند همه کس در این ناحیه اینرا می داند،به عقیده من نویسنده این نامه به احوال شما آشنا است و برای اینکه سر به سر شما بگذارد و شما را از جای به در ببرد این کاغذ را نوشته. “
” گمان نمیکنم اینطور باشد ،آخر چه کسی اینقدر بی کار است که سر به سر من بگذارد؟”
” واضح است؛همان کسی که این کاغذ را به شما نوشته معلوم می شود آدم بی کار و فضولی است به شما گفتم اگر چنین کاغذی به عنوان من بنویسد بدون اعتنا آنرا در آتش بخاری می اندازم تا بداند که نمی توانند با من بازی کنند و شما هم برای اینکه نشان بدهید دیگر اعتنا به این حرفها نمی کنید همین رویه را در پیش گیرید.”
چارلتون هایر همان طور که در زندگی سخت و خشن و در اغلب موارد خود رای بود به همان نحو زود تحت تاثیر منطق و استقلبال کسی همزیرا کارلایل واقع می شد،چراکه این حرف را متوجه شد فیلسوفانه سری حرکت داده گفت “اشکالی ندارد که حرف شما را قبول کنم ولی بدانید اگر باد به گوش من برساند که ریچارد به این حدود رسیده تمام این حوالی را وجب به وجب می گردم تا او را پیدا کرده به کف دست مجازات بسپارم.”
” آقای چارلتون هایر،هیچوقت چنین حرفی نزنید،اولا بسیار بعید است که ریچارد بی جهت جرات کرده خودش را در مخاطره اندازد و به این حدود بیاید،به علاوه اگر شما بخواهید کوچکترین اقدام برعلیه او بنمایید یاعث طعن و لعن دوست و دشمن خواهید شد و همه کس از شما دوری خواهد کرد. “
” چه کنم، سوگند یاد کرده ام. “
” ببخشید،شما هیچ سوگند یاد نکرده اید که بمحض دریافت یک نامه بی امضا و مجهول به کلانتری حرکت کرده بگویید به موجب اطلاعی که به من رسیده پسرم به این حدود خواهد رسید بروید او را گراهی شدار کنید. این حرکت بسیار ناپسنداست،میخواهم از شما سوالی بکنم؛آیا این نامه را به خانم هایر نشان داده اید؟”
” خیر،به هیچ وجه اصلا وقت آن را پیدا نکردم که با او در این خصوص صحبت کنم. “
” چه بهتر،شما میدانید با مزاج ضعیف او اگر چنین اطلاعی هم به او برسد به کلی از کف دست خواهد حرکت کرد.”
” تقصیر با خود اوست،هرچه جان می کنم خیال این پسر ناخلف از مغزش خارج نمی شود. “
” آقای چارلتون ، شما چه توقعاتی دارید، می خواهید منکر مهرمادری بشوید و شما سوگند یاد کرده اید که ریچارد را به کف دست مجازات بسپارید آیا تا به حال هیچ این فکر برای شما وارد شده است که اگر چنین کاری بکنید مثل این است که به دست خود تیشه به ریشه حیات خانم هایر زده و او را کشته اید.”
چارلتون جوابی به این حرف نداد،کاغذ را از روی میز برداشته گفت:
” آقای کارلایل گمان نمی کنم شما صاحب این خط را بشناسید.”
” خیر،به هیچ وجه مگر می خواهید تشریف ببرید منزل.”
” خیر، می خواهم به منزل پوشامپ بروم و کاغذ را به او نشان بدهم ببینم عقیده او چیست.”
” به‌شدت خوب،اما به ایشان سفارش کنید که در این خصوص با کسی صحبت نکند،من نمیدانم هم او و هم دیگران قلبشان به حال ریچارد بیچاره می سوزد و فرضا پیش شما چیزی نگویند برای اینست که اخلاق شکا را می دانند.”
” چارلتون هایر از جای برخاسته به جاده خود حرکت کرد و کارلایل نیز به اتاق ریچارد مراجعت کرد،ریچارد چراکه او را مشاهده کرد مانند کسی که از دهان افعی رها شده بیان کرد:
” آقای کارلایل،راستی نزدیک بود از ترس غالب تهی کنم،الاخره چی شد؟هنوز اینجاست؟”
” خیر،رفته است،آسوده خاطر باش.”
“چه می خواست؟راجع به من چه خبری به او داده بودند؟”
کارلایل مختصرا قضایا را برای ریچارد شرح داد،ریچارد چراکه اطمینان پیدا کرده بیان کرد:
” آقای کارلایل،بسیار مشتاق دیدن مادرم هستم و ممکن است به زیارت او موفق شوم؟”
” به عقیده من بهتر است این بار از متوجه شدن او صرف نظر کنی،زیرا اگر تو را ببیند قطعا علت آمدن تو را جویا خواهدشد و اگز بفهمد که پاسبان به جهانل تو بوده بکلی دیوانه خواهد شد.”
” راجع به باربارا چه میگویید؟از دیدن او هم صرف نظر کنم؟”
” متوجه شدن او تصور نمی کنم اشکالی داشته باشد سعی می کنم ترتیب رسیدن او را به اینجا فراهم نمایم.”
آنگاه روی به خواهر خود کرده گفت:
” کرنلیا،من خودم برای آوردن باربارا می روم،اما لازمست در این خصوص بهانه ای در کف دست داشته باشم.به خانم هایر خواهم بیان کرد که شما بیمار هستید و تقاضا کرده اید که باربارا به اینجا وارد شده شما را از تنهایی بیرون آورد.
” هرچه می خواهی بگو” کارلایل بیرون وارد شده به سوی خانه هایر
472-473
روانه شد باربارا و خانم هایر در اطاق خود نشسته مشغول صحبت بودند چون خانم هایر کارلایل را دید پس از خوش وارد شد و سلام بیان کرد:
“آقای کارلایل اگر با خود چارلتون کار دارید صبح زود بیرون رفته و هنوز برنگشته.”
“خیر با ایشان کار ندارم آمده ام باربارا را با خود ببرم.”
“باربارا را با خودت ببری؟کجا؟”
“کرنلیا خواهرم نا خوش است و تقاضا کرده است باربارا پیش او برود و آنجا بماند.”
“آقای کارلایلا من خودم هم ناخوش و نا توان هستم و به وجود باربارا احتیاج دارک به علاوه در چنین روزگار سردی دلم راضی نمی شود باربارا بیرون برود.”
باربارا نیز در تایید حرف مادر خود بیان کرد:”آقای کارلایل می بینید مادرم بیمار است و نمی توانم او را تنها بگذارم و بیایم.”
در همین موقع یکی از خدمتکارها داخل شده به خانم هایر اظهار کرد:”خانم ماهیهائی را که فرموده بودید خریده و آورده اند چه دستور می دهید؟
خانم هایر از جای بر خاست برای دادن کف دستور به طرف در راهی شد.کارلایل فرصتی به کف دست آورده رو به باربارا کرده اظهار کرد:”باربارا وارد شدن تو لازم است موضوع کرنلیا بهانه است اطلاعاتی راجع به ریچارد دارم.
این حرف کافی بود تا باربارا به هر وسیله شده با کارلایل برود.به این جهت چون مادرش به جای خود بازگشت روی به او کرده گفت:”مادر جان اگر برایی شما زحمتی نباشد اجازه بدهید بروم.”
“بچه جان می ترسم سرما بخوری.”
“نه مادر جان خودم را خوب می پیچم که سرما نخورم.”
طاما نکشید که کارلایل و باربارا از اطاق خارج شده به وسیله کالسکه سربسته کارلایل به سوی ایست لین گرمتوجه شدند.بین جاده کارلایل روی به باربارا کرده گفت:”باربارا گمان می کنم چیز عجیبی خواهی مشاهده کرد.”
“واقعه ای برای ریچارد پیش وارد شده است؟”
“چیزی نیست که باعث دغدغه تو باشد ریچارد رسیده و اینجاست.”
“چه می گوئید ریچارد آمده است؟کجا است؟”
“در منزل ما دیشامگاه را هم در منزل ما به سر برده.”
“چطور در منزل شما بوده؟خواهر شما نمتوجه شده است؟”
“نه تنها خواهرم بلکه جوبس نیز از قضایا اطلاع پیدا کرده لازم بود موضوع را برای او روشن کنیم و همین طور هم شد.گمان می کنم دیگر کوچکترین اثری از سوءظن او نسبت به ریچارد باقی نمانده باشد.”
باربارا و کارلایل به اطاق ریچارد رسیدند این برادر و خواهر دورافتاده به محض مشاهده کردن هم به گریه افتاده و دست به گردن هم افکندند و تا مدتی در همان حال بودند زیرا اندکی تسکین یافسریع کارلایل آن ها را گذاشته خداحافظی کرده به سوی دفتر کار خود روان شده.
آنروزگار ریچارد و باربارا با هم ساعتی چند به فراغت گذرانیدند در این مدت باربارا جزئیات حوادث را از اوجویا و هزاران نکته راجه به وضع برخورد با تورن از او سؤال کرد و ریچارد یکایک
474-477
را جواب ببیان کرد،باربارا در آخر تاملی کرده اظهار داشت:
” ریچارد اگر میتوانستی کسی را پیدا کنی که او را بشناسد و اسم خقیقی او را می پرسیدی خیلی کارها آسان می شد.”
” باربارا، من دو بار او را با یکنفر که قطعا تو هم میشناسی متوجه شده ام.اما روابط آنها به قدری دویتانه و صمیمانه بوده که جرات نکرده ام جلو راهی شده و اسم تورن را از آن شخص بپرسم زیرا می متوجه شدم این دو نفر از هر حیث برازنده هم هسسریع.”
” این شخص که با تورن مشاهده کرده ای کیست.؟
” سرفرانسیس له ویزون. “
” کی؟ چه کسی؟ “
” سرفرانسیس له ویزون. “
” یقین داری؟تو سر فرانسیس له ویزون را میشناسی؟”
” بلی می شناسم.”
باربارا مثل کسی که به کلی سررشته ای را از دست داده باشد مدتی متحیر ماند سپس سؤال کرد:
” آیا این دو نفر با هم شامگاهاهت دارند؟ “
” در پست فطرتی مثل هم هسسریع مقصود من اینست که صورتا شباهتی به هم داشتند؟”
” به هیچ وجه،تنها شباهتی که بین آنها هست کشیدهی قامت آنهاست.”
بالاخره روز به پایان رسید ریچارد بیش از آن توقف خود را در آنجا جایز نمشاهده کرد ترتیب حرکت کردن او از هر حیث داده شده و پول به قدر کافی به وی پرداخت گردید که هرجا می رود تا مدتی بتواند به راحتی حیات کند. کارلایل که از دفتر آمده به آنها ملحق شده بود ار ریچارد قول گحرکت کرد که هرجا هست از عنوان و آدرس خود او را مطلع سازد.ریچارد و باربارا هر دو حالت زاری داششتاب‌زده.باربارا آهسته به‌آرامی گریه می کرد.ریچارد گفت:
” خدانگهدار خواهر عزیزم.اگر روزگاری لازم شد موضوع امروزگار را به مادرم بگویی مخصوصا به او تذکر بده که آرزوی من متوجه شدار او بوده.”
” خدا نگهدار،امیدوارم بالاخره روزی برسد که بتوانی با کمال سر فرازی پیش ما برگردی.”
باربارا به اتاقی که بود برگشت و بار دیگر عنان به دست گریه داد،در همین حال جویس بر او بگذشت و چون او را بدان حال متوجه شد با لحنی تاثر آمیز گفت:
” خانم باربارا می دانم رنج و محنت شما زیاد است،مخصوصا اگر این بیچاره بیگناه باشد برای او فوق العاده دشوار است.”
“اگر بی گناه باشد؟جویس مگر تو در بیگناهی او شک داری؟”
” خانم باربارا،حالا دیگر کاملا او را بی گناه میدانم چراکه ممکن نیست کسی آلوده به گناه باشد و با لحن آواقت آمیز حرف بزند.”
باربارا که کاملا به هیجان آمده بود دست جویس را در کف دست گراهی شد و بیان کرد:
” جویس،گوش بده ببین چه می گویم.قبل از توضیحات امروزگار ریچارد من گمان می کردم قاتل حقیقی را شناخته ام.به نظرم می رسید به هویت او پی برده ام،تا کنون در این خصوص با احدی حرفی نزده اما حالا می خواهم تصور و گمان خود را برای تو شرح دهم.جویس،من همواره به نظرم چنین می رسید که تورن فرانسیس له ویزون بوده است.”
” اوه،خانم چه می فرمایید؟”
” این گمان و عقیده من بود.من از همان شبی که خانم ایزابل اینجا را ترک اظهار کرد به این عقیده معتقد شدم.در آن شامگاه برادر بدبختم در ایست لین بود و در همان شامگاه تورن قاتل را در بین لاین دیده بود،اوصاف او را که برای من نقل ارک چنین به نظرم رسید که این شخص جز فرانسیس له ویزون کس دیگری نتواند بود و از آن شامگاه تا امروزگار این عقیده مرا ترک ناضافه کرد اما امروزگار ریچارد اظهار داشت که سر فرانسیس له ویزون را میشناسد و تورن با او دوست نزدیک می باشد.آنچه اینک به نظرم می رسد اینست که در آن شامگاه تورن برای کمک فرانسیس له ویزون در ربودن خانم ایزابل به اینجا آمده است.من هیچ وقت در صدد برنیامدم از سوظن خود به فرانسیس با آقای کارلایل صحبت کنم،از بردن اسم این شخص در نزد او شرم داشتم.”
بالاخره ساعت هفت بعد از ظهر فرارسید و باربارا در صدد عزیمت بروارد شد.کارلایل کف دستور داد کالسکه را برای بردن او حاضر کنند.باربارا از اینکه تا این اندازه اسباب زحمت کارلایل شده بود اظهار تاسف کرده از او پرسید ” مگر خود شما هم می خواهید با من بیایید که لباس پوشیده اید؟ “
” بلی مناسب تر همین است که خودم هم با شما باشم.”
در بین راه باز هم باربارا گریه می کرد و بر بیچارگی برادر خود تاسف می خورد،چراکه بنزدیک خونه چارلتون هایر رسیدند کارلایل هر دو کف دست باربارا را در دست گرفت اضافه کرد:
” باربارا اینقدر گریه و زاری نکن.بالاخره روزگارگار تلخی و حرمان بپایان خواهد رسید.”
زیرا به منزل رسیدند کارلایل سورچی را مرخص کرده اظهار کرد:
” من پیاده بر میگردم.”
باربارا از گوش دادن این حرف به نشاط وارد شده اضافه کرد:
” آه آقای کارلایل،می خواهید لحظه ای به خانه ما بیایید،چقدر کار خوبی می کنید.مادرم فوق العاده از شما متشکر خواهد بود.”
وقتی وارد منزل شدند معلوم شد چارلتون هیر به عادت معهود بیرون راهی شده و خانم هایر به علت تنهایی به اتاق خود رفته است که بخوابد.باربارا آهسته داخل اتاق مادر خود شد اما خانم هایر خوابیده بود و باربارا مجبور شد خودش از کارلایل پذیرایی به عمل آورد.
این دو نفر در اتاق پذیرایی دور میز نشستند،کارلایل به فکر عمیقی فرو حرکت کرد،نگاهانش در یک نقطه خیره شده بود.چند لحظه بین آنها به خاموشی گذشت بالاخره کارلایل خاموشی را در هم شکسته چشم به دیده باربارا دوخته با لحنی که سراپا وجود باربارا را بلرزه درآورد جویا شد:
” باربارا حاضری با من ازدواج کنی؟ “
هیجان باربارا در این لحظه حد و وصف نداشت.سالها در دوری و حرمان،قطع امید کردن از هر چیز و هرکس و بالاخره بدون هیچ گونه انتظار این جمله را از زبان کارلایل گوش دادن.این مافوق توانایی باربارا بود.اما ناگهان تمام آثار مسرت و انبساط چهره او را ترک اظهار کرد و یکنوع غم و اندوهی جانگداز جانشین آن شد و پس از لحظه ای گفت:
” آقای کارلایل از این حسن توجهی که نسبت به من نموده اید فوق العاده متشکرم اما پذیرفتن این دعوت برایم دشوار است.”
478-479
« چه سختی و اشکالی دارد؟»
بار دیگر رنگ چهره ی باربارا افروخته شده و دیگر خاموشی کرد.
کارلایل دست او را گرفت با لحنی شفقت آمیز اضافه کرد:
« باربارا مگر دیگر مرا محرم خودت نمی دانی؟ علت رد و اشکال کار را به من بگو.»
باربارا دیگر طاقت نیاورده عنان به کف دست گریه داد و سرشت خون بر آستین افشانده و باز چیزی نگفت.
کارلایل با لحنی تاثر آمیز اظهار کرد:
« باربارا ، آیا برای این است که من قبلا با کسی دیگر ازدواج کرده و از او بچه دارم؟»
« نه … نه بهیچوجه از این بابت مضطربی ندارم ، اما آن شامگاه یادتان هست ، آن شامگاه ، آه هیچوقت آن لحظه جنون بیخودی خودم را فراموش نمی کنم. باور کنید در آن شامگاه حرفهایی که به شما زدم بدون اختیار بود هیچ قصد نداشتم از احساسات درونی خود چیزی به شما اظهار کرده باشم. مصمم بودم راز دل خود را با خود به گور برم و حالا حس می کنم که اگر آن شب از اندوه درونی خود به شما چیزی نمی بیان کردم چنین دعوتی را از من نمی کرمشاهده کرد ، خیر بعد از حادثه آن شامگاه دیگر ممکن نیست بتوانم چنین پیشنهادی را بپذیرم.»
«باربارا ، هیچ می دانی که من اینک تو را دوست می دارم و اگر بخواهم باز ازدواج کنم جز با تو با هیچکس دیگر نخواهم بود؟ باز هم می گویم من ترا دوست دارم باربارا وقتی خوشامگاهختی در خانه ما را می کوبد نباید ساکت بمانیم و او را از خودمان برانیم.»
«خوشبختی؟ آیا ازدواج با من شما را خوشبخت خواهد کرد؟»
«خوشبختی من کامل خواهد بود.»
لحن گفتار کارلایل صداقت آمیز بود. باربارا نمی توانست در صدق و نیت او تردید کند بار دیگر کارلایل از او سؤال کرد:
«باربارا آیا هنوز هم به اندازه سابق مرا دوست داری؟»
«به‌شدت بیشتر از آنچه تصور کنید.»
480-485
فصل سی و پنجم
خانم هابر در بستر خود که در کنار پنجره در مقابل افتاب قرار داشت جای گرفته و در یکطرفش ارچپبالد کارلابل از حرکت ایستاده به او نگاه می کرد. خانم هابر بی اختیار اشک می ریخت این اشکها از طرفی نماینده رنج و غم وی و از جانبی علامت نشاط و سرور او بود. فکر اینکه عنقریب باربارا او را ترک خواهد گفت و به کارلابل پیوسته و تنهایش خواهد گذاشت رنجه اش می داشت و از طرفی زیرا می دید این دختر بالاخره به سروسولین خود رسیده و دست به کف دست مردی داده است که از هر حیث شایسته او می باشد فوق العاده خوشوقت و مسرور بود. زیرا اندکی هیجانش فرو جای گرفت روی به کارلابل کرده گفت:
«ارچیبالد، باربارا در خونه پدرش با نیکنامی وخوشبختی زیسته. ایا اطمینان داری که در جوار تو نیز خوشامگاهخت خواهد بود؟»
« تا انجا که در قوه من باشد از تهیه وسایل سعادت او خودداری نخواهم کرد. خانم هابر من گمان می کردم شما به قدر کفایتی مرا شناخته و احتیاج به چنین پرسشی ندارید.
من کاملا به شما اطمینان دارم ولی یک موضوع هست که لازم می دانم به شما بگویم. میدانی عادت من نیست که به هیچ وجه در امور داخلی کسی مداخله کنم و البته شما امور داخلی را با باربارا ترتیب خواهید داد اما…
«ولی چه؟ خواهش می کنم هر چه به نظرتان می رسد بدون مضایقهبگویید».
«به نظر من بهتر اینست که هر گاه کسی ازدواج می کند تنها باشد.»
کارلابل مقصود او را کاملا دریافته گفت:
« مطمئن باشید کورئلیا از ایست لین خواهد حرکت کرد تا کنون راجع به این موضوع با او صحبت نکرده ام ولی همین امروزگار با او وارد مذاکره خواهم شد. شما هم باید بدانید که خود من متوجه این نکته بوده و از مدتی پیش مصمم شده ام که هرگاه بخواهم ازدواج کنم از خواهرم جدا شوم و تنها بمانم به طوریکه اطلاع پیدا کرده ام خواهرم بیش از حد و اندازه در کارهای ما دخالت می کرد اگر من بویی از ان جریاها برده بودم نمی گذاشتم کورئلیا در ایست لین بماند. همین قدر بدانید که اینگونه اشتباهات چیزی نیست که انسان دو مرتبه مرتکب ان شود و نخواهم گذاشت باربارا هم بهمان سرنوشت دچار گردد.
***
لحظه ای بعد چارلئون هایر که قبلا موافقت خود را بر ناشوئی کارلایل و باربارا اظهار داشته بود وارد اتاق گردید، چون کارلابل را نیز انجا متوجه شد خنده ای کرد، بیان کرد:
«خوب اقای کارلابل، معلوم می شود تو به‌شدت زبردست هستی، چطور شد که باربارا همه کس را بدون فکر جواب گفت اما چراکه نوبت به تو رسید زبانش بند امد؟
«شاید سحر و جادوئی در کارش کرده باشم.»
در همین لحظه باربارا نیز وارد شد و چراکه پدرش او را دید با همان لحن خشن فریاد کرد:
«خوب شد خود خانم هم تشریف اوردند خوب سرکار خانم شما در اقای کارلابل چه مزیتی دیدید که در سابرین نبود؟»
برافروختگی چهره باربارا بهتر از هزاران شرح و توضیح موضوع را برای چارلئن هابر روشن کرد. باربارا به جای اینکه جوابی به پاسخ! پدر خود دهد اظهار کرد:
«پدرجان اوتاوای بتل امده می خواهد شما را ببیند».
چارلئن هابر به به جای اینکه از اتاق خارج گرددبتل را احضار نمود و بتل با اینکه معلوم بود از مواجه شدن با باربارا و خانم هابر احتراز دارد خواه و ناخواه به درون امد، گفت:
« اقای چارلئون، یک نفر مسیرگذر که ظاهرا دیشامگاه راه خود را گم کرده در میان برفهای کنار شهر افتاده و مرده است. اقای کلنل بتل پسرعموی من تقاضا داشتند که شما هم برای معاینه او تشریف بیاورید.»
«یک نفر در سرما مرده است؟ چیز غریبی است. او را نشناختی؟»
«خیر، جامه ای ژنده در بر داشت سبیل هایش بلند و نیمی از صورتش را پوشانیده بود.
«عجب تصادف غریبی. نکند همان کسی باشد که من دیروزگار در بین راه دیدم با این نشانی ها که می گویی دیشامگاه من با یک نفر در بین مسیر برخورد کردم شاید خود او است.»
«ممکن است اینطور باشد.»
کارلابل نگاهی به باربارا کرد. بیچاره از شدت ترس و وحشت صورتش مانند مرده سفید و بی رنگ شده بود و لبهایش می لرزید. کارلابل، علت ترس و وحشت او را دریافت و او نیز نگران شد ایا ممکن بود این شخصی که در سرما و در بیابان با ان سختی جان سپرده ریچاردهابر باشد؟ کارلابل از جا برخاسته بیان کرد:
«اجازه بدهید من هم با شما بیایم. چیز غریبی است باید دید این بیچاره که بوده.»
غیبت کارلابل تقریبا یک ساعت به طول انجامید. شخصا به محل وقوع حادثه حاضر شده و شخص متوفا را بازبینی نموده و در غیاب او باربارا چنان بود که گوئی بر سر اتش مکان دارد. تمام فکرش متوجه ریچارد بود. پس از ساعتی کارلابل بازگشت. باربارا از دور در قیافه او دقیق شده و به هیچ وجه علائم اضطرابی نمشاهده کرد و اندکی اطمینان یافت کارلابل از در داخل شده خنده کنان بیان کرد: بیچاره مرد فقیر و راهگذری بود، هر چه خیره شدیم دیدیم اصلا غریب این دیار می باشد.
باربارا به کلی ارام شد و گویی باری گران از دوشش برداشته اند. خانم هابر که در هر حال دلی رئوف و مهربان داشت روی به کارلابل کرده، اظهار کرد:
«این بدبخت مرده بود؟ هیچ امید نجات برای او نمانده بود؟»
بلی مطابق تصدیق پزشک محلی چند ساعت از مرگ او می گذشت.
***کارلابل، باربارا و خانم هابر را موقتا وداع نموده به خانه خود حرکت کرد. قبل از صرف غذا از اظهار موضوع به خانم کورنی خودداری نمود اما پس از صرف غذا روی به او کرد، گفت:
«کورئلیا به یاد دارید سالی که من با خانم ایزابل ازدواج کردم چقدر مرا سرزنش کردید که قبلا موضوع را به شما اطلاع نداده ام؟»
«اگر سرکار اقا انطور مخفیانه ان کار را انجام نداده بودید و با من مشورت می کرمتوجه شد جریان قضایا طور دیگری بود و این خانواده دچاره ان بدنامی و ننگ نمی شد.
قصد من این نیست که از گذشته حرف بزنم می خواهم راجع به اینده صحبت کنیم. می خواهم بگویم میل ندارم بار دیگر همان عمل را تکرار کنم و تا قیامت دچار سرزنش شما باشم البته می دانم هنوزم که هنوز است ان موضوع را فراموش نکرده اید.»
«هیچ وقت هم فراموش نخواهم کرد. من مستحق ان معامله نبودم.»
«به این جهت پس لازم می دانم قبلا به شما اطلاع دهم که در صدد ازدواج هستم.»
دهان خانم کورنی از تعجب باز ماند عینکش از دیدهش افتاد و انگاه مانند کسی که ملتفت موضوع نشده سؤال کرد:
«اقا چه فرمودند؟»
«عرض کردم می خواهم ازدواج کنم»
«شما می خواهید ازدواج کنید؟»
بلی مگر خیلی چیز تعجب اوری است.
«ارچیبالد مگر خدای نخواسته عقل از سرت پریده؟»
یکبار سرت به سنگ خورد بس است می خواهی بار دیگر هم خودت را دچار همان رسوائی و بدنامی کنی؟
«کورئلیا هیچچ میل ندارم این مسائل را به میان بیاوری. تو همواره می خواهی با من مثل بچه کوچک راهی شدار کنی.»
«یعنی می خواهی بگویی بچه نیستی. دفعه اول که ان کار را کردی به تو بیان کردم که بچه هستی و حالا باید بگویم که بچه نادانی هستی.»
«خواهر اگر تو تنهایی و تجرد را به ازدواج و تشکیل خانواده ترجیح داده ای قلبیل نیست که همه کس تابع فکر و عقیده شما باشد.»
«نه خیر، برو عروسی کن تا این دفعه خانم عزیزت به یک احمق دیگری بپیوندد و حقت را کف دستت بگذارد.»
چهره کارلابل از این حرف برافروخته شد اما با زحمت خودداری کرد، بیان کرد:
«این حرف در مورد همه کس و در همه مورد هیچ وارد نیست.»
«خوب این زنی که اقا انتخاب فرموده اند و تا این اندازه اظهار اعتماد نسبت به او می فرمایند کیست؟»
«کورئلیا، این زن هر کس که باشد خواه دختر بزرگترین اشخاص و خواه دختر یک نفر کشاورز ده نشین بالاخره تو موجبی برای ایراد گراهی شدن به او می تراشی.»
«البته که ایراد می گیرم به علاوه می دانم چه کسی را در نظر گحرکت کرده ای اقا حالا دیگر قلبداده لویزا دوبید شده.»
«خیر خواهر ببخشید، من و لویزادوبید برای حیات کردن با هم خلق نشده ایم.»
«بالاخره زبانت را باز کن بگو ببینم چه کسی را در نظر
486-490
گحرکت کرده ای».
«بنگاه عرض می کنم خیال دارم با باربارا هابر ازدواج کنم.»
«با چه کسی؟»
«کورنلیا کر که نیستی اضافه کردم با باربارا هابر.»
«منهم بگویم تا این اندازه تورا پلید و بی فکر نمی اطلاع داشتم.»
«از این تعریفی که از من کردید فوق العاده ممنونم.
«آری احمق و بی شعور هستی که گذاشتی بالاخره این دختر آنقدر تو را تعقیب کند تا به دامت اندازد.»
«اگر او کسی بود که مرا تعقیب کند حتی فکر ازدواج با اورا هم نمی کردم.
« باز هم می گویم احمقی، ازدواج با این دختر خیره سر مغرور که در جهان همه چیز را عبارت از خوشکلی می داند حماقت صرف است.
« خوب دیگر چه ایرادی به او داری؟
« مگر دیگر در دنیا دختر قحط است که باید بروی با کسی که برادرش متهم به آدم کشی است ازدواج کنی؟
«این موضوع به باربارا چه مربوط است وانگهی شاید روزگاری برسد که ریچارد هم از این اتهام تبرئه شود.»
«انشاء الله قیامت»
«موضوع دیگری مربوط به خاموشی شما است تصور می کنم این بار دیگر مرا تنها بگذارید و به منزل خودتان بروید.
این حرف برای خانم کورنی غمگین کننده بود نمی توانست باور کند که درست متوجه شده و این کارلایل است که اورا از خونه خود جواب میگوید. به این جهت رو به برادرش کرده گفت:
«به خانه خودم بروم؟ خیر احمق جانم هیچوقت همچو کاری نخواهم کرد باید در ایست لین بمانم چه چیزی رفتن مرا ایجاب میکند».
«اینکه نشدنی است».
«برای چه نشدنی».
«کورنلیا آن شب که… او رفت فراموش کردی جویس چه نکاتی را به من تذکر داد خواه آنچه که جویس در آن شامگاه اظهار کرد صحیح باشد یا ناصحیح دیگر حاضر نستم آن وضعیت تکرار شود».
خانم کورنی پاسخی به کارلایل نداد و به فکر فرو راهی شد.کارلایل به سخن ادامه داده بیان کرد:
«کورنلیا هیچ نمی خواهم تورا سرزنش و ملامت کرده باشم، تو از ابتدای طفامات من صاحب اختیار خانه بوده ای و عادت کرده ای که صاحب اختیار باشی اما از طرف دیگر همسر متهم باید اختیارکار خودش را داشته باشد و دو کدبانو در یک خونه نمی گنجد، بهتر این است که شما به خیال خودتان آسوده باشید.»
« بیچاره اگر من تورا بگذارم و بروم چه کسی را پیدا میکنی که مثل من کارهای خونه ات را اداره کند.
«من زیاد در بند این موضع نیستم گویا مستاجرین شما در ماه مارس خونه شمارا تخلیه می کنند.»
«عجالتاً که راجع به بعضی جزئیات موافقت خاصل نکرده ایم اما حالا که تصور میکنی اگر من دریش زنت بمانم ممکن است اورا مسموم کنم نصیحتی از من بشنو، توبرو خانه من منزل کن من خونه کوچکتری اجاره میکنم و ایست لین را اجاره بده هر ماهی مبالغ زیادی صرف تو خواهد بود.»
«خواهر، تو میدانی که من احتیاجی بهه این صرفه جویی ندارم و دو روز زندگی را باید راحت باشم.»
« خوب، پس البته این فکر را هم کرده ای که اگر از منزل بروم درآمد خودم را دیگر برای تو خرج نخواهم کرد.
«احتیاجی به دروارد شد شما ندارم به علاوه درآمد شما مال شماست و باید به مصرف احتیاجات خودتان برسد.»
«چنین باشد، روزگاری را به دیده خود می بینم که به کلی درمانده وورشکست بشوی، آن وقت قدر مرا خواهی دانست.»
«درهمین موقع پتر پیشخدمت کارلایل دست به سردر زده و اطلاع داد که کاپیتان تورن از مسافرت بازگشته میخواهد اورا ببیند.»
کارلایل برای ملاقات با تورن رفت و خانم کورنی زنگ زده جویس را احضار نمود زیرا جویس حاضر شد روبه او کرده گفت:
«جویس، اربابت میخواهد یکدفعه سند حماقت خودش را امضاء کند من دیگر ممکن نیست در ایست لین بمانم باید به خانه خود بروم، بامن خواهی آمئ یا اینجا خواهی ماند؟»
چطور خانم؟ فرمومشاهده کرد آقا میخواهد چکار کند؟
« میخواهد سند حماقت خودش را امضاء کند میخواهد ازدواج کند با این ترتیب تو بامن میایی یا اینجا میمانی.
«خانم من حاضر بودم در خدمت شما باشم ولی یک موضوع است من به خانم ایزابل قول داده ام که از بچه هایش جدا نشوم و مادام که مرا جواب نگقته اند پیش آنها بمانم.»
«درهر صورت تو فکر خودت را بکن و هرچه زودتر تصمیم خودت را به من اظلاع بده.»
***
کارلایل با چهره باز از تورن استقبال کرد و به او خیرمقدم بیان کرد و ازاحوال اورا جویا شد. تورن به سر سبیل شکات اظهار داشت چیزغریبی است هر وقت من مسافرت میکنم بلافاصله مریض میشوم و این بار هم کمی کسالت دارم.»
«چند مدت در اینجا توقف خواهید کرد».
«شاید فردا حرکت کنم. آقای کارلاسل شما بی اطلاع نیستید که هوای دختری زیبا مرا بار دیگر به اینجا کشانیده است، میدانید من از همان اامان برخورد چه عشق و علاقه ای نسبت به خانم باربارا هابر پیدا کردم، دفعه پیش ازاو تمایل داشتگاری کردم کف دست رد بر سینه من گذاشت، میخواهم بار دیگر هم به او تکلیف کنم شاید بتوانم اورا راضی کنم».
کارلایل به فکر فرو راهی شد و پس از تامل زیاد برآن شد که حقیقت امر را به تورن بگوید به این جهت اظهار داشت.
«متاسفانه باید به شما اطلاع بدهم که کار از کار گذشته و دیگر برای باربارا ممکن نیست دعوت شمارا قبول کند.»
«مگر ازدواج کرده است؟»
ازدواج نکرده اما به همین زودی ها کار ازدواجش صورت خواهد گرفت.
«ممکن است بپرسم نامزد او کیست؟»
کارلایل خنده ای کردو اظهار کرد:
«نمیتوانید حدس بزنید؟»
«نکند خود شما باشد.»
«درست حدس زده اید.»
علامت یاس و اندوه در قیافه تورن پدیدار شد کارلایل که قبلا اورا دوست میداشت کف دست اورا درکف دست گراهی شد اظهار کرد:
«آقای تورن این موضوع به هیچ وجه نباید تاثیری در دوستی ما داشته باشد.»
«البته ک تاثیری ندارد، وقتی که قرار باشد خانم باربارا جز من به کس دیگری شوهر کند هزار بار ترجیح میدهم آن کس شخص شما باشید.»
«تشکر میکنم.»
پس از آن مارلایل موضوع صحبت را تغییر داده از او پرسید:
«آقای تورن بیاد دارید سالی که شما سواره و پنهانی برای مشاهده کردن معشوقی به این حوالی می آمدید چه سالی بود؟»
تورن سال مزبور را ذکر کرده و معلوم شد مقارن با سال قتل هلیجوان میباشد آنگاه بار دیگر از وی جویا شد:
«هیچ به یاد ندارید در آن ایام جوان دیگری به اسم تورن در این حوالی وارد شد و شد کرده باشد.» تورن فکری کرده گفت:
«بنظرم جوانی را به این اسم ملاقات کرده باشم.»
«از آن به بعد هیچ ازاو خبر دارید؟»
«خیر.»
«اگر بار دیگر اورا ببینید می توانید بشناسید؟»
«گمان میکنم بشناسم»
«دراین صورت تمنی دارم اگراورا دیدید سعی کنید اسم واقعی اورا بدانید زیرا ظاهراً اسم اصلی او تورن نبوده و من
491-495

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

دانلود رمان بهار رسوایی

مشاهده و دانلود ←