از لحظهای که پدر و برادرم را ترک کرده بودیم هیچ حرفی نزده بودم.
– دلی حرکت کردی گشتی خوردی بردی به ما رسیدی خستگیتو آوردیا.
یاد مردهای غرغرو افتادم همانهایی که از زن انتظار دارند مانند ربات کار کند و خسته نشود، شامگاه هم با شور و هیجان قربان صدقه مرد برود.
– دلآرا خانوم… یکم حرف بزن مطمئن بشم زبونبند بهت نزدن.
همان لحظه محمد نق زد، سمتش چرخیدم.
– سلام شیرپسرم…
– صلوات…
محمد را از داخل کریر برداشتم و دیده غرهای رو به او که از آینه ماشین به من زل زده بود رفتم.
– سلام زیبا… سلام شیرمرد، قلبت برای من تنگ شده بود؟
گلویش را صاف کرد و با صوتی پر از خندهای اضافه کرد
– دلی حقیقتش محمد به هیچجاش نبود نیستی… اما دایی محمد خل شده بود از اینکه یوقت نخوای برگردی.
با لرزش کوتاه تلفنم کمی محمد را در آغوشم جابجا کردم، با مشاهده کردن نام آسیهجان یک لحظه استرس گراهی شدم.
نکند بنده خدا حالش بد شود در تنهایی!
– قلبی… اینکه اصلا جوابمو نمیدیا خیلی حرصیم میکنه، حس میکنم توام منو به یه جای محمد دایورت میکنی.
با متوجه شدن متن پیام آسیهجان نخودی لبخند زدم.
– چه خوشتم اومد گفتم منو دایورت میکنی.
#پارت۲۸۲
گوشی را داخل جیبم برگرداندم، چقدر هم طرف حساب آسیهجان پررو شده بود.
” قلبآرا نیم ساعت امین و ببر یه جایی… اینو بفرستم بره بست نشسته اینجا تا امین و ببینه ”
لب زیر دندان کشیدم.
– بریم یه چیزی بخوریم؟!
ابرو بالا انداخت.
– زبونتو پس موش نخورده.
خدا مرا ببخشد، برای گول زدنش با صوتی نازداری گفتم
– عه آقا امین من شوکه بودم وگرنه خودتون که میدونید احترام خاصی برای شما قائلم…
لب گزیدم. رسما داشتم با دل و روده مرد مقابلم بازی میکردم… به من چه مادرش بیان کرده بود ولی…
خودم که میخبر داشتم از ته دلم عاشق شدم شرایطش را داشته باشم و… نمیشد، من و او… نمیشد.
دیگر همان یک ذره ذوق را هم نداشتم.
– بریم پیتزا… هر چند خودم منبع سوسیس کالباسم.
پیامک کوتاهی به آسیه جان فرستادم.
” چشم قشنگ خانم ”
– نه، یه چیز سرپایی… ذرتی سیبزمینیای.
محمد را ساکت به سینهام چسباندم، با ولع شروع به شیر خوردن کرد. چادرم را کشیدم و از شیشه ماشین به خیابان زل زدم.
#پارت۲۸۳
امین
بهار شده بود…
هوای اردبیل گاهی قهر بود گاهی آشتی. تابش خورشید از میان ابرهای سیاه هنوز هم برایمان حس تازگی داشت و یا بارانی که در چند ثانیه اوج میگرفت.
با صوتی باز شدن در مغازه سر چرخاندم، منتظر دلآرا بودم. این روزگارها درگیر مغازه کوچک خودشان بود.
– دلی یخچال رو دیشب شس…
با مشاهده کردن دختری که محمد را در آغوشش گرفته و وارد مغازه میشد نطقم کور شد. عوض شده بود پوشش معقاما داشت اما همان محنای همیشگی نبود.
– سلام.
کف دستمال را کنار سینک ظرفشویی گذاشتم و از آشپزخانه بیرون رسیدم.
– سلام… بزارید در مغازه باز باشه، بوی روغن و غذا محمد و اذیت میکنه.
باشه کوتاهی زمزمه کرد و نگاهی در مغازه چرخاند، حس خوبی نداشتم… انگار که وارد شده بود اوضاع مرا بسنجد.
– میخواستم محمد و ببرم گردش… گوش دادم امروزگار سر اون دختره خیلی شلوغه.
نفس عمیقی کشیدم و سعی کردم ساکت باشم.
– شما که محمد بغلتونه… دیگه اینجا اومدنتون برای چیه؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن