زندگی کنم
ترنم فقط اشک میریزه
-وای خدا.. اینجوری اشک نریز ترنم.. من داغون میشم.. به خدا همش خواب بود… ببین من اینجا هستم… کنار تو… قرارهم نیست جایی برم.. همیشگی با توام.. هیچوقت تنهات نمیذارم…
ترنم از آغوشش بیرون میاد و بهت زده بهش نگاه میکنه
————-
-میبینی گلم… من پیشتم.. سروشت واسه همیشه پیشت میمونه… مگه دیوونه ست ولت کنه و بره؟
ترنم با ترس و دلواپسی به همه نگاه میکنه و تازه به خودش میاد
یهو چونش میلرزه و میگه: سروش تو اینجایی؟
ترنم رو سخت به خودش میچسبونه و با ناله میگه: ای خدا.. پس کی این کابوسا تموم میشن؟
ترنم تو بغلش میلرزه.. آروم کمرش رو نوازش میکنه
لباساش با اشکهای ترنم خیس میشن و دلش هر لحظه بیشتر از قبل میگیره… همه متاثر و دلگیر به این صحنه نگاه میکنند
-ترنم، عزیزم آروم باش… گریه نکن قربونت برم… سروشت تحمل اشکات رو نداره
ترنم بیشتر خودش رو بهش میچسبونه و اشک میریزه
سروش: نکن زیبام.. با خودت این کار رو نکن.. داری خودت رو داغون میکنی نفسم… اینجوری قلبمو نلرزون… من پیشتم.. واسه ی همیشگی ی همواره… بهت قول میدم.. قول مردونه
لرزش بدن ترنم کمتر میشه… تبسم دلگیری رو لبش میشینه
-هیس.. آروم باش عزیزم
ترنم با صدایی که به زحمت گوش داده میشه میگه: واقعا ترکم نمیکنی؟
-مگه میتونم عزیزم… من یه لحظه هم نمیتونم بدون تو بگذرونم چه برسه به یه عمر
حس میکنه ترنمش آرومتر شده
-آفرین عزیزم.. آروم باش.. همه چیز تموم شده.. همه ی اون چیزایی که مشاهده کردی خواب بودن
آروم ترنم رو از بغلش بیرون میاره و کمک میکنه مجدداً دراز بکشه
-بخواب عزیزم… مضطرب هیچ چیز نباش و راحت بخواب
ترنم با دلواپسی نگاش میکنه
-من هستم قربونت برم.. جایی نمیرم
تبسمی میزنه و میخواد به سمت سها برگرده تا بهش بگه امشب رو تو اتاق اون میمونه که ترنم به کف دستاش چنگ میزنه و میگه: نرو سروش
آهی میکشه و بیخیال سها میشه
-نمیرم عزیزم… پیشت هستم
ترنم بدون اینکه کف دستش رو ول کنه نگاهاش رو میبنده و سعی میکنه آروم باشه
پدرش به بقیه اشاره میکنه تا از اتاق خارج بشن… همه افسرده از اتاق خارج میشن
با بسته شدن در ترنم تند نگاهاش رو باز میکنه و با متوجه شدنش نفس عمیقی میکشه
کف دستش رو که تو کف دست ترنمه بالا میاره و با دلی مملو از غم و چهره ای متظاهر از شیطنت میگه: خانوم خانوما بنده در اسارت به سر میبرم پس نمیتونم فرار کنم
تبسم کمرنگی رو لبای ترنم میشینه
سعی میکنه غم نگاهش رو پنهان کنه با شیطنت دستش رو از کف دستای ترنم بیرون میکشه و با یه حرکت تند قد بلندش میکنه
ترنم از ترس جیغ خفیفی میکشه
-ترسوندت هم کیف داره
ترنم چنان مظلومانه نگاش میکنه که قلبش ضعف میره… آروم اون رو روی تخت یه نفره ی سها میذاره و خودش رو هم به زور روی تخت جا میکنه.. سر ترنم رو روی سینش میذاره و میگه: ای شیطون.. ببین چه با سیاست اتاق رو واسه من و خودت خلوت کردی… تو که از این کارا بلدی چرا کمک نمیکنی تا من این همه منت این آدمای بد بد رو نکشم… حالا راستشو بگو خانوم قشنگه.. من آبروریزی میکنم یا تو؟
بالاخره ترنم به خنده میفته
-جونم.. دلم واسه این خنده هات ضعف میره
ترنم آروم با دکمه ی لباسش بازی میکنه و میگه: ببخش سروش. باز اذیتت کردم
سروش: اذیت چیه کوچولو؟… من که از خدامه پیش تو بخوابم… اینقده کیف میده.. میشه هر شب اینجوری اذیتم کنی
میخنده و آروم میگه: دوستت دارم سروش… بسیار زیاد.. بسیار بیشتر از اونی که فکرش رو بکنی
-من هم دوستت دارم ترنم اما باید به این ترس غلبه کنی.. باید باورم کنی.. مثله قدیما
ترنم: کف دست خودم نیست… حتی تو بیداری هم مدام میترسم که نکنه ترکم کنی و از کف دستت بدم
آهی میکشه و میگه: تو تنها بهونه ی زنده بودنه منی ترنم.. من هیچوقت نمیتونم ترکت کنم.. نه میتونم نه میخوام که این کار رو کنم
ترنم:تو رو همواره سروش خودم میدونستم.. عشق خودم… مال خودم..فقط نمیدونم چرا همه کف دست به کف دست هم دادن تا تو رو از من جدا کردن؟… مگه من چیکارشون کرده بودم که با من این کار رو کردن؟
میخواد ترنم رو از خودش جدا کنه وسرش رو بالا بیاره که ترنم هیچ جوره ولش نمیکنه.. به ناچار سر ترنم رو به دلش میچسبونه و میگه: میشنوی خانومم… فقط برای تو میزنه.. همواره واسه تو میزد.. هیچوقت هیچکس نتونست این طور ضربانش رو بالا ببره… به جز تو پذیرای هیچکس نیست… هیچوقت به هیچکس اجازه ندادم اینجوری تو بغلم بخوابه و آروم بگیره.. مطمئن باش همواره برای تو بودم.. همیشگی واسه ی تو هستم… همیشگی واسه ی تو میمونم… تو برای من حکم لیلی رو داری واسه ی مجنون
ترنم افسرده زمزمه میکنه: اما تو واسه ی من حکم خسرو رو داری واسه شیرین
با حرف ترنم آتیش میگیره
-ببخش که بد بودم اما بدون همیشگی عاشق بودم ترنم
ترنم آهی م
💔سفر به دیار عشق💔, [۲۷.۰۸.۱۶ ۱۱:۱۸]
یکشه و هیچی نمیگه
-اصلا چرا باید بریم تو قصه ی آدمای دیگه… ما خودمون یه قصه ی زیبا داریم… یه قصه که توش پر از دلدادگی و عاشقیه
تبسم تلخی رو لب ترنم میشینه
-میخوای بشنوی؟
ترنم: تک تک لحظه هاش رو از بَرَم… این چهار سال هر شامگاهم رو با این قصه به صبح رسوندم
-دوستت دارم عزیزم
ترنم: من بیشتر… بسیار خیلی بیشتر
-نمیدونم چرا هر چقدر اعتراف میکنی باز هم از شنیدن این جمله سیر نمیشم
ترنم تبسمی میزنه و هیچی نمیگه
-بیا امشامگاه با قصه ی دلدادگی خودمون به خواب بریم.. نظرت چیه خانومی؟
ترنم: هر چی تو بگی آقایی
همونجور که با یه کف دستش سر ترنم رو که روی سینه اشه نوازش میکنه با کف دست دیگش دست ترنم رو میگیره و به لبش نزدیک میکنه.. بوسه ی آرومی به انگشتاش میزنه و با لبخند شروع به تعریف میکنه
-یکی بود یکی نبود
ترنم: نه سروش اینجوری نگو… دلم میگیره… من دوست ندارم قصه ی ما با یکی بود یکی نبود شروع بشه.. قلبم نمیخواد هیچکدوم از اون یکی ها نباشن… دلم هوس بودن کرده… هم من باشم هم تو اما تنها.. فقط من و تو.. هیچکس نباشه که جدامون کنه.. که باعث بشه یکیمون باشه یکی مون نباشه.. بیا اول قصع رو عوض کنیم و بگیم هم من بودم هم تو
بغض تو گلوش میشینه
-آره عزیزم حق با توهه.. تو قصه ی ما قرار نیست نبودنها معنی بشن… تو قصه ی ما حرف فقط حرف بودنه.. واژه تنهایی و جدایی تو این قصه دیگه جایی نداره… تو داستان ما یه پسریه که تو اامان نگاه با متوجه شدن دختر داستان ته دلش یه جوری میشه و یه دختر شیطون که یه عالمه پسر قصه ما رو اذیتمیکنه
ترنم: پررو من کی اذیتت کردم
-اذیت نکردی؟
ترنم: نه
-پس کی بود یه عالمه از کارای شرکت رو خراب میکرد
ترنم ریز ریز میخنده
-هنوز ذاتت پلیده ها
ترنم بیشتر از قبل میخنده
ترنم رو بیشتر به خودش میکشه و شروع به تعریف ادامه ی داستان میکنه.. وسط مسطاش هم ترنم پارازیت میندازه و جفتشون میخندن… کم کم هوا روشن میشه و نمیفهمه که کی ترنم به خواب میره
نگاهی به ترنم میندازه و زمزمه میکنه
-خدایا خودت کمکم کن… بدجور داغونه… نبوده من از یه طرف حرکت کردار خونوادش از یه طرف.. اتفاقات اخیر هم از طرف دیگه اون رو بیشتر از همیشه درمونده کرده.. اینجوری نمیتونه دووم بیاره باید حتمابه یه روانشناس مراجعه کنم
آروم با موهای ترنم بازی میکنه و به آینده فکر میکنه
گذر زمان رو احساس نمیکنه و فقط وقتی به خودش میاد که ترنم تو بغلش جا به جا میشه و کم کم نگاهاش رو باز میکنه
-بیدار شدی عزیزم؟
ترنم: هنوز اینجایی؟
-مگه دیوونه ام جا به این خوبی رو ول کنم و برم
ترنم آروم میخنده و خواب آلود میگه: برو تو اتاقت بخواب.. من حالم خوبه
-ساعت خواب خانوم خانوما… ساعت هشته
ترنم: چی؟
-صبح شده کوچولوی من
ترنم سریع میشینه و میگه: وای… من چه جوری تو چشم خونوادت نگاه کنم… تو کل دیشامگاه اینجا بودی؟
با شیطنت میگه: آره… بسیار خوش گذشت… امشب هم یه نقشه جور کن با هم باشیم
ترنم با حرص میگه: سروش
-جانم خانمی
ترنم: برو بیرون
اخمی میکنه و میگه: حرفشم نزن… من برم دیگه معلوم نیست کی این باباهه مجدداً مهربون بشه و بذاره بیام اینجوری پیشت بخوابم
ترنم: سروش برو بیرون.. زشته مولین و بابات ما رو اینجوری ببینند.. من هم الان لباسام رو عوض میکنم و میام پایین
-حالا چه عجله ایه؟
ترنم با اخم نگاش میکنه و میگه: میزنمتا.. برو بیرون
میخنده و میگه: چقدر هم که زورت میرسه
با خنده رو تخت میشینه و با شیطنت ادامه میده: ببین خانوم خانوما چه اخمی هم کرده
ترنم فقط نگاش میکنه
با اکراه میگه: باشه کوچولو.. تو اینجوری نگام نکن قلبم آب میشه… الان مثل یه آب نبات چوبیه خوشمزه شدی که فقط حق دارم تماشاش کنم
لبای ترنم کم کم به خنده باز میشه
با شیطنت زمزمه میکنه: نمیشه یه کوچولو مزه مزت کنم
ترنم دیدهاش گرد میشه
با خنده میگه: چشاشو نگاه کن… خب بابا.. فهمیدم نمیشه
ترنم زیر لب میگه: من چه جوری باید با توی بی حیا زیستن کنم
-به راحتیه آب خوردن
بعد سریع حرف رو عوض میکنه و میگه: حالت که خوبه؟.. مطمئنی به کمک من احتیاجی نداری؟
ترنم: خیالت راحت… کوه که نمیخوام بکنم.. میخوام لباس عوض کنم… تو هم بهتره به جای حرف زدن بری یه خورده بخوابی.. کل دیشامگاه رو بیدار بودی… بسیار خسته ای
-چی میگی کوچولو.. تازه یه ربعه بیدار شدم
ترنم مهربون نگاش میکنه و میگه: از دیدهای سرخت معلومه که داری راست میگی
-تو نگران من نباش عزیزم.. لباس بپوش بیا پایین
از تخت پایین میاد و همونجور که داره به سمت در میره میگه: زیاد معطلم نکنیا وگرنه خودم میام بالا
ترنم: سروش
بی توجه به لحن اعتراض آمیز ترنم میخنده و از اتاق خارج میشه.. هر چند هنوز نگران ترنمه ولی ترجیح میده خودش رو سرخوش نشون بده تا ترنم ر
💔سفر به دیار محبت💔, [۲۷.۰۸.۱۶ ۱۱:۱۸]
و دلگیر نکنه
همونجور که از پله ها پایین میاد آوای خونوادش رو از توی آشپزخونه میشنوه… به سمت آشپزخونه میره و همه رو غمگین و افسرده دور میز میبینه
-صبح بخیر
مادر:بالاخره اومدی… حالش چطوره؟
خمیازه ای میکشه و روی یکی از صنقلبی ها میشینه
-چی بگم خودتون که دیگه همه چیز رو متوجه شدین… از درون داغونه داغونه
بعد نگاهی به سها میندازه و میگه: سها برو بالا… هواش رو داشته باش
سها سری تکون میده و از پشت میز قد بلند میشه
بعد خطاب به بقیه ادامه میده: مدام دلواپسشم
سیاوش: میخوای چیکار کنی؟
-فعلا باید هر چی زودتر مال خودم کنمش… میترسم از کف دستش بدم… حداقل زن عقدیم بشه اسمش بیاد تو شناسنامم بعد به فکر چیزای دیگه باشم… به زور تونستم قانعش کنم که هیچ چیز به جز خودش برام مهم نیست میترسم دوباره نظرش عوض بشه
سیاوش: واقعا نمیخوای جشن عروسی بگیری؟
-جشن عروسی میخوام چیکار؟… وقتی دلدادگیم داره جلوی چشمام پرپر میشه دیگه این چیزا برام معنا ندارن.. مصمم شدم همون مهمونیه ساده رو هم نگیرم.. تصمیمای دیگه ای دارم
مادر سروش: میخواستم تو عروسیتون براش سنگ تموم بذارم
-خودتون که اون روز برخورد فامیلای خودش رو مشاهده کردین… فکر نکنم فامیلای ما هم بهتر حرکت کردار کنند… بهتره ترنم رو از این افراد دور نگه دارم
پدر: مسئاماتت خیلی سنگینه… بسیار باید هواش رو داشته باشی
مشتی به میز میکوبه و میگه: اون لعنتیا هیچی ازش نذاشتن… بعضی وقتا حس میکنم اصلا نمیشناسمش… ترنمی که یه لحظه خنده از لبش پاک نمیشد کجا و این ترنم افسرده کجا؟
سیاوش: آره.. ترنم خیلی تغییر کرده بعضی وقتا با خودم میگم این همون ترنمه شر و شیطونیه که با سها خونه رو رو سرشون میذاشتن
-خودمون باعثش بودیم
پدر: بهتره بینتون یه صیغه ی محرمیت خونده بشه
متعجب به پدرش نگاه میکنه
💔سفر به دیار دلدادگی💔, [۲۸.۰۸.۱۶ ۱۸:۵۲]
پدر: میدونم چند روزگار دیگه ازدواج میکنید و میرین سر خونه و زیستنتون اما از اونجایی که ترنم کنار تو آرومه… پس بهتره یه صیغه ی محرمیت بین تون خونده بشه تا ترنم شبا رو تو اتاق خودت بخوابه
نامیل داشته لبخندی رو لبش میشینه که باعث میشه سیاوش به خنده بیفته
پدر: سروش تو خجالت نمیکشی؟
به زور لبخندش رو مخفی میکنه و میگه: چرا بابا؟… من که چیزی ناضافه کردم
پدر: این حرکت کردارا چیه از خودت در میاری؟.. اصلا ماها به جهنم اون دختره ی بیچاره رو چرا هی معذب میکنی؟… نمیگی جلوی ما خجالت میکشه؟
-بابا شما دیگه زیادی دارین سخت میگیرین
مادرش آروم ضربه ای به گونش میزنه و میگه: خدا مرگم بده.. این پسره دیگه هیچی حالیش نیست
سیاوش غش غش میخنده
پدر: کوفت.. سه تا بچه بزرگ کردم هر کدوم از اون یکی بدتر
شیطون میخنده و آب پرتغاله نیمه خورده ی سها رو بر میداره و یک نفس سر میکشه
مادر: برو دست و صورتت رو بشور بعد بشین پشت میز
شونه ای بالا میندازه و یه تیکه نون تست برمیداره
پدر: سروش این صیغه ی محرمیت فقط برای اینه که ترنم رو آروم کنی اما اگه بفهمم کاری کردی که نباید میکردی خودت که میدونی راحت بخشیده نمیشی
یه گاز به نون تست میزنه و بیخیال میگه: باشه بابا حواسم هست
پدر: سروش، ترنم دستت ولینته ها… مراقب رفتارت باش
تو قلبش میگه هر چند صاحب اختیارشم اما حاضر نیستم به خاطر خودم عشقم رو اذیت کنم… خودش از این همه پررویی خودش خندش میگیره و همین خندش باعث میشه پدرش عصبی بشه
پدر: لازم نکرده بینتون صیغه ای خونده بشه
سریع به باباش نگاه میکنه و میگه: بابا
مادر: فرزاد اذیتش نکن
پدر: مگه دیوونه ام که گوشت رو بسپرم کف دست گربه
-بابا من که کاری به کار ترنم ندارم
پدر: کاملا معلومه
-بابا
پدر: مطمئن باشم؟
-آره
پدر: قول مردونه میدی؟
-ای بابا.. بیان کردم چشم دیگه
پدر: حواست بهش باشه
نیشش باز میشه و میگه: چشم
پدر سروش: بچه پررو
سیاوش: راستی بابا نمیخوای با خونواده ی ترنم یه صحبتی کنی؟
پدر: کجای کاری؟… همون دیروزگار که بهم اضافه کردی یه سر رفتم شرکت پدرش
متعجب میگه: پدر ترنم؟
پدر: انتظار نداشتی که بدون هماهنگی با خونواده ی ترنم باهاش ازدواج کنی.. بالاخره به رضایت پدرش برای ازدواج احتیاج داشتی
پوزخندی میزنه و میگه: با اون بلاهایی که اونا سر ترنم آوردن من که خودم به شخصه دوست ندارم هیچکدومشون تو محضر حضور داشته باشن دیگه چه برسه به ترنم.. تنها کسی که لایق بخشیدنه همون طاهره… هنوز یادمه پا به پای من چه جوری واسه مرگ خواهرش زجه میزد
مادر: بالاخره اونا خونوادش هستن نمیشه تو محضر نباشن
با تمسخر میگه: آقای مهرپرور چه زود سر پا شد… تا چند روزگار پیش بیمارستان بستری بود الان رفته سر کار و زندگیش
پدر: سروش
-چیه پدر من؟.. مگه دروغ میگم
پدر: ماها هم در گذشته کم اشتباه نکردیم
با عصبانیت میگه: ولی با ترنم مثل یه حیوو…..
نفس عمیقی میکشه و با خشم چنگی به موهاش میزنه
-حالا چی گفت؟
پدر: کلی خجالت زده بود فقط تونست بگه من روم نمیشه ادعای پدری کنم و اجازه ای صادر کنم
-باز خوبه… خودش میدونه
پدر: در مورد پدرزنت درست صحبت کن… اون مرد هر چقدر هم بد کرده باشه باز پدره ترنمه
با حرص به پدرش نگاه میکنه
پدر: دیروز که راهی شده بودم پیش پدر ترنم یکی از شاکیهای پرونده رو مشاهده کردم
با کنجکاوی میگه: کی؟
پدر: پدر اون دختره که دوست ترنم و سها بود
-بنفشه؟
پدر: آره.. خیلی پیر و شکسته شده بود.. اینجور که شنیدم مادرش از قبل یه خورده بیمار بود بعد از فهمیدن خبر سکته مغزی میکنه
سیاوش با بی تفاوتی میگه: مرد؟
پدر: سیاوش این چه وضعه حرف زدنه.. نه زنده هست… نیمی از بدنش فلج شده و قدرت تکلمش رو از کف دست داده
با پوزخند خطاب به پدرش میگه: بیشتر از اینا باید بکشن… لابد اومده بود رضایت بگیره
پدرش سری تکون میده و هیچی نمیگه
-احیانا که آقای مهرپرور رضایت ندادن؟.. آخه تا اونجایی که من یادم میاد این خونواده نسبت به همه قلبسوز هستن به جز برای دخترشون
بی اشتها نون تست رو وسط میز پرت میکنه
پدرش میخواد جوابش رو بده که با کشیده شدن صدای زنگ یه گوشی همه ساکت میشن
سیاوش: تو شبا هم با لباس بیرون میخوابی؟
-باور میکنی چند شامگاهه اصلا نمیخوابم
همه متاثر میشن… با بی حوصلگی گوشی رو از جیبش در میاره
-اه.. یادم رفت گوشیه مهران رو بهش برگردونم
نگاهی به شماره میندازه و با اسم نریمان رو به رو میشه… با یه خورده فکر بهشدت سریع نریمان رو به یاد میاره
مادر: خب جواب بده مادر… کسی که پشت خطه خودش رو کشت
سری تکون میده و دکمه ی اتصال رو میزنه
————–
نریمان: آبچی کوچولو سلام
-سلام
صوتی شوخ و شیطون نریمان جدی میشه و میگه: شما؟
تبسمی رو لبش میشینه
– فکر نمیکنید من با
💔سفر به دیار دلدادگی💔, [۲۸.۰۸.۱۶ ۱۸:۵۲]
ید این سوال رو ازتون بپرسم
نریمان: اوه.. بله.. ببخشید این شماره ی خانوم مهرپروره؟
-البته
نریمان: مهران تویی؟… چقدر صدات تغییر کرده پسر.. نشناختمت… میبینم که بالاخره به سن بلوغ رسیدی و مثله جوجه خروسا حرف میزنی.. دلواپس نباش همینجور به تلاشت ادامه بده ایشاله تو هم یه روزگار واسه خودت خروسی میشی
خندش میگیره و میخواد حرف بزنه که نریمان سریع میگه: واستا ببینم گوشیه خواهر من کف دست توی بچه ریقو چیکار میکنه؟………
-آقا نریمان من مهران نیستم
نریمان یهو ساکت میشه
نریمان: جنابعالی؟
ابرویی بالا میندازه و میگه: شما فکر کنید شوهرش
نریمان با داد میگه: مرتیکه منو گیر آوردی؟
با صدای بلند میزنه زیر خنده و نریمان شروع میکنه به فحش دادن
-ای بابا.. کف دست نگه دار پسر… اول صبحی ما رو شستی و گذاشتی؟
نریمان: ببین پسرجون من باهات شوخی ندارم.. بگو گوشیه خواهر من دست تو چیکار میکنه.. یه کاری نکن دو سوته همه ی زیر و بم خودت و جد و آبادت رو در بیارم که اگه بخوام برام به راحتیه آب خوردنه
از غیرتی شدن نریمان خوشش میاد… باورش نمیشه که یکی پیدا بشه که از طاهر هم بیشتر مضطرب خواهرش باشه
لحنش رو نرم میکنه و میگه: من سروشم… نامزد سابق ترنم.. قراره تا یه مدت دیگه باهم ازدواج کنیم
نریمان چند لحظه ساکت میشه و بعد با ذوق میگه: سروش تویی؟
میخنده و میگه: با اجازه ی شما بله
نریمان: شرمنده پسر… یه لحظه هراسیدم نکنه مجدداً بلایی سر ترنم اومده باشه
-مسئله ای نیست… تقصیر خودمه… باید زودتر خودمو معرفی میکردم
نریمان: اون که صد البته… اگه همینجور به اذیت کردنت ادامه میدادی به خاطر سر کار گذاشتن مامور قانون بازداشتت میکردم
برای چند لحظه غصه هاش رو از یاد میبره و مجدداً با صوتی بلند میخنده
-چقدر هم که میتونستی… ترنم رو زودی میفرستادم سر وقتت
نریمان: اسم اون بی معراهی شد رو نیار که ازش خیلی دلخورم.. داره ازدواج میکنه اونوقت به من خبر نمیده
-آخه تازه یروزگار اکی رو داد
نریمان: دیروز؟
-آره
نریمان: دیروزگار بله داد چند روز دیگه عروسیتونه… بابا سرعت عمل
میخنده و هیچی نمیگه
نریمان: سروش جان شوخی میکنی دیگه
-نه.. جدی میگم.. اگه تونستی به همراه دوستت بیا
نریمان: حتما میام… فقط بگو کی و کجا؟
-ازواجمون محضریه.. روزش دقیق مشخص نیست.. خبرت میکنم و آدرس رو برات میفرستم
نریمان غمگین میگه: ترنم بسیار عذاب کشید.. ایکاش حداقل برای عروسیش سنگ تموم میذاشتی
آهی میکشه و میگه: من که از خدامه شادش کنم
نریمان: قبول نمیکنه… نه؟
-آره
نریمان: اگه قبول میکرد جای تعجب داشت.. تو باید مجبورش میکردی
-خودم هم زیاد موافق نیستم چون حس میکنم حرفای اطرافیان داغونش میکنه
نریمان با خشم میگه: پس تکلیف آرزوهای به باد حرکت کرده ی این دختر چی میشه؟
-جبران میکنم
نریمان: اگه نکنی خودم گردنت رو میشکونم… فکر نکن باهات شوخی دارم.. چون تو تمام روزای اسارتش قبل از اینکه برای خودش مضطرب باشه برای تو دلواپس بود
از حرفای نریمان ناراحت نمیشه.. تازه کلی هم لت میبره وقتی میبینه یکی مثله یه برادر واقعی پشت ترنم واستاده و هواش رو داره
تبسمی میزنه و میگه: برای بعد از ازدواج سورپرایزش میکنم… شاید بعدها تو سالگرد ازدواجمون یه مهمونیه بزرگ گرفتم
نریمان آهی میکشه و میگه: طفلک ترنم.. هیچ جا شانس نیاورد
-خوشبختش میکنم.. باور کن
نریمان: میدونم که ترنم با تو خوشامگاهخت میشه ولی از حالا دارم باهات اتمام حجت میکنم سروش.. ترنم برام عزیزه… هم برای من هم برای پیمان… آخر هفته میخواستم بیام دنبالش تا هم تکلیف مادرش رو روشن کنم هم یه حقیقتی رو براش فاش کنم ولی میذارم برای بعد از ازدواجتون
-چی؟.. تو میدونی مادرش کجاست؟
نریمان غمگین میگه: ترنم اونجاست؟
-اتفاقی افتاده؟
نریمان: اگه ترنم نزدیکته جات رو عوض کن
دلش میریزه
-ترنم نزدیکم نیست.. حرفت رو بزن پسر.. در مورد مادر ترنم چی میدونی؟
نریمان: تقریبا همه چیز رو.. البته خودم هم تازه درک کردم… چند روز پیش که برای ترنم زنگ زدم و باهاش قرار گذاشتم تا یه روزگار با من بیاد تا یه چیزایی رو براش روشن کنم… اون موقع یه چیزایی هم از مادرش و خونواده ی مادریش متوجه شده بودم اما با خودم گفتم که هنوز زوده که بخوام بیخوی ترنم رو امیدوار کنم واسه همین چیزی ناظهار کردم تا اینکه دیشب بالاخره تونستم با یکی از فامیلای مادر ترنم ملاقات کنم
-خب… چیزی هم دستگیرت شد؟
نریمان مکثی میکنه و میگه: آره.. اون چیزایی رو که باید میفهمیدم رو درک کردم
با استرس به روی میز ضربه میزنه و میگه: خب چی شد؟
نریمان: ببین سروش.. میدونم تو هم الان……….
-برو سر اصل مطلب.. نهایتش اینه که نخوادش دیگه.. من خودم پشتش هستم
نریمان با ناراحتی میگه:نه سروش… موضوع این نیست
💔سفر به دیار دلدادگی💔, [۲۸.۰۸.۱۶ ۱۸:۵۲]
-من ترنم نیستم که حال و روزگارم خراب بشه ازت خواهش میکنم زودتر بهم بگو… ممکنه ترنم الان برسه بعد دیگه نمیتونم اینجوری راحت باهات حرف بزنم
نریمان: باشه.. ببین سروش مادر ترنم در قید حیات نیست… چند سالی میشه که فوت شده اما…….
وا میره… باورش نمیشه
———-
نریمان: سروش تو حالت خوبه؟.. سروش.. ای خدا تو که بیان کردی….
بغض بدی تو گلوش میشینه.. ترنمش هینجوری داره از دست میره اگه بفهمه مادری هم در کار نیست بی درنگ دیوونه میشه
نریمان: سروش حالت خوبه؟
مستاصل میگه: من جواب ترنم رو چی بدم… اون داغون میشه… همه ی امیدش به مادرشه اگه بفهمه مادرش زنده نیست از زیستن سیر میشه
نریمان:فعلا هیچی نگو.. درسته مادرش نیست اما خونواده ی مادریه ترنم اون رو میخوان.. دیشامگاه تونستم با یکی از برادرای ترنم تلفنی صحبت کنم… اینجور که متوجه شدم اونا ترنم رو دوست دارن
-ولی……..
نریمان: کم کم همه چیز درست میشه… سعی کن تا قبل از عروسی هیچی نگی.. برادره دیشامگاه میخواست شماره ی ترنم رو ازم بگیره ولی بهش ندادم.. بیان کردم باید آمادش کنم.. برادره اظهار کرد هر جور شده میخواد با خواهرش حرف بزنه… گفت به زودی میاد ایران تا خواهرش رو ببینه
-واقعا؟
نریمان: آره
-یعنی اینقدر مشتاق مشاهده کردنه ترنمه
نریمان: اینجور که معلومه اره.. حتی از پشت تلفن صوتی گریه اش رو میشنیدم… مثله اینکه تمام این سالها الیکا امید داشت که بچه هاش زنده باشن.. نه تنها این برادره انگار همه شون خواهان ترنم هستن
-حیف که عمر مادرش قد نداد ترنم به وجود چنین مادری احتیاج داشت
نریمان آهی میکشه و هیچی نمیگه
غمگین زمزمه میکنه: شماره ی من رو یادداشت کن به زودی این گوشی رو به مهران پس میدم
نریمان: باشه.. شمارت رو بگو.. راستی شماره ی ترنم رو هم بده
-هنوز واسه ی ترنم گوشی نگحرکت کردم.. یعنی فرصت نشد امروزگار، فردا براش یه خط و گوشی میخرم شمارش رو برات اس میکنم
نریمان: باشه
شماره ی خودش رو به نریمان میده و میگه: میخوای با خودش حرف بزنی؟
نریمان: نه… واقعا قلبش رو ندارم جلوش نقش بازی کنم… خوب شد تو جواب دادی… فقط بهش بگو نریمان بیان کرد بخاطر یه ماموریت قرار آخر هفته کنسل شد تا بعد ببینم چه جوری میتونم حقیقت رو بهش بگم
-باشه
بعد از یه خورده حرف زدن بالاخره تماس رو قطع میکنه و ماتم زده به خونوادش نگاه میکنه
-الان چه خاکی تو سرم بریزم؟
همه از شنیدن خبر حالشون گحرکت کرده شده
با حرص میگه: پس این سها کدوم گوریه؟
سیاوش: لابد داره تک تک لباساش رو تو تن ترنم تست میکنه
پدر: بهتره به اعصابت مسلط باشی
-آخه چه جوری؟… ترنم همه ی امیدش به مادرش بود
مادر: خونواده ی مادریش که هستن
سری تکون میده و زمزمه میکنه: فقط امیدوارم مثل خونواده ی پدریش نباشن
تو همین موقع صدای بلند سها رو میشنون که داره چیزی رو برای ترنم تعریف میکنه و بعد از اون صدای ریز خندیدن بلند ترنم باعث میشه لبخند غمگینی رو لبای همگیشون نمایان بشه
پدر: یه خورده قیافه هاتون رو شادتر نشون بدین.. اینجوری میفهمه که یه اتفاقی افتاده… راستی سروش؟
منظر به پدر ش نگاه میکنه
پدر: در مورد صیغه چیزی نگو خودم بهش میگم
-باشه
دیگه هیچکس حرفی نمیزنه و همه غم نگاهشون رو پشت ظاهر خندونشون مخفی میکنند
****
&&ترنم&&
نمیدونم چرا این همه استرس دارم… با ترس مدام پام رو تکون میدم… تو حیاط منتظر سروشم که ماشینش رو پارک کنه… نگاهی به حلقه ی ساده ی توی کف دستم میندازم و با شوق تبسمی میزنم… یه هفته از اون روزگارا میگذره.. یه هفته ای که پر از سرخوشی و خنده بود.. بعد از اون شامگاهی که خواب بد دیدم بابا باهام صحبت رد و اظهار کرد از اونجایی که این سروش زیادی هوله بهتره یه صیغه محرمیت بینمون خونده بشه تا حداقل محرم هم باشیم من هم حرفی نزدم و موافقت کردم… هر چند این سروش آبروبر هر شامگاه بعد از شام دستم رو میگراهی شد و میگفت حالا دیگه وقته خوابه و همه هم با خنده نگامون میکردن… تو این مدت بهشدت اذیتم کرد هر چقدر توی اون پنج سال نامزدی من حرصش دادم تو این مدت سروش حرصم داد… هر چند مثله همیشگی حرمت من رو نگه داشت و بهم کاری نداشت… هر روزگار هم ازصبح علی الطلوع تا دیروقت من رو از این پاساژ به اون پاساژ میبرد تا کلی برام لباس و چیزمیزای دیگه بخره… اوایل ذوق و شوق چندانی برای خرید نداشتم و همین سروش رو عصبی میکرد اما کم کم من هم به ذوق اومدم و باهاش هممسیر شدم… بعضی وقتا سها هم باهامون میومد… هر چند دیگه مثله قبلنا سخت گیر نبودم و زود میپسنمشاهده کردم اما باز کلی از خرید کردن لذت بردم… همه خریدامون انجام شده بود به جز خرید حلقه که خدا رو شکر اون رو هم امروز خریدیم… هر چند تقصیر سروش بود هر جا میراهی شدیم میبیان کرد خوشم نیومد ولی امروز بالاخره کوتاه اومد و یه حلقه ی ساده اما در عین حال قشنگ نگاهش رو گحرکت کرد… تازه بی توجه به
💔سفر به دیار عشق💔, [۲۸.۰۸.۱۶ ۱۸:۵۲]
اعتراضای من یه سرویس دلبر هم برام خرید اما من حلقمو بیشتر از همه دوست دارم… تو این هفته با نریمان هم یه بار تلفنی حرف زدم و قرار شده فردا با پیمان و خونوادش بیان محضر… از حضورش بهشدت خیلی خرسندم.. طاهر هم که دیگه از ذوق و شوق سر از پا نمیشناسه… طاهر میتمایل داشت وسایلای خونه رو بخره که وقتی سروش درک کرد راضی نیستم خودش با طاهر حرف زد…فقط امیدوارم از دستم ناراحت نشده باشه… هر چند خودم یه خورده عذاب وجدان دارم ولی سروش میگه حق نداری به خاطر این چیزای بیهوده خودت رو غمگین کنی… واقعا نمیدونم چرا نمیتونم هیچ پاما رو از خونواده ی پدریم قبول کنم.. یه حس بدی بهم دست میده.. حتی اگه اون شخص طاهر باشه باز هم ترجیح میدم تا درمونده و محتاج نشدم کف دست کمک به سمتشون دراز نکنم… در مورد خونه هم باید بگم که هنوز خونه ی جدیدمون رو نمتوجه شدم… سروش بدجنس گفته سورپرایزه.. بسیار شوق و ذوق دارم… مدتها بود که تا این حد هیجان زده نشده بودم
سروش: تو که هنوز اینجایی؟
میخندم و میگم: بده منتظرت شدم آقایی؟
خندون میگه: نه قربونت.. تازه خیلی هم خوبه.. باز هم از این کارا بکن.. خوشحال میشم
کف دستم رو میگیره که یهو با ترس میگه: چرا این همه سردی ترنم
-سردم؟.. فکر کنم به خاطر استرسمه
اخماش رو تو هم میکنه و میگه: باز استرس.. چند بار بگم همه چیز به خیر و خوشی تموم میشه
-باور کن کف دست خودم نیست.. مدام میترسم یه چیزی پیش بیاد و بار دیگر همه چیز خراب بشه
همونجور که من رو به سمت سالن میبره لپمو میکشه و میگه: بیخود… هیچ چیزی نمیتونه فردامون رو خراب کنه
مادر سروش: بچه ها اومدین؟
سروش با خنده میگه: آره مولین
مادر سروش با خنده میگه: چه عجب بالاخره یه مرتبه واسه ی نهار این دختر رو خونه آوردی
سروش میخنده و میگه: بده نمیخوام زنم غذاهای سوخته شده ی سها رو بخوره
سها از آشپزخونه بیرون میاد و میگه: انگار بوی توطئه میاد
مادر سروش با خنده بهم نگاه میکنه که یهو نگرانی جای خنده اش جایگزین میشه
مادر سروش: ترنم، عزیزم چرا اینقدر رنگت پریده
سروش با حرص نفسش رو بیرون میده و میگه:وای مولین.. تو رو خدا تو یه چیزی بهش بگو… میترسم از بس به خودش استرس میده فردا به جای محضر بریم بیمارستان
مادر سروش: زبونت رو گاز بگیر پسر
بعد خطاب به من ادامه میده: آخه عزیز من چرا این همه خودت رو اذیت میکنی آخه این پسره ی خل و چل ارزشش رو داره که اینقدر حرص بخوری؟
یهو میزنم زیر خنده
سروش: مولین
مادر سروش: جانم عزیزم… کاری داشتی؟
سروش با اخم میگه: مادر من، من اضافه کردم یه چیز بگو ولی ناضافه کردم از این حرفا بار من کن
مادر سروش آهی میکشه و میگه: عزیزم ترنم از خودمونه دیگه تو رو شناخته.. نمیشه دیگه دروغ بگم
من و سها با صدای قد بلند میخندیم و سروش با ابروهایی گره خورده ما رو تماشا میکنه
پدر سروش: اینجا چه خبره؟.. بگین منم بخندم
سروش میخواد دهن باز کنه که مادرش سریع میگه: داشتم از راهی شدار و اخلاق خوب پسرت حرف میزدم
پدر سروش با جدیت به سروش شاره میکنه و میگه: مگه سروش اخلاق خوبی هم داره؟
من و سها خندمون شمتوجه شدتر میشه
سروش با غیض میگه: نداشتیما.. آخه نامردا چند نفر به یه نفر… این سیاوش کجاست بیاد طرف من رو بگیره؟
پدر سروش: اولا که سیاوش شرکته دوما اگر هم بود طرف ما رو میگراهی شد سوما تو با این زبونت دیگه احتیاجی به وکیل و وصی نداری؟
سروش با اخم روی مبل میشینه و میخواد چیزی بگه که با جیغ سها با ترس کشیده میشه… پدر و مادرش هم با ترس نگاش میکنند من هم متعجب بهش خیره میشم
سروش: چی شد سها؟
سها: حلقه چی شد؟
سروش چپ چپ نگاش میکنه و میگه: این چه وضعه سوال سؤال کردنه
سها: ترنمی امروز که دیگه حلقه خریدین؟
کف دست چپم رو آروم بالا میارمو با ذوق میگم: چطوره؟
سها بالا و پایین میپره میگه: محشره
-خودم هم خیلی دوستش دارم… سروش انتخاب کرد
سروش با مهربونی نگام میکنه
پدر و مادر سروش هم با لبخند بهم تبریک میگن
تو همین موقع زنگ خونه به صوت میاد
مادر سروش: سها برو ببین کیه؟
سها با غرغر میگه: اه.. این کارا رو باید عروس انجام بده
همه از این حرف سها به خنده میفتیم.. سها به سمت آیفون تصویری میره ولی با متوجه شدن کسایی که پشت در هستن خشکش میزنه
پدر سروش: کیه سها؟
همه با تعجب به سها نگاه میکنیم اما سها با دلخوری میگه: اینا اینجا چیکار میکنند؟
——–
————-
مادر سروش: فرزاد کیه؟
با صوتی بار دیگر ی زنگ پدر سروش با کلافگی نگاهی به ماها میندازه و در آخر به ناچار بدون اینکه حتی با افراد پشت در حرفی بزنه در رو براشون باز میکنه
سروش: بابا چرا چیزی نمیگید؟
پدر سروش اخمی میکنه و میگه: بهتره ترنم رو ببری بالا
سها هم تند میگه: آره سروش… اصلا بریم بالا واسم تعریف کنید امروزگار کجاها حرکت کردین و چیکارا کردین؟
💔سفر به دیار عشق💔, [۲۸.۰۸.۱۶ ۱۸:۵۲]
سروش کنارم میاد و مشکوک خطاب به پدرش میگه: موضوع چیه بابا؟
پدر سروش با تحکم میگه: سروش اضافه کردم کف دست ترنم رو بگیر و ببر بالا.. بعدا در این مورد صحبت میکنیم
با ترس به سروش نگاه میکنم… سروش مستقیما تو نگاهای باباش زل میزنه.. نمیدونم چی از چشمای باباش میخونه که یهو کف دستم رو میگیره و میگه: بریم بالا
-ولی……..
سها هم بهسرعت به سمتم میاد و میگه: عزیزم بهتره ما اینجا نباشیم
مادر سروش میخواد چیزی بگه که در سالن باز میشه و دو نفر وارد میشن… یه زن و مرد میانسال… سروش با مشاهده کردنشون بهسرعت به سمت باباش برمیگرده و با اخم نگاش میکنه اما زن و مرد انگار تو این جهان نیستن… اصلا متوجه ی من و سروش نمیشن و بی تفاوت از کنارمون میگذرن
قیافه ی مرده بی نهایت برام آشناست… حس میکنم زن رو هم یه جایی مشاهده کردم اما نمیدونم کجا
زیرلب با خشم میگه: بابا چرا در رو واسه ی این لعنتیا باز کرد؟
متعجب میگم: مگه اینا کی هستن؟
با لحن ملایمی کنار گوشم زمزمه میکنه: احتیاجی نیست تو بشناسیشون عزیزم… هیچوقت وقتت رو برای آشنایی با آدمای بی ارزش هدر نده.. بهتره ما بریم به کارامون برسیم خیرسرمون فردا قراره واسه خودم بشی
پدر سروش با ناراحتی میگه: سلام
میخوام چیزی بگم که با صدای پدرسروش ساکت میشم نمیدونم چرا حس خوبی نسبت به این آدما ندارم
مرد : سلام فرزاد
مادر سروش هیچی نمیگه… فقط با اخم به سروش اشاره میکنه که من رو بالا ببره… معنیه این همه اصرار رو برای دور کردنم نمیفهمم
زن که تا الان بی حرکت کنار مرد واستاده بود با این حرکت مادر سروش به عقب برمیگرده و با دیدن من و سروش چشماش گرد میشه… نگاه شوکه شده اش بین من و سروش میچرخه و در نهایت رو کف دستهای ما متوقف میشه
مرد هم به عقب برمیگرده و مسیر نگاه زن رو دنبال میکنه و به ما میرسه اما با دیدن من و سروش اول متعجب و بعد خجالت زده میشه.. آروم نگاهش رو از ما میگیره و هی حرکنتی نمیکنه
-اینجا چه خبره سروش؟
سروش با اخمایی در هم بدون اینکه جواب من رو بده خطاب به اون زن و مرد میگه ببخشید و بعد هم من رو به سمت پله ها میکشه
زن با التماس میگه: سروش جان، پسرم یه لحظه صبر کن
سروش با حرص سرعتش رو بیشتر میکنه
زن با سرعت به سمت ما میاد و کف دست سروش رو میگیره
زن: پسرم تو رو خدا یه لحظه صبر کن.. فقط چند دقیقه به حرفام گوش بده
سروش با اخمایی در هم میگه: خانوم محترم من حرفی با شما ندارم
زن به سمت اون مرد برمیگرده میگه: آرش تو یه چیزی بگو
مادر سروش و اون مرد که همین الان متوجه شدم اسمش آرشه با سرعت به سمت ما میان
آرش: مهلا الان وقتش نیست
با دقت به مهلا نگاه میکنم… مطمئنم یه جا مشاهده کردمش.. فقط نمیدونم کجا.. حس میکنم مشاهده کردارمون مربوط به قدیماست
مرد به زور مهلا رو از سروش جدا میکنه
مهلا تازه متوجه ی نگاه خیره ی من میشه… مستقیم تو دیدهام زل میزنه
سروش مستاصل به پدرش نگاه میکنه
پدر سروش با کلافگی نگاش رو از ما میگیره
مادر سروش: بچه ها شماها برین استراح…………..
مهلا انگار تازه چیزی یادش اومده باشه با آوای نسبتا بلندی خطاب به من میگه: تو…. تو…
اشک تو چشماش جمع میشه
مات و مبهوت سر جام واستادم و حرکتی نمیکنم
دستش رو جلوی دهنش میگیره و با بغض میگه: تو ترنمی؟
متعجب به سروش نگاه میکنم.. اینا کی هستن که هم قیافشون برام آشناست هم اونا من رو میشناسن
سروش فشار آرومی به کف دستم میاره و میگه: بریم
-اما…..
سروش با اخم زمزمه میکنه: حرفای اینا یه مشت اراجیفن پس بیخودی خودت رو خسته نکن
هنوز یه قدم هم نرفتیم که مهلا، آرش رو کنار میزنه و با سرعت میاد جلوی من و بی توجه به سروش میگه: تو ترنمی.. مگه نه… تو رو خدا یه چیزی بگو
بهت زده سری تکون میدم
با صدای قد بلند میزنه زیر گریه و محکم بغلم میکنه
مهلا: عزیزم میدونی چقدر دنبالت گشتیم.. باورم نمیشه الان جلوی من واستادی
هیچی از حرفاش نمیفهمم
سروش با برآشفتهت من رو از آغوش مهلا بیرون میکشه و میگه: خانوم بهتره حواست به کارات باشه… همسر من وضعیت روحی مناسبی نداره
آرش: مهلا بهتره بریم یه وقت دیگه بیایم
مهلا: نه آرش…میترسم دیگه نبینمش
بعد با گریه خطاب به من ادامه میده: ترنم جان.. عزیزم تو خانومی کن.. تو بزرگی کن… تو ببخش.. آلاگل یه غلطی کرد
آرش: مهلا
بهت زده میگم: آلاگل
آرش چنگی به موهاش میزنه و با آزردهی به جمع نگاه میکنه
مهلا: آره عزیزم
مهلا میخواد به سمت من بیاد که آرش و مادر سروش به زور جلوش رو میگیرن
کم کم همه چیز رو به یاد میارم.. تولد.. بنفشه.. آلاگل و بالاخره مادرش رو که با لبخند بهم خوش وارد شد بیان کرده بود
با ترس یه قدم عقب میرم… ضربان قلبم بالا میره…
به آرش نگاه میکنم… حالا یادم اومد کجا متوجه شدمش.. تو دادگاه… آره تو دادگاه یه لحظه دیدهم بهش خورده بود
💔سفر به دیار محبت💔, [۲۸.۰۸.۱۶ ۱۸:۵۲]
مهلا: دخترم تو که به عشقت رسیدی
از یادآوری گذشته اشک تو نگاهام جمع میشه.. کف دستای لرزونم رو بالا میارمو به بازوی سروش چنگ میزنم
با ترس زمزمه میکنم: سروش
سروش با اخم میگه: بریم عزیزم
ولی مهلا با گریه ادامه میده: ترنم جان بذار دختر من هم آزاد شه.. من قول میدم هیچ مشکلی برای تو و زیستنت پیش نیاد… تو رضایت بده من حتی اجازه نمیدم آلاگل نزدیکتون شه اون رو از این شهر که هیچی از این کشور میبرم
لرز بدی تو بدنم میفته… چشمای سروش قرمز و رگ گردنش متورم میشه .. با عصبیت نگاه پر از نفرتش رو معطوف مهلا میکنه ولی مهلا ملتمسانه ادامه میده: راضی به این نباش که جوونیه آلای من پشت میله های زندون حروم شه
سروش با داد میگه: بس کن خانوم.. وقاحت تا چه حد؟… وضع و حال همسرم رو نمیبنی؟… نمیبینی تحمل حرفات رو نداره؟؟ باز داری با حرفات عذابش میدی… مگه وقتی نشاط و خوشحالابی همسر من از بین رفت دخترت براش دل سوزوند.. مگه وقتی جوونیه عشق من با نقشه های بی عیب و نقصه دخترت به باد راهی شد دخترت از کارش منصرف شد.. مگه وقتی غرور و شخصیت این دختر پرپر شد دخترت کاری براش کرد که الان از ما انتظار بخشش داری… من رو نگاه کن ۴ سال از عشقم دور بودم این آخری ها هم تنها یار و یاور من سنگ قبر محبتم شده بود.. اون روزا مگه دختر شما برام چیکار کرد؟… بافقط تیشه به ریشه من و حیاتم زد و گورش رو گم کرد.. جلوی من بود و آب شدن من رو میمشاهده کرد ولی یه بار هم حاضر نشد از خودخواهیهاش دست برداره و حقیقت رو بگه… الان اومدی حرف از رضایت میزنی
پدر سروش: سروش
سروش خشن میگه: نه بابا… بذارین تکلیف خودم رو با این جماعت روشن کنم
آرش سرش رو پایین انداخته و هیچی نمیگه… مهلا هم فقط گریه میکنه
سروش با تحکم خاصی خطاب به آرش و مهلا میگه: اگه همه ی جهان هم کف دست به دست هم بدن و بخوان رضایت بگیرن من قبول نمیکنم… دختر شما باید تاوان تک تک بلاهایی رو که سر من و همسرم آورد پس بده… هیچوقت اون لعنتی رو نمیبخشم… اجازه هم نمیدم ترنم و خونوادش رضایت بدن… هر چند، چند سال حبس تاوان بلاهایی که سر ما اومد نیست اگه دست من بود کاری میکردم تا ابد گوشه ی زندون بمونه و آزادی براش یه آرزوی محال به نظر برسه اما متاسفانه هیچی کف دست من نیست…با همه ی اینا بهتره یه چیز رو فراموش نکنید دختر شما دو نفر رو به اون بالایی واگذار میکنم مطمئنم راحت از حق بنده هاش نمیگذره
مادر آلاگل بی تاب تر از قبل گریه میکنه ومیگه: سروش جان به خدا آلاگل اونجور که شماها فکر میکنید نیست
سروش: آره… واقعا هم اونطور که ماها فکر میکردیم نبود.. اون آلاگل مظلوم و عاشق پیشه کجا.. این آلاگل متظاهر که زندگیه ماها رو به گند کشید کجا…
با بغض به سروش نگاه میکنم
سروش نگاهی بهم میندازه و با کلافگی میگه: بریم خانومم
مهلا: سروش این کار رو با دخترم نکن
سروش با حرص پوزخندی میزنه و بی توجه به مهلا من رو با خودش میکشه
مهلا: سارا تو یه چیز بگو.. تو یه حرفی بزن…
صدای نفسهای عصبیه سروش رو میشنو.. نفس خودم هم به زور بالا میاد
سروش: کثافتای عوضی
مادر سروش: مهلا تو از من چه انتظاری داری؟.. آلاگل باعث نابودیه دو خونواده شد… زیستنه پسرام فنا شد… من چطور میتونم بیام از آلاگل طرفداری کنم…اومدنتون به اینجا از اول هم اشتباه بود
پدر سروش: سارا، عزیزم خواهش میکنم……
مهلا: سارا به آلاگل رحم کن
همونجور که از پله ها بالا میریم صدای مادر سروش رو میشنوم که با حرص میگه:
مادر سروش: مهلا چطور میتونی این حرف رو بزنی؟… مگه دختر تو به زیستن بچه های من رحم کرد؟… الان نوه های من باید این خونه رو رو سرشون میذاشتن من حتی نمی تونم واسه عروسم یه جشنی که لایقشه بگیرم تو فکر میکنی واسه من راحت بود جیگر گوشه هامو داغون ببینم؟… دخترات با اون پست فطراتا همکف دست شد کف دست گذاشت رو عاشقی پسرام… رو ناموسشون… رو غیرتشون اینا چجوری جبران میشه؟
آرش: من واقعا متاسفم فرزاد اما…..
مادر سروش با آوای تقریبا کشیدهی میگه: آقا آرش با همه ی احترامی که براتون قائلم باید بگم تاسفتون عروس جوون مرگ شده ی من رو زنده میکنه… ترنم هم که دیگه ازش چیزی نمونده… حیاته سیاوش هم که بسیار وقته نابود شده… فقط قلبم یه خورده به سروشم خوشه هر چند سروش هم دیگه واسش اعصابی نمونده.. همواره عصبی و پرخاشگره.. اینا همه نتیجه ی کارای دختر شماست
پدر سروش: سارا آروم باش
مادر سروش: فرزاد تو دیگه چرا مدام این جمله رو برام تکرار میکنی.. آخه چجوری اروم باشم مگه نمشاهده کردی تو این چند سال چی به سرم اومد جلو سروشو سیاوش بروزگار نمی دادم تو که شاهد بودی چی کشیدم و دم نزدم… حالام قلبم به ترنم خوشه که به زیستنه سروش یه خورده سر و سامون میده وگرنه سیاوشم که دیگه خوشامگاهخت نمیشه
مهلا: ساراجان، عزیزم میدونم حق با شماهست.. میدونم آلاگل خریت
💔سفر به دیار عشق💔, [۲۸.۰۸.۱۶ ۱۸:۵۲]
کرد.. همه رو میدونم…………
مادر سروش: وقتی میدونی پس زور بیخود برای بخشش نزن.. حتی اگه خونواده ی ترنم هم بخوان رضایت بدن سروش اجازه نمیده
به بالای پله ها رسیدیم… نگاهی به سروش میندازم که عصبیه… حس میکنم جونی تو پاهام نمونده… از پله ها دور میشیم ولی نه اونقدر که صوتهایی که از پایین میاد رو نشنویم
مهلا: سارا تو خودت یه مادری.. نذار بچم پشت میله های سیاه زندون داغون بشه…
پدر سروش: مهلا خانوم اگه قرار به رضایت هم باشه اون کسی که باید رضایت بده ما نیستیم
مهلا: میدونم فرزاد خان اما خونواده ی ترنم رابطه ی خوبی با شماها دارن.. امروزگار با کلی اصرار آرش رو راضی کردم تا باهام بیاد… خواهش میکنم یه صحبتی با پدر ترنم کنید
سروش: مگه از روی جنازه ی من رد بشن.. مگه من میذارم بابا حرف از رضایت بزنه
مادر سروش: مهلا فکر نمیکنی یه دو سه سال حبس برای دخترت لازم باشه.. نتیجه ی حماقت دخترت تا چند دقیقه پیش هم جلوی نگاهت بود.. اصلا بیخیال پسرای بیچاره ی من.. بیخیال عروس جوون مرگ شده ی من.. تو روت میشه تو چشمای بی روح ترنم زل بزنی بگی رضایت بده.. این نگاه پژمرده یه روزگاری پر از زیستن بود.. دختر تو با همکف دستیه دختر خالش زیستن رو برای همگیه ما سیاه کرد
مهلا: من تا عمر دارم شرمنده ی همگیتون هستم اما آلا هر چی هم که باشه جیگر گوشه ی منه… پاره ی تنه منه… نمیتونم ازش قلب بکنم
اشک از دیدهام سرازیر میشه
مهلا: آقا فرزاد شما یه کاری کنید دختر من پشت میله های زندان داغون میشه… شما با ترنم حرف بزنید…شما خونوادش رو راضی کنید.. سروش به شما خیلی احترام میذاره محاله ر و حرف شما حرف بزنه
————-
————
سروش با حرص میخواد از پله ها پایین بره که بازوش رو میگیرم و این اجازه رو بهش نمیدم
سروش با برآشفتهت به سمت من برمیگرده و میگه: بازومو ول کن ترنم.. باید حسابشون رو برس…….
یهو حرف تو دهنش میمونه
سروش: ترنم، عزیزم تو داری گریه میکنی؟
با اینکه از شدت استرس و ترس و هجوم خاطرات بد گذشته حال و روزم خرابه و صورتم پر از اشکه اما آروم زمزمه میکنم: چیزی نیست سروش
با اخم میگه: اگه چیزی نیست پس چرا داری اشک میریزی؟
بی توجه به حرفش میگم: سروش
با آوایی خشدار میگه: جانم
-دلم نمیخواد حرص بخوری و عصبی بشی
عمیق نگام میکنه و تبسم غمگینی میزنه
-تا همین الان هم بهشدت اعصابت داغون شده.. بیشتر از این خودت رو اذیت نکن آقایی
سروش: نترس عزیزم.. تا تو پیشم باشی همه چیز خوب و آرومه.. تو پیشمی مگه نه؟
سری تکون میدم و میگم: تا ابد
سروش: ازم که قلبخور نیستی
-نه سروشم
کف دستاش رو بالا میاره وشالم رو روی شونه هام میندازه… کلیپس موهام رو باز میکنه و من رو محکم به خودش میچسبونه… سرش رو لای موهام فرو میکنه و با ساکتش نفس عمیقی میکشه
سروش: آخ ترنم… تو چی داری که وقتی کنارتم همه ی غصه های عالم رو از یاد میبرم
تبسمی میزنم
سروش: نبینم ترس نگاهت رو خانمی
بیشتر سرمو به سینه ی عضلانیش میچسبونم و تو بغلش تکون میخورم که باعث میشه بریز ریز بخنده
سروش: جونم.. ببین چه جوری داری بیقرارم میکنی……
میخوام جوابشو بدم که با گوش دادن صوتی مهلا ساکت میشم
مهلا: سارا دختر من هم کم عذاب نکشید… وقتی توسط پسرت رونده شد اون هم بعد از اون دوران نامزدی میدونی چقدر براش سخت و طاقت فرسا بود… درسته اشتباه کرد ولی تاوانش رو خیلی سخت پس داد… پسرت توی دوران نامزدی که بهش بد نگذشته بود… آلاگل یکی از دلربا ترین و زیبا ترین دختراست سروش تو این مدت باهاش خوش بود میدونم که هر اتفاقی هم افتاد بالاخره زنش بود ولی خب برای دختر من این جدایی ها و بی اعتنایی ها راحت نبود
از شنیدن حرفای مهلا حس میکنم همه ی دنیا رو سرم خراب میشه…انگار نه انگار که من تا الان داشتم سروش رو آروم میکردم زیرا خودم بیقراری رو با همه وجودم حس میکنم… نمیدونم چرا سردم میشه و لرزی به بدنم میفته..احسای بدی همه ی وجودم رو فرا میگیره… لبام شروع به لرزیدن میکنند و اشکام سرازیر میشن.. قلبم میخواد با همه وجودم زار بزنم.. حرفای مهلا من رو مجدداً به یاد آلاگل و دوران نامزدیه اون با سروش انداخت… خیلی سخته که کسی که از هر دشمنی برات دشمنتره نامزد کسی بشه که حکم زیستن رو برات داره
سروش با مشاهده کردن حال من با برآشفتهت میگه: لعنتیا.. لعنتیا فقط اومدن همین خوشی رو هم به ما زهرمار کنند و بعد گورشون رو گم کنند
بعد با لحن ملایمتری میگه: عزیزم.. خانومم.. ترنمم بیا بریم اتاق.. با شنیدن این حرفای بی سر و ته فقط حالت بد میشه
مادر سروش: مهلا خانوم، پسر من فقط اون پنج سالی که با ترنم نامزد بود خنده هاش از ته قلب بود… دختر جنابعالی با اون همه خواستنییتش هم نتونست غم نگاهش رو بگیره.. سروش هیچوقت با دخترت خوش نبود
حرفای مادر سروش رو میشنو
💔سفر به دیار عشق💔, [۲۸.۰۸.۱۶ ۱۸:۵۲]
م و برای اامان بار بعد از مدتها کلی ازش ممنون میشم… درسته این مدت خیلی ازم حمایت کرد اما این اامان حمایتیه که خیلی به دیدهم میاد.. چقدر خوبه که با همه ی نقصام قبولم داره.. هر چند سروش در مورد بچه هیچی بهشون نگفته ولی همین الان هم قلبایل زیادی وجود داره که هر کسی من رو به راحتی به عنوان عروس یه خونواده نپذیره
مادر سروش: الان بعد از مدتها میخوام اون خوشی و خوشبختی رو دوباره تو حیات پسرم و عروسم ببینم بعد تو میای از شکست دخترت حرف میزنی.. شکستی که خودش باعث به وجود اومدنش بود ولی فقط یه لحظه بیا خودتو بذار جای ترنم… دختری که چهار سال بیگناه محکوم شد… اونوقت میبینی ضربه ای که به زندگیه دخترت وارد شده در برابر ضربه هایی که به زندگیه اون دختر بیگناهی که جنابعالی مشاهده کردی وارد شد هیچه
میدونم سروش چی تو چهره ی من میبینه که با ناله میگه: ترنم
به زحمت دهنم رو باز میکنم و با گریه میگم: هیچی نگو سروش… هیچی نگو
سروش: ولی……….
میون هق هق گریه هام میگم: با انکار ما هیچی عوض نمیشه سروش… چه قبول کنیم چه نکنیم بالاخره آلاگل یه زمان زنت بوده و اگه…اگه هم اتفاقی بین تون افتاده باشه محرمت…………………
حتی نمیتونم جمله ام رو ادامه بدم… نفسم میگیره و واستادن رو برام سخت میکنه… فقط میتونم خدا رو شکر کنم که سروش من رو گحرکت کرده و از افتادنم جلوگیری میکنه.. با همه ی وجودم احساس ضعف میکنم
در جواب حرفای نیمه کاره ام سروش با حرص میگه: ترنم آخه به چه زبونی بهت بگم.. تو اون دوران به جز حرص و جوش هیچی نصیبم نشد.. به کی قسم بخورم تا باور کنی که هیچ اتفاقی بین منو آلاگل نیفتاد.. اون دختره ی عوضی فقط اسما نامزد من بود رسما اصلا هیچی برای من نبود
سروش که بیحالیه من رو میبینه با تاسف سری تکون میده و زیر بازوم رو میگیره
سروش: آخه این چه وضعشه.. چرا داری خودت رو ذره ذره آب میکنی
نمیدونم چرا هیچ اکسیژنی به ریه هام نمیرسه… نفسم بالا نمیاد
سروش من رو به اتاقش میبره و آروم روی تخت مینشونه
سروش:حالت خوبه ترنم؟
سکوتم رو که میبینه تکونم میده و میگه:ترنم با توام
-نمـ یـتو نم… راحـ ـت … نفـ ـس بکـ ـشـم
بهت زده نگام میکنه و بعد از چند لحظه بالاخره به خودش میاد با ترس میگه: نفس عمیق بکش ترنم…
نمیدونم چرا حالم اینجوری شده.. عمیق نفس میکشم و سعی میکنم اکسیژن رو با همه وجودم به داخل ریه هام بفرستم
——-
سروش: آفرین گلم… نفس بکش… همینجور ادامه بده
همونجور که داره حرف میزنه به سمت پنجره ی اتاقش میره و پنجره رو تا آخر باز میکنه
سروش: خودت رو به خاطر یه سری حرف بی سر و ته اذیت نکن دختر
همونطور که داره حرف میزنه پارچ آب رو از کنار تخت برمیداره و هول هولکی یه لیوان آب برام میریزیه… بهشدت بهسرعت میاد جلوم وایمیسته و به زور یه خورده آب به خوردم میده
سروش: حالت بهتر شده عزیزم؟
با نفس های عمیقی که میکشم و هوای تازه ای که به داخل اتاق میاد حس میکنم جون گحرکت کردم
با ضعف سری تکون میدم
سروش: خوبه
آروم بغلم میکنه و تو گوشم زمزمه وار میگه: به هیچی فکر نکن به جز فردا.. فردا که قراره مال من بشی؟
صوتی شتابزده تپشهای دلش رو میشنوم
-سروش؟
سروش: جانم؟
-اونا که نمیتونند تو رو از من جدا کنند؟
بازوهام رو میگیره ومن رو از بغلش خارج میکنه
سروش: معلومه که نه… نه تنها اونا به هیچکس این اجازه رو نمیدم که تو رو از من جدا کنند.. اونا فقط اومدن رضایت بگیرن.. قرار نیست اتفاق خاصی بیفته
تو همین لحظه سها با چشمای اشکی وارد اتاق میشه و با متوجه شدن وضع من میگه: بمیرم واسه ی دلت عزیزم.. ببین از خدا بیخبرا با حرفاشون چیکار باهات کردن… انگار خوشی به ما نیومده
همین جور که داره حرف میزنه به سروش نگاه میکنه یهو حالت صورتش عوض میشه.. متعجب سرم رو به سمت سروش میچرخونم ولی چیز خاصی نمیبینم
سها اشکاش رو پاک میکنه و به سمت ما میاد.. همینکه به ما میرسه کنار من میشینه و آروم کف دستشس رو دورگردنم حلقه میکنه.. سروش هم با مهربونی من و سها رو بغلل میکنه
سها با همه ی سعیش در خودداری یه قطره دیگه اشک از دیدهاش سرازیر میشه و میگه: بسیار خوشحالم که شماها بعد از مدتها دارین بهم میرسین
و خودش رو بیشتر به من و سروش میچسبونه
بعد از اینکه یه خورده تو اون وضعیت موندیم بالاخره سروش ولمون میکنه و میگه: سها، بهتره ترنم بخوابه
-اما من خوابم نمیاد
سروش: خوابم نمیاد نداریم.. باید بخوابی تا فردا سرحال باشی
-اما….
سها: سروش درست میگه.. رنگ و روت پریده باید استراحت کنی
برادر و خواهر اجازه نمیدن حرف بزنم و به زور مجبورم میکنند که دراز بکشم… سها با مهربونی چیزی روم میندازه و میگه: عزیزم تو تنها نیستی
احساس میکنم جلوی نگاهام یه خورده تار میشه
سروش: اشک زن من رو در نیار
سها کنار تختم می
💔سفر به دیار دلدادگی💔, [۲۸.۰۸.۱۶ ۱۸:۵۲]
شینه و موهام رو نوازش میکنه
سروش هم اون طرف تختم میشینه و کف دستم رو تو دستش میگیره
خندم میگیره
-شما چرا با من اینجوری رفتار میکنید من حالم خوبه
سروش: پس باید استراحت کنی تا بهتر بشی
مظلومانه به سها نگاه میکنم که سها با بالای سرش اشاره میکنه و میگه: اون بالا چیزی میبینی؟
سروش میخنده و میگه: میبینی که خر نمیشه پس بگیر بخواب و حرف اضافه هم نزن
-مگه زوره؟.. خوابم نمیاد
سروش و سها با هم میگن: آره زوره
سها: دیدهاتو ببند و به خودت تلقین کن که خوابت میاد.. به جون خودت جواب میده
سروش: چرا از جون زنم مایه میذاری؟
بی توجه به سروش و سها دیدهام رو میبندم تا کم کم بیخیال من بشن و فکر کنند خوابیدم.. سرم یه خورده درد میکنه.. سها و سروش که میبینند دیدهام رو بستم ساکت میشن اما مثل اینکه قصد بیرون حرکت کردن ندارن.. کف دستای سروش رو روی سرم احساس میکنم که نوازشگونه در حال حرکته.. اونقدر کنارم میمونند که جدی جدی خواب مهمون دیدهام میشه و از جهان غافل میشم
*****
&&سروش&&
سها: فکر کنم خوابید؟
-هیس.. آره خوابیده
با کف دست به در اشاره میکنه و میگه: بیرون بریم ممکنه بیدار شه
سها سری تکون میده و به سمت در میره.. موهای ترنم رو از جلوی چشماش کنار میزنه و خم میشه تا بوسه ای به پیشونیش بزنه ولی وسط راه متوقف میشه.. از ترس بیدار شدن ترنم جلوی خودش رو میگیره و به سمت در اتاق حرکت میکنه… سها رو جلوی در منتظر خودش میبینه
آروم در اتاق رو میبنده و میگه: تو که هنوز اینجایی؟
سها: اضافه کردم با هم دیگه بریم
-باشه.. بریم
کف دستاش رو تو جیب شلوارش میکنه
-فکر نمیکردم مامان اینجور از ترنم دفاع کنه
سها: قبول کن مامان به خاطر پسراش هر کاری میکنه.. هر چند ترنم رو هم دوست داره
-آره میشناسمش
همینجور که از پله ها پایین میرن صدای جر و بحث پدر و مارشون رو هم میشنون
مادر: نباید در رو براشون باز میکردی؟
پدر: درست نبود
مادر: تو هم که فقط به فکر راهی شدار انسان دوستانه هستی
پدر: سارا
مادر: حالا سروش رو نمتوجه شدی؟.. اصلا سروش هیچی تویی که این همه دخترم دخترم میکنی حال ترنم رو نمتوجه شدی.. یه لحظه با خودت فکر نکردی فردا چه روزگاره مهمی برای این دختره ممکنه با دیدن مهلا و آرش حال و روزگارش خراب بشه
پدرش با کلافگی کف دستی به سرش میکشه و میگه: میگی چیکار باید میکردم؟… پشت در نگهشون میداشتم.. بالاخره نون و نمک هم رو خوردیم نمیتونم گناه آلاگل رو که به پای این دو نفر بنویسم
پدر و مادرش با دیدنش بهسرعت کشیده میشن و مادرش تند میگه: حالش چطوره؟
سها: به زور خوابید
همه با ناراحتی روی مبل میشینند.. سرش رو بین کف دستاش میگیره و دیدهاش رو میبنده
مادر: من رو بگو که میمیل داشتم امشامگاه یه جشن کوچولو بین خودم بگیرم ولی همه چیز خراب شد
تبسمی میزنه و دیدهاش رو باز میکنه
آروم زمزمه میکنه: مادر من چیزی خراب نشده… همه چیز همون طوریه که باید باشه.. خودتون رو نگران نکنید هیچ چیزی نمیتونه فردا رو خراب کنه
تو همین موقع در سالن باز میشه و سیاوش سرحال تر از همیشگی با صدای بلند میگه: به به.. چه عجب بالاخره آقا سروش رو توی خونه مشاهده کردیم
بعد دیدهکی میزنه و ادامه میده: امروزگار بالاخره کف دست از سخت گیری برداشتی و رضایت دادی که یه حلقه برای زنت بخری یا هنوز داری ناز میکنی؟
مادر: سیاوش آرومتر… ترنم رو به زور خوابوندیم
سیاوش با تعجب به همه نگاه میکنه که همه شون گرفته و عنق روی مبل قرار گرفتن و چیزی نمیگن
با حرص زمزمه میکنه: بشین چرا واستادی؟
با کلافگی پاهاش رو تکون میده.. مطمئنه اگه سیاوش بفهمه کیا اینجا بودن خشمگین میشه
سیاوش ابرویی بالا میندازه و میگه: سروش مجدداً چه گندی زدی؟
هیچکس هیچی نمیگه
سیاوش: ترنم چش شده؟
…
مادر: بشین مادر… چیزی نیست
سیاوش میشینه و میگه: یعنی چی؟…اگه چیزیش نیست پس چرا به زور خوابوندینش
….
سیاوش عصبی میگه: میگم چی شده؟… چرا هیچکدومتون چیزی نمیگین
سها با حرص میگه:اه.. مگه نمتوجه شدی مولین چی اضافه کرد.. آرومتر
سیاوش: سها تو بگو… چه اتفاقی افتاده؟
سها نگاهی به پدر و مادرش میندازه
همگی کلافه بهم نگاه میکنند میدونند دیر یا زود سیاوش از ماجرا سر در میاره
سیاوش با حرص میگه: سها میگی یا……..
سها به ناچار زبون باز میکنه و وسط حرف سیاوش میپره: پدر و مادر آلاگل اومده بودن
سیاوش یهو ساکت میشه.. بقیه هم چیزی نمیگن
سیاوش بعد از چند دقیقه آروم زمزمه میکنه: اون آشغالا رو پرت کردین بیرون دیگه.. مگه نه؟
…
سیاوش: نه سروش؟
در جواب سیاوش فقط با تاسف سرشو تکون میده
پدر: سیاوش این چه وضعه حرف زدنه… آرش و مهلا آدمای محترمی هستن
سیاوش با داد میگه: محترم هستن؟
پدر: سیاوش
سیاوش: آقای راستین اگه اون عوضیا محترم بودن یه حیوون کثیف بار نمیاوردن و تحویل جامعه نمیدادن که گند بز
💔سفر به دیار عشق💔, [۲۸.۰۸.۱۶ ۱۸:۵۲]
نه به زیستنه همه ی ما
پدر: صداتو بیار پایین… اشتباه بچه رو که به پای پدر و مادر نمینویسن
سیاوش از جاش بلند میشه و با صدای بلندی ادامه میده: اشتباه؟
با خشمگینت لگدی به مبل میزنه و میگه:هه.. اسمشو میذارین اشتباه… اون دختر اشتباه کرد که زن جوون من رو پرپر کرد
با پوزخند ادامه ی جملش رو میگه: با اون دخترخاله ی عوضی تر از خودش
مادر: سیاوش عزیزم اینقدر حرص نخور.. آخر سکته میکنیا
سیاوش با غمگینی روی زمین میشینه و سرش رو بین کف دستاش میگیره
سیاوش: حرص نخورم؟.. مگه میشه؟
سرش رو روی پاش میذاره و غمگین ادامه میده: دلم لک زده برای غرغر کردناش.. برای لبخند زدناش.. برای عصبانی شدناش.. برای مهربونیاش… برای مظلومیتاش.. بعضی وقتا که ترنم رو میبینم آتیش میگیرم… یاد ترانه میفتم که چه جوری ساکت و آروم کنارم میجای گرفت و به شیطنتای سها و ترنم میخندید… زن من الان باید مادر بچه هام باشه ولی تو سینه ی قبرستون جا خشک کرده
سرش رو بالا میاره و با غمگین ترین لحن ممکن میگه: تکلیف من چیه مولین… قلبم هوای زنم رو کرده.. تا کی باید بعد از هر بار مشتاق دیداری مسیریه ی بهشت زهرا بشم و با سنگ قبر ترانه درد و قلب کنم… دلم عشق میخواد… قلبم دختر آرزوهام رو میخواد.. قلبم ترانه ی پرپر شدم رو میخواد
همه متاثر نگاش میکنند
اشک از نگاهای سها سرازیر میشه
سیاوش با حرص از روی زمین کشیده میشه و میگه: بعد شماها باعث و بانیه تمام این بدبختی ها رو تو خونه و حیاتتون مسیر دادین
بعد خطاب به پدرش ادامه میده: ببیند بابا من میدونم همه ی اینا زیر سر شماست.. احترام به دوست و آشناهه و نون و نمک همدیگه رو خوردیم و این حرفا رو از حفظم
مادر: سیاوش
سیاوش بی توجه به مادرش ادامه میده: ولی یادتون باشه من این چیزا سرم نمیشه…اگه باز هم هر دوم از اقوام دور یا آشنای اون زالوی کثیف رو این طرفا ببینم هیچ تضمینی نمیکنم که برخوردم مثل شماها باشه… مجازات این دختره در برابر بلاهایی که سر ماها آورد هیچی نیست..
بعد از تموم شدن حرفش با خشم به سمت پله ها میره
سیاوش رو درک میکنه.. خیلی زیاد.. طعم تلخ مرگ عزیز رو با همه ی وجودش چشیده و میدونه که غیرقابل تحمله… تازه یاد ترنم میفته که بالا خوابیده
صوتش رو کشیده میکنه و با آزردهی میگه: سیاوش در اتاقت رو محکم بهم نزن ترنم خوابه
سیاوش وسط راه وایمیسته.. یه نفس عمیق میکشه و باز به مسیرش ادامه میدن
بعد از راهی شدن سیاوش مادرش با خشم میگه: فرزاد هیچوقت دیگه جلوی سیاوش از اون قوم و طایفه دفاع نکن
پدر کشیده میشه و میگه: سارا جان من……….
مادر: میدونم فرزاد.. میدونم تو همیشگی منطقی تر از همه ی ماها عمل کردی و هیچ کارت بی قلبیل نبوده ولی سیاوش منطق سرش نمیشه.. سروش رو نبین که الان ترنم پیششه خودت که راهی شدار گذشته ی سروش رو مشاهده کردی.. هرچقدر این دو نفر عذاب کشیدن الان با بهم رسیدنشون تمام اون خاطرات بد کمرنگ میشه اما سیاوش ترانه رو از دست داده
پدرش میشینه و سکوت میکنه
-بابا بذارین سیاوش یه خورده آروم بشه خودم باهاش حرف میزنم
دیگه هیچکس هیچی نمیگه و همه شون با ناراحتی به وضعیت پیش اومده فکر میکنند
———
****
&&ترنم&&
تو ماشین سروش قرار گرفتم و با کنجکای به جاده نگاه میکنم… نمیدونم داریم کجا میریم.. هر چی هم از سروش میپرسم جوابم رو نمیده و مدام برام ابرو بالا میندازه..باز من رو مظلوم گیر آورده…اون از امروز صبحش که چنان من رو با داد و فریاد از خواب بیدار کرد که سکته کردم اون هم از الانش.. صبح که آقا مدام میاظهار کرد دیر شده چرا کسی بیدارمون نکرده و از این قبیل حرفا.. بعد متوجه شدیم از اونجایی که صبح قرار محضر داشتیم سها باز شیطنتش گل کرده بود وساعت رو کف دست کاری کرده بود تا یه ضدحال درست و حسابی به سروش بزنه که موفق هم شد هر چند بعدش یه کتک مفصل هم از سروش نوش جان کرد… بعد از اون هم سر لباس پوشیدن سروسش گیر بودیم که سروش طبق معمول با لباس رسمی مخالف بود و لباس اسپرت تنش کرده بود و مادر سروش با جیغ و داد میبیان کرد محاله بذارم با این لباس بیای بیرون که آخر سر هم با پا در میونیه من و بقیه مادرس تسلیم شد که کاری به کار سروش نداشته باشه.. هر چند تا خوده محضر زیرلب غرغر میکرد و محل سروش هم نمیداد… هر چند یه خورده حق داشت آخه آقا نه کراوات زد نه لباسایی که مولینش از قبل براش گرفته بود به تن کرد.. تازه کتش هم اسپرت بود هر چند واسه ی من که فرقی نمیکرد ولی این سروش خان زبل طبق معمول از خرده فرمایشات مادرش جون سالم به در بود… درباره ی رسیدن به محضر هم که دیگه بهتره چیزی نگم چراکه من و سروش زودتر از همه آماده بودیم ولی بقیه مدام این طرف و اون طرف میدویدن و در حال پیدا کردن یه چیزی بودن… من بیشتر خندم گراهی شده بود ولی سروش مدام حرص میخورد… از بس دیرمون شد که از همه دیرتر به محضر رسیدیم..یعنی همه بودن به جز عروس
💔سفر به دیار دلدادگی💔, [۲۸.۰۸.۱۶ ۱۸:۵۲]
و دوماد… فکر میکردم مراسم عقدمون تو محضر سوت و کور باشه اما با وجود ماندانا و مهران و نریمان مدام در حال خنده و شدی بودیم.. بماند که از مشاهده کردن پدرم و مونا و طاها بهشدت غافلگیر شدم.. اونا رو کلا از یاد برده بودم… شاید زیادی بد شدم که فراموششون کردم اما از دیدنشون اونقدرا هم خوشحال شدم.. حس میکنم دارم آدم بدی میشم خودم هم نمیدونم با همه ی اینا از یه چیز مطمئنم نبودشون بیشتر از بودنشون آزارم میداد… هر چند حضور پدرم بسیار اذیتم میکرد اما باز باعث میشد حس بی پناهی بهم کف دست نده… بعصی وقتا با خودم فکر میکنم که دیوونه شدم.. زیرا نه میتونم ازشون دور باشم نه میتونم در نزدیکشون در کمال ساکتش زندگی کنم… بابا و طاها بار دیگر بحث سهام شرکت رو وسط کشیدن که سروش و خونوادش وقتی قیافه ی پریشونم رو دیدن به شدت مخالفت کردن و به بحث فیصله دادن با تمام این اتفاقا ولی باز روزگار خوبی بود… چراکه با نامزد نریمان آشنا شدم.. بعد از مدتها پیمان رو هم دیدم.. طاهر پروانه وار دورم میچرخید و خونواده ی سروش هم با من مثل شاهزاده ها برخورد میکردن…هر لحظه که میگذره بیشتر از قبل از انتخابم مطمئن تر میشم.. این رو خوب میدونم که هیچوقت نمیتونستم بدون سروش دووم بیارم… با تمام خاطرات بد گذشته و کابوس های شبانه ام باز هم احساس خوشامگاهختی میکنم.. حس میکنم پر از امید و نشاط هستم
سرم رو به شیشه ی ماشین تکیه میدم.. جای خالیه یه نفر بدجور آزارم میده و اون هم کسی نیست به جز مادرم.. با اینکه همه دور و برم رو شلوغ کرده بودن ولی باز هم نبودنش به نگاه میومد
چشمم به تبسم سروش میفته و که لحظه به لحظه پررنگ تر میشه.. بعضی وقتا هم زیر دیدهی نگام میکنه.. هنوز باورم نمیشه که زن سروش شدم.. بدون هیچ دردسری.. مدام منتظر بودم یه اتفاقی بیفته و همه چیز بهم بریزه ولی همه چیز به خیر و خوشی گذشت و تموم شد والان من به طور رسمی و قانونی همسر سروش هستم…
از شدت ذوق لبامو گاز میگیرم تا با صدای قد بلند نزنم زیر خنده و سروش فکر کنه خل شدم
بعد از اینکه از محضر بیرون اومدیم سروش سریع با همه یه خداحافظیه سرسری کرد و بدون اینکه اجازه بده من با بقیه خداحافظی کنم به زور من رو سوار ماشین کرد… همه با خنده به راهی شدارای سروش نگاه میکردن و من نمیدونستم باید چیکار کنم… هر چند احساس بهشدت خوبی دارم مطمنم سروش من رو جای بدی نمیبره
سروش: خانوم من به چی داره فکر میکنه؟
با لبخند میگم: به این همه خوشبختی که در کنار تو داره نصیبم میشه… میترسم همه ی این قشنگیا یه رویای دست نیافتنی باشن… یه خواب که با بیدار شدنم همه ی قشنگییهاش ازبین برن
با مهربونی نگام میکنه و کف دستم رو تو کف دستش میگیره
با ملایمترین لحن ممکن میگه: عزیزم همه چیز واقعیه… واقعیه واقعی.. فقط باید باورش کنی.. به هیچ چیز شک نکن.. دیگه وقت اون رسیده که من و تو هم حیات کنیم و معنیه واقعیه خوشبختی رو بچشیم
با حفظ لبخندم نگام رو ازش میگیرم و به بیرون خیره میشم
برای هزارمین بار ازش میپرسم: سروش منو کجا داری میبری؟
با شیطنت زمزمه میکنه: اگه بگم که مزش میره خانوم خانوما
با حرص یه نگاه تند بهش میندازم که باعث خندش میشه
-مگه قرار نبود امشامگاه یه مهمونیه کوچیک داشته باشیم؟… مگه بدون حضور من و تو هم میشه؟
ابرویی بالا میندازه و میگه: چرا نمیشه>
-سروش
شامگاهیه خودم میگم: جونم کوچولو
-اذیتم نکن دیگه.. بگو منو کجا میبری؟
سروش: دارم میدزدمت دیگه.. اینم پرسیدن داره
اخمی میکنم و دیگه باهاش حرف نمیزنم
سروش: جوجو وچولوی من باهام قهر کرده؟
…
سروش: قیافت شبیه این جوجو خشمگینا شده ها
….
سروش ترنمی
…
سروش: خانومی
-تا نگی کجا میریم باهات حرف نمیزنم
به زور جلوی خندس رو میگیره و میگه: واقعا؟
کف دست به سینه به بیرون نگاه میکنم و میگم: اوهوم
سروس: الان که حرف زدی
با جیغ میگم: سروش
از خنده منفجر میشه
-بهشدت بدی… من قلبم میمیل داشت الان بریم خونمون رو ببینم
سروش: اون رو هم میبینی عزیزم اما در مورد اینکه الان داریم مجا میریم هیچی نپرس
-آخه چرا؟
سروش: زیرا سورپرایزه
-پس مهمونی چی میشه؟
سروش: از اول هم مهمونی ای در کار نبود.. خیلی وقته نرم عوض شده بود اما زیرا میخواستم همه چیز برات تازگی داشته باشه هیچی بهت ناضافه کردم
-یعنی امشب خونه نمیریم
سروش: نه کوچولو.. امشامگاه میخوام تو رو یه جای دنج و با حال ببرم که فقط مختص خانوم خانومای خودمه
با شوق و ذوق نگاش میکنم… از شدت کنجکاوی نمیدونم چیکار کنم
با مظلومیت سرمو کج میکنم و میگم: آقایی؟!
اخمی میکنه و میگه: نداشتیما… داری جرزنی میکنی…اگه بخوای اینجوری قلبمو آب کنی دیگه قول نمیدم سالم به مقصد برسیما
——-
میخندم و هیچی نمیگم… برق شادی رو تو چشماش میبنم.. با خنده پخش رو روشن میکنه و با عاشقی تو دیدهام خیره میشه
💔سفر به دیار عاشقی💔, [۲۸.۰۸.۱۶ ۱۸:۵۲]
-جلوت رو نگاه کن پسر.. حالا به کشتنمون میدیا
با بی میلی نگاش رو از من میگیه و به رو به رو خیره میشه
لبخند معصومت، جهانی آرومت، خورشید تو دیدهات، قدرشو میدونم
سروش: ترنم؟!
موهای خرماییت، دستای مردادیت، شهریور لبهات، قدرشو میدونم
-جانم
خورشیدم، خانومم، من با تو آرومم، رویامی، جهانمی، کف دستاتو می بوسم
سروش: خیلی دوستت دارم
چنان با احساس میگه که دلم میریزه
خورشیدم، خانومم، من با تو آرومم، رویامی، جهانمی، کف دستاتو می بوسم
-منم دوستت دارم آقایی.. بسیار زیاد.. خیلی بیشتر از اونی که فکرش رو کنی
قشنگیی، محجوبی، مغروری، دلربای، نگاهاتو میبندی، با تبسم می خوانی
تا وقتی اینجایی، این خونه پابرجاست، ما با هم خوشامگاهختیم، دنیای ما دلرباست
با لبخند شروع به زمزمه ی آهنگ میکنه
خورشیدم، خانومم، من با تو آرومم، رویامی، دنیامی، کف دستاتو می بوسم
همونجور که داره آهنگ رو با خواننده زمزمه میکنه کف دستم رو بالا میبره و نوک انگشتام رو میبوسه
خورشیدم، خانومم، من با تو آرومم، رویامی، جهانمی، کف دستاتو می بوسم
چشمام رو میبندم و غرق صوتی سروش میشم.. انگار آوای خواننده رو نمیشنوم.. تنها صوتیی رو که میشنوم آوای دلدادگیمه که واسه ی من میخونه
تبسم معصومت، دنیای آرومت، خورشید تو چشمات، قدرشو میدونم
موهای خرماییت، دستای مردادیت، شهریور لبهات، قدرشو میدونم
خورشیدم، خانومم، من با تو آرومم، رویامی، دنیامی، کف دستاتو می بوسم
خانومم رو با یه لحن خاص و دلنشینی زمزمه میکنه
خورشیدم، خانومم، من با تو آرومم، رویامی، جهانمی، دستاتو می بوسم
با تموم شدن آهنگ فشار آروم به دستام وارد میکنه و میگه: خاطرت خیلی عزیزه ترنم… هنوز مونده که بفهمی چقدر میخوامت
نگاهام رو باز میکنم و غرق در نگاه مهربونش میگم: ممنونم سروش.. بابت همه چیز ازت ممنونم… بسیار وقت بود که این همه احساس خوشامگاهختی نکرده بودم
سروش: احتیاجی به تشکر نیست چون اون کسی که باید تشکر کنه تو نیستی… این منم که باید قدردان محبتهای تو باشم.. تویی که بهم زندگیه دوباره بخشیدی و باعث شدی طعم واقعیه خوشامگاهختی رو با همه ی وجودم بدیده
از این همه تغییر سروش خندم میگیره با شیطنت میگم:بهشدت تغییر کردیا
با اعتماد به نفس میگه: چه جوری شدم؟… بسیار خوب شم؟… بپا یه بار ندزدنم
به بیرون خیره میشم و میگم: آره.. بسیار خوب شدی.. به قول سها نمونه ی بارز یه زن ذلیل واقعی…اگه همینجور به زن ذلیلیت ادامه بدی شاید مورد قبول بنده واقع بشی.. در مورد دزدیده شدنت هم دلواپس نباش هر کی تو رو بدزده دو روزگاره پشیمون میشه و برگشتت میده
سروش با دیدهای گرد شده میگه: بچه پررو… به من میگی زن ذلیل؟
با مظلومیت سرمو تکون میدم… خندش میگیره ولی با اخم تصنعی تبسمش رو پشت لباش مخفی میکنه و با غرغر میگه:اِ… اِ… ببین چه جوری اون جغله خانوم به زنم چیزای بد بد یاد داد
-چیزای بدبد؟
با خشمگینتی که معلومه مصنوعیه میگه: ساکت… دیگه حق نداری با سها بگردی… برات بدآموزی داره
شیطون میگم: نگاه آقایی با ماندانا میگردم
با لحن با نمکی میگه: یا خدا.. بنده غلط کردم عزیزم… تو با همین سها بگردی بیشتر به نفعه منه.. این ماندانا خانوم، دوستت به خون بنده تشنه هست میترسم یهو یه چیزی یادت بده بزنی بنده رو ناکار کنی
با خنده نگاش میکنم اما سروش همونطور با غرغر ادامه میده: شانس هم که ندارم همه اطرافیانت دشمن خونیه من هستن
-پس خیلی مراقب خودت باش.. اگه اذیت کنی حتما گزارش میدم تا بیان حسابت رو برسن
سروش: نه میبینم داری به روال گذشته برمیگردی؟
-آقای راننده حواست به رانندگیت باشه
سروش: به من میگی راننده؟
-اوهوم
سروش: بعد این ماشین مال کیه؟
-مال آقامون .. تازه اگه راننده ی بدی باشی بهش میگم از کار بی کارت کنه
سروش: امشامگاه که این اقای راننده لقمه ی چپت کرد واسه ی همیشگی یادت میمونه که آقات رو با راننده اشتباه نگیری؟
با مظلومترین لحن ممکن میگم: دلت میاد؟
کف دستش رو بالا میاره و محکم دماغم رو فشار میده
-آی
خشن نگاش میکنم و میگم: چیکار داری میکن؟
غش غش میخنده و میگه: اندیشیدی گول اون قیافه ی مظلومت رو میخورم.. نه خانوم خانوما…هر کی ندونه من که خوب میدونم پشت این چهره ی مظلوم یه شیطون بدجنس قایم شده
میخوام جوابشو بدم که میگه: عزیزم یه خورده بخواب.. دیشب زیاد خوب نخوابیدی.. دیدهات بدجور سرخ شده.. رسیدیم آوات میکنم
از این همه مهربونیه سروش بغض تو گلوم جمع میشه اما اجازه نمیم که بغض قرار گرفته شده تو گلوم تو آوای من تاثیری بذاره.. همه ی سعیم رو میکنم و بدون هیچ لرزشی تو صوتم میگم:آخه پس تو چی؟
سروش: من خسته نیستم.. هر وقت خسته شدم صدات میکنم تا تو برونی و من بخوابم
با شیطنت میگم: من که مقصد رو نمیدونم
آروم ضربه ای به پیشونیش میزنه میگه: راست میگیا…..
-خب پس بگو کجا
💔سفر به دیار عشق💔, [۲۸.۰۸.۱۶ ۱۸:۵۲]
داریم میریم تا………
وسط حرفم میپره و میگه: بخواب خانوم زرنگ.. نمیتونی از زیر زبون من هیچی بیرون بکشی… تازه من که از شدت ذوق و شوق خوابم نمیبره پپس کل مسیر ر خودم رانندگی میکنم
با لب و لوچه ی آویزون نگاش میکنم که آقا با شیطون رو فرمون ضرب میزنه و برام ابرو بالا میندازه
با حرص نگاهام رو میخندم که خنده ی ریز ریز آقا بلند میشه و بیشتر حرصم رو در میاره.. از بس حرص میخورم خودم هم نمیفهمم که کی از جهان غافل میشم و واقعا به خواب ساکتش بخشی فرو میرم
با تکون های کف دست سروش از خواب بیدار میشم
نگاهام رو نیمه باز میکنم و میگم: هوم؟
سروش: پیاده شو
با هیجان چشمام رو باز میکنم و میگم: رسیدیم؟
میخنده و میگه: هنوز نه
-چی؟
سروش: بقیه ی مسیر رو باید پیاده بریم
-نه؟!
با شیطنت میگه: آره
نگاه غره ای بهش میرم که میگه: پیاده شو کوچولو… دیروقته
از ماشین پیاده میشم و به اطراف نگاه میکنم.. همه جا برام غریبه و ناآشناست… هوا هم که تاریک شده
-ساعت چنده؟
سروش:یازده
-خیلی خسته ام
سروش با خنده میگه: بیخود… امشب بسیار باهات کار دارم
گونه هام از خجالت آتیش میگیرن.. سروش با متوجه شدن قیافه ی من پقی میزنه زیر خنده و من با اخم نگاش میکنم
سروش: خب چیه؟.. قیافت خیلی بامزه شده.. وقتی خجالت میکشی خیلی خوردنی میشی
-بی تربیت… خوردنی یعنی چی؟
به سمت من میاد و با خنده کف دستم رو میگیره بعد با خونسردی من رو با خودش همجاده میکنه و به حرفش زدنش ادامه میده: خوردنی بعنی اینکه من باشم و تو و یه رختخواب گرم و نرم… بعد من………
چنان جیغی میزنم که هنجره ی خودم پاره میشه: سروش بس کن… بسیار بی حیا شدی
غش غش میخنده و میگه: زنمی… قلبم میخواد کنار تو بی حیا بشم
-تو جمشاهده کردا در ملاعام هم همینقدر بی حیا هستی
سروش:خانمی دیگه داری بی انصافی میکنیا
-من بی انصافی میکنم؟
با مظلومیت سرش رو تکون میده
چشمامو ریز میکنم و میگم بعد اون کی بود دیشب داشت شیطونی میکرد و سیاوش از جاده رسید
نگاش رو از من میگیره و با غرغر میگه: سیاوش بد موقع اومد تقصیر من چیه؟
-مگه آشپرخونه اتاق خوابته… اصلا اون روزگار رو چی میگی که تو سالن داشتی بوسم میکردی یهو مولین و بابا سر رسیدن
هر هر میخنده و میگه: آخه هر کار میکردم راضی نشدی بیای تو اتاق
با تاسف سری تکون میدمو میگم: تو آدم بشو نیستی
تو این چند روز از بس از این سوتیا داده بود دیگه واسه ی همه ادی شده بود.. اوایل پدرش هی براش دیده و ابرو میومد ولی اون بدبخت هم کم کم فهمید که پسرش از کف دست رفته و دیگه امیدی بهش نیست
با باد سردی که میوزه لرزی به تنم میفته … مانتوم خیلی نازکه و همین باعث میشه بیشتر احساس سرما کنم
سروش: سردته ترنم؟
-اوهوم.. یه خورده
سروش: مطمئنی فقط یه خورده سردته؟
با خنده میگم: خب یه خورده بیشتر از یه خورده
اون هم میخنده و کت اسپرتش رو در میاره… آروم میذاره روی دوشم… با دیدن کتش دوباره یاد صبح میفتم که مادرش چه حرصی میخورد که سروش داره اینجور لباس میپوشه… سروش با بخند به کت روی دوشم نگاه میکنه.. انگار اون هم داره به ماجرای صبح فکر میکنه
با چشمایی خندون بهم خیره میشه و بعد از چن لحطه مکث هردومون با هم میخندیم
سروش: یکی ما رو ببینه فکر میکنه خل شدیم
-آره والا… الکی خوشیم دیگه
اخم کوچولویی میکنه و میگه: کی گفته الکی خوشی.. من که خیلی هم جدی جدی خوشم.. مگه میشه تو کنارم باشی و خوشحال نباشم
-حالا یه وقت سرما نخوری آقای سرخوش
سروش: نترس کوچولو.. من مثل بعضیا نازک نارنجی نیستم
کتش رو از روی شونه هام برمیدارم و همونجور که دارم تنم میکنم میگم: احیانا که با من نبودی؟
چشماشو گرد میکنه و میگه: تو چقدر باهوشی عزیزم
عطر ادکلنش رو با همه ی وجودم میبلعم و در جواب حرفش چیزی نمیگم
سروش: بهتره سرعتمون رو بیشتر کنیم
سری تکون میدمو قدمام رو بلندتر میکنم
-سروش اینجا کجاست؟
سروش: تو فکر کن یه جایی دور از هیاهو
-سرسبزیه اطرافش من رو یاد شمال میندازه.. شماله؟
سروش: اوهوم
با خرسندی میگم: واقعا شماله؟
میخنده و میگه:آره
دستم رو میکشه و میگه: به تو امیدی نیست… هی میگم دیروقته باز آروم آروم میای
اونقدر تند سریع میره که پاهام درد میگیره
-آرومتر سروش.. با این کفشا اذیت میشم
سروش: مگه مجبوری از این کفشای ۲۰ سانت بپوشی
قدماش رو آرومتر میکنه
-بیست سانت کجا بود.. چرا دو برابرش میکنی.. تازه تقصیر من که نیست خواهرت به زور پام کرد
سروش: از دست این دختره.. آخر منو خل میکنه
شونه به شونه ی هم جاده میریم و من با ذوق به اطراف نگاه میکنم
-سروش ما دقیقا کجای شمال هستیم.. همه جا برام ناآشناست
سروش: میفهمی کوچولو
با اینکه همه جا تاریکه ولی باز یه چیزایی دیده میشه.. خونه های روستایی
💔سفر به دیار دلدادگی💔, [۲۸.۰۸.۱۶ ۱۸:۵۲]
رو از دور میبینم و ذوق شوقم بیشتر میشه..
با خوشحالی میگم: قراره تو روستا بمونیم؟
—–
سروش: تو چه عجاما بچه.. یه خورده آروم بگیر
بدون توجه به حرف سروش باز هم به این طرف و اون طرف نگاه میکنم… دقیقا تو یه جاده ی سربالایی واستادیم که به یه روستا ختم میشه.. از همین جا خونه های کوچولو رو میبینم و غرق لذت میشم… دور و بر هم تا چشم کار میکنه کوه ها و تپه های سرسبزه
کف دست سروش رو ول میکنم و با ذوق قدمامو تندتر میکنم
سروش: ترنم کجا؟
بدون اینکه برگردیم میگم: دیگه تحمل ندارم میخوام زودتر به روستا برسم
با خنده خودشو بهم میرسونه و میگه: آخه مگه تو آدرسی داری که از من جلوتر حرکت میکنی؟
حرفش رو نشنیده میگیرم و میگم: سروش چه جوری اینجا رو پیدا کردی؟
سروش: قشنگه.. نه؟
-بسیار.. عاشق روستا و خونه های روستایی هستم
سروش اخمی میکنه و میگه: اینجا رو خیلی دوست داری؟
-اوهوم
اخماش بیشتر تو هم میره.. کف دستم رو میگیره و میگه: لازم نکرده جایی بریم.. همی الان برمیگردیم
با ترس نگاش میکنم و میگم: آخه چرا؟
با جدیت میگه: جنابعالی فقط حق دوست داشتن من رو داری
چند لحظه مات و مبهوت نگاس میکنم و آقا هم لبش رو گاز میگیره تا بلند زیر خنده نزنه.. همینکه یه لبخند رو لبش میاد جیغ من هم به هوا میره
-خل… دیوونه… روانی
سروش: ممنون بانو.. با این همه صفتای گرانبهایی که به من نسبت دادین من رو شرمنده ی خودتون کردین
محکم با مشت به بازوش میکوبم که کف دست خودم درد میگیره
-آخ
سروش با خنده میگه: نزنی خودت رو ناقص نکنی.. بهت احتیاج دارما
با اخم میگم: ترسیم دیوونه.. یه جور گفتی برگردیم که بیان کردم چی شده؟
میخنده و هیچی نمیگه
-سروش تو این خونه های روستایی میمونیم
سروش: عجله نکن.. میفهمی
-از وقتی سوار ماشین شدیم تا وقتی که به اینجا رسیدیم مدام همین جمله رو تحویل من میدی
سروش: آخه جنابعالی زیادی عجولی
وقتی میبینم سروش چیزی بروزگار نمیده ترجیح میدم چیزی نگم.. سعی میکنم با آهستهش قدم بزنم و از هوای پاک و تمیز اینجا نهایت استفاده رو بکنم…از بچگی عاشق روستاهای شمال بودم.. سروش هم اینو خوب میدونست واسه همینه که شمال رو برای گذروندن اامان شامگاه عروسیمون انتخاب کرده… همونجور که آروم آروم پستی و کشیدهی ها رو رد میکنیم کم کم به روستا میرسیم ولی سروش باز هم توقف نمیکنه و به مسیرش ادامه میده… حدود یه ربعی همین طور به جادهمون ادامه میدیم اما حس میکنم هر چی جلوتر میریم خونه ها کمتر میشن و مسیر راهی شدن هم دشوارتر میشه… بماند که با این کفشا پاهام داغونه داغون شدن… همش تقصیر سهاست هر چی بهش اضافه کردم کفش اسپرت پام کنم قبول نکرد که نکرد
با کلافگی میگم: سروش نرسیدیم؟
سروش: بهشدت زود خسته شدیا
-آخه روستا که داره تموم میشه… پس قراره شامگاه کجا بمونیم.. تازه ی با این کفشا میتونه پیاده روی کنه؟… مخصوصا که اامان بار هم هست پوشیدم پام رو زده
سروش میخواد جوابمو بده که پام به سنگ گیر میکنه و پیچ میخوره و در نهایت باعث میشه روی زمین پرت بشم
سروش با دلواپسی خودشو بهم میرسونه و کنارم زانو میزنه
سروش: ترنم خوبی؟
نفس عمیقی میکشم و کف دستمو به نشونه ی خوبم تکون میدم
سروش: مطمنی؟
-چیزی نیست بابا… دلواپس نباش فقط پام به سنگ گیر کرد و یه کوچولو پیچ خورد.. محکم نخوردم زمین
سروش: بذار یه نگاه به پات بندازم.. ببینم چیزی نشده باسشه
-نمیخواد.. فقط زودتر بریم یه جایی استراحت کنیم من دیگه جون پیاده روی ندارم
بی توجه به حرف من میگه: نه بذار نگاه کنم
-اه.. سروش میگم چیزیم نیست
سروش: حرف نباشه… فقط بگو کدوم پات پیچ خورده
با کف دست به پای راستم اشاره میکنم
سروش مهربون کفشم رو از پام در میاره و زمزمه وار میگه: قربون خانوم کف دست و پاچلفتیه خودم برم که نمیتونه روی زمین راست هم راه بیاد
ابروهام تو هم گره میخورن… نگاهی به مچ پام میندازه
– کجای این زمین راسته؟
با خنده میگه: فقط با راست بودن زمینش مشکل داری
-نه خیر.. من با کل جملت مشکل دارم… خیلی بدی سروش
سروش: آره دیگه.. اینجور مواقع سروش خیلی بده
کف دستی به مچ پام میکشه که دردم میگیره و باعث میشه صورتم جمع بشه
اون یکی کفش رو هم از پام در میاره و کف دستش رو زیر پاهام میندازه و با یه حرکت بلندم میکنه… من هم که از خداخواسته بدون هیچ اعتراضی کف دستام رو دور گردنش حلقه میکنم
سروش با خنده ادامه میده: ولی تو این چنین مواقعی که همه چیز به نفع جنابعالی میشه آقا شوهرت میشه بهترین شوهر دنیا
ریز ریز میخندمو خودم رو بیشتر بهش میچسبونم
با اخمی تصنعی میگه: یه بار نگی آقامون کمرش درد میگیره ها
-گمشو.. به قول خودت من جوجو وزنی دارم که بخوام باعث کمر درد جنابعالی بشم
میخنده و زیر لب یه چیزای نامفهومی میگه
همینطور با شوخی و خنده و کل کل وقت میگ
💔سفر به دیار دلدادگی💔, [۲۸.۰۸.۱۶ ۱۸:۵۲]
ذرونیم که یهو سروش جدی میشه و میگه: ترنم خارج از همه ی این شوخیا حالت خوبه؟… پات که درد نمیکنه
شیطون میگم: چرا.. یه خورده درد میکنه اما اگه تو همینجوری من رو تا مقصد برسونی دردم خوب میشه
سروش صورتش رو به گونه هام میچسبونه و میگه: جوجوی من زرنگ شده ها
با خنده سرمو عقب میبرم که یهو نگام به منره مقابلم میفته… نفس تو سینه ام حبس میشه.. با وجود اینکه شامگاهه اما باز هم همه چیز فوق العاده به نظر میرسه
ناتمایل داشته زمزمه میکنم: سروش اینجا بهشته؟
سروش: تازه الان سبه.. تو روز باید اینجا رو ببینی
مدام با نگاهام این طرف و اون طرف رو میکاوم
-سروش منو بذار زمین.. بقیه جاده رو خودم میام.. گردنش رو ول میکنم که سروش محکم تر از قبل من رو به خودش فشار میده و میگه: متاسفم بانو.. تا رسیدن به مقصد جای شما همینجاست
-اِ.. سروش.. اذیتم نکن دیگه
سروش: مگه نگفتی پات یه خورده درد میکنه؟
-خوب شد دیگه.. منو بذار زمین
سروش دیدهکی بهم میزنه و میگه: واقعا؟
سرمو به نشونه ی آره تکون میدم که سروش با لحن خبیثانه ای میگه: پس بهتره تو جای گرم و نرمت بمونی تا پات خوبتر بشه و مجدداً درد نگیره
-سروش
میخنده و بی توجه به وول وول خوردنای بوسه ی آرومی به لبام میزنه و میگه: تو که زورت به من نمیرسه کوچولو.. پس بیخودی خودت رو خسته نکن
با ناامیدی همونجور که تو بغل سروش هستم با حسرت به این طرف و اون طرف نگاه میکنم
سروش هم ریز ریز میخنده
-کوفت
بلند میزنه زیر خنده و من بی توجه به سروش غرق دلربایی اطرافم میشم.. تک و توک ویلاهایی رو میبینم.. دیگه خبری از خونه های روستایی نیست.. دیگه تقریبا متوجه شدم که اینجا یه منطقیه ییلاقیه تو شماله که جون میده واسه ی بپر بپر و بازیگوشی
-نرسیدیم؟
سروش: نه هنوز
بعد از چند لحظه میگم: حالا چی؟
سروش: نه
یه خورده دیگه میگذره با مظلومیت میگم: سروشم
با خنده میگه: نه
-تو که نمیدونی من میخوام چی بگم
سروش: میدونم دیگه میخوای ولت کنم تا بری شیطونی کنی
-نه آقایی قول میدم شیطونی نکنم
سروش: جاده نداره.. این جا جات امن تره.. از دستم در بری معلوم نیست دیگه کجات رو میزنی و ناقص میکنی
-حالا یه بار افتادما
سروش: تو بغل من میمونی تا نیفتی
-زورگو
میخنده و خودم هم خندم میگیره.. سر جاش وایمیسته و با نگاه به رو به رو اشاره میکنه
سروش: بالاخره رسیدیم
💔سفر به دیار دلدادگی💔, [۲۹.۰۸.۱۶ ۲۰:۳۳]
سرمو برمیگردونم و با دیدن یه ویلای نقلی که تمولی با چوب ساخته شده قلبم زیر و رو میشه
با مسروری میگم: وای سروش ولم کن.. این ویلا ماله توهه
سروش: نه
با ناراحتی میگم: چی؟
سروش: مال ماست
-وای سروش سکته کردم… آخ جون.. تو رو خدا ولم کن بذار برم داهل یلا رو هم ببینم
بدون توجه به تکون تکون خوردنام من رو روی تخته سنگی میذاره و لوم زانو میزنه… با آرامش کفشام رو پام میکنه
-باورم نمیشه قراره تو این ویلا بمونیم
به ذوق و شوق من میخنده و هیچی نمیگه
همینکه کفشم رو پام میکنه و سریع از جام کشیده میشم که مچ پام یهو تیر میکشه و دادم میره هوا
-آخ
سروش با دلواپسی میگه: چی شد؟
-هیچی
با اخم نگام میکنه
میگه: ترنم
-خب یه لحظه پام درد گرفت
اخماش بیشتر تو هم میره… میخواد بار دیگر بغلم کنه که مظلومانه نگاش میکنم… دیدهاش رو ریز میکنه
-مواظبم آقایی… خودم بیام؟
چیزی نمیگه… وقتی خاموشیش رو میبینم بوسه ی آرومی به گونش میزنم که باعث میشه متعجب نگام کنه
میخوام سریع به سمت ویلا خوشگله برم که آقا به پشت لباسم چنگ میزنه و میگه: کجا شیطون؟.. فقط همین؟
-اِ… سروش ولم کن… چیکار داری میکنی؟
با خنده من رو به سمت خودش برمیگردونه و تو چشمام خیره میشه
سروش: میدونی اینجا کجاست؟
-نه.. مگه باید بدونم
سروش: چند سال پیش یادته؟… اضافه کردم یه ویلا پیدا کردم که بسیار دنج و باحاله
متعجب میگم: همین بود؟
سروش: آره… یادته چقدر التماس کردی بیارمت اینجا
-تو هم طبق معمول برام ابرو بالا انداختی و من رو نیاوردی
سروش: یادش بخیر چقدر منتم رو کشیده بودی
تبسمی میزنم و سرم رو تکون میدم
-بچه پررو تازه میگه یادش بخیر… هر کاری کردم قبول نکردی من رو بیاری.. همیشگی هم اذیتم میکردی و میاظهار کردی اگه دختر خوبی باشی شاید اجازه بدم ماه عسلمون رو تو ویلا خوش بگذرونی
میخنده و میگه:تو اون روزگارا که این ویلا رو خریدم بسیار درب و داغون بود اما چراکه میدونستم چنین محیطی رو دوست داری ویلا رو خریدمو بازسازیش کردم… خیلی زمان بر بود ولی ارزشش رو داشت.. همه چیزش رو تغییر داده بودم و بر طبق معیارا و علایق تو ویلا رو بازسازی کرده بودم میخواستم غافلگیر بشی
با مهربونی نگاش میکنم.. تبسم غمگینی میزنه و ادامه میده: بعد از بهم خوردن نامزدی دیگه هیچوقت اینجا نیومدم ولی وقتی قرار شد با هم ازدواج کنیم و بار دیگر همه چیز سر و سامون گحرکت کرد قلبم میتمایل داشت یه جور خوشحالت کنم.. میمیل داشتم شوق و ق گذشته رو تو چشمات ببینم اون موقع بود که یاد اینجا افتادم… میدونستم یه مهمونیه کوچیک هم ممکنه اذیتت کنه واسه همین آوردمت اینجا تا یه مدت از همه چیز و همه کس دور باشی… با اینکه طاهر به کمک نریمان و پیمان کارای شناسنامه و پاسپورتت اکی کردن ولی باز قلبم یه چیز خاص میمیل داشت… مثل این منطقه ی ییلاقیه سرسبز که لبخند رو مهمون لبات کرده
میخندم و آروم تو آغوش گرمش میرم
-ممنون آقایی… خیلی خوبی.. حتی اگه من رو اون سر دنیا هم میبردی باز هم تا این اندازه خوشحال نمیشدم.. فقط کی اومدی و ویلا رو تمیز کردی؟
سروش: به دوستم اظهار کردم اون هم با همسرش اومد و تمام اوامر بنده رو اجرا کرد
-پس دوستت رو حسابی تو زحمت انداختی
سروش: نه بابا.. وظیفشه
از بغلش بیرون میام و با خنده میگم: ای نمک نشناس
با مهربونی میگه: این آقای نمک نشناسه پررو تونسته خانومش رو خوشحال کنه؟
-دیوونه شدی سروش… از اون سوالا بودا… من عاشق اینجا شدم.. مگه میشه مسرور نباشم… هنوز هم باورم نمیشه که این همه واسه ی شاد کردن ن زحمت کشیدی… بهتره بریم داخل ویلا رو هم ببینیم
سروش: نچ.. نمیشه؟
-چی؟
سروش: همینجوری که نمیشه؟
با تعجب میگم: آخه چرا؟
سریع خم میشه و خیلی کوتاه لبام رو میبوسه
مسخ شده نگاش میکنم اما اون با شیطنت میگه: من از این بوسه ها دوست دارم… بوسه ی روی گونه به درد من نمیخوره
————
-سروش
با خنده کف دستش رو دور شونه هام حلقه میکنه و من رو به سمت ویلا هدایت میکنه.. همینکه به ویلا میرسیم میگه: چشماتو ببند کوچولو
ا تبسم نگاهام رو میبندم… بسیارلی هیجان زده هستم… صوتی باز شدن در رو میشنوم
سروش: باز نکنیا
-سروش شتابزدهتر… دیگه طاقت ندارم
سروش من رو به داخل میبره و در ر میبنده… بعد از اینکه یه خورده جلو رفتیم میگه: حالا چشماتو باز کن کوچولو
با این حرف سروش بهسرعت دیدهام رو باز کنم… لبخند از لبام پاک میشه… خشکم میزنه… نمیتونم باور کنم همه چیز همون جوریه که قلبم میتمایل داشت… حتی از اون چیزی که من میتمایل داشتم هم بهتره… داخل ویلا هم همه چیز چوبیه… چشمم به یه شومینه ی سنتی فوق العاده خوشگل میفته که جلوش چند تا بالشتکهای رنگیه کوچولو وجود داره…
همه جای ویلا پر شده از عطر رز و مریم.. به زمین خیره میشم که با گلبرگهای پرپر
💔سفر به دیار دلدادگی💔, [۲۹.۰۸.۱۶ ۲۰:۳۳]
شده ی رز و مریم مواجه میشم… گوشه و کنار ویلا با شمع های فانتزی تزئین شده و کل ویلا با همین شمع ها روشن شده
همه ی عشقم رو میریزم تو کلامم و میگم: سروش ت فوق العاده ای
کف دستش رو دور کمرم حلقه میکنه و من ادامه میدم: دلنشینترین شامگاه زیستنم و برام ساختی
آروم پهلوم رو نوازش میکنه و میگه: در برابر خوبی ها و مهربونی های تو این چیزا اصلا به دیده نمیان… حالا هم بهتره بریم اتاق رو بهت نشون بدم… نظرت چیه؟
با ذوق سرمو تکون مبدمو میگم: آره بریم اما سروش این دوستت و همسرش بسیار باسلیقه هستنا
دیده غره ای بهم میره و میگه: درسته من وقت نکردم بیام این چیزا رو درست کنم اما همه ی این چیزایی رو که میبینی سلیقه ی آقاته
میخندم و میگم: حتی ایده ی شمع؟
سروش: آره
-تو که همیشگی میگفتی از این مسخره باریا خوش نمیاد
سروش: میدونستم دوست داری
-ممنون سروش… نمیدونم چطوری ازت تشکر کنم
شیطون میگه: شما لازم نیست تشکر کنب باید عملی برام جبران کنی
با خجالت نگام رو ازش میگیرم.. من کلا آدم خجالتی ای نبودم ولی نمیدونم چرا امشامگاه این همه از سروش خجالت میکشم… با اینکه پنج سال نامزدش بودم هیچوقت از خودش تجاوز نکرد.. من هم تقریبا همواره لباسای پوشیده میپوشیدم ولی امشامگاه اصلا نمیدونم چیکار باید کنم… حتی وقتی من رو مثل گذشته هم میبوسه باز خجالت میکشم شاید قلبیلش اینه که میدونم قراره یه اتفاقی فراتر ا بوسه بیفته
سروش: داری به چی فکر میکنی که لپات رنگی شده
نگاه غر ای بهش میرمو با جبغ میگم: سروش
میدونه امشب خجالت میکشم هی حرصم میده
همونجور که من رو به سمت اتاق خواب میبره میگه:وای وای… تو هم که مثل مولین جیغ جیغو از آب در اومدی.. فکر کنم این جیغ جیغو بودن تو ذات شما خانوماست نمیشه کاریش کرد
میخوام جواب سروش رو بدم که با دیدن اتاقی که روی در چوبیش دو تا قلب حک شده حرف زدن رو از یاد میبرم… آروم دستم رو بالا میارمو قلبا رو لمس میکنم
-چه دلبره
سروش: نمیخوای در رو باز کنی؟
نگاهی به سروش میندازمو بعد چشمام رو میبندم.. نفس عمیقی میکشم و دستم رو به سمت کف دستگیره میبرم.. از همین الان مظطمنم اتاق خواب هم فوق العاده شده… همینکه در رو باز میکنم یه چیزی رو سرم میریزه.. با ترس دیدهام رو باز میکنم و کلی از این گلای آماده که خشک شده هستن به همجاده کاغذای رنگیه کوچولو کوچولو رو روی خودم احساس میکنم.. از این همه لطافت و نقشه های پر هیجان سروش برای غافلگیری من شاضافه کرد زده میشم… با ولع و هیجان به اتاق نگاه میکنم… روی زمین اینجا هم پر شده از گلهای پر پر شده رز و مریم… دو طرف تخت هم بادکنکای سفید و قرمز و صورتی قرار گرفته که بدون استثنا همشون به شکل قلب هستن
روی تخت هم با گلبرگهای تزنینی نوشته شده دوستت دارم تنها بهونه ی بودنم… از پشت من رو به خودش میچسبونه.. کف دستش رو روی قفسه ی سینم میذاره و محکم من رو به خودش فشار میده
سروش: دقیقا همون چیزیه که میتمایل داشتی… مگه نه؟
با بغض میگم: سروش تو چیکار کردی؟
سروش: کار خاصی نبود عزیزم.. تو کافیه لب تر کنی همه چیز رو برات فراهم میکنم
از شدت ذوق و شوق با صوتی قد بلند زیر گریه میزنم
سروش میاد رو به روم وایمیسته و اول با تعجب متعجب و بعد با مضطربی نگام میکنه
سروش: ترنم چی شده؟
جوابش رو نمیدم.. به گذشته ها سفر میکنم به روزایی که از کوچیکترین نعمتها محروم شده بودم… روزگارایی که حتی اجازه نشدم با خونواده ام سر یه میز بشینم و غذا بخورم
شونه هام رو میگیره و آروم تکونم میده
سروش: دختر یه چیزی بگو.. تو که منو کشتی.. آخه چی شده؟
میون اشکام تبسم میزنم و بدون ملاحظه کف دستام رو دور گردنش حلقه میکنم.. متعجب به حرکات من نگاه میکنه
-سروش من بهشدت خوشامگاهختم… خیلی خوشبختم که تو رو دارم
نفسی از سر آسودگی میکشه و من رو از خودش جدا میکنه.. چشم غره ای بهم میره میگه: ببین میتونی شب ااما دولید رو سکته بدی
میخندم… اشکام رو آروم آروم پاک میکنه و مبگه: جانم… وقتی میخندی حس میکنم حیات به رگهام تزریق میشه… چشمم به عکس مقابل تخت میفته… یه عکس دو نفره از دوران نامزدیمونه
—————
-سروش؟!
سروش: جانم
-من مطمئنم بهشت هم نمیتونه این همه دلنشین و قلبنشین باشه
میخنده و در رو پشت سرمون میبنده… به سمت تخت میرم و گوشه ی تخت میشینم… حتی قلبم نمیاد روی تخت دراز بکشم.. از بس با سلیقه اون رو تزئین کردن… نوشته ی روی تخت باعث میشه تبسمی بزنم
سروش: خوشحالم که رای هستی
-همه ی این تبسما و خوشیها رو مدیون تو هستم
دیدهکی میزنه و میگه: نترس… جبران میکنی
چیزی نمیگم.. فقط سرم رو پایین میندازم و با انگشتام بازی میکنم
سروش: خانوم کوچولوی من چرا ساکته؟
تبسمی میزنم و میگم: چیزی نیست
کتش رو از تنم در میارم و بهش میدم
-ممنون بابت کت
سروش: خواهش بانو
کت
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن