با نگاهای متعجب به ولگا چشم دوختم که داشت تصویری با گیلدا صحبت میکرد! ولگا چی داره میگه؟ گیلدا چجوری متوجه شده من حالم بد شده؟
آوای گیلدا توی خونه پخش شد، مشخص بود اونم داره گریه میکنه!
گیلدا: بهوش اومد؟
ولگا: آره… صبر کن گوشی و میگیرم سمتش خودت باهاش حرف بزنی!
ولگا اومد بالا سرم و اضافه کرد
ولگا: آرنگ بیا گیلدا میخواد باهات حرف بزنه!
یجوری توضیح میده انگار خودم نمتوجه شدم! با نگاهی که هنوز متعجب بود و ذهنی که نتونسته بود این اتفاقات و هضم کنه گوشی و گراهی شدم…
صورت غرق در اشک گیلدا جلوی نگاهام قرار گراهی شد که با دیدنم هق هقش بیشتر شد و با همون حال شروع کرد به صحبت کردن…
گیلدا: سلام… آقا آرنگ خوبی؟؟ من که جونم به لب رسید…چرا مریض شدی؟؟ چرا اینطوری شدی؟؟
فکر نمیکردم ولگا انقدر بی عقل باشه که گیلدا رو از اون سر دنیا خبر دار کنه! ترجیح دادم باز بپرسم که گیلدا چجوری خبردار شده!
– سلام گیلدا چرا گریه میکنی؟ کی به تو اضافه کرده؟
امید داشتم مثل آرش بگه خودم زنگ زدم و اتفاقی متوجه ماجرا شده… ولی…
گیلدا: ولگا زنگ زد، من تا الان جون دادم… ولگا اظهار کرد بیهوش شده حتما رفته کما!
اخم کردم نگاه عصبیم و حواله ولگا کردم بعد روبه گیلدا بیان کردم
– ولگا عقل نداره تو دیگه چرا؟ گیلدا هیچی نیست بنظرم بخاطره بی خوابی بود پس جای مضطربی نیست… تو کی میای؟
با این حرف خواستم بحث و عوض کنم تا شاید از این حال و هوا دربیاد…
اما گیلدا انگار اصلا متوجه سوالم نشد و مجدداً با دلواپسی اظهار کرد
گیلدا: یعنی الان خوبی؟ آقا آرنگ تروخدا یه متخصص مغز و اعصاب نوبت بگیر… چیزه…
منتظر نگاهش کردم که با استرس ادامه داد
گیلدا: یه دکتر قلب هم برو….
متوجه شدم دلواپسی گیلدا از گذشته هاست!
خواستم حرفی بزنم و بگم دلواپس نباشه که گیلدا انگار چیزی یادش افتاده باشه فوری بیان کرد
گیلدا: وااای یه بار هم پارسال بیهوش شده بودی… حتما برو علت یابی کن!
کلافه و عصبی بودم از اینکه ولگا، گیلدا رو دلواپس کرده بود… واقعا دلیلی نداشت که بخواد به گیلدا اطلاع بده و اونم اینجوری نگران بشه
– هیچی نیست گیلدا، اونم چون دوره حسابرسی بود بیاد بیخوابی بود… همین!
گیلدا تمایل داشت حرف بزنه که یهو آرش اومد کنارم و با لبخند شروع کرد با گیلدا صحبت کردن…
آرش: سلام گیلدا خانم، چیزی نیست حساسیت به ماده شوینده هم بود شما خودتونو دلواپس نکنید…
نگاه حیرت زدم اینبار خیره آرش شد! اینا چرا همشون یجوری شده بودن؟
من بیهوش شدم اما انگار اینا دیوونه شدن… اون از ولگا که الکی الکی گیلدا رو نگران کرده اینم از آرش که انقدر مشتاق با گیلدا صحبت میکنه!!!
گیلدا بی حوصله به آرش سلام کرد و بعد رو به من ادامه داد
گیلدا: آقا آرنگ من هفته بعد میام خودم یه نوبت برات میگیرم… باید چکاب شی…
بعد انگار هراسید که شاید ناراحت بشم یا نمیدونم چه فکری پیش خودش کرد که فوری با استرس ادامه داد
گیلدا: البته میدونم… میدونم که تو هر ۶ ماه آزمایش میدی ولی مغز و دلت هم باید چک بشه!!!
خسته از دلواپسی زیادش و برای دامن نزدن به بحث گفتم…
– کی پرواز داری؟
گیلدا: ۹ روزگار دیگه…
– باشه
گیلدا: مزاحمت نمیشم استراحت کن… خداحافظ!
سر تکون دادم و اظهار کردم
– مراقب خودت باش… خدانگهدار!
وقتی تماس و قطع کردم آوای عصبیم که هدفش ولگا بود توی خونه پیچید!
– برای چی به گیلدا زنگ زدی؟ تو عقل داری؟ شعور داری؟
ولگا: اَه سالم شد باز غر زدناش شروع شد… دلبسته شدم به خواهرم زنگ زدم! من چه احمقم که برای تو نگران بودم!
کف دستی روی پیشونیم کشیدم و با حرص اظهار کردم
– نفهم میگم چرا اون سر جهان گیلدا رو دلواپس کردی!!!
آرش: نه داداش من باهاش صحبت کردم، حرفای دکتر آمبولانس هم بهش اظهار کردم متوجه شد که چیز خاصی نیست… مضطرب نباش آرومش کردم!
با خشمگینتی که دیگه به اوج خودش رسیده بود رو به آرش توپیدم
– تو غلط کردی با گیلدا حرف زدی!!!!
نگاه پناه، ولگا و آرش متعجب شد ولی ذرهای برام اهمیت نداشت و با همون نگاه عصبی زل زدم به صورت آرش که حالا به تته پته افتاده بود…
هول شدن آرش مشهود بود و این هول شدن و برخورد و کارهای آرش و وقتی کنار هم قرار میدم نتیجه همون چیزی میشه که تو ذهنمه…
آرش: آرنگ… داداش خوبی!؟
منتظر و جدی نگاهش کردم که بیشتر هول شد…
آرش: چیزی نشده که! من…من فقط آرومش کردم… گریه میکرد!
بیشتر از این نباید کشش میدادم تا همین حد هم کافی بود برای همین با یه هشدار جدی به بحث خاتمه دادم!
– آرش وای بحالت اگه روزگاری بفهمم اشتباه نمیکردم!
پناه کف دستاشو بالا برد…
پناه: خدایا چرا این همه دیوانگی و تو یه نفر جا دادی؟؟
بعد با نگاه وحشیش توی نگاهام زل زد و جسور اظهار کرد
پناه: مازوخیسم، سادیسمی!
این دختر زاده شده بود برای رو مخ بودن!
قلبیلی به کلکل باهاش نمیمتوجه شدم برای همین کوتاه گفتم
– احترام خودتو نگه دار!
پناه ولی انگار به مقدار کافی از واکنش های من حرصی شده بود که نمیمیل داشت به بحث خاتمه بده…
پناه: بدبخت اومده، باشگاهشو ول کرده، ۳ ساعته پیشته، کنار همهمون مونده، حالا این حرفهات جای کف دستت درد نکنهس؟؟
به حرفاش توجه نکردم، تمایل داشتم بلند شم برم سرویس بهداشتی که پناه اومد کف دستمو گرفت تا کمکم کنه ولی آرش نیومد جلو…
چرا این دختر متوجه نمیشد نیازی به کمکش ندارم؟
البته این کارهاش برام جالب بود با اینکه میدونستم ازم بدش میاد اما وقتی حالم بد بود کاملا دلسوزانه رفتار میکرد و تمام بحث و حرف های بینمون و فراموش میکرد!
این فکر هم باعث نشد عصبی نشم، من نیازی به کمکش نداشتم حتی از لمس شدنم توسطش متنفر بودم، پس تند واکنش نشون دادم
– میشه دست حمایتگرت و قطع کنی؟؟؟ خودم پا دارم قد بلند میشم!!!
چشماش گرد شد!
پناه: بهشدت…بهشدت…بسیار بیشعوری! تشکر که هیچ حتی شعور اذیت نکردنم نداری… واقعا که، برات متاسفم!
سمت سرویس حرکت کردم…
پناه: آقا یادش راهی شده تا دو ساعت پیش کشون کشون بردیمش روی کاناپه، سر و تهش یکی شده بود!
آرش یه هیس گفت و دنبالم جاده افتاد…
پناه: چرا ساکت شم؟ همین شماها اینو پرو کردید اگه حرف میزد یه دونه میزمشاهده کرد توی دهنش عقل و شعور پیدا میکرد!
توی راهرو بودم که پناه اظهار کرد
پناه: حیف حیف که راستین گیر داده وگرنه یه ثانیه هم اینجا نمیموندم!
اینبار ولگا هدف صدای حرصیش قرار گراهی شد
پناه: جمع کن خودتو ولگا، قناری نباش اشک نریز این آدم لیاقتش تنها موندنه!
شاید واقعا همین بود… لیاقت من تنهایی بود!
نمیدونم تاثیر داروها بود یا تشکر برای اینکه توی حال خرابم کنارم بود، هرچی که بود منو به خاموشی وادار کرد…
از سرویس که خارج شدم اول آرش و مرخص کردم!
آرش: همیشه سلامت باشی داداش
– ممنون، خدانگهدار!
آرش که رفت همه از خستگی خوابیدن ولی من بیدار موندم…
این مدل حرف زدن آرش، برق توی نگاهش، اون تبسمهای سر ذوقش اصلا طبیعی نبود!!
دستم مشت شد، فقط امیدوارم نزدیک گیلدا نشه که اگه بشه من میدونم و اون، درسته این دخترا باید ازدواج کنن ولی من نباید اجازه بدم نگاه ناپاک روشون باشه!
مخصوصا اینکه دین و عقایدشون با ما فرق داره و این پسرها خیال خام برشون نداره، بعضی از آدم ها شعور ندارن خب…
بعضی ها انقدر کوته فکر هستن که فکر میکنن زیرا یکی مسیحی هست دیگه از هفت دولت آزاده…
انقدر شعور آدم ها نمیرسه که تفاوت دین ما و اونا تو چند مسئله جزئی هست، تو کلیات که تقریبا شامگاهیه هم هستیم البته به زبان دیگه…
شاید هم بشه گفت توی بعضی مسائل اونا از ما راحت تر هستن پس توی این شرایط باید چشم پسر پاک باشه…
که اگه نگاه پسری که به اینا نگاه میکنه پاک نباشه خودم از کاسه درمیارمش!!!
***
چند روزی از اون شامگاه گذشته بود و راستین باز رفته بود روی دنده لج، اینبار داشت سر یه موضوع جمشاهده کرد لجبازی میکرد!
راستین: همین که اظهار کردم نه نه نه!
پناه با خستگی تیکه داد و کلافه بیان کرد
پناه: خو الان تو بگو چی کنیم؟ مادرت که این وضعیته ، چطور بیاد؟
پگاه: محمد جان شما برو… به بچه قول دادیم الان وقت عملِ!
حدود یک ساعتی میشه که این بچه روی مغز همه حرکت کرده!
متاسفانه وقتی همه لوسش کردن، نتیجه میشه اینکه امروزگار وقتی تازه مادرشو مرخص کردیم این بساط و بزنه!
محمد در جواب پگاه اظهار کرد
محمد: حرفشم نزن!
مادر پگاه: برو محمد من هستم پگاه و میبرم خونه ما…
یعنی مادر زن انقدر ساده نعمته، نعمت!!
همینه که اینو داماد گرفتن من اگه بودم راسو کف دست محمد نمیدادم…
نگاهم به پناه افتاد، اینم از اون یکی دخترش که رسما راحت و آزاده…
این با این مدل لباس پوشیدن لخت بیاد توی جمع که بهتره، وقتی وسط زمستون تیشرت و شلوار قد ۹۰ میپوشه تابستون صددرصد میخواد با نیم تنه و شورتک بگرده…
محمد: نه مادرجان، هر روزگار پگاه و باید ببریم بیمارستان خون بهش وصل کنیم… خوبه بودین گفت خون سوزی گحرکت کرده…
محمد برای اامان بار نسبت به راستین جدی شد
محمد: راستین دیگه ساکت شو… جای اینکه کمک کنی مامان پگاه خوب شه فکر تفریح خودتی؟ واقعا که با این اخلاق میخوای مرد خونه باشی؟
راستین: وقتی تو هستی پس مرد خونه خودتی نیازی نیست من باشم، پس من با خاله پناه میرم جشنواره اصفهان…همین، تمام!
محمد روبه راستین توپید
محمد: راستین برو توی اتاقت نمیخوام ببینمت، حسابی ناراحتم کردی!
پگاه با دلخوری گفت
پگاه: محمد جان!
محمد: پگاه شما هیچی نگو، دیگه خستهم کرده، این چند روزگاری نذاشته شلوار تو تن ما بمونه، هرچی همه چیز براش محیا بوده بسه!
راستین مغرورانه کشیده شد و اضافه کرد
راستین: من میرم اما این طرز برخورد با یه بچه نیست…
زیرا راستین تند حرکت کرد سمت اتاقش محمد داد زد
محمد:اینم طرز برخورد یه پسر با خانوادهش مخصوصا وقتی مادرش مریضه نیست!
راستین دیگه رسیده بود جلوی در اتاقش که کف دستشو تکون داد و پرو گفت
راستین: برو بابا…
حرکت و برو بابا اضافه کردن راستین برای محمد بسیار گرون تموم شد و عصبی کشیده شد سمت راستین حمله کنه که من فوری بلند شدم و جلوشو گحرکت کردم، آروم بیان کردم…
– محمد بچه شدی؟ دهن به دهن راستین بذاری تا فردا برات دلیل میاره…اونم حق داره بهش قول دادین!
به پناه چشم دوختم و ادامه دادم
– درسته زبان عضلهس اما مطمئن باش با گاهی حرف نزدن از کار نمیوفته و لال نمیشی!
پناه پوزخندی زد و با حاضرجوابی گفت
پناه: سادیسمی دور زدی باز پاچه منو گرفتی؟
رنگ از صورت پگاه و مادرش پرید…پگاه فوری اضافه کرد
پگاه:وای پناه… داداش آرنگ تروخدا ببخشید!
درموندگی توی چهره پگاه کاملا مشخص بود، مونده بود از کی دفاع کنه…
پناه بیخیال اضافه کرد
پناه: تو واسه من با ادب نشو، من و این دراز خوب این چند روزگاری از خجالت هم دراومدیم!
پگاه: پناه تروخدا…
یه نگاه به پگاه… یه نگاه غصبناک هم حواله پناه کردم ولی خب مجبورا خاموشی کردم…
بشدت خسته بودم موندنمم اونجا دیگه فایده ای نداشت پس ترجیح دادم خداحافظی کنم!
– با اجازهتون من رفع زحمت کنم…
صوتی زیر لب پناه به گوشم رسید…
پناه: مسرورمون میکنی…
ولی مادرش، هدیه خانم حرف دخترش و نگوش داد و گفت
هدیه: کجا شام بمون!
پناه موذی اظهار کرد
پناه: مولین آرنگ وسواسه کف دستپخت هیچکس و نمیخوره!
هدیه خانم مستاصل شد و مونده بود چی بگه…
اول چشم غرهای به پناه راهی شدم بعد روبه هدیه خانم گفتم
– ایشون مزاح میکنن…
پناه برای اینکه حرص منو دربیاره موذی خندید و اضافه کرد
پناه: جان عمت، خونهش هرکی میره تو مسیررو باید لخت شه لباس تمیز بپوشه بعد بره داخل خونه!
محمد میخندید البته خنده با صدای بلند نه فقط شونه هاشو تکون میخورد…
درسته پناه نمیدونست چقدر روی عمم حساسم ولی پگاه خوب میدونست که چقدر عمه عاقلبه برام عزیزه برای همین از خجالت قرمز شد و زد روی دستش…
اینبار ساکت نموندم
– شما خانوادهت برات مهم نیستن دلیل نمیشه جون عمه منو به بازی بگیری!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن