جایی توقف کرده بود که خوب میدیدمش.
شانه بالا انداخت و بینی چین داد.
– عمه محمد اومده بود، چرت و پرت اظهار کرد مشاهده کرد چیزی نمیگم حرکت کرد.
چایی را میگذارم روی اپن، انگار
عمه محمد را با زبانش دار نمیزدم دست بردار نبود.
– ولش کن خُله یکم…
محمد را بوسید و روی تشکچه خرسیاش گذاشت.
میخندید.
– خل نیست احمقه… فکر میکنن مردم کوره ولی خودش کور خونده
اخمهایم در هم تنید.
– اما میدونه غلط اضافی کنه پخ پخ.
دیدم که وسایل داخل کیسهها را هی با انگشکش جابجا میکرد، با حفظ همان لبخند.
– میدونم گشنتونه غذا گحرکت کردم بخورید
بلافاصله ظرف یکبار مصرف را جلو کشید و با ذوق دربش را باز کرد… محدودیت داشت و کم غذا میخورد میدانستم.
با صوتی ناراضیاش دیده باز کردم.
– چیزی شده؟
#پارت۹۹
تبسم مصنوعی روی صورتش نشاند.
– اممم… چیزه خیلی ممنونم ازتون.
حرف و عملش یکی نبود، تشکر میکرد ولی باقی مشماها را زیر و رو میکرد.
– ماهی که ضرر نداره؟!
کف دستانش از حرکت از حرکت ایستادند، لیوان چای بزرگی را کنار کف دستش گذاشتم و استکان کمرباریک سید را برای خودم پر از چای کردم.
– نه نداره… اما میدونید چیه، محمد تنش گرمیه یعنی کلا میگن پسربچهها طبعشون گرمه اکثرا ادویه که میخورم لپاش سرخ میشه.
شانههایم افتاد، خستگی این چند وقت انگار یکباره روی تنم آوار شد.
– یعنی چی؟
شانه بالا انداخت.
– نمیدونم گلیخانوم بیان کرد… اضافه کرد بچه پسر طبعش گرمه زود جوش میزنه.
چپ چپ به محمد نگاه کردم، تحفهخان طبع گرمی هم که داشت. پسرک بیحیا حق داییاش را هم خورده بود.
در سن ازدواج میل ازدواج نداشتم، یعنی با شرایط من…
استکان را به لبم چسباندم و گفتم
– این بیبیسی چی میبیان کرد اومده اینجا؟!
کف دستش را مقابل دهانش گحرکت کرد، از گرسنگی خرماها را شتابزده سریع داخل دهانش تپیده بود، لپهای بیرنگ و صورت بیروحش حالا با آن چشمان درشت و لپهای پر بامزه شده بودند.
– خوشم میاد شما هم ازش خوشتون نمیاد.
زانویم را تا کردم و آرنجم را به زانو چسباندم، ژست لوتیمنشانهای گرفتم.
– خوش چیه… نصف روز بسپرنش نیم ساعته دیوونش میکنم فرار کنه، دختره…
دهانش از حرکت از حرکت ایستاده بود، انگار موقع گوش دادن نمیتوانست همزمان خوراکی بخورد.
– من امروزگار چندبار بهش تذکر دادم گوش نکرد، ماشاالله به زنای فامیلتون امون نمیدادن من این بچه رو دو دیقه تو آرامش نگه دارم… دیگه داشتم ذله میشدم که رسیمتوجه شد.
دست دراز کردم و تکهای از ماهی را جدا کردم، نگاهش روی ماهی ثابت ماند و صدای بلعیدن بلند غذا را شنیدم.
قلبش میخواست…
اعصابم از کف دست خودم خرد شد. ماهی را در همان ظرف رها کردم. انگشتهای روغنیام را به لبم زدم.
واقعا خوشمزه بود…
با حسرت خیره شدم و تازه بیشتر و بیشتر برای زنی که هیچ نسبتی در هیچ جای پروندههای کاغذی با محمد نداشت احترام قائل شدم.
– فکر کنم اینم روزگاری گربه محله است… احسانِ…
صدای ریز خندیدنش بلند شد، یک کف دستش را جلوی صورتش گراهی شده بود و کف دست دیگرش را مقابل من.
احتمالا اولین خندهی این چند وقت اخیرش بود.
– وای… وای… از کف دست شما، شد قضیه اگه نخوری میریزمش آشغال!!!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن