یک لیوان آب برداشتم.
– به لباسای من بدبخت چرا کف دست برد زدید حالا…
آب را سر کشیدم و ناخواسته انگار که عالیه باشد گفتم
– آقا مگه سایزا یکیه باز لباسمو از ریخت انداختید… تازه اوشون شیرده هم هستن!
هم من هم ننه جفتمان کف دست و نگاهمان خشک شد. عادت عالیه بود پیراهنها یا تیشرتهایم را بپوشد و من برای اذیت کردنش میبیان کردم
” شرم حضور دارم من بهت بگم چرا سایزمون یکی نیست آبجی… اما رد میندازه منم دیگه نمیپوشمش! ”
ضرب دست آسیهجان روی گردنم نشست و مانند برق گراهی شدهها از جا پریدم.
– دیلون دیژقالمی… زهریمار!( زبونت یه جا بند نمیشه… زهرمار)
چند قدم از آشپزمنزل دور شدم، از یادآوری پاتریک داخل نشیمن دوباره خندیدم
– جان من شلوار و چجوری پوشید، وقتی راه میره نمیوفته؟!
آن شلوار برای خود من هم گمسرور بود، مادرم خریده بود برای احمدخدابیامرز که وقتی اینجا میماند راحت باشد.
نامش همگانی بود، جز احمد هر کسی که اینجا میآمد آن را صاحب میشد.
– خدا احمد و بیامرزه… یه شلوار از کف دستفروشای بازار خریدیم بنامش… هر جنبندهای از کوچمون رد میشه یبار تستش میکنه!
#پارت۱۲۱
شام عدسی داشتیم، بقول ننه مرجی شوربا*.
چادر سر کرده بود، مثلا من هم چیزی نمتوجه شده بودم اما خیالم راحت شده بود که وقتی راه میراهی شد شلوار از تنش پایین نمیافتاد!
تکهای نان داخل دهانم گذاشتم تا آن نیش وولیندهای که دم به دقیقه باز میشد را ببندم.
آخر من بینوای بچه مثبت هیچ وقت هیچوقت همچین تصوری از او نداشتم. اصلا کرک و پر ابهتش در ذهنم طوری ریخت که…
به خودم آمدم مشاهده کردم طوری به او زل زدهام و میخندم که او هم متوجه نگاهم شده و با تجربیات امین قبل از امشامگاه قطعا داشت خط و نشان میکشید اما با دید امین بعد از امشامگاه نهایت مانند باباسفنجی و پاتریک میتوانست بامزه و گوگولی باشد.
کاشه شوربایم را بلند کردم و سرکشیدم
– الهی شکر…
سینی روحی را جلو کشیدم و کاسه خالی خودم و چند تکه ظرف و وسایل غیرضروری را درونش چیدم.
– مامان من میرم بخوابم، فردا کلی کار دارم…
مادرم یک لیوان شربت گلسرخ که خودش درست کرده است میریزد و کف دست قلبآرا میدهد.
– باشه مادر برو بخواب بزار دلآرا هم راحت باشه.
یک نگاه از بالا تا پایینی انداختم، سینی را برداشتم و هنگام فرار به آشپزخونه اضافه کردم
– ننهمحمد که راحته… شلوار به اون آزادی هوا هشتاد دور میچرخه توش وقتی قدم برمیداری.
*مرجی یعنی عدس، شوربا انواع آشها.
#پارت۱۲۲
فردای همان شب جدید زیستنام روزگار شلوغی بود، اول صبح دو دختر نوجوان سیزده چهارده ساله آمدند و سیوپنج عدد ساندویچ گرم و تازه سوسیسسیبزمینی با پنیر سفارش دادند.
تاکید داشسریع ساعت سه عصر و گرم داخل مدرسه تحویل بگیرند.
پولش را همان اول صبح پرداخت کردند، جشن داشتند یا چه نمیدانم ولی حس خوبی داشت.
روزهایی که بد و خوب زیادی معنا ندارد، پشت حرفها منظوری ننهفته و اکثر آدمهای اطرافمان بیریا هستند.
دستشان انگار سبک بود، مانند شامگاههای عید فروش داشتم. ساندویچ میان دستم را نپیچیده، مواد سفارش جمتوجه شد را روی سطح گاز شروع به تفت دادن میکردم.
به محض تمام شدن کارهایم زودتر جاده افتادم، کمی خرید داشتم برای خونه و خانواده.
محمد پوشک تمام کرده بود و مادر گفته بود برنجمان در حال تمام شدن است.
خریدهایم آنقدر زیاد شده بود که نمیتوانستم حملشان کنم، مقابل یک مغازه ایستادم و بالاخره رضایت دادم با تاکسی بروم.
گونی برنج را مقابل یک فروشگاه گذاشتم تا کمر صاف کنم که دیدهم به یک لیوان بزرگ قلبستر خوری افتاد!
** این رمان بدبختم چراکه خاکبرسری نداره هیچ لایک نمیشه انگار؟؟😒😅
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن