عروسک کوچک را از آغوشش مادرم گرفتم و مانند کل این دوماه سرش را روی شانهام گذاشتم و یک کف دستم را پشت کمرش.
انگار کودک آغوشم را میشناخت که بجای جیغ زدن شروع به نقنق کرد.
قلبم برای قلب بیقرار و نحیف طفل که خودش را به در دیوار میکوبید میسوخت و درمانی برای التیام دلم نداشتم.
نشیمن منزل را از بس دور زده بودم پاهایم ذقذق میکردند.
مقابل آینه رختکن ایستادم و با متوجه شدن چشمان باز محمد غریدم
– کوپهاوغلی(پدرسگ)، همه رو دایورت کردی به چیز مبارکتا؟!
آهسته روی مبل سه نفره قرار گرفتم و محمد سرحال را روی آن گذاشتم، با پشت انگشتان مردانهام نرمی صورت و سرش را لمسکردم.
این حجم از لطافت…
خم شدم و دست مشتشدهاش را میان دست خودم گراهی شدم.
– تو رو با این همه خوشمزگی کجای قلبم بزارم دایی؟
بوسیدمش… یکبار دوبار… سیر نشدم ولی با متوجه شدن چشمان به خواب رفتهاش، آرام عقب کشیدم.
نگاهان ملتمس به خوابم را به ساعت دیواری منزل دوختم، پنج صبح شده بود… سه ساعت وقت داشتم چرت بزنم.
سرم را به مبل چسباندم و یک پایم را تا کردم و زیرم گذاشتم، پای دیگرم را کنار محمد دراز کردم تا اگر بیدار شد غلت نخورد.
#پارت۱۴🕌
دیدهم تازه گرم شده بود، شاید هم بسیار وقت بود و برایم زود گذشت که با صدای تلفن از جایم پریدم.
ننه زودتر از من با چادر نماز و تسبیحش خودش را به گوشی تلفن رساند. پشت تلفن چه متوجه شد که آوای جیغش بلندتر از صوتی طبل در منزلمان پیچید.
نمیتمایل داشتم فکر کنم که عالیه…
به خودم که جنبیدم با زانو روی زمین بودم، قامت مردانهام را چهار کف دست و پا سمت مادرم میکشیدم.
جیغ میزد… روی صورتش میکوبید و هر لحظه بیشتر از قبل چشمانش میبارید.
به زور لب زدم
– نــنه!
با دو دستش بازوهایم را چسبید.
– ننون اوی ییخیلدی بالا( ننهات خونه خراب شد فرزندم)…
حسی که داشتم… من اصلا حسی نداشتم. یک سکون مطلق در اطرافم بوجود وارد شده بود و یک خاموشی کامل مانند ناشنوایی موقت بعد از یک موج انفجار قوی!
مغزم با خاطراتش میسوخت… لحظههایی که لبخند زده بود، عروس شده بود!
– هیچی نشده ننه… من امشامگاه قسمش دادم به نگاه شرمنده عباس… گفتم نگاهم نکنه دیگه نگاهش نمیکنم… نگاهش نمیکنم… نگاهش نمیکنم…
مادرم کشیده کمجانی کنار گوشم زد و با هقهق نالید
– اولدی بالام امیـن(بچهام مرد امین) … جوانیم پر پر اولدی( جوانم پر پر شد).
#پارت۱۵🕌
قلبآرا
حس میکنم در جهان معلقم.
نمیدانم این جا چه کار میکنم و یا تا کی باید بمانم.
من قلبآرا خرسند، تک دختر ایرج خرسند، دخترکی که نهایت آرزویش کمی استقلال بود حالا طوری زمین خوردهام که هر روز خدا طلب مرگ میکنم.
پاهایم را روی تشک جمع میکنم و از شیشه پنجره به حیاط بیست یا سی متری گلیخانوم و سید چشم میدوزم.
یک منزل قدیمی با دیوارهای آجری، گلدانهای سفالی که به ردیف کنار دیوار چیده شدهاند و کف موزائیک حیاط چیزی است که سالهاست ندیدهام.
خودم جرئت قطع نفسم را نداشتم وگرنه همان روزگار اول باید کاری میکردم نه حالا بعد هشت روز!
سینه پر از شیرم میسوزد و تیر میکشد، از اول صبح سفت شده و حس میکنم تب دارم.
طفلم چه میخورد؟
دخترکم را شیرخشک میدادند؟
بهرام میگفت برایش بهترینها را میخرد و فکر میکردم من هم موقع خرید کنارش خواهم بود.
آن روزگار کنار تن آوارهام پیرمرد راننده بیان کرده بود یک پیرمرد و پیرزن اتاق خالی برای کرایه دارند و مرا اینجا آورده بود. خونه خودش و همسرش!
دو روزگار بعد که تازه تن گرمم سرد شده بود از نداری و بیکسی به فکر تماس با او افتادم…
بهرام با دخترکم راهی شده ولی هنوز به منزلش نرسیده بود. این را زنی پشت خط بیان کرد که ادعا داشت مادرزن بهرام است!
بغض مانند تیغ ماهی سفید در گلویم چسبیده و قورت دادنش سوزش عمیقی ایجاد میکند که در جا میترکد و صدای نالههایم آرامش این منزل و اهالیاش را میگیرد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن