متعجب تر از قبل شدم.
کاش میتونستم بفهمم چی میگه.
کاش واضح تر حرف میزد و من رو متوجه می کرد.
– میشه یکم واضح تر بگید؟
چتری جلو پیشونیم رو یکم بازی داد و در نهایت نفسش رو فوت کرد.
– من درخواست طلاق دادم.
هوش از سرم پرید.
انگار جهان داشت دور سرم چرخ می خورد.
جدا شن ماهد و مهشید از طرفی و محرم شدن بی موردم سر بچه با ماهد از طرف دیگه …
– خب، خب شما می تونید با اوردن بچه زیستنتون رو سر و سامون بمتوجه شد!
سرش رو به طرفین تکون داد.
– زندگی مشترک ما خیلی وقته تموم شده، ما حتی چند ماهیه که شب ها با هم توی یک اتاق و روی یک تخت نمی خوابیم.
ناخودآگاه ذهنم سمت اون شامگاه که صوتی ناله های شهوت آمیزش تا طبقه پایین می اومد پر کشید ولی خجالت کشیدم بیانش کنم و سعی کردم از این کار منصرفش کنم.
– من دوست ندارم توی زیستن شخصیتون دخالت کنم ولی طلاق بهشدت سخته …شرایط حیات ها فرق میونه به هر حال ولی من طعمش رو چشیدم … نگاه اطرافیان و سر کوفت های بعدش آدم رو دیوونه می کنه، حتی روی روان دخترمم تاثر گذاشته.
کیفش رو برداشت.
– منم برای همین می خوام ماهد فکر بچه دار شدن رو از سرش بیرون کنه! امروزگار هم اومدم احظاریه دادگاه رو شخصا بهش بدم …مهریهمو بهش بخشیدم فقط امیدوارم منطقی برخورد کنه.
دیگه حرفی نمونده بود.
اصلا نمی تونستم حرفی بزنم یا چیزی بگم.
ترجیح دادم ازم فاصله بگیره تا صورتم رو آب بزنم و این افکار رو از خودم دور کنم.
تا طبقه بالا که خودمو رسوندم، مدام داشتم فکر و خیال می کردمکه واکنش ماهد چی میتونه باشه و با متوجه شدن جسم کوچولو دخترم به کل همه چیز از یادم راهی شد.
چشم هاشو باز کرده بود و پرستار داشت براش کانال تلویزیون رو عوض می کرد.
آیدا با متوجه شدنم از زیر ماسک تنفسش تبسم زد که باز به عادت پیشونیم رو بوس ردم و انعامی کف کف دست پرستار گذاشتم که بیان کرد:
– آقای دکتر زحمتش رو کشیدن! ممنون از شما.
به این که ماهد حتی چنین کاری کرده بود هیچ شکی نداشتم.
لبم رو دندون گراهی شدم و روی صندلی کنار آیدا قرار گرفتم.
وقتی کنارش بودم احساس امنیت بیشتری داشتم.
شاید هنوز یک ساعت هم نشده بود که تقه ای به ورب اتاق خورد و هموقت ماهد توی چهار چوب ظاهر شد.
– یه دقیقه بیا بیرون کارت دارم.
نیم نگاهی به ایدا انداختم و با چشکی بهش اطمینان خاطر دادم که زود بر میگردم و بوس روی هوا براش فرستادم.
درب اتاق رو بستم که ماهد میخ نگاهم کرد.
– همین امشامگاه برای کاشت جنین آماده میشی …گرفتی چی میگم؟
خیال می کردم با اون حرف هایی که مشهید زده بود از این تصمیم منصرف شده باشه اما اصلا هیچ تغییری نکرد.
سوالی نگاهش کردم.
– نمی خوای با مهشید مشورت کنی؟
پوزخندی زد.
– اون از من برای بچه دار شدن مشتاق تره.
قلبیل دروغ اظهار کردنش رو نمی درک کردم.
هیچ دلیلی وجود نداشت که اون بخواد حیاتش رو با مهشید حفظ کنه مگر این که به خاطر جایگاه و مقامش بود زیرا هیچ ازدواجی با رفتن یک نفر از اون ها پایدار نمی مونه.
– من امروز صبح مهشید رو متوجه شدم.
کف دست به سینه شد.
– خب به سلامتی!
نفسم رو فوت کردم.
– ماهد اون راضی نیست شما بچه دار بشید، خودش با زبون خودش به من گفت می خواد بره خارج از کشور، با همین گوش های خودم متوجه شدم که اومده بود اینجا بهت در خواست طلاق بده …تو چرا می خوای بچه ای رو برات بیارم که …
وسط حرفم پرید.
نذاشت ادامه بدم.
حرف زدن من داشت براش گرون تموم میشد.
– کافیه! خودم می دونم داره چه غلط می کنه؛ تو از من کمک خواستی و حالا باید جبرانش کنی …حق دخالت توی زیستن شخصیمو نداری.
گلوم خشک شده بود.
اون رسما داشت آینده یه بچه رو نابود می کرد.
– ولی بدون مهشید نمیشه تخمک برداشت که.
نگاه نافذی به من کرد.
– قبلا هم بیان کرده بودم …از تخمک های خودت استفاده میکنم، واسه اعتیادش دورش خط کشیده شده.
وای که اصلا قد و شرطی برای حرف هاش نداشت.
من رو دیوونه می کرد و این دیوونگی بیشتر روانمو بهم می ریخت.
– اونجوری بچه میشه مال ما! نه واسه تو و مهشید.
چشم ریز کرد.
– مگه فرقی به حال تو می کنه؟ تو داری وظیفه خودتو انجام میدی پس برات مهم نباشه بچه از کیه! عصر مامانتو بسپر بیاد اینجا …میبرمت کلینیک زنان.
توی این موقعیت نمی تونست توجه بشه من باید کنار آیدا باشم و هیچ کس جز خودم بهتر از پس این کار بر نمیاد.
– میشه بزاریش یه وقت دیگه! حداقل آیدا از اینجا مرخص بشه …توروخدا الان سختمه.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن