قلبیل مخالفت و بی میل بودن پناه بیشتر ذهنمو درگیر میکرد!
انگار تنها کسی که میدونست توی ذهن متین چی میگذره پناه بود…
متین دیدهکی حواله پناه کرد و بیان کرد
متین: من درستش میکنم… ولگا این کار نمایش خانگی هست تا حدودی راحتره و ارخوشحال اونقدر سخت نمیگیره… من متن و بعد از تعویض برات میفرستم بخون… حله؟؟
ولگا اما انگار هنوز ترمشاهده کرد داشت یا شایدم متوجه اصرار متین شده بود و نمیمیل داشت خیلی خودشو مشتاق نشون بده…
ولگا: باشه بیام حالا ببینم خوشم میاد یا نه! من چند ساله دارم برای مقلب شدن تلاش میکنم… اینطوری تمام زحماتمو باید بذارم پشت گوشم و از اول شروع کنم… خب سخته منم حوصله ندارم تنها یچیزی میتونه وادارم کنه اونم اینکه لذت ببرم…
زیاد به حرف ولگا توجه نکردم چون میدونستم قطعا برای بازیگری اقدام میکنه بیشتر فکر درگیر پیشنهاد مزخرفی که متین داد بود…
اینکه ولگا بخواد یه ترم مرخصی بگیره واقعا کار بی فکری بود که ولگا دربارش صحبتی نکرده بود ولی متین طاقت نیاورد و باز جویا شد…
متین: این ترم و مرخصی میگیری؟
ولگا خونسرد گفت
ولگا: معلومه که نه! مگه عقلم کمه برای یکاری که هیچ معلوم نیست چی بشه خودمو عقب بندازم؟
تو ذهنم یه آفرین به ولگا گفتم، اما انگار متین اصلا از این وضع راضی نبود
متین: ما بعد از عید میخوایم کلید بزنیم اونوقت چی؟
ولگا: حالا تا اون موقع اگه شرایط اوکی بود و خوشم اومد سه جلسه فرصت غیبت دارم… همه سکانس هایی که با من داری تو یه ساعت نیست که هر کدوم تداخل داشت نمیرم…
اخم های متین توی هم راهی شد…
متین: یعنی مرخصی نمیگیری؟ تو باید کار کنی الکی نیست که…
اما ولگا هم باهوش بود و متوجه شده بود متین اونو میخواد برای همین طلبکار گفت
ولگا: اصلا ولش کن حس میکنم جاده بیهودهست…
متین کلافه شده بود
متین: وای شماها چه سختید، نفوذ ناپذیرید… بابا دخترای فامیل ما حاضرن پول بدن بازیگر بشن…
ولگا پوزخندی زد
ولگا: برو به همونا بگو…
پناه بالاخره خاموشیش و شکست و به من اشاره کرد
پناه: از تاثیرات همسایگی با اینه!
خاموشیشو با تیکه انداختن به من شکسته بود و این یعنی هنوز از حرفم غمگینه…
نگاه خونسردمو توی نگاهاش انداختم و به زدن پوزخندی کفایت کردم که ولگا بی حوصله به حرف اومد
ولگا: امروزگار نوبت دعوای تو با آرنگه؟ منو متین بکشیم بیرون صحنه خالی نمیمونه؟
پناه: خداروشکر من نیستم ریخت اینم نمیبینم…
ولگا: کی میرید؟
پناه: الان
راستین که تا الان سرش توی گوشی بود با گوش دادن این حرف پناه فوری بیان کرد
راستین: خاله منم میام…
پناه: الان کجا بیای؟ جشن ساعت ۲ شروع میشه…
اخم های راستین توی هم رفت و با دلخوری گفت
راستین: اَه این چه سفریه! هیچ جا نحرکت کردیم…
پناه اخم کرد و جدی اضافه کرد
پناه: از حالا روی من اندازه یه ساعتم حساب باز نکن… راستین تهرانم بودیم اظهار کردم من برای دَدَر دُدُر نیومدم…
عصبی شدم! از جای دیگه اعصابش خورد بود چرا سر بچه خالی میکرد؟
البته اینم خوب میدونستم راستین هم بهونه الکی میگیره درحالی که میدونه پناه اصلا شرایط بردنشو نداره…
– راستین برو بپوش ما سه نفری میریم بیرون!
راستین پرید بغلم و بعد از بوسیدنم گفت
راستین: آخ جون… ایول پسر تو همیشه پایهای… من حرکت کردم سه سوته میام…
پناه آروم اما با اخم بیان کرد
پناه: کجا میخوای ببری؟ هوا رو نمیبینی؟ همه جا یخبندونه،سرما میخوره نمیگی یه جا پاش لیز میخوره…
خب پس مشکلش این بود! قلبیلی نداشت بهش توضیح بدم پس فقط رو به ولگا گفتم
– نمیپوشی؟؟
ولگا با تردید نگاهی به من و پناه انداخت
ولگا: الان…
پناه با حرص دیدهامو باز و بسته کرد و گفت
پناه: هووووووی باتواَمااااا…
بازم بی توجه به پناه روبه ولگا شروع به حرف زدن کردم
– از زیر پالتو یه لباس نازک بپوش کهکشان عجایب سرپوشیکف دست گرمت نشه غرغر کنی…
ولگا با ذوق بیان کرد
ولگا: آرنگ فضای برفی شهر خیلی زیباه میشه بریم چندتا عکس بگیرم؟ حیفه از دستش بدیم!
پناه بالاخره متوجه شد قصد جواب دادن به حرفشو ندارم… برای همین دیگه چیزی نبیان کرد
آرنگ: باشه ولی بستگی به راستین داره اگه همکاری کرد همه جا میریم عکس بگیرین… شامگاه هم بریم کهکشان!
ولگا: راستین با من…
الان بهترین وقت بود برای زدن حرفی که با تمام وجود ترجیح میدادم توی دیده های پناه زل بزنم و بگم… اما بجاش جدی توی نگاهای ولگا زل زدم و حرفمو به در اضافه کردم که دیوار بشنوه…
– با کله باهاش حرف نمیزنیااااا…
نگاه به پناه ننداختم که ببینم واکنشش چیه ولی خب مطمئن بودم متوجه شده
ولگا چشمشو توی حدقه چرخوند و کلافه اضافه کرد
ولگا: چشــــــــــم پدر دلسوز… گاهی از کف دست تو عُقم میگیره… خوبه خودت از اون آکله بچهدار نشدی…
صورتشو درهم کشید و ادامه داد
– وای وای تصورشم چندشآوره… کهیر زدم فکرکن باید ناز بچه اونو میکشیدیم، آخر سرم یکی میشد لنگه مادرش…
اخم هام توی هم حرکت کرد… این حرف ولگا واقعا کوته فکرانه بیان شد! اگه هم بچهای وجود داشت دلیل نداشت مثل صدف بشه…
اهمیتی ندادم فقط کوتاه اظهار کردم
– چسب هل کارسازه…
ولگا: استخر عسل هفت گیاهم برای تو خوبه بلکه یه درصد این اخلاق گندتو بشوره ببره!
متین فرصت و غنیمت شمرد و با لحن متفکر گفت
متین: یه چیزی و متوجه نشدم… تو قبلا ازدواج کردی!؟
پوزخندی که اومد روی لبم بشینه رو کنترل کردم! چرا این پسر بازیگر قهاری نبود؟ شایدم بود اما جلوی من کف دستش رو شده بود!
با جدیت تمام اضافه کردم
– خودشناسی خوبی داشتی، شاید تو کارگردان موفقی بشی!
متین متوجه منظورم نشد و با لحنی که معلوم بود گیج شده گفت
متین: هان؟ چیشد؟ چه ربطی داشت!
ولگا: بی سواد بیان کرد بازیگر خوبی نیستی یعنی وقتی پناه شناسنامه منو گذاشته زیر بغلت دیگه چرا زر زر میکنی؟
رنگ از صورت متین پرید ولی پناه کاملا خونسرد نگاه میکرد این نشون میداد یا توانایی بازیگریش بهتر از متینه یا شاید کلا براش اهمیت نداشت…
بی تفاوت به صورت رنگ پریده متین مسیری شدم سمت اتاق ولی صوتی ولگا به گوشم رسید که گفت
ولگا: ببین متین یه چیزی میگم گوش بده و بهش عمل کن سعی کن در برابر آرنگ حرف نزنی زیرا خودتو لو میدی… این لب باز کنی کل ذهنت و میخونه اگه میبینی گاهی حرف نمیزنه چراکه میخواد تو موقعیت خوب دهنتو صاف کنه!
با گوش دادن حرف ولگا تکون شمشاهده کردی خوردم… به سمت لباسام توی اتاق حرکت کردم اما یچیزی توی سرم زنگ میزد…
با کف دوتا دستم سرمو فشار دارم! جدا من نسبت به ۵-۶ سال پیش چه تغییری کردم؟
من رفتم دنبال صدف آره راهی شدم دنبال خیانت زنم…
عقلم هشدار داد! دلم تیر کشید! یاد آوردی نکن… هردوتاشون ازم میمیل داشتن یادآوری نکنم!
اما من عوض شدم تو این ۵ سال، آدمی شدم که ولگا میگه قدرت ذهن خونی دارم! شاید نیاز باشه آدم قبلی و به یاد بیارم، شاید لازم باشه بهش فکر کنم؟
عقلم با بیرحمی توی سرم فریاد میکشید کیو میخوای به یاد بیاری؟ چه صحنههایی رو؟ میخوای مرور کنی اون روزگار چه اتفاقی افتاد؟ نکنه دوست داری همینجا به وضع ۵ سال پیش دچار بشی؟ یادت رفته ماشینی که وسط خیابون پارک شد و پسری که تا چند روز حرفی نمیزد و ؟
نه من نمیخواستم مرور کنم… نمیمیل داشتم فکر کنم چه به روزگارم اومده و چی دیدم…
دلم ولی انگار میترسید! حرفی نداشت فقط یه ندای آرومی میاضافه کرد قبلا مهربون تر بودی!
چیشد نتیجه مهربونی یه پسر شهرستانی؟ پس مهربونی زیادی نتیجه خوبی نداره…
آرنگ همینه هرکس بخواد تحمل میکنه هرکس نخواد هم به درک…
لباس پوشیده از اتاق خارج شدم!
بعد از آماده شدن بقیه، همه با هم از خونه خارج شدیم!
مکان های تاریخی داخل شهر هدف ما بود، از میدان نقش جهان شروع کردیم…
هرجا کمتر از نیم ساعت میموندیم از آشکدهای که توی مسیر بود برای بچه ها آش خریدم…
کاسه آش راستین دستم بود و قاشق قاشق توی دهنش میذاشتم…
رد نگاه راستین و دنبال کردم که از شیشه جلو دوخته شده بود به مادر و پسری که داخل مغازه بودن و مادرش غذا داخل دهن پسر میذاشت!
این میتونست یه جرقه باشه برای بیان مشتاق دیداری…همونجوری هم شد و بسیار آروم قطرههای اشک روی گونهش و خیس کرد…
شاید این مظومانه ترین گریهای بود که از راستین میدیدم… بی آوا و فقط زل زده بود به تصویر روبهروش!
دستمو زیر چونهش گذاشتم و برگردونمش سمت خودم…
– راستین خوبی؟
با چشمای که خیس از اشک بود به حرف اومد
راستین: نه، مامانمو میخوام…
کف دستمو بردم سمت گونهش و آروم اشکش و پاک کردم
– بیا تماس تصویری بگیریم باهاش حرف بزن
راستین سرشو به نشونه نه بالا پایین کرد و بیان کرد
راستین: نه اون چه فایده داره؟ من میخوام بغلش کنم…
با کف دستش به اون مادر و پسر اشاره کرد
راستین: دلم میخواد الان مامان پگاه بهم آش بده…
الان وقت تذکر و یادآوری و تنبیه نبود!
مادر بحثش با کل جهان فرق داره، منه ۳۳ ساله کنترلی روی بیقراری برای پدر و مادرم ندارم چه برسه به یه بچه ۵ ساله!
کاسه آش و دادم دست ولگا، راستین و بغل کردم و سفت لپشو بوسیدم…
آرامش من توی این پسر بچه خلاصه شده بود… چقدر خدا بهم رحم کرد که بعد از اون اتفاقها کاری کرد که حداقل بزرگ شدن راستین و ببینم! واقعا برای یه بار خدا بهم رحم کرد…
توی نگاهاش زل زدم
– راستین میدونستی من از این حرفات بسیار مسرور شدم؟
اون تیلههای خوشرنگ از تعجب به درشت ترین حالت خودش رسید…
راستین: خُلی؟ من گریه میکنم تو مسرور شدی؟
با کف دست موهاشو بهم زدم
– نه خیر اشتباه نکن از اون قسمت آزردهم… از این خوشحالم که پسر با احساسی مثل تو دارم، منم خیلی وقتا دلم برای مادرم تنگ میشه…
آوامو آوردم پایین و ادامه دادم
– راستین قول مردونه میدی این حرفی که میخوام بگم بینمون بمونه؟
راستین فین فین کنان به حرف اومد
راستین: قول میدم، مردِ و حرفش!
بعد فوری انگشت کوچیک دست راستشو جلو آورد و با نگاه های که حالا بجز برق اشک، برق ذوق و هیجان هم توش موج میزد باهم عهد بستیم…
– راستین میدونستی منم دلم برای مولینم تنگ میشه و گریه میکنم؟ آدم مگه چندتا مادر داره؟ درسته وقتی به نازبانو زنگ میزنم خودمو سرحال نشون میدم چون دلم نمیخواد متوجه بشه که منم دلخورم… آخه مادرا وقتی بچههاشون کنارشون هست الکی دلواپسن، حالا که ما ازشون دوریم، پس نباید متوجه بشن ناراحتیم مخصوصا الان که مامان پگاه حالش خوب نیست… پس واسا آروم شدی زنگ بزن با مولین صحبت کن…
راستین آروم شده بود و غرق صحبت های من بود آخرش وقتی حرفم تموم شد اظهار کرد
راستین: باشه…اوم آرنگ… دروغی بود آره؟
لپشو کشیدم و مثل خودش سؤال کردم
– چی دروغی بود؟
راستین: الکی اظهار کردی که من ساکت شم؟ آخه تو بهشدت مردی گریه نمیکنی!
تو کجا بودی راستین وقتی روزگارها و شامگاهها زار زدم؟ نه برای اینکه دیگه صدف و ندارم! صدف همون شامگاه مرد…همون شب نحس برام تموم شد…
من زار زدم بیاد آیندهای که تباه شد، بیادگار حال خوبی که داشتم و دیگه برنگشت…
حال خوبم برنگشت چون دیگه نتونستم مهربون باشم، دیگه نتونستم آرنگ سابق بشم، دیگه نتونستم به زنی اعتماد کنم… زن چیه؟من حتی به همجنس خودم اعتماد ندارم!
– راستین تا حالا از من دروغ متوجه شدی؟
سرشو به نشونه نه تکون داد که ادامه دادم
– هرکسی گفت مرد گریه نمیکنه حرفشو قبول نکن باشه؟
تبسمی زد و گونمو بوسید و آروم باشهای زمزمه کرد…
درسته راستین همخون من نیست ولی پسرمه!
قلبم میخواست بهش بگم اینو بدون مرد گریه که هیچ گاهی زجه میزنه، گاهی چندین ساعت توی ماشین میشینه و به خیابون زل میزنه!
بعد از یکم گشتن، رسیدیم سی و سه پل که راستین قصد کرد با پگاه حرف بزنه منم ویدئو کال گراهی شدم…
بعد از احوال پرسی معمول راستین با ذوق گفت
راستین: مامان…مامان… رودخونه رو نگاه کن یخ زده… دوربین و میبرم همه جارو ببین… مولین میبینی چه قشنگه؟ لذت ببر…
پگاه: آره پسرم خیلی دلنشینه…
راستین: مامانی بهتر شدی؟
پگاه تبسم مهربونی زد
پگاه: آره میبینی که روی مبل نشستم دیگه توی رختخواب نیستم قول میدم تا تو بیای خوبِ خوب شم که اومدی کنار هم باشیم، باهم بریم بیرون، خونه تکونی، خرید عید، تازه عید بابا گفته باهم میریم مسافرت… راستی مهمون هم میاد خونمون خوبه؟
اخمام نزدیک بود توی هم بره ولی خودمو کنترل کردم…
دلم میتمایل داشت یه دونه بزنم توی دهن پگاه که حساب کار کف دستش بیاد! آخه اول صبر کن سرپا شی بعد لَلِگی کن!
میگن عقل نباشد جان در عذاب است! این حکایت پگاهست…
راستین اخم کرد و با لحنی که سعی میکرد بهشدت جدی باشه اظهار کرد
راستین: نه مامان حق نداری! تو فقط اجازه داری بری خرید و سفر، مولین خونه تکونی و مامان بزرگ باید انجام بده هرسال تو خونهشو تمیز میکنی الان که حالت خوب نیست اونا باید بیان کمکت…
با لحن تهمشاهده کردی ادامه داد
راستین: مامان امسال بخوای به مولینبزرگ کمک کنی میرم همه ظرفاشو میشکنم…
توقع این حرفارو از راستین نداشتم، میدونستم خیلی باهوشه اما انقدر درکش از مسائل برام عجیب بود و البته اینکه توی کار بزرگتراش دخالت میکرد هم درست نبود!
اما نمیتونم فعلا خیلی مانور بدم و زیاد بهش تذکر بدم زیرا این بچه توی اون خونه بزرگ شده و قطعا یکسری چیزهارو مشاهده کرده که چنین نتیجهای گرفته…
پگاه نگاه و ابرو اومد
پگاه: این چه حرفیه پسرم خونه ما و خونه حاج خانم نداره که…
راستین تخس شونه بالا انداخت
راستین: پس اگه خونه ما و اونا نداره عمهها بیان خونه مارو تمیز کنن… راستی مولین امسال کارگر بگیر چیه بابا رو پرو کردی؟ همینه الان مریض شدی دیگه… خاله پناه و نگاه کن از تو بزرگتره هیچیش نیست!
یه لحظه از سرم گذشت جدا اگه پگاه عقل راستین و داشت الان وضیعتش این نبود!
صدای محمد توی گوشم پیچید و بعد گوشی و از دست پگاه گحرکت کرد
محمد: کوفت! گربه کوره شدی؟ تو کار بزرگترا دخالت نکن!
راستین ولی از موضع خودش کوتاه نیومد و طلبکار اظهار کرد
راستین: تو درمورد مادر خودت نظر بده، مامان من طوریش بشه تو جواب میدی؟؟
بعد با لحن قلبخور ادامه داد
راستین: برو دوستت ندارم این دومین باره که باهام بد حرف میزنی! گوشی و برگردون سمت مامان جون خودم…
محمد: آی نمک نشناس… راستی اون کارت و دادی به عمو آرنگ؟
راستین ابرو بالا انداخت
راستین: نه فعلا خرید نکردم، هرجا خواستم برم خرید خودم کارت میکشم…
حرفی نداشتم یعنی گاهی به این نتیجه میرسیدم این پسر شیطون هم درس میده!
محمد کلافه از حاضر جوابی راستین گفت
محمد: گوشی و بگیر سمت عمو آرنگ ببینم…
گوشی به طرفم چرخید و صورت محمد جلوی نگاهم نمایان شد
– سلام
محمد: سلام داداش چطوری با زحمتای ما…
– زحمتی نیست…بهشدت هم عالیه
محمد: اون کارت و از راستین بگیر، خرج و مخارج این پسر سر به فلک میکشه…
اخم کردم
– با اجازه کی کارت دادی؟
محمد: یعنی چی آرنگ؟ همین که زحمتش مونده روی دوشت کافیه نیاز نیست جور خرجشم تو بکشی…
کوتاه ولی جدی بیان کردم
– پولتو بذار جلوی آینه…
محمد: ما حرف گوش نکنیم رسوا میکنی…اذیت نکن وایستا ماهم شرمنده نباشیم رومون بشه یه بار دیگه بچه رو کف دستت بسپاریم!
– شرمنده نباش من دارم برای بچه خودم هزینه میکنم به تو ربطی نداره!
محمد میدونست بحث فایده نداره برای همین کلافه اظهار کرد
محمد: لطف داری…
بعد از گفت و گو با محمد تماس و قطع کردم درحالی که ساعت گوشیم ۱:۳۰ و نشون میداد رو به ولگا و راستین گفتم
– بریم یه چیزی بخوریم که ۲ باید سالن باشیم…
ولگا: من که سیرم کاسه آشش گنده بود…
راستین: منم… بنظرم بریم سالن من میخوام خاله رو پشت صحنه ببینم…
بعد از موافقت من جاده افتادیم سمت سالن که حدودا ۱۵ دقیقه بعد رسیدیم…
من روی صندلی نشستم ولگا و راستین حرکت کردن پشت صحنه و مثل همه مراسم ها اینم با تاخیر شروع شد…
از سر و صدای اولیه سالن سرم به گوم گوم افتاده بود ولی چشمهای ذوق زده راستین که به صحنه نگاه میکرد باعث میشد خودمو کنترل کنم…
با شروع نمایش همهمه کمتر شد، یه نمایش موزیکال بود…
اینجوری که ولگا گفت عروسک گردانی نقش اول با پناه بود ولی با یکم دقت متوجه شدم آوای اون عروسک و پناه درنمیاره…
داستان تئاتر عروسکیشون این بود که یه دختر بچه طی اتفاقات و شیطنت های که کرد کف دستش از دست مادرش جدا شد و گم شد…
تئاتر رسید به جایی که عروسکی که مسئول گرداندنش با پناه بود توی پارک بود و روی یه نیمکت قرار گرفته بود و درحال گریه بود…
تا این لحظه فکر میکردم که صدایی قرار نیست از پناه پخش بشه ولی وقتی ملودی سه تار به گوشم رسید حدس این موضوع که قراره صدای پناه توی سالن پخش بشه سخت نبود…
هنوز چند ثانیه از شروع ملودی آروم نگذشته بود که آوای آروم پناه همراه با یه گروه همخوانی ملایم توی سالن پیچید…
صوتیی که هیچ چهره ای ازش معلوم نبود و همه رو کنجکاو کرده بود که این صوتی گوشنواز برای کیه حتی اون عروسک روی صحنه هم با گوش داده صوت آروم گرفت و به اطرافش نگاه کرد تا دنبال صاحب صدا بگرده…
پناه: اگه یه وقتی شدی
دور از مولین و بابا
اگه متوجه شدی که موندی
جایی تنهای تنها
بدون پیش هر بچهای هس
فرشتهی نازی که با نفس
میپره و میاد تو سینه
پیش دلش میشینه
تا ببینه
کیه چیه ترسونده اونو
ندیده پاسبونو
که مث شیر
واستاده تا هیچی نتونه
دلشو بلرزونه
مگه نه؟
همه با گوش دادن آوای که انگار حکم یه فرشته محافظ و برای اون بچه داشت به وجد اومده بودن… انگار اوج نمایش عروسکی این جشنواره همینجا بود و متین هم درست و دقیق از آوای پناه استفاده کرده بود!
از حق نگذریم صوتی پناه واقعا قشنگ بود و آواش یه حس خاصی موقع اجرا داشت ولی همین صدا توی عالم واقع غیرقابل تحمل بود…
پناه: یادت باشه که نفس
نشه توی سینه حبس
یه دم بگیر و…
صداش کن و از هیچی نترس!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن