سودابه تبسم زورکی زد.
– بخدا اینا باز یه خرابکاری کردن؟
تا ودود در را باز کند پرسیدم
– چرا مامان اینجاست؟
نگاهان سودابه افسرده شد، پذیرش حال الان خاتون برای همه سخت بود.
– پرستارش دزدی میکرده… آقاجون بعدش دیگه پرستار نگرفته منم دلم نمیاد تنها بمونه…
ودود کلید انداخت و داخل شد. سودابه با آوای آهستهی گفت
– ودود بخاطر خاتون نهار میاد خونه شامگاها هم زودتر میاد… مامان که خونه ماست انگار خیالش راحت میشه.
ناتمایل داشته بود که محکم او را بغل کردم، هرچند بخاطر ودود حاضر بود به خاتون برسد ولی بهشدت بیشتر از من که دختر آن زن بودم کمکش کرده بود.
– مولین ببخشید!
با صدای ریز مهیار هر دو وارد خونه شدیم، جغجغه من قد کشیده بود پنج سالش بود که رهایشان کردم.
– چیکار کرمشاهده کرد باز؟!
پسرها با متوجه شدن من کنار مادرشان شوکه شدند. مهدی زودتر به خودش آمد و چیزهایی را که میان کف دستش بود روی زمین انداخت.
– عمه… عمه خودتی؟!
کف دستانم را برایش باز کردم، پسرک چند سال دیگر قطعا بلندتر از من میشد.
– خودمم قربونتون برم.
زیرنگاهی نگاهی به مهیار انداختم، همیشگی کمی دیرتر میجوشید.
#پارت۲۷۳
به صورت آرام مادرم نگاه میکنم، انگار آماده بود و میاطلاع داشت قرار است بیایم.
رو به سودابه زمزمه میکنم
– میگم… تنهایی سختته؟
موهای باز شرابی رنگش را پشت گوشش میبرد. یک تیشرت یاسمنی رنگ پوشیده که خط سینههایش مشخص است.
عجیب است هر زوجی را که میبینم به چیزهایی دقت میکنم که قبلترها نمیکردم، دائما درحال پیدا کردن ایراد خودم هستم… چه باعث شد اینگونه مطرود شوم.
بشقاب پر از میوههای خرد شده را سمتم هل میدهد، خاتون قرص خواب آور خورده و خواب است.
– نه… آقاجون خودش به خاتون میرسه، نمیزاره کسی کف دست به لباساش بزنه… یه ناهار و شامه که یه ذره بیشتر میپزم دور هم میخوریم… سفره ما با پولای آقاجون پر میشه ناانصافی بخوام بگم از جیب ودود خرجشون میشه.
تکهای سیب داخل دهانم میگذارم.
– ودود زندگیشو، جوونیشو گذاشته پای آقاجون و مایملکش نوش جونش.
تبسم میزند حس میکنم از چیزی ذهنش آهسته میشود.
– چند وقت پیش… داور آقا…
حرفش را قورت میدهد.
– هیچی ولش کن!
نام داور کنجکاوم میکند تا بدانم باز چه آتشی سوزانده که صدای پیامک تلفنم کشیده میشود.
#پارت۲۷۴
با مشاهده کردن متن پیامش مطمئنم که صورتم قرمز شد، بیشعور… دستم به او اگر میرسید… هیچ قلبم نمیرسید او را اذیت کنم.
گاهی قلبم غنج میزند وقتی به بزرگسالی محمد فکر میکنم… کاش شبیه داییجان اختاپوسش میشد.
متن پیامش را بار دیگر میخوانم
” نازنـینا… تو چرا بیخبر از ما شدهای؟! ”
لب میگزم و زیر دیدهی به سودابه نگاه میکنم.
تمام حواس او هم به صفحه اینستاگرامش است، ودود غذای خودش و بابا رو برده بود مغازه وگرنه خانم خانما همچنان آویزان ودود میشد.
لب باز میکنم تا ادامه حرفش را بپرسم که دوباره گوشی میان کف دستم میلرزد.
” دلی… دور از جون خر شدی یا بقیه بیتاشم بفرستم ”
کم مانده جیغ بزنم که سودابه تلفنش را سمت من چرخاند.
– تولد الین بوده.
دخترک موطلایی با چشمانی به رنگ آسمان… دختر برادرم داور، با مشاهده کردن عدد سه روی کیکش میفهمم که سه سالش تمام شده است.
– شما نرفتید؟!
آهی کشید.
– نه انگار فقط دوستاشون و دعوت کردن… میدونی که مقلب زندگی الهام فرق میکنه با ما.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن