((امین))
کرکره مغازه را پایین کشیدم و کمرم را صاف کردم.
امشب تا اذان صبح قرار بود مسجدها را بگردیم، شامگاه آخر بود.
رسول را مشاهده کردم که نزدیک میشد.
– من میرم خونه لباس عوض کنم میای؟
به لباسهایم اشاره کردم، پیمسیرن مشکی کشیده زنجیر تا زانویم میرسید.
– تو مغازه عوض کردم.
باشقره را برداشتم و روی سرم انداختم، پارچه را کامل پیچیدم و انتهایش را کنار گوشم چفت کردم.
– میرم جلو مسجد، زود بیا با هم بریم.
رو چرخاندم سمت گنبد و گلکف دسته مسجد، دیدهانم را دوختم به آن تک پرچم بزرگ و سبز یاحسینی که هر سال محرم و صفر برافراشته میشد
– شاید امسال آخرین سالی باشه که میام.
رسول مردانه کف دستش را روی شانهام انداخت.
– نگو… امیدت به خدا باشه… ما که از حکمتش خبر نداریم!
کفری کف دست رسول را از شانهام پایین انداختم
– حکمتش اینه یه طفل دوماهه بیمادر بمونه… حکمتش اینه ننهآسیه نگاهش خون بیوفته از داغ بچه… این چه حکمتیه که زن پا به ماه شوهرش بمیره و خودش…
به رسول میاضافه کردم ولی در دل برای خدا خط و نشان میکشیدم.
– به ولای علی رسول… عالیه چشم باز نکنه نه دیگه خودشو آوا میزنم نه حسینشو و نه عباسشو…
انگشتانم را به تهمشاهده کرد روی سینه رسول کوبیدم
– امسال سال آخره رسول… یا شفای خواهرمو میگیرم یا…
رسول بازویم را فشرد.
– نگو برادر… نگو… کفر نگو!
#پارت۷🕌
رو به نوحهخوان ایستاده و آوا بالا میبرم
– دردیمیز وار(درد داریم)…
صدای جای گرفتن زنجیر بر شانه افراد اطرافم همزمان شد با پاسخشان
– اباالفضل…
به قلبم نقرار گرفت، بغض مردانهای داشتم که به سختی قورتش دادم اینبار گلویم را صافتر کردم.
– دردیمیز وار(درد داریم)…
آواها بلندتر شد
– اباالفضل…
سرم را سمت محراب سقاخونه چرخاندم، کنار شمایل قمر منیر بنیهاشم… صحنهای که مشک میان دندانهایش فشرده بود و بیکف دست روی دو زانو افتاده بود.
– دخیلــوک(دخیل بستیم بهت)…
– اباالفضل…
صدایش کردم، بیان کردمش باب النجات… گفتم اگر دل شکسته از این سقاخانه بیرون بروم دیگر صدایش نخواهم کرد.
وقفم را که متوجه شدند حاج اکبری از آن سمت ” علـی ” را بلند آوا زد که زنجیرزنان شتابزدهتر زنجیر زدند و اضافه کردند
– یا اباالفضل… یا زهرا… اباالفضل…
صورت اشکیام را پایین انداختم و به ناممکنی که کف دست خداوند آسان بود و میبیان کردیم معجزه اندیشیدم… سالها در این کف دستگاه و عزاداری برای هر دردمندی دوا آرزو کرده بودم و حال…
خودم باید کف دست خالی بر میگشتم.
هنوز شاهبیت مخصوص سقامنزل را نگفته بودم که زنی با تضرع و شیوت یک پیجادهن نوزادی صورتی رنگ را پرت کرد و درست مقابل پایم افتاد.
عادی شده بود، زنها روسری یا تکهای لباس میآوردند… دعا میخواستند… فقط دعا، مانند من به معجزهها دل خوش میکردند!
این زن هم درد داشت آدم بیدرد مگر پیدا میشد، شاید نازا بود و یا طفل بیمار در خانه داشت.
#پارت۸🕌
برای چای خوردن نماندم و از مسجد بیرون زدم. شالگردن سیاه رنگم را که بیتوجه به سرد و گرم هوا برای خش برنداشتن صوتیم میبستم، دور صورتم بستم.
– امین… امین…
سمت رسول چرخیدم.
– میریم مسجد معمار نمیمونی… کف دستهباشی تویی؟
خسته شده بودم… از التماس به خدا، چقدر رقیه و علیاصغر را قسم میدادم تا به نوزاد چند روزگاره خواهرم رحم کند.
یتیم شده بود… بیمادر هم…
– نمیمونم… ننه تنها…
صوتی جیغ زنی به گوشم رسید، جلوی شمعخونه سقامنزل خم شده و روی صورت زنی از حال رفته میکوبید.
نگاه رسول هم سمت صدا رفت.
– عه… زن سیدیعقوبه!
با رسول نزدیک زن شد. صوتی التماسش گوشش را پرکرد.
– جانوا قوربان بالا… نو اولدی سنه… (قربونت برم بچهام… چی شدی تو).
پیرزن یکی به صورت زن جوان میکوبید یکی به ران خودش.
– آی آللاه… ولینتدی بوقیز( ای خدا… ابندختر ولینته).
رسول جلوتر حرکت کرد.
– گلیخانم… خیردی(خیره).
پیرزن نالید.
– تو رو خدا سید و خبر کن بیاد… این بچه تلف شد، چقدر اظهار کردم نیایم اینجا… چقدر بیان کردم به سید حالش خراب میشه!
رسول سمت مسجد دوید، حتما میحرکت کرد دنبال آسید یعقوب.
رو گراهی شدم از جسم بیجان زن و میل داشتم از کنارشان بگذرم که کسی گوشه پیراهنم را چسبید.
– امین خاله خیر ببینی کمک کن قد بلندش کنم ببریمش بیمارستان!
#پارت۹🕌
طوری خنگ و عجیب نگاهش کردم که پیرزن گوشه لبش را جوید. میاطلاع داشت امین محال است نوک انگشتش به نامحرم بخورد.
– بیا مادر… گناه نداره به همون عباسی که آوا میزنی مریضه دیگه از حال رفته.
در حال استخاره کردن بودم که سیدیعقوب سراسیمه خودش را کنارمان رساند.
– پاشو گلی… زن پاشو ببریمش بیمارستان.
سید دست زیر بازوی زن انداخت و سوئیچ را سمت من گراهی شد.
– امین… باباجان بپر ماشینمو روشن کن… این بندهخدا حالش خوب نیست باید زود برسونمش بیمارستان.
این یکی را دیگر نمیتوانستم رد کنم. سوئیچ را گحرکت کردم تا سمت ماشین بروم که صدای ترسیده گلی خانم در گوشم پیچید.
– یاحسین… افتاده به خونریزی.
زن و شوهر داشسریع پس میافتادند. همه در محله میدانستند سید و زنش حسرت ندیدن بچههایشان عذابشان میدهد برای همین برای همهی بچههای محل پدر و مادر بودند.
دو بچه بیشتر نداشسریع، دخترشان حرکت کرد تهران درس بخواند و با استادش ازدواج کرد و ساکن کانادا شد… پسرش به هوای کار راهی شد عسلویه و بعد ده پانزده سال هنوز هم برنگشته است.
در عقب را باز کردم. معذب سؤال کردم
– یه چیزی بندازم روی صندلی؟
سید مرا کمی هل داد و زن را آهسته روی صنقلبیها خواباند.
– گلی برو بشین پاهاشو بزار روی پات بزار به مغزش خون برسه.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن